RSSรายการทั้งหมดที่ติดแท็กด้วย: "ไก่งวง"

ศาสนาอิสลาม, ประชาธิปไตย & ประเทศสหรัฐอเมริกา:

Cordoba Foundation

Faliq Abdullah

Intro ,


In spite of it being both a perennial and a complex debate, Arches Quarterly reexamines from theological and practical grounds, การอภิปรายที่สำคัญเกี่ยวกับความสัมพันธ์และการทำงานร่วมกันระหว่างศาสนาอิสลามและประชาธิปไตย, สะท้อนไว้ในวาระการประชุม Barack Obama ของความหวังและการเปลี่ยนแปลง. ขณะที่หลายเฉลิมฉลองการขึ้นครองตำแหน่งของโอบามาถึงรูปไข่มาเป็น catharsis แห่งชาติสำหรับอเมริกา, others remain less optimistic of a shift in ideology and approach in the international arena. While much of the tension and distrust between the Muslim world and the USA can be attributed to the approach of promoting democracy, typically favoring dictatorships and puppet regimes that pay lip-service to democratic values and human rights, the aftershock of 9/11 has truly cemented the misgivings further through America’s position on political Islam. It has created a wall of negativity as found by worldpublicopinion.org, ตามที่ 67% of Egyptians believe that globally America is playing a “mainly negative” role.
America’s response has thus been apt. By electing Obama, many around the world are pinning their hopes for developing a less belligerent, but fairer foreign policy towards the Muslim world. Th ทดสอบอีโอบามา, เราเป็นหารือ, เป็นวิธีการที่อเมริกาและพันธมิตรของเธอส่งเสริมประชาธิปไตย. มันจะได้รับการอำนวยความสะดวกหรือสง่างาม?
ยิ่งไปกว่านั้น, can it importantly be an honest broker in prolonged zones of confl icts? Enlisting the expertise and insight of prolifi
c scholars, academics, seasoned journalists and politicians, Arches Quarterly brings to light the relationship between Islam and Democracy and the role of America – as well as the changes brought about by Obama, in seeking the common ground. Anas Altikriti, the CEO of Th e Cordoba Foundation provides the opening gambit to this discussion, where he refl ects on the hopes and challenges that rests on Obama’s path. Following Altikriti, the former advisor to President Nixon, Dr Robert Crane off ers a thorough analysis of the Islamic principle of the right to freedom. Anwar Ibrahim, former Deputy Prime Minister of Malaysia, enriches the discussion with the practical realities of implementing democracy in Muslim dominant societies, คือ, in Indonesia and Malaysia.
We also have Dr Shireen Hunter, of Georgetown University, สหรัฐอเมริกา, who explores Muslim countries lagging in democratisation and modernisation. Th is is complemented by terrorism writer, Dr Nafeez Ahmed’s explanation of the crisis of post-modernity and the
demise of democracy. Dr Daud Abdullah (Director of Middle East Media Monitor), Alan Hart (former ITN and BBC Panorama correspondent; author of Zionism: Th e Real Enemy of the Jews) and Asem Sondos (Editor of Egypt’s Sawt Al Omma weekly) concentrate on Obama and his role vis-à-vis democracy-promotion in the Muslim world, as well as US relations with Israel and the Muslim Brotherhood.
Minister of Foreign Aff airs, Maldives, Ahmed Shaheed speculates on the future of Islam and Democracy; Cllr. Gerry Maclochlainn
a Sinn Féin member who endured four years in prison for Irish Republican activities and a campaigner for the Guildford 4 and Birmingham 6, refl ects on his recent trip to Gaza where he witnessed the impact of the brutality and injustice meted out against Palestinians; Dr Marie Breen-Smyth, Director of the Centre for the Study of Radicalisation and Contemporary Political Violence discusses the challenges of critically researching political terror; Dr Khalid al-Mubarak, writer and playwright, discusses prospects of peace in Darfur; and fi nally journalist and human rights activist Ashur Shamis looks critically at the democratisation and politicisation of Muslims today.
We hope all this makes for a comprehensive reading and a source for refl ection on issues that aff ect us all in a new dawn of hope.
Thank you

อิสลามและกฎของกฎหมาย

Krawietz Birgit
Reifeld Helmut

In our modern Western society, state-organised legal sys-tems normally draw a distinctive line that separates religion and the law. Conversely, there are a number of Islamic re-gional societies where religion and the laws are as closely interlinked and intertwined today as they were before the onset of the modern age. At the same time, the proportion in which religious law (shariah in Arabic) and public law (qanun) are blended varies from one country to the next. What is more, the status of Islam and consequently that of Islamic law differs as well. According to information provided by the Organisation of the Islamic Conference (OIC), there are currently 57 Islamic states worldwide, defined as countries in which Islam is the religion of (1) the state, (2) the majority of the population, or (3) a large minority. All this affects the development and the form of Islamic law.

วัฒนธรรมทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, ประชาธิปไตย, และสิทธิมนุษยชน

Daniel E. ราคา

จะได้รับการเสนอว่าศาสนาอิสลามอำนวยความสะดวกในเผด็จการ, ขัดค่าของสังคมตะวันตก, และส่งผลกระทบต่อผลอย่างมีนัยสำคัญทางการเมืองที่สำคัญในประเทศมุสลิม. จึง, นักวิชาการ, แสดงความเห็น, และเจ้าหน้าที่ของรัฐมักชี้ไปที่ '' '' การนับถือหลักเดิมของศาสนาอิสลามเป็นภัยคุกคามที่เกี่ยวกับลัทธิเสรีนิยมประชาธิปไตยถัดจาก. มุมมองนี้, อย่างไรก็ตาม, เป็นไปตามหลักในการวิเคราะห์ของข้อความ, ทฤษฎีทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, และการศึกษาเฉพาะกิจของแต่ละประเทศ, ซึ่งจะไม่พิจารณาปัจจัยอื่น ๆ. มันเป็นความขัดแย้งของฉันที่ตำราและประเพณีของศาสนาอิสลาม, เช่นผู้ที่นับถือศาสนาอื่น, สามารถใช้ในการสนับสนุนความหลากหลายของระบบการเมืองและนโยบาย. ประเทศการศึกษาและเฉพาะเจาะจงไม่ได้ช่วยให้เราเพื่อหารูปแบบที่จะช่วยให้เราอธิบายความสัมพันธ์ที่แตกต่างกันระหว่างศาสนาอิสลามและการเมืองในประเทศของโลกมุสลิม. ด้วยเหตุนี้, วิธีการใหม่ในการศึกษาของ
การเชื่อมต่อระหว่างศาสนาอิสลามและทางการเมืองจะเรียกร้องให้.
ผมขอแนะนำ, ผ่านการประเมินอย่างเข้มข้นของความสัมพันธ์ระหว่างศาสนาอิสลาม, ประชาธิปไตย, และสิทธิมนุษยชนในระดับข้ามชาติ, ที่เน้นมากเกินไปจะถูกวางอยู่ในอำนาจของศาสนาอิสลามเป็นแรงทางการเมือง. ครั้งแรกที่ผมใช้กรณีศึกษาเปรียบเทียบ, ซึ่งมุ่งเน้นไปที่ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการทำงานร่วมกันระหว่างกลุ่มอิสลามและระบอบการปกครอง, อิทธิพลทางเศรษฐกิจ, cleavages ชาติพันธุ์, และการพัฒนาสังคม, ที่จะอธิบายความแปรปรวนในอิทธิพลของศาสนาอิสลามที่มีต่อการเมืองทั่วประเทศที่แปด. ผมยืนยันว่ามากของอำนาจ
ประกอบกับศาสนาอิสลามเป็นแรงผลักดันที่อยู่เบื้องหลังนโยบายและระบบการเมืองในประเทศมุสลิมสามารถอธิบายได้ดีขึ้นโดยปัจจัยดังกล่าวก่อนหน้า. ฉันยังหา, ขัดกับความเชื่อทั่วไป, ที่มีความแข็งแรงเพิ่มขึ้นของกลุ่มการเมืองอิสลามได้รับมักจะเกี่ยวข้องกับ pluralization เจียมเนื้อเจียมตัวของระบบการเมือง.
ฉันได้สร้างดัชนีของวัฒนธรรมทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, ขึ้นอยู่กับขอบเขตที่กฎหมายอิสลามถูกนำมาใช้และไม่ว่าและ, ถ้าเช่นนั้น, วิธี,ความคิดตะวันตก, สถาบันการศึกษา, และเทคโนโลยีที่ถูกนำมาใช้, เพื่อทดสอบลักษณะของความสัมพันธ์ระหว่างศาสนาอิสลามและประชาธิปไตยและศาสนาอิสลามและสิทธิมนุษยชน. ตัวบ่งชี้นี้จะใช้ในการวิเคราะห์ทางสถิติ, ซึ่งรวมถึงตัวอย่างยี่สิบสามประเทศมุสลิมส่วนใหญ่และกลุ่มควบคุมของยี่สิบสามประเทศกำลังพัฒนาที่ไม่ใช่มุสลิม. นอกจากการเปรียบเทียบ
ประเทศอิสลามที่ไม่ใช่อิสลามประเทศกำลังพัฒนา, การวิเคราะห์ทางสถิติช่วยให้ฉันเพื่อควบคุมอิทธิพลของตัวแปรอื่น ๆ ที่ได้รับพบว่าส่งผลกระทบต่อระดับของประชาธิปไตยและการคุ้มครองสิทธิของแต่ละบุคคล. ผลที่ควรจะเป็นภาพที่สมจริงมากขึ้นและถูกต้องของอิทธิพลของศาสนาอิสลามที่มีต่อการเมืองและนโยบาย.

ศาสนาอิสลามและประชาธิปไตย: Text, Tradition, and History

Ahmad Ahrar

Popular stereotypes in the West tend to posit a progressive, rational, and free West against a backward, oppressive, and threatening Islam. Public opinion polls conducted in the United States during the 1990s revealed a consistent pattern of Americans labeling Muslims as “religious fanatics” and considering Islam’s ethos as fundamentally “anti-democratic.”1 These characterizations
and misgivings have, for obvious reasons, significantly worsened since the tragedy of 9/11. อย่างไรก็ตาม, these perceptions are not reflected merely in the popular consciousness or crude media representations. Respected scholars also have contributed to this climate of opinion by writing about the supposedly irreconcilable differences between Islam and the West, the famous “clash of civilizations” that is supposed to be imminent and inevitable, and about the seeming incompatibility between Islam and democracy. เช่น, Professor Peter Rodman worries that “we are challenged from the outside by a militant atavistic force driven by hatred of all Western political thought harking back to age-old grievances against Christendom.” Dr. Daniel Pipes proclaims that the Muslims challenge the West more profoundly than the communists ever did, for “while the Communists disagree with our policies, the fundamentalist Muslims despise our whole way of life.” Professor Bernard Lewis warns darkly about “the historic reaction of an ancient rival against our Judeo–Christian heritage, our secular present, and the expansion of both.” Professor Amos Perlmutter asks: “Is Islam, fundamentalist or otherwise, compatible with human-rights oriented Western style representative democracy? The answer is an emphatic NO.” And Professor Samuel Huntington suggests with a flourish that “the problem is not Islamic fundamentalism, but Islam itself.” It would be intellectually lazy and simple-minded to dismiss their positions as based merely on spite or prejudice. ในความเป็นจริง, if one ignores some rhetorical overkill, some of their charges, though awkward for Muslims, are relevant to a discussion of the relationship between Islam and democracy in the modern world. เช่น, the position of women or sometimes non-Muslims in some Muslim countries is problematic in terms of the supposed legal equality of all people in a democracy. เหมือนกับ, the intolerance directed by some Muslims against writers (e.g., Salman Rushdie in the UK, Taslima Nasrin in Bangladesh, and Professor Nasr Abu Zaid in Egypt) ostensibly jeopardizes the principle of free speech, which is essential to a democracy.
It is also true that less than 10 of the more than 50 members of the Organization of the Islamic Conference have institutionalized democratic principles or processes as understood in the West, and that too, only tentatively. ในที่สุด, the kind of internal stability and external peace that is almost a prerequisite for a democracy to function is vitiated by the turbulence of internal implosion or external aggression evident in many Muslim countries today (e.g., โซมาเลีย, ซูดาน, ประเทศอินโดนีเซีย, ปากีสถาน, ประเทศอิรัก, ประเทศอัฟกานิสถาน, ประเทศแอลจีเรีย, and Bosnia).

โลกาภิวัตน์ทางการเมืองและศาสนาอิสลาม: ฐานการจัดสวัสดิการสังคมของบุคคลที่ตุรกี

Gulalp Haldun

การเมืองศาสนาอิสลามได้รับการแสดงผลที่ทำเป็นในทศวรรษที่ผ่านมาเมื่อเร็ว ๆ นี้ในประเทศตุรกี. จำนวนมากของนักเรียนหญิงได้เริ่มแสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นของพวกเขาโดยการสวมใส่ผ้าโพกศีรษะอิสลามห้ามในวิทยาเขตของมหาวิทยาลัย, และทีวี Pro - Islamist มีอิทธิพล
มีช่องทาง proliferated. กระดาษนี้จะเน้นที่การจัดสวัสดิการที่ (สวัสดิการ) Party as the foremost institutional representative of political Islam in Turkey.
The Welfare Party’s brief tenure in power as the leading coalition partner from mid-1996 to mid-1997 was the culmination of a decade of steady growth that was aided by other Islamist organizations and institutions. องค์กรเหล่านี้และสถาบันการศึกษา
รวมหนังสือพิมพ์และสำนักพิมพ์ที่ดึงดูดนักเขียนมุสลิม, numerous Islamic foundations, สมาพันธ์แรงงาน Islamist ยูเนี่ยน, and an Islamist businessmen’s association. สถาบันเหล่านี้ทำงานควบคู่กับ, and in support of, สวัสดิการเป็นผู้นำไม่มีปัญหาทางการเมืองและตัวแทนของศาสนาอิสลามในตุรกี, even though they had their own particularistic goals and ideals, which often diverged from Welfare’s political projects. การมุ่งเน้นที่พรรคสวัสดิการ, จากนั้น, allows for an analysis of the wider social base upon which the Islamist political movement rose in Turkey. ตั้งแต่ ouster สวัสดิการจากไฟและการปิดท้ายของ, the Islamist movement has been in disarray. กระดาษนี้จะ, จึง, be confined to the Welfare Party period.
สวัสดิการของบรรพบุรุษ, พรรคความรอดแห่งชาติ, was active in the 1970s but was closed down by the military regime in 1980. สวัสดิการก่อตั้งขึ้นในปี 1983 and gained great popularity in the 1990s. เริ่มต้นด้วย 4.4 percent vote in the municipal elections of 1984, the Welfare Party steadily increased its showing and multiplied its vote nearly five times in twelve years. It alarmed Turkey’s secular establishment first in the municipal elections of 1994, ด้วย 19 percent of all votes nationwide and the mayor’s seats in both Istanbul and Ankara, จากนั้นในการเลือกตั้งทั่วไป 1995 when it won a plurality with 21.4 เปอร์เซ็นต์การโหวตแห่งชาติ. แต่กระนั้น, the Welfare Party was only briefly able to lead a coalition government in partnership with the right-wing True Path Party of Tansu C¸ iller.

วัฒนธรรมทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, ประชาธิปไตย, และสิทธิมนุษยชน

Daniel E. ราคา

จะได้รับการเสนอว่าศาสนาอิสลามอำนวยความสะดวกในเผด็จการ, contradicts

ค่านิยมของสังคมตะวันตก, และส่งผลกระทบต่อผลอย่างมีนัยสำคัญทางการเมืองที่สำคัญ
ในประเทศมุสลิม. จึง, นักวิชาการ, แสดงความเห็น, รัฐบาลและ
เจ้าหน้าที่บ่อยชี้ไปที่การนับถือหลักเดิมของศาสนาอิสลาม '' '' เป็นต่อไป
ภัยคุกคามทางอุดมการณ์เพื่อประชาธิปไตยเสรีนิยม. มุมมองนี้, อย่างไรก็ตาม, เป็นไปตามหลัก
การวิเคราะห์ตัวบท, ทฤษฎีทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, และการโฆษณาการศึกษาเฉพาะกิจ
ของแต่ละประเทศ, ซึ่งจะไม่พิจารณาปัจจัยอื่น ๆ. มันคือการต่อสู้ของฉัน
ที่ข้อความและประเพณีของศาสนาอิสลาม, เช่นผู้ที่นับถือศาสนาอื่น,
สามารถใช้ในการสนับสนุนความหลากหลายของระบบการเมืองและนโยบาย. ประเทศ
เฉพาะการศึกษาและอธิบายไม่ได้ช่วยให้เราเพื่อหารูปแบบที่จะช่วยให้
เราจะอธิบายความสัมพันธ์ที่แตกต่างกันระหว่างศาสนาอิสลามและการเมืองใน
ประเทศในโลกมุสลิม. ด้วยเหตุนี้, วิธีการใหม่ในการศึกษาของ
การเชื่อมต่อระหว่างศาสนาอิสลามและทางการเมืองจะเรียกร้องให้.
ผมขอแนะนำ, ผ่านการประเมินอย่างเข้มข้นของความสัมพันธ์ระหว่างศาสนาอิสลาม,
ประชาธิปไตย, และสิทธิมนุษยชนในระดับข้ามชาติ, ที่มากเกินไป
เน้นจะถูกวางไว้ในอำนาจของศาสนาอิสลามเป็นผู้ทรงอิทธิพลทางการเมือง. ฉันแรก
การใช้กรณีศึกษาเปรียบเทียบ, ซึ่งมุ่งเน้นไปที่ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการมีอิทธิพลซึ่งกันและกัน
ระหว่างกลุ่มอิสลามและระบอบการปกครอง, อิทธิพลทางเศรษฐกิจ, cleavages ชาติพันธุ์,

และการพัฒนาสังคม, เพื่ออธิบายความแปรปรวนในอิทธิพลของ

ศาสนาอิสลามทางการเมืองในแปดประเทศ.

ภาคี Islamist : participation without power

Malika Zeghal

Over the last two decades, social and political movements grounding their ideologies in references to Islam have sought to become legal political parties in many countries of the Middle East and North Africa. Some of these Islamist movements have been authorized to take part lawfully in electoral competition. Among the best known is Turkey’s Justice and Development Party (AKP), which won a parliamentary majority in 2002 and has led the government ever since. Morocco’s own Party of Justice and Development (PJD) has been legal since the mid- 1990s and commands a significant bloc of seats in Parliament. In Egypt, ประชาชาติมุสลิม (MB) has never been authorized to form a political party, but in spite of state repression it has successfully run candidates as nominal independents in both national and local elections.
Since the early 1990s, this trend has gone hand-in-hand with official policies of limited political liberalization. Together, the two trends have occasioned a debate about whether these movements are committed to “democracy.” A vast literature has sprung up to underline the paradoxes as well as the possible risks and benefits of including Islamist parties in the electoral process. The main paradigm found in this body of writing focuses on the consequences that might ensue when Islamists use democratic instruments, and seeks to divine the “true” intentions that Islamists will manifest if they come to power.

RADICALISATION Islamist

PREFACE
RICHARD YOUNGS
MICHAEL EMERSON

Issues relating to political Islam continue to present challenges to European foreign policies in the Middle East and North Africa (MENA). As EU policy has sought to come to terms with such challenges during the last decade or so political Islam itself has evolved. Experts point to the growing complexity and variety of trends within political Islam. Some Islamist organisations have strengthened their commitment to democratic norms and engaged fully in peaceable, mainstream national politics. Others remain wedded to violent means. And still others have drifted towards a more quietist form of Islam, disengaged from political activity. Political Islam in the MENA region presents no uniform trend to European policymakers. Analytical debate has grown around the concept of ‘radicalisation’. This in turn has spawned research on the factors driving ‘de-radicalisation’, and conversely, ‘re-radicalisation’. Much of the complexity derives from the widely held view that all three of these phenomena are occurring at the same time. Even the terms themselves are contested. It has often been pointed out that the moderate–radical dichotomy fails fully to capture the nuances of trends within political Islam. Some analysts also complain that talk of ‘radicalism’ is ideologically loaded. At the level of terminology, we understand radicalisation to be associated with extremism, but views differ over the centrality of its religious–fundamentalist versus political content, and over whether the willingness to resort to violence is implied or not.

Such differences are reflected in the views held by the Islamists themselves, as well as in the perceptions of outsiders.

การแปลงเคาน์เตอร์ศูนย์และปริมณฑลของสังคมตุรกีและการเพิ่มขึ้นของความยุติธรรมและภาคีการพัฒนา

Ahmadov Ramin

The election results on November 3, 2002, which brought the Justice and Development Party into power, shocked many, but for varying reasons. Afterwards, some became more hopeful about future of their country, while others became even more doubtful and anxious, since for them the “republican regime” came under threat. These opposing responses, along with the perceptions that fueled them, neatly describe the two very different worlds that currently exist within Turkish society, and so it is important to think through many of the contested issues that have arisen as a result of these shifting political winds.
The winning Justice and Development Party (JDP) was established in 2001 by a group of politicians under the leadership of Recep Tayyip Erdogan, many of whom split from the religio-political movement of Necmetiin Erbakan, the National Outlook Movement, and the Welfare Party. Interestingly, in less than two years after its establishment, and at the first general election it participated in, the JDP received 34.29 % of the vote when all other established parties fell under the 10 % threshold. The only exception to this was the Republican People’s Party (19.38 %). The JDP captured 365 ออกมาจาก 550 seats in the parliament and therefore was given the opportunity of establishing the government alone, which is exactly what happened. Two years later, in the 2004 local elections, the JDP increased its votes to 41.46 %, while the RPP slightly decreased to 18.27 %, and the Nationalist Action Party increased to 10.10 % (จาก 8.35 % ใน 2002). ในที่สุด, in the most recent general elections in Turkey in 2007, which was marked by intense debate over presidential elections and an online military note, the JDP won nearly half of all votes, 46.58 %, and began its second term in power.

ตุรกีและสหภาพยุโรป: การสำรวจในวิสัยทัศน์ของสหภาพยุโรป ส.ส. ตุรกี'

นกปรอด Power

Even though Turkey’s dream for being a member of European Union (EU) dates back to late 1950s, it can be said that this process has gained its momentum since the governing period of Justice and Development Party, which is shortly called AK party or AKP in Turkish. When compared with earlier periods, the enormous accomplishments during the AK party’s rule are recognized by domestic and European authorities alike. In the parallel of gigantic steps towardsthe European membership, which is now a real possibility for Turkey, there have been increasingdebates about this process. While some European authorities generate policies over Cyprus issueagainst Turkey’s membership, some others mainly lead by German Christian Democrats proposea privileged status rather than full membership. Turkish authorities do not stay silent over thesearguments, and probably first time the Turkish foreign minister can articulate that “should they(the EU) propose anything short of full membership, or any new conditions, we will walk away.And this time it will be for good” (The Economist 2005 30-31) After October third, Even though Mr. Abdullah Gül, who is the foreign minister of the AK party govenrment, persistentlyemphasizes that there is no such a concept so-called “privileged partnership” in the framework document, (Milliyet, 2005) the prime minister of France puts forward that this option is actually one of the possible alternatives.

ศาสนาอิสลามและตะวันตก

Preface

J ยอห์น. DeGioia

The remarkable feeling of proximity between people and nations is the unmistakable reality of our globalized world. Encounters with other peoples’ ways oflife, current affairs, การเมือง, welfare and faithsare more frequent than ever. We are not onlyable to see other cultures more clearly, butalso to see our differences more sharply. The information intensity of modern life has madethis diversity of nations part of our every dayconsciousness and has led to the centrality ofculture in discerning our individual and collectiveviews of the world.Our challenges have also become global.The destinies of nations have become deeply interconnected. No matter where in the world we live, we are touched by the successes and failures of today’s global order. Yet our responses to global problems remain vastly different, not only as a result of rivalry and competing interests,but largely because our cultural difference is the lens through which we see these global challenges.Cultural diversity is not necessarily a source of clashes and conflict. ในความเป็นจริง, the proximity and cross-cultural encounters very often bring about creative change – a change that is made possible by well-organized social collaboration.Collaboration across borders is growing primarily in the area of business and economic activity. Collaborative networks for innovation,production and distribution are emerging as the single most powerful shaper of the global economy.

zealous democrats : ISLAMISM AND DEMOCRACY IN EGYPT, INDONESIA AND TURKEY

Anthony Bubalo
Greg Fealy
Mason ส่วนเล็กน้อย

The fear of Islamists coming to power through elections has long been an obstacle to democratisation in authoritarian states of the Muslim world. Islamists have been, and continue to be, the best organised and most credible opposition movements in many of these countries.

They are also commonly, if not always correctly, assumed to be in the best position to capitalise on any democratic opening of their political systems. At the same time, the commitment of Islamists to democracy is often questioned. จริง, when it comes to democracy, Islamism’s intellectual heritage and historical record (in terms of the few examples of Islamist-led states, such as Sudan and Iran) have not been reassuring. The apparent strength of Islamist movements, combined with suspicions about Islamism’s democratic compatibility, has been used by authoritarian governments as an argument to defl ect both domestic and international calls for political reform and democratisation.

Domestically, secular liberals have preferred to settle for nominally secular dictatorships over potentially religious ones. Internationally, Western governments have preferred friendly autocrats to democratically elected, but potentially hostile, Islamist-led governments.

The goal of this paper is to re-examine some of the assumptions about the risks of democratisation in authoritarian countries of the Muslim world (and not just in the Middle East) where strong Islamist movements or parties exist.

ประชาสังคมมุสลิมในที่สาธารณะในเขตเมือง: โลกาภิวัตน์, เลื่อนวาทกรรมของ, และขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคม

Paul M. Lubeck
Britt Bryana
เมืองที่เป็นกระบวนการ, ผลิตภัณฑ์ที่ไม่. The three Islamic elements that set in motion the processes that give rise to Islamic cities were: a distinction between the members of the Umma and the outsiders, which led to juridical and spatial distinction by neighborhoods; the segregation of the sexes which gave rise to a particular solution to the question of spatial organization; และระบบกฎหมายที่, rather than imposing general regulations over land uses of various types in various places, left to the litigation of the neighbors the detailed adjudication of mutual rights over space and use. (Janet อาบู Lughod 1987: 173)
กรอบ: Muslim Movements in Urban Situations We live in an intellectual moment when the complexity of the global Islamic
ทำให้การฟื้นตัวยากที่จะลงความเห็นเกี่ยวกับสถาบันการศึกษามุสลิม, social movements, และทางวาทกรรม. While diversity and locality remain paramount features of Muslim cities, globalization has inadvertently nurtured transnational Muslim networks from the homeland of Islam and extended them into the web of interconnected world cities. ค่อนข้างมีโอกาส, เมือง - based
Muslim networks and insurrectionist movements now thrive in the interstitial spaces created by the new global communication and transportation infrastructures. อะไร, จากนั้น, รูปแบบระยะยาวสำหรับชาวมุสลิมอยู่ในเมือง? Since the last millennium, เป็น Janet Abu - Lughod เตือนเรา, “the Islamic city” ได้รับการเว็บไซต์หลักสำหรับ: defining power relations between ruler and subject, ระบุสิทธิและเอกลักษณ์ของชุมชนเชิงพื้นที่, and regulating urban social relations between genders. Today’s Muslim city remains the epicenter of a burgeoning public sphere in which informed publics debate highly contested Islamic discourses regarding social justice,

ความสำเร็จของตุรกี AK Party เจือจางไม่ต้องกังวลไปอาหรับ Islamists

Mona Eltahawy

It has been unsurprising that since Abdullah Gul became president of Turkey on 27 August that much misguided analyses has been wasted on how “Islamists” can pass the democracy test. His victory was bound to be described as the “Islamist” routing of Turkish politics. And Arab Islamistsin the form of the Muslim Brotherhood, their supporters and defenderswere always going to point to Turkey and tell us that we’ve been wrong all along to worry about the Arab Islamistalleged flirtation with democracy. “It worked in Turkey, it can work in the Arab world,” they would try to assure us.Wrong. Wrong. And wrong.Firstly, Gul is not an Islamist. His wife’s headscarf might be the red cloth to the bull of the secular nationalists in Turkey, but neither Gul nor the AK Party which swept parliamentary elections in Turkey in June, can be called Islamists. ในความเป็นจริง, so little does the AK Party share with the Muslim Brotherhoodaside from the common faith of its membersthat it’s absurd to use its success in Turkish politics as a reason to reduce fears over the Mus-lim Brotherhood’s role in Arab politics.The three litmus tests of Islamism will prove my point: women and sex, the “ทิศตะวันตก”, and Israel.As a secular Muslim who has vowed never to live in Egypt should Islamists ever take power, I never take lightly any attempt to blend religion with politics. So it has been with a more than skeptical eye that I’ve followed Turkish politics over the past few years.

ศาสนาอิสลามและประชาธิปไตย

Mogahed Dalia

Islam in politics has been asserted in many countries in the Muslim world through democratic elections. Islamist parties have gained varying degreesof political power in Turkey, อียิปต์, ประเทศเลบานอน, and the occupied Palestinian territories, and have widespread influence in Morocco and Jordan. Now, more than ever, Western governments, alarmed by this outcome, have raised the perennial question: Is Islam compatible with democracy?A recent in-depth Gallup survey in 10 predominantly Muslim countries,representing more than 80% of the global Muslim population, shows that whenasked what they admire most about the West, Muslims frequently mention political freedom, liberty, fair judicial systems, and freedom of speech. When asked to critique their own societies, extremism and inadequate adherence to Islamic teachings were their top grievances.However, while Muslims say they admire freedom and an open political system,Gallup surveys suggest that they do not believe they must choose between Islam and democracy, but rather, that the two can co-exist inside one functional government.

ที่จะเป็นมุสลิม

Yakan Fathi

All praises to Allah, and blessings and peace to His Messenger.This book is divided into two parts. The first part focuses on the characteristics that every single Muslim should portray in order to fulfill the conditions of being a Muslim in both belief and practice. Many people are Muslim by identity,because they were ”born Muslim” from Muslim parents. Theymay not know what Islam really means or its requirements, an dso may lead a very secular life. The purpose of this first partis to explain the responsibility of every Muslim to become aknowledgeable and true believer in Islam.The second part of this book discusses the responsibility to become an activist for Islam and participate in the Islamic Movement. It explains the nature of this movement and its goals, philosophy, strategy, and tactics, as well as the desirable characteristics of it members.The failure of various movements in the Islamic world, and especially in the Arab countries, result from a spiritual emptiness in these movements as well as in society generally. In sucha situation the principles and institutions of Islam are forgotten.The westernized leaders and movements collapse when they encounter serious challenges. These leaders and movements and the systems of government and economics they try to imposehave fallen because they lacked a solid base. They fell becausethey were artificial constructs copied from alien cultures anddid not represent the Muslim community. Therefore they wererejected by it. This situation is comparable to a kidney transplantin a human body. Although the body is able to tolerate it painfully for a short period of time, eventually the kidney willbe rejected and die.When the sickness of the Muslim Ummah became acute few Muslims thought of building a new society on Islamic principles.Instead many tried to import man made systems and principles, which looked good but really were grossly defectiveand so could be easily toppled and crushed.