RSSΌλες οι εγγραφές με ετικέτα με: "Shadi Χαμίντ"

STRATEGIES FOR ENGAGING POLITICAL ISLAM

SHADI HAMID

AMANDA Kadlec

Political Islam is the single most active political force in the Middle East today. Its future is intimately tied to that of the region. If the United States and the European Union are committed to supporting political reform in the region, they will need to devise concrete, coherent strategies for engaging Islamist groups. Ακόμη, the U.S. has generally been unwilling to open a dialogue with these movements. Similarly, EU engagement with Islamists has been the exception, not the rule. Where low-level contacts exist, they mainly serve information-gathering purposes, not strategic objectives. Οι ΗΠΑ. and EU have a number of programs that address economic and political development in the region – among them the Middle East Partnership Initiative (MEPI), the Millennium Challenge Corporation (MCC), the Union for the Mediterranean, and the European Neighborhood Policy (ENP) – yet they have little to say about how the challenge of Islamist political opposition fits within broader regional objectives. ΜΑΣ. and EU democracy assistance and programming are directed almost entirely to either authoritarian governments themselves or secular civil society groups with minimal support in their own societies.
The time is ripe for a reassessment of current policies. Since the terrorist attacks of September 11, 2001, supporting Middle East democracy has assumed a greater importance for Western policymakers, who see a link between lack of democracy and political violence. Greater attention has been devoted to understanding the variations within political Islam. The new American administration is more open to broadening communication with the Muslim world. Meanwhile, the vast majority of mainstream Islamist organizations – including the Muslim Brotherhood in Egypt, Jordan’s Islamic Action Front (IAF), Morocco’s Justice and Development Party (PJD), the Islamic Constitutional Movement of Kuwait, and the Yemeni Islah Party – have increasingly made support for political reform and democracy a central component in their political platforms. Επιπλέον, many have signaled strong interest in opening dialogue with U.S. and EU governments.
The future of relations between Western nations and the Middle East may be largely determined by the degree to which the former engage nonviolent Islamist parties in a broad dialogue about shared interests and objectives. There has been a recent proliferation of studies on engagement with Islamists, but few clearly address what it might entail in practice. As Zoé Nautré, visiting fellow at the German Council on Foreign Relations, puts it, “the EU is thinking about engagement but doesn’t really know how.”1 In the hope of clarifying the discussion, we distinguish between three levels of “engagement,” each with varying means and ends: low-level contacts, strategic dialogue, and partnership.

Επίλυση του Ισλαμιστικού Διλήμματος της Αμερικής: Lessons from South and Southeast Asia

Shadi Χαμίντ
ΜΑΣ. Οι προσπάθειες για την προώθηση της δημοκρατίας στη Μέση Ανατολή έχουν από καιρό παραλύσει από το «ισλαμικό δίλημμα»: θεωρητικά, θέλουμε δημοκρατία, αλλά, στην πράξη, φόβος ότι τα ισλαμικά κόμματα θα είναι οι κύριοι ωφελούμενοι οποιουδήποτε πολιτικού ανοίγματος. Η πιο τραγική εκδήλωση αυτού ήταν η καταστροφή της Αλγερίας 1991 και 1992, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες στάθηκαν σιωπηλά, ενώ οι στρατευμένοι κοσμικοί στρατιώτες ακύρωσαν τις εκλογές αφού ένα ισλαμιστικό κόμμα κέρδισε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Πιο πρόσφατα, η κυβέρνηση Μπους υπαναχώρησε από την «ατζέντα της για την ελευθερία» αφού οι ισλαμιστές τα πήγαν εκπληκτικά καλά στις εκλογές σε ολόκληρη την περιοχή, συμπεριλαμβανομένης της Αιγύπτου, Σαουδική Αραβία, και των παλαιστινιακών εδαφών.
Αλλά ακόμη και ο φόβος μας για τα ισλαμικά κόμματα -και η συνακόλουθη άρνηση να εμπλακούμε μαζί τους- ήταν ασυνεπής, ισχύει για ορισμένες χώρες αλλά όχι για άλλες. Όσο περισσότερο μια χώρα θεωρείται ζωτικής σημασίας για τα αμερικανικά συμφέροντα εθνικής ασφάλειας, τόσο λιγότερο πρόθυμες ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες να δεχτούν ισλαμιστικές ομάδες να έχουν εξέχοντα πολιτικό ρόλο εκεί. Ωστόσο, σε χώρες που θεωρούνται λιγότερο στρατηγικά σημαντικές, και όπου διακυβεύονται λιγότερα, the United States has occasionally taken a more nuanced approach. But it is precisely where more is at stake that recognizing a role for nonviolent Islamists is most important, και, here, American policy continues to fall short.
Throughout the region, the United States has actively supported autocratic regimes and given the green light for campaigns of repression against groups such as the Egyptian Muslim Brotherhood, the oldest and most influential political movement in the region. In March 2008, during what many observers consider to be the worst period of anti-Brotherhood repression since the 1960s, Secretary of State Condoleezza Rice waived a $100 million congressionally mandated reduction of military aid to Egypt. The situation in Jordan is similar. The Bush administration and the Democratic congress have hailed the country as a “model” of Arab reform at precisely the same time that it has been devising new ways to manipulate the electoral process to limit Islamist representation, and just as it held elections plagued by widespread allegations of outright fraud
and rigging.1 This is not a coincidence. Egypt and Jordan are the only two Arab countries that have signed peace treaties with Israel. Εξάλλου, they are seen as crucial to U.S. efforts to counter Iran, stabilize Iraq, and combat terrorism.

Εμπλοκή του πολιτικού Ισλάμ για την προώθηση της δημοκρατίας

Shadi Χαμίντ

Από τις επιθέσεις του Σεπτεμβρίου 11, 2001, Οι Αμερικανοί δυσκολεύτηκαν να διατυπώσουν μια γενική αρχή, μακροπρόθεσμη στρατηγική για την καταπολέμηση του θρησκευτικού εξτρεμισμού και της τρομοκρατίας στη Μέση Ανατολή. Οι περισσότεροι ειδικοί τόσο της αριστεράς όσο και της δεξιάς συμφωνούν ότι η προώθηση της δημοκρατίας θα βοηθήσει στην αντιμετώπιση των βαθύτερων αιτιών της τρομοκρατίας στην περιοχή, αν και διαφέρουν σε ποιο βαθμό. Το σκεπτικό είναι απλό: Αν οι Άραβες και οι Μουσουλμάνοι στερούνται νόμιμου, ειρηνικές διεξόδους για να εκφράσουν τα παράπονά τους, είναι πιο πιθανό να καταφύγουν στη βία. Σε μια σημαντική μελέτη του 2003, Ο Άλαν Κρούγκερ του Πανεπιστημίου Πρίνστον και η Τσέχα μελετήτρια Jitka Maleckova ανέλυσαν εκτεταμένα δεδομένα για τρομοκρατικές επιθέσεις και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι «η μόνη μεταβλητή που συσχετίστηκε σταθερά με τον αριθμό των τρομοκρατών ήταν ο δείκτης πολιτικών δικαιωμάτων και πολιτικών ελευθεριών του Freedom House.. Οι χώρες με περισσότερη ελευθερία ήταν λιγότερο πιθανό να είναι η γενέτειρα διεθνών τρομοκρατών.

Parting the Veil

shadi hamid

America’s post-September 11 project to promote democracy in the Middle East has proven a spectacular failure. Σήμερα,Arab autocrats are as emboldened as ever. Αίγυπτος, Ιορδανία, Τυνησία, and others are backsliding on reform. Opposition forces are being crushed. Three of the most democratic polities in the region, Λίβανος, Ιράκ, και των παλαιστινιακών εδαφών,are being torn apart by violence and sectarian conflict.Not long ago, it seemed an entirely different outcome was in the offing. Asrecently as late 2005, observers were hailing the “Arab spring,” an “autumn forautocrats,” and other seasonal formulations. They had cause for such optimism.On January 31, 2005, the world stood in collective awe as Iraqis braved terroristthreats to cast their ballots for the first time. That February, Egyptian PresidentHosni Mubarak announced multi-candidate presidential elections, another first.And that same month, after former Lebanese Prime Minister Rafiq Hariri wasshadi hamid is director of research at the Project on Middle East Democracyand an associate of the Truman National Security Project.Parting the Veil Now is no time to give up supporting democracy in the Muslim world.But to do so, the United States must embrace Islamist moderates.shadi hamiddemocracyjournal.org 39killed, Lebanon erupted in grief and then anger as nearly one million Lebanesetook to the streets of their war-torn capital, demanding self-determination. Notlong afterward, 50,000 Bahrainis—one-eighth of the country’s population—ralliedfor constitutional reform. The opposition was finally coming alive.But when the Arab spring really did come, the American response provide dample evidence that while Arabs were ready for democracy, the United States most certainly was not. Looking back, the failure of the Bush Administration’s efforts should not have been so surprising. Since the early 1990s, ΜΑΣ. policymakershave had two dueling and ultimately incompatible objectives in the Middle East: promoting Arab democracy on one hand, and curbing the power and appealof Islamist groups on the other. In his second inaugural address, President George W. Bush declared that in supporting Arab democracy, our “vital interests and our deepest beliefs” were now one. The reality was more complicated.When Islamist groups throughout the region began making impressive gains at the ballot box, particularly in Egypt and in the Palestinian territories, the Bush Administration stumbled. With Israel’s withdrawal from Gaza high on the agendaand a deteriorating situation in Iraq, American priorities began to shift. Friendly dictators once again became an invaluable resource for an administration that found itself increasingly embattled both at home and abroad.The reason for this divergence in policy revolves around a critical question:What should the United States do when Islamists come to power through free elections? In a region where Islamist parties represent the only viable oppositionto secular dictatorships, this is the crux of the matter. In the MiddleEastern context, the question of democracy and the question of political Islamare inseparable. Without a well-defined policy of engagement toward politicalIslam, the United States will fall victim to the same pitfalls of the past. In many ways, it already has.

Επίλυση του Ισλαμιστικού Διλήμματος της Αμερικής

Shadi Χαμίντ

ΜΑΣ. Οι προσπάθειες για την προώθηση της δημοκρατίας στη Μέση Ανατολή έχουν από καιρό παραλύσει από το «ισλαμικό δίλημμα»: θεωρητικά, θέλουμε δημοκρατία, αλλά, στην πράξη, φόβος ότι τα ισλαμικά κόμματα θα είναι οι κύριοι ωφελούμενοι οποιουδήποτε πολιτικού ανοίγματος. Η πιο τραγική εκδήλωση αυτού ήταν η καταστροφή της Αλγερίας 1991 και 1992, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες στάθηκαν σιωπηλά, ενώ οι στρατευμένοι κοσμικοί στρατιώτες ακύρωσαν τις εκλογές αφού ένα ισλαμιστικό κόμμα κέρδισε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Πιο πρόσφατα, η κυβέρνηση Μπους υπαναχώρησε από την «ατζέντα της για την ελευθερία» αφού οι ισλαμιστές τα πήγαν εκπληκτικά καλά στις εκλογές σε ολόκληρη την περιοχή, συμπεριλαμβανομένης της Αιγύπτου, Σαουδική Αραβία, και των παλαιστινιακών εδαφών.
Αλλά ακόμη και ο φόβος μας για τα ισλαμικά κόμματα -και η συνακόλουθη άρνηση να εμπλακούμε μαζί τους- ήταν ασυνεπής, ισχύει για ορισμένες χώρες αλλά όχι για άλλες. Όσο περισσότερο μια χώρα θεωρείται ζωτικής σημασίας για τα αμερικανικά συμφέροντα εθνικής ασφάλειας, τόσο λιγότερο πρόθυμες ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες να δεχτούν ισλαμιστικές ομάδες να έχουν εξέχοντα πολιτικό ρόλο εκεί. Ωστόσο, σε χώρες που θεωρούνται λιγότερο στρατηγικά σημαντικές, και όπου διακυβεύονται λιγότερα, the United States has occasionally taken a more nuanced approach. But it is precisely where more is at stake that recognizing a role for nonviolent Islamists is most important, και, here, American policy continues to fall short.
Throughout the region, the United States has actively supported autocratic regimes and given the green light for campaigns of repression against groups such as the Egyptian Muslim Brotherhood, the oldest and most influential political movement in the region. In March 2008, during what many observers consider to be the worst period of anti-Brotherhood repression since the 1960s, Secretary of State Condoleezza Rice waived a $100 million congressionally mandated reduction of military aid to Egypt.