RSSУсе запісы з тэгамі: "Сайед Кутб"

Islam in the West

Jocelyne Cesari

The immigration of Muslims to Europe, North America, and Australia and the complex socioreligious dynamics that have subsequently developed have made Islam in the West a compelling new ªeld of research. The Salman Rushdie affair, hijab controversies, the attacks on the World Trade Center, and the furor over the Danish cartoons are all examples of international crises that have brought to light the connections between Muslims in the West and the global Muslim world. These new situations entail theoretical and methodological challenges for the study of contemporary Islam, and it has become crucial that we avoid essentializing either Islam or Muslims and resist the rhetorical structures of discourses that are preoccupied with security and terrorism.
In this article, I argue that Islam as a religious tradition is a terra incognita. A preliminary reason for this situation is that there is no consensus on religion as an object of research. Religion, as an academic discipline, has become torn between historical, sociological, and hermeneutical methodologies. With Islam, the situation is even more intricate. In the West, the study of Islam began as a branch of Orientalist studies and therefore followed a separate and distinctive path from the study of religions. Even though the critique of Orientalism has been central to the emergence of the study of Islam in the ªeld of social sciences, tensions remain strong between Islamicists and both anthropologists and sociologists. The topic of Islam and Muslims in the West is embedded in this struggle. One implication of this methodological tension is that students of Islam who began their academic career studying Islam in France, Germany, or America ªnd it challenging to establish credibility as scholars of Islam, particularly in the North American academic
context.

Islam and Democracy: Text, Tradition, and History

Ахрара Ahmad

Popular stereotypes in the West tend to posit a progressive, rational, and free West against a backward, oppressive, and threatening Islam. Public opinion polls conducted in the United States during the 1990s revealed a consistent pattern of Americans labeling Muslims as “religious fanatics” and considering Islam’s ethos as fundamentally “anti-democratic.”1 These characterizations
and misgivings have, for obvious reasons, significantly worsened since the tragedy of 9/11. Аднак, these perceptions are not reflected merely in the popular consciousness or crude media representations. Respected scholars also have contributed to this climate of opinion by writing about the supposedly irreconcilable differences between Islam and the West, the famous “clash of civilizations” that is supposed to be imminent and inevitable, and about the seeming incompatibility between Islam and democracy. Напрыклад, Professor Peter Rodman worries that “we are challenged from the outside by a militant atavistic force driven by hatred of all Western political thought harking back to age-old grievances against Christendom.” Dr. Daniel Pipes proclaims that the Muslims challenge the West more profoundly than the communists ever did, for “while the Communists disagree with our policies, the fundamentalist Muslims despise our whole way of life.” Professor Bernard Lewis warns darkly about “the historic reaction of an ancient rival against our Judeo–Christian heritage, our secular present, and the expansion of both.” Professor Amos Perlmutter asks: “Is Islam, fundamentalist or otherwise, compatible with human-rights oriented Western style representative democracy? The answer is an emphatic NO.” And Professor Samuel Huntington suggests with a flourish that “the problem is not Islamic fundamentalism, but Islam itself.” It would be intellectually lazy and simple-minded to dismiss their positions as based merely on spite or prejudice. На самай справе, if one ignores some rhetorical overkill, some of their charges, though awkward for Muslims, are relevant to a discussion of the relationship between Islam and democracy in the modern world. Напрыклад, the position of women or sometimes non-Muslims in some Muslim countries is problematic in terms of the supposed legal equality of all people in a democracy. Дакладна, the intolerance directed by some Muslims against writers (e.g., Salman Rushdie in the UK, Taslima Nasrin in Bangladesh, and Professor Nasr Abu Zaid in Egypt) ostensibly jeopardizes the principle of free speech, which is essential to a democracy.
It is also true that less than 10 of the more than 50 members of the Organization of the Islamic Conference have institutionalized democratic principles or processes as understood in the West, and that too, only tentatively. Нарэшце, the kind of internal stability and external peace that is almost a prerequisite for a democracy to function is vitiated by the turbulence of internal implosion or external aggression evident in many Muslim countries today (e.g., Самалі, Sudan, Інданезія, Пакістан, Ірак, Афганістан, Алжыр, and Bosnia).

The Lives of Hasan al Banna & Syed Qutb.

Мусульманскае братэрства " (Ikhwan al Muslimeen) was founded by Hasan al-Banna (1906-1949) in the Egyptian town of al- Isma’iliyyah in 1928. The son of an Azharite scholar, who earned his livelihood by repairing watches, Hasan al-Banna showed from his early
school-days an inclination and great zeal for calling people to Islamic values and traditions. His strong sense of religiosity and spiritual awareness drove him to join the Hasafiyyah tariqah, one of many Sufi tariqahs that were widespread in Egypt at that time. Even though he was not formally associated with this tariqah after he founded the Ikhwan, he, nevertheless, maintained a good relation with it, as indeed with other Islamic organizations and religious personalities, and persisted in reciting the litanies (awrad, pl. of wird) of this tariqah until his last days. Though Hasan al-Banna joined a modern-type school of education, he promised his father that he would continue to memorize the Qur’an, which he did, in fact later, at the age of twelve. While at school, he took part in the activities of some religious associations and clubs which were promoting it and calling for the observance of Islamic teachings .

Сеід Кутб: The Karl Marx of the Islamic Revolution

Леслі Эванс

Сеід Кутб (Кастрычніцкая 9, 1906-Аўгусту 29, 1966), the Egyptian literary critic, philosopher, and theorist of the contemporary jihadist movement is only becoming a familiar name in the West in recent years, but his voluminous writings have had and continue to have enormous impact in the Muslim world. It is not an overstatement to say that it is hardly possible to understand the reasoning and goals of the Islamic militants without some familiarity with the outlook Qutb (pronounced KUH-tahb) enunciated.
A search of Amazon.com returns no less than seven books in English about Sayyid Qutb as well as collections of his writings and many of his own books in translation. The two works touched on here are only a random sampling of a very large literature which is again but a minute fraction of what exists in Arabic. These two are quite different in scope and attitude. Adnan Ayyub Musallam, a Palestinian native of Bethlehem, holds a doctorate from the University of Michigan
and is currently professor of history, politics, and cultural studies at Bethlehem University in the West Bank. His generally sympathetic but critical biography concentrates on the evolving politics of Qutb’s affiliations and thought. The quite brief and more critical piece by Paul Berman for the New York Times looks at Qutb’s theology and helps to clarify his argument with Christianity and Western secularism.
Brilliant from his earliest youth, Sayyid Qutb was an unlikely figure to serve as the inspiration for a global revolutionary movement. Although for a brief period he was a member of the militant Muslim Brothers, where he served as an editor not as an organizer, he spent most of his life as a lone intellectual. Where Marx, the theorist of world communism, labored in the British Museum, Sayyid Qutb wrote his most influential works in an Egyptian prison, where he spent most of the last eleven years of his life, until his execution by the Nasser government in 1966. Even his turn to Islam in any serious way did not take place until he was past forty, yet in prison in his fifties he produced a controversial rethinking of the religion that reverberates around the world.
Qutb was born in the village of Musha, between Cairo and Aswan into a family of small landowners. He was sent to the local madrasa, the government school, rather than the still more religious kuttab, the Islamic school, but he won a contest between the two schools for the best memorization of the Qur’an. He recalled his life there in his only biographical work, “Child from the Village,” recording local customs and superstitions. From that period he acquired a belief in the world of spirits that he carried with him all his life

Ikhwan ў Паўночнай Амерыцы: Кароткая гісторыя

Дуглас Фара

Рон Sandee


The current federal court case against the Holy Land Foundation for Relief and Development (HLF) in Dallas, Texas,1 offers an unprecedented inside look into the history of the Muslim Brotherhood in the United States, as well as its goals and structure. The documents discuss recruitment, organization, ideology and the development of the organization in different phases in the United States. The prosecution in the case has presented many internal Muslim Brotherhood documents from the 1980’s and early 1990’s that give a first-ever, public view of the history and ideology behind the operations of the Muslim Brothers (known as the Ikhwan or The Group) in the U.S. over the past four decades. For researchers, the documents have the added weight of being written by the Ikhwan leaders themselves, rather than interpretations of secondary sources.

ISLAMISM IN SOUTHERN EGYPT

James Toth

For years, religious violence and terrorism in Middle Eastern countries such as Egypthave splashed across the headlines and surged across the screen, announcing yet anotherround of senseless death and destruction. While Arabists and Islamicists attemptto pick their way carefully through the ideological and intellectual minefields to makesense of what is happening, the wider public generally disregards their insights andinstead sticks to what it knows best: deeply ingrained prejudices and biases. егіпцянін,араб, Muslim—all are painted in a very unfavorable light. Even in Egypt, manybystanders show the same sorry prejudices. In the end, people simply blame the brutalityon inexplicable backward religious ideas and then move on.Yet comprehending terrorism and violence in places such as Egypt by recourse toan unnuanced religious fundamentalism is generally acknowledged not only to begthe question of why these events actually happen, but also to lead to misunderstandingsand misperceptions, and perhaps even to exacerbating existing tensions.1 Mostscholars agree that such seemingly “irrational” social behavior instead needs to beplaced in its appropriate context to be properly understood, and hence made rational.Analyzing these actions, then, involves situating this violence and destruction in theireconomic, political, and ideological milieu as these have developed historically, forthis so-called Islamic terrorism does not merely arise, ex nihilo, out of a timeless void.What follows, then, is one case study of one portion of the Islamic movement as itemerged principally in southern Egypt and as it was revealed through anthropologicalfieldwork conducted in one of this region’s major cities. This account takes a completelydifferent direction from that of stigmatizing this movement as a sordid collectionof terrorist organizations hell bent on the senseless destruction of Egypt and itsIslamic civilization.2 Because this view is somewhat at odds with the perceptions oflocal spectators, Egyptians in Cairo, and non–Egyptians inside and outside the country,I go to some length not only to discuss the movement itself but also to shed lighton why it might have received such negative publicity.

Мусульманскае братэрства ": Хасан аль-Hudaybi і ідэалогія

Хасан Ісмаіл>Іл аль-Hudaybi прывялі грамадства Мусульманскае братэрства "падчас
час крызісу і роспуску. Наступныя Хасан аль-Баннана ", які быў заснавальнікам
і Fi лідэрам першага арганізацыі, аль-Hudaybi павінен быў быць яго кіраўніком больш чым
дваццаць гадоў. Падчас свайго кіраўніцтва ён сутыкнуўся з сур'ёзнай крытыкай з боку іншых братоў.
Пасля ліпеньскай рэвалюцыі 1952, Ён выступіў у якасці праціўніка антаганізм
з >Абд аль-Насир, які становіцца ўсё больш Infl uential ў савет
Бясплатныя вядучых Offi ССВ. >вызначэнне Абд аль-Насир, каб перашкодзіць прычынай
Братэрства і яго Infl uence на грамадства было часткай яго шляху да абсалютнай улады.
Улічваючы істотна cance гадоў аль-Hudaybi як лідэра мусульманскага
Братэрства, Дзіўна, што існуе вельмі мала навуковых работ па тэме.
Калі ўлічыць, што яго ўмеранае ідэі працягваюць аказваць моцнае Infl uence
на палітыку і стаўленне мусульманскіх сённяшняй Брацтва, G. яго прымірэнчы
пазіцыю ў адносінах да дзяржаўнай сістэме і яго абвяржэнне радыкальных ідэй, факт
што так мала ўвагі надаецца яго лісты яшчэ больш дзіўныя. Вядома, ёсць
быў цікавасць да "Мусульманскае братэрства". Ёсць даволі шырокія даследаванні
даступныя на Хасан аль-Баннана ": заснавальнік і кіраўнік першага Fi "Мусульманскага братэрства"
была апісана як мадэль Fi малюнка ісламскай кампаніі; іншыя малююць
яго стваральнік пагражае палітычнай дзейнасці ў імя ісламу. Там
быў нават больш цікавасці да ідэяў Саід Кутб; некаторыя бачаць у ім
ідэолагам ісламскага радыкалізму, канцэпцыі якіх навучанне экстрэмісцкіх груп; іншыя
апісваюць яго як ахвяра дзяржаўнага пераследу, які распрацаваў тэалогіі вызвалення
у адказ на яго жорсткае абыходжанне. Няма сумневу, Важна, каб вывучыць
Праца гэтых мысляроў, каб зразумець, токі ісламісцкай ідэалогіі і
Ісламісцкія руху. Незалежна прысуд у дачыненні аль-Баннана і Кутб, гэта факт
што некаторыя ідэі двух мысляроў былі ўключаныя ў сучаснай
Мусульманскае братэрства ". Аднак, Такая скіраванасць прывяла да няправільным меркаванне, што
Ісламскі рух абавязкова радыкал ў сваім мысленні і / або ў баявой
справы, здагадка, якое мае, У апошнія гады, былі дапытаныя шэраг
навукоўцаў, Сярод іх Джон L. Эспазіта, Фрэд Холлидей, Франсуа Burgat, і
Гудрун Крамер. 1 Далейшага вывучэння "Браты-мусульмане Егіпта па
кіраўніцтвам Хасана аль-Hudaybi будзе форма таго, каб гэтыя тэзісы, рашэння
і пераацэнкі меркаванне, што палітычны іслам з'яўляецца маналітным блокам, усяго
настроены да гвалтоўных сродкаў.
2 Увядзенне
Ёсьць прычыны, чаму аль-Hudaybi ледзь згадваецца ў літаратуры па
Мусульманскае братэрства ". Fi першае, што прыходзіць на розум, з'яўляецца назіранне, што ісламісцкія
руху, па вызначэнні дакладнасці, разглядаць як прынцыпова радыкальнай, антыдэмакратычныя і
антызаходняй. Гэта разважанне пытанні якога-небудзь адрозненні паміж памяркоўнымі ісламізму
і яго радыкальныя калегі. Аргумент, што абодва маюць мэта
ўстанаўлення ісламскага стану сістэмы, што яны абодва з мэтай замены існуючых
свецкага кіравання і што таму яны адрозніваюцца толькі ў ступені іх метады,
але ў прынцыпе не. Гэтая кніга, Аднак, выразна злучае навуковыя круг на
палітычнага ісламу, which identifi es arguments such as these as neo-Orientalist. Як
Эспазіта паказвае, такі падыход да палітычнага ісламу заснаваны на тым, што ён называе "свецкім
фундаменталізму ".
Знешні выгляд палітычнага ісламу сканцэнтравана галоўным чынам на радыкальныя думкі,
і гэта можа быць звязана са стварэннем, па частцы палітыкі з пазіцыі сілы, ад страху
Іслам як рэлігія, якая адрозніваецца, дзіўныя і, здавалася б ў апазіцыі да
Заходняй думкі. Па чарзе, гэта можа быць таму, што радыкальныя або нават групы баевікоў
пастаянна з'яўляюцца ў СМІ па прычыне іх дзеянні. На самай справе, актывіст
Ісламістаў на самай справе імкнуцца да такога рэкламы. Хоць радыкальныя думкі і баявой дзеянняў
Зрабіць гэта неабходна для вывучэння экстрэмісцкіх груп, засяродзіць увагу на тэрарызм ва імя
ісламу ізалюе ўмераных ісламістаў. Гэта таксама робіць цяжкасці культ растлумачыць
Адрозненні паміж радыкальным і ўмераным ісламізму. У эфекту, навуковых увагу
на радыкальныя або груп баевікоў ўзмацняе ў цэлым негатыўнае грамадскае ўспрыманне
ісламу на Захадзе.
Яшчэ адна прычына, чаму аль-Hudaybi, у прыватнасці, не быў вывучаны заходнімі
навукоўцаў звязана з унутранымі справамі братэрства. Дзіўна,
што яго імя не згадваецца шмат па пісьменнікаў Мусульманскае братэрства "
сам. Існуе не простае тлумачэнне гэтага. Адной з прычын можа быць тое, што члены
асабліва падкрэсліць іх сімпатыі да аль-Баннана ", якая паказвае яго як ідэал
Лідэр, які памёр за яго перакананні актывіста. Аднак, як шмат братоў перажылі
пазбаўленне волі, катаржныя работы і нават катаванні ўнутры >Абд аль-Насир у турмах і
лагера, іх асабістыя гісторыі прывялі да недахопу дыскурсу на Хасан
аль-Hudaibiyah. Такім чынам, існуе тэндэнцыя да памятаеце перыяд аль-Hudaybi аб кіраўніцтве
як час паблізу паразы і знішчэння. Яшчэ, вопыту
пераследам патрапілі ў двухсэнсоўныя адносіны паміж забываючы і пераацэнка.
Многія асабістыя рахункі часу былі апублікаваныя, пачынаючы з сярэдзіны
1970s, 2 апавядае гісторыі катаванняў і падкрэсліваючы непахіснасць веры. Толькі
Некаторыя з кніг, напісаных Браты-мусульмане "прыняць больш шырокі падыход, якія
ўключае ў сябе абмеркаванне крызісу ў рамках арганізацыі і часткі аль-Hudaybi's
у ім. Тыя аўтары, якія робяць вырашэння гэтага пытання не толькі выявіць слабыя грамадства
становішча ў адносінах да >Абд аль-Насир, але і падвяргаць прыкметы распаду ў
Мусульманскае братэрства ". 3 Гэта прывяло да рознага стаўлення да аль-Hudaybi, з
Найбольш адлюстроўваючы яго як некампетэнтнага лідэра адсутнічае харызматычная асоба
свайго папярэдніка, аль-Баннана ". У прыватнасці, ён быў абвінавачаны не камандзір
ўлады аб'яднаць розныя крылы "Мусульманскага братэрства"
або прымаць моцныя пазіцыі па стаўленні да аўтарытарнай дзяржаўнай сістэмы. У
Апошняя кропка гледжання заключаецца двухсэнсоўнасць, для гэтага, як уяўляецца, паказваюць, аль-Hudaybi не толькі як
Увядзенне 3
правал, але і як ахвяра палітычнай сітуацыі. Нарэшце, гэтыя рахункі паказваюць
ідэалагічнага разрыву які адкрыўся ў пачатку перыяду пераследаў у
1954. У пэўнай ступені, Сейід Кутб Fi lled гэты прабел. Падчас яго турэмнага зняволення
ён распрацаваў радыкальны падыход, адхіленні, то стан сістэмы як незаконныя
і "не-ісламскага". Пры распрацоўцы рэвалюцыйнай канцэпцыі і тлумачачы тым самым
Прычыны, якія ляжаць у аснове пераследу, ён павярнуўся ўмовы виктимизации
ў адзін з гонару. Такім чынам, Ён даў шмат турму Браты-мусульмане ", асабліва
маладых членаў, ідэалогіі, якую яны маглі трымацца за.
Гэта павінна быць сказана, што аль-Hudaybi не дзейнічаць рашуча, каб становішча
ўнутраны крызіс і роспуск. Сапраўды, ў пэўнай ступені яго нерашучасць спрацоўвае
гэтай сітуацыі. Гэта было асабліва відавочна ў перыяд ганенняў
(1954–71), , Калі ён апушчаны даць любыя кіруючыя прынцыпы, каб дапамагчы ў пераадоленні
пачуццё безнадзейнасці адкрылі па >Абд аль-Насир ў вязніцах масы. Яго
рэакцыя на радыкальныя ідэі, якія FL ourished ў турмах і лагерах сярод
вызначаных, асабліва маладых, Члены прыйшоў даволі позна. Нават тады, яго навуковыя і
юрыдычных аргументацыі не было ж радыкальныя эфект як Саід Кутб's
пісаніна. У 1969, аль-Hudaybi прапанаванай канцэпцыі ўмеранай ў яго пісьмовым Du<ў
Qudat (Прапаведнікі не суддзі). 4 Гэты ліст, які быў таемна размеркаваных
сярод братам, лічыцца Fi першага істотнага абвяржэнне Саіда
Кутб ідэі. 5 Кутб, , Які быў павешаны ў 1966, быў да таго часу лічыцца
пакутнік, свае думкі, якія ўжо маюць значны Infl uence. Гэта не азначае,
што большасць Браты-мусульмане "не пераследвалі ўмераны падыход, але
адсутнасць кіруючых прынцыпаў пакінуў іх галасы і ўзмоцненага ўспрымання аль-Hudaybi
як слабы лідэр.
Тым не менш, аль-Hudayb'is ўмеранай думка ўплыў на сваіх калегаў
Браты-мусульмане ". Пасля ўсеагульнай амністыі 1971, аль-Hudaybi гуляе важную
удзел у аднаўленні арганізацыі. Хоць ён і памёр у 1973, яго ўмеранай
і прымірэнчы ідэі працягваюць быць актуальнымі. Той факт, што блізкія таварышы
such as Muhammad Hamid Abu Nasr, >Умар аль-Tilmisani і Мухамад
Машхур, , Якая нядаўна памерла, змяніў яго ў якасці лідэраў паказвае працяг яго
думкі. Акрамя таго, яго сын аль-Мамун Hudaybi гуляе важную ролю ў
яго якасці сакратар Брацтва і прадстаўнік. Іншая прычына, чаму
яго мысленне стала важным ляжыць у змянілася стаўленне да мусульманскай
Брацтва з старшынствам Анвар аль-Садата. Аль-Садат, якім атрымалася >Абд
аль-Насир, Дата выхаду турму Браты і прапанаваў арганізацыі паўлегальных
хоць і не афіцыйна прызнаны статус асабліва. Перыяд рэарганізацыі (1971–77) варта,
на працягу якога ўрад адмяніў цэнзуры кніг, напісаных
Браты-мусульмане ". Шмат ўспамінаў былых зняволеных у турму членаў былі апублікаваныя,
such as Zaynab al-Ghazali’s account or al-Hudaybi’s book Du<, Якія дазваляюць Qudat
(Прапаведнікі не суддзі). Зварот з мінулым, гэтыя кнігі не проста захаваць
памяць аб жорсткасці >Абд аль-Насир у перасьледзе. Аль-Садат варта
яго ўласную парадак дня, калі ён дазволіў гэтых публікацый Fi LL рынку; гэта
быў наўмыснай палітычнай хітрасці, якое разумее змена кірунку і накіраваных на
дыстанцыяванне урада ад старога новага. Пасмяротнай публікацыі
пісаніна аль-Hudaybi было не проста, накіраваных на забеспячэнне ідэалагічнай ўказанні
4 Увядзенне
Браты-мусульмане "; яны былі распаўсюджаныя з-за іх заявы, накіраваныя супраць
радыкальнай думкі, і, такім чынам, выкарыстоўвацца для вырашэння новых і расце праблемай, а менавіта
стварэнне ісламісцкіх груповак, якія пачалі Fi GHT актыўна супраць
палітычнай сістэмы ў пачатку 1970-х. У гэтых тэрмінах, З<у Ла Qudat застаецца
важна крытыка радыкальнай думкі.
Асноўная мэта Хасана аль-Hudaybi ў тым, каб змяніць грамадства, Я. Егіпецкім грамадстве,
якія, На яго думку,, не было вядома пра палітычны характар ісламскай веры. Такім чынам,
рэальныя змены могуць быць прад'яўленыя толькі аб шляхам стварэння дасведчанасці і
вырашэнні пытання аб ісламскай ідэнтычнасці (у адрозненне ад заходніх ўспрымання). Толькі
шляхам развіцця пачуцці ісламскага свядомасці можа канчатковая мэта
стварэнне ісламскай грамадства быць дасягнута. Пры такім падыходзе, аль-Hudaibiyah
абвергнутыя рэвалюцыйнае звяржэнне, замест пропаведзі паступовае развіццё ад
ў. Асноўныя пункты Таму адукацыю і сацыяльнае ўзаемадзеянне, а таксама
Удзел у палітычнай сістэме, прывабным з дапамогай місіі ( з<Вашынгтон ) да
свядомасць вернікаў.
Гэты шлях яго ў цяперашні час ідуць мусульманскія сённяшняй Брацтва, якая імкнецца
быць прызнаным у якасці палітычнай партыі і якія Infl uences палітычнае рашэнне
рашэнняў бясконца ltrating палітычнага ўдзелу структур (парламент, адміністрацыі,
няўрадавых арганізацый). Гэта даследаванне "Мусульманскага братэрства"
з 1950 да пачатку 1970-х, Таму, гэта не толькі частка даследаванні ў
сучаснай палітычнай гісторыі Егіпта і аналіз рэлігійнай ідэалогіі, але
мае таксама стаўленне да бягучай палітыцы.

Барбара Яго правасхадзіцельства. Zollner

HasanHasan Ismail al-Hudaybi led the Society of the Muslim Brotherhood during a time of crisis and dissolution. Наступныя Хасан аль-Баннана ", who was the founder and first leader of the organisation, al-Hudaybi was to be its head for more than twenty years. Падчас свайго кіраўніцтва ён сутыкнуўся з сур'ёзнай крытыкай з боку іншых братоў.

Пасля ліпеньскай рэвалюцыі 1952, he was pitted against the antagonism of Abd al-Nasir, who became increasingly infl uential in the council of leading Free Officers. Abd al-Nasir’s determination to thwart the cause of the Brotherhood and its infl uence on society was part of his path to absolute rule. Considering the signifi cance of al-Hudaybi’s years as leader of the Muslim Brotherhood, Дзіўна, што існуе вельмі мала навуковых работ па тэме.

When taking into account that his moderate ideas continue to have a strong infl uence on the policy and attitude of today’s Muslim Brotherhood, G. his conciliatory position towards the state system and his refutation of radical ideas, the fact that so little attention is paid to his writing is even more startling. Вядома, there has been interest in the Muslim Brotherhood.

There are quite extensive studies available on Hasan al-Banna’: the founder and fi rst leader of the Muslim Brotherhood has been described as a model figure of Islamic campaigning; others depict him as the originator of threatening political activism in the name of Islam.

There has been even more interest in the ideas of Sayyid Qutb; some see him as the ideologue of Islamist radicalism, канцэпцыі якіх навучанне экстрэмісцкіх груп; others describe him as a victim of state persecution who developed a theology of liberation in reaction to his maltreatment.

Няма сумневу, it is important to examine the work of these thinkers in order to understand currents of Islamist ideology and Islamist movements. Незалежна прысуд у дачыненні аль-Баннана і Кутб, it is a fact that certain ideas of the two thinkers have been incorporated into the modern-day Muslim Brotherhood.

Аднак, this focus has led to an incorrect perception that the Islamic movement is necessarily radical in its thinking and/or militant in its deeds, здагадка, якое мае, У апошнія гады, been questioned by a number of scholars, Сярод іх Джон L. Эспазіта, Фрэд Холлидей, Франсуа Burgat, and Gudrun Krämer.

The following study of Egypt’s Muslim Brotherhood under the leadership of Hasan al-Hudaybi will form an addition to these theses, addressing and reassessing the viewpoint that political Islam is a monolithic block, all in all disposed towards violent means.

There are reasons why al-Hudaybi is hardly mentioned in the literature on the Muslim Brotherhood. The fi rst that comes to mind is the observation that Islamist movements are, па вызначэнні дакладнасці, разглядаць як прынцыпова радыкальнай, anti-democratic and anti-Western.

This reasoning questions any distinction between moderate Islamism and its radical counterpart. The argument goes that both have the objective of establishing an Islamic state system, that they both aim to replace existing secular governance and that they therefore differ only in the degree of their methods, але ў прынцыпе не.

Гэтая кніга, Аднак, clearly joins the scholarly circle on political Islam, which identifi es arguments such as these as neo-Orientalist. As Esposito shows, this approach to political Islam is based on what he terms ‘secular fundamentalism’.

Знешні выгляд палітычнага ісламу сканцэнтравана галоўным чынам на радыкальныя думкі, і гэта можа быць звязана са стварэннем, па частцы палітыкі з пазіцыі сілы, of a fear of Islam as a religion, якая адрозніваецца, дзіўныя і, здавалася б ў апазіцыі да

Заходняй думкі. Па чарзе, it may be because radical or even militant groups are constantly appearing in the media by reason of their actions. На самай справе, militant Islamists actually seek such publicity.

While radical thought and militant action make it necessary to study extremist groups, the focus on terrorism in the name of Islam marginalises moderate Islamists.

It also makes it difficult to explain the differences between radical and moderate Islamism. У эфекту, the scholarly focus on radical or militant groups reinforces the generally negative public perception of Islam in the West.

A further reason why al-Hudaybi in particular has not been studied by Western scholars has to do with the internal affairs of the Brotherhood. It is astonishing that his name is not mentioned much by the writers of the Muslim Brotherhood itself. Існуе не простае тлумачэнне гэтага.

One reason may be that members particularly stress their sympathies for al-Banna’, depicting him as an ideal leader who died for his activist convictions. Аднак, as many Brothers endured imprisonment, hard labour and even torture insideAbd al-Nasir’s prisons and camps, their personal histories have resulted in a dearth of discourse on Hasan al-Hudaybi.

Такім чынам, there is a tendency to remember al-Hudaybi’s period of leadership as a time of near defeat and destruction. Яшчэ, the experiences of the persecuted are caught in the ambiguous relationship between forgetting and reappraisal.

Many personal accounts of the time have been published since the mid 1970s, 2 апавядае гісторыі катаванняў і падкрэсліваючы непахіснасць веры. Only a few of the books written by Muslim Brothers take a broader approach, which includes discussion of a crisis within the organisation and of al-Hudaybi’s part therein. Those authors who do tackle this issue not only reveal the society’s weak position vis-à-vis Abd al-Nasir, але і падвяргаць прыкметы распаду ў

Мусульманскае братэрства ". 3 Гэта прывяло да рознага стаўлення да аль-Hudaybi, with most portraying him as an incompetent leader lacking the charismatic personality of his predecessor, аль-Баннана ". У прыватнасці, he was accused of not commanding the authority to bring together the different wings of the Muslim Brotherhood or to adopt a strong position in relation to the authoritarian state system.

In the latter view lies an ambiguity, for it would appear to show al-Hudaybi not just as a failure, але і як ахвяра палітычнай сітуацыі. Нарэшце, these accounts reveal an ideological gap which opened at the beginning of the period of persecution in 1954.

У пэўнай ступені, Сейід Кутб Fi lled гэты прабел. During his imprisonment he developed a radical approach, rejecting the then state system as illegitimate and ‘un-Islamic’. In developing a revolutionary concept and explaining thereby the reasons underlying the persecution, he turned the condition of victimisation into one of pride.

Такім чынам, Ён даў шмат турму Браты-мусульмане ", particularly young members, ідэалогіі, якую яны маглі трымацца за.

It has to be said that al-Hudaybi did not react decisively to the situation of internal crisis and dissolution. Сапраўды, to a certain extent his indecisiveness triggered this situation.

Гэта было асабліва відавочна ў перыяд ганенняў (1954–71), when he omitted to provide any guidelines to help in overcoming the feeling hopelessness ushered in by Abd al-Nasir’s mass imprisonments. His reaction to the radical ideas which fl ourished in the prisons and camps among certain, асабліва маладых, Члены прыйшоў даволі позна.

Нават тады, his scholarly and juridical argumentation did not have the same sweeping effect as Sayyid Qutb’s writings. У 1969, al-Hudaybi proposed a moderate concept in his writing Duat la Qudat (Прапаведнікі не суддзі).

Гэты ліст, which was secretly distributed among fellow Brothers, is considered the fi rst substantial refutation of Sayyid Qutb’s ideas. 5 Кутб, , Які быў павешаны ў 1966, was by then considered to be a martyr, свае думкі, якія ўжо маюць значны Infl uence.

This does not mean that the majority of Muslim Brothers did not pursue a moderate approach, but the lack of guidelines left them voiceless and reinforced the perception of al-Hudaybi as a weak leader.

Тым не менш, al-Hudayb’is moderate thought had an impact on his fellow Muslim Brothers. Пасля ўсеагульнай амністыі 1971, al-Hudaybi played a major part in the re-establishment of the organisation. Хоць ён і памёр у 1973, his moderate and conciliatory ideas continued to be relevant.

The fact that close companions such as Muhammad Hamid Abu Nasr, Umar al-Tilmisani and Muhammad Mashhur, , Якая нядаўна памерла, succeeded him as leaders shows the continuance of his thought.

Акрамя таго, his son Ma’mun al-Hudaybi has played a major role in his capacity as the Brotherhood’s secretary and spokesman.

Another reason why his thinking became important lies in the changed attitude towards the Muslim Brotherhood since Anwar al-Sadat’s presidency. Аль-Садат, who succeeded Abd al-Nasir, released the imprisoned Brothers and offered the organisation a half-legal though not offi cially recognised status.

Перыяд рэарганізацыі (1971–77) варта, during which the government lifted the censorship of books written by Muslim Brothers. Шмат ўспамінаў былых зняволеных у турму членаў былі апублікаваныя, such as Zaynab al-Ghazali’s account or al-Hudaybi’s book Du<, Якія дазваляюць Qudat (Прапаведнікі не суддзі).

Зварот з мінулым, these books did not merely preserve the memory of the cruelties of Abd al-Nasir’s persecution.

Al-Sadat followed his own agenda when he allowed these publications to fi ll the market; this was a deliberate political stratagem, implying a change of direction and aimed at distancing the new government from the old.

The posthumous publication of al-Hudaybi’s writings was not merely aimed at providing ideological guidance to the Muslim Brothers; they were distributed because of their statements against radical thought, і, такім чынам, выкарыстоўвацца для вырашэння новых і расце праблемай, namely the establishment of Islamist groups, which began to fi ght actively against the political system in the early 1970s. У гэтых тэрмінах, Duat la Qudat remains an important critique of radical thought.

Асноўная мэта Хасана аль-Hudaybi ў тым, каб змяніць грамадства, Я. Егіпецкім грамадстве, якія, На яго думку,, не было вядома пра палітычны характар ісламскай веры. Такім чынам, real change could only be brought about through creating awareness and by tackling the issue of Islamic identity (у адрозненне ад заходніх ўспрымання).

Only through developing a sense of Islamic consciousness could the ultimate goal of the establishment of an Islamic society be reached. Пры такім падыходзе, al-Hudaybi refuted revolutionary overthrow, instead preaching gradual development from within. Асноўныя пункты Таму адукацыю і сацыяльнае ўзаемадзеянне, as well as participation in the political system, прывабным з дапамогай місіі ( dawa ) to the consciousness of the individual believer.

Гэты шлях яго ў цяперашні час ідуць мусульманскія сённяшняй Брацтва, which endeavors to be recognised as a political party and which infl uences political decision making by infi ltrating the political participatory structures (парламент, адміністрацыі, няўрадавых арганізацый).

This study of the Muslim Brotherhood from the 1950s until the early 1970s, Таму, is not only a piece of research into the modern political history of Egypt and an analysis of a religious ideology, but has also a relationship to current politics.