RSSรายการทั้งหมดที่ติดแท็กด้วย: "การปฏิรูป"

คำพูดของดร,BADIE มูฮัมหมัด

Dr,Badie มูฮัมหมัด

In the name of Allah, the Most Merciful, the Most Compassionate Praise be to Allah and Blessing on His messenger, companions and followers
Dear Brothers and Sisters,
I greet you with the Islamic greeting; Peace be upon you and God’s mercy and blessings;
It is the will of Allah that I undertake this huge responsibility which Allah has chosen for me and a request from the MB Movement which I respond to with the support of Allah. With the support of my Muslim Brothers I look forward to achieving the great goals, we devoted ourselves to, solely for the sake of Allah.
Dear Brothers and Sisters,
At the outset of my speech I would like to address our teacher, older brother, and distinguished leader Mr. Mohamed Mahdy Akef, the seventh leader of the MB group a strong, dedicated and enthusiastic person who led the group’s journey amid storms and surpassed all its obstacles, thus providing this unique and outstanding model to all leaders and senior officials in the government, associations and other parties by fulfilling his promise and handing over the leadership after only one term, words are not enough to express our feelings to this great leader and guide and we can only sayMay Allah reward you all the best”.
We say to our beloved Muslim brothers who are spread around the globe, it is unfortunate for us to have this big event happening while you are not among us for reasons beyond our control, however we feel that your souls are with us sending honest and sincere smiles and vibes.
As for the beloved ones who are behind the bars of tyranny and oppression for no just reason other than reiterating Allah is our God, and for seeking the dignity, pride and development of their country, we sincerely applaud and salute them for their patience, steadfastness and sacrifices which we are sure will not be without gain. We pray that those tyrants and oppressors salvage their conscience and that we see you again in our midst supporting our cause, may Allah bless and protect you all.
Dear Brothers and Sisters,
As you are aware, the main goal of the Muslim Brotherhood Movement (MB) is comprehensive modification, which deals with all kinds of corruption through reform and change. “I only desire (your) betterment to the best of my power; and my success (in my task) can only come from Allah.” (Hud-88) and through cooperation with all powers of the nation and those with high spirits who are sincere to their religion and nation.
The MB believes that Allah has placed all the foundations necessary for the development and welfare of nations in the great Islam; จึง, Islam is their reference towards reform, which starts from the disciplining and training of the souls of individuals, followed by regulating families and societies by strengthening them, preceded by bringing justice to it and the continuous jihad to liberate the nation from any foreign dominance or intellectual, spiritual, cultural hegemony and economic, political or military colonialism, as well as leading the nation to development, prosperity and assuming its appropriate place in the world.

วัฒนธรรมทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, ประชาธิปไตย, และสิทธิมนุษยชน

Daniel E. ราคา

จะได้รับการเสนอว่าศาสนาอิสลามอำนวยความสะดวกในเผด็จการ, contradicts

ค่านิยมของสังคมตะวันตก, และส่งผลกระทบต่อผลอย่างมีนัยสำคัญทางการเมืองที่สำคัญ

ในประเทศมุสลิม. จึง, นักวิชาการ, แสดงความเห็น, รัฐบาลและ

เจ้าหน้าที่บ่อยชี้ไปที่การนับถือหลักเดิมของศาสนาอิสลาม '' '' เป็นต่อไป

ภัยคุกคามทางอุดมการณ์เพื่อประชาธิปไตยเสรีนิยม. มุมมองนี้, อย่างไรก็ตาม, เป็นไปตามหลัก

การวิเคราะห์ตัวบท, ทฤษฎีทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, และการโฆษณาการศึกษาเฉพาะกิจ

ของแต่ละประเทศ, ซึ่งจะไม่พิจารณาปัจจัยอื่น ๆ. มันคือการต่อสู้ของฉัน

ที่ข้อความและประเพณีของศาสนาอิสลาม, เช่นผู้ที่นับถือศาสนาอื่น,

สามารถใช้ในการสนับสนุนความหลากหลายของระบบการเมืองและนโยบาย. ประเทศ



ประเทศในโลกมุสลิม. ด้วยเหตุนี้, วิธีการใหม่ในการศึกษาของ

ผมขอแนะนำ, ผ่านการประเมินอย่างเข้มข้นของความสัมพันธ์ระหว่างศาสนาอิสลาม,

ประชาธิปไตย, และสิทธิมนุษยชนในระดับข้ามชาติ, ที่มากเกินไป

เน้นจะถูกวางไว้ในอำนาจของศาสนาอิสลามเป็นผู้ทรงอิทธิพลทางการเมือง. ฉันแรก

การใช้กรณีศึกษาเปรียบเทียบ, ซึ่งมุ่งเน้นไปที่ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการมีอิทธิพลซึ่งกันและกัน

ระหว่างกลุ่มอิสลามและระบอบการปกครอง, อิทธิพลทางเศรษฐกิจ, cleavages ชาติพันธุ์,

และการพัฒนาสังคม, เพื่ออธิบายความแปรปรวนในอิทธิพลของ


Europe’s Engagement with Moderate Islamists

Kausch Kristina

Direct engagement1 with Islamist political movements has typically been a no-go for European governments. ในปีที่ผ่านมา, อย่างไรก็ตาม, the limits of the European Union’s (EU) stability-oriented approach towards cooperation with authoritarian rulers in the Middle East and North Africa (MENA) to defend EU strategic interests in the region have become increasingly obvious. Incumbent MENA rulers’ attempts to portray the European choice of interlocutors in the region as either stabilising governments or de-stabilising Islamists are increasingly perceived as short-sighted and contradictory. Recent debates suggest that the search for viable alternative policy approaches is leading to a shift in European policy makers’ attitude towards moderate2 Islamist actors.
There is no shortage of incentives to redirect the course of EU policies in the region. Preventing the
radicalisation of Islamist movements in the region is an integral part of the EU’s counter-terrorism strategy. It
has become common wisdom that substantial political reform will only happen through effective pressure from
ภายใน. Non-violent, non-revolutionary Islamist parties that aspire to take power by means of a democratic
process have therefore often been portrayed as potential reform actors that carry the hopes of a volatile region
for genuine democratic development and long-term stability

Hamas และการปฏิรูปการเมืองในตะวันออกกลาง

Mepham David

บทเรียนการเลือกตั้งของปาเลสไตน์เป็นว่าประชาคมระหว่างประเทศควรจะเป็นรุนแรงและซับซ้อนเกี่ยวกับการปฏิรูปการเมืองในตะวันออกกลาง, David Mepham ของสถาบันการวิจัยนโยบายสาธารณะว่า.
Hamas’s stunning victory in the 25 January elections to the Palestinian Legislative Council raises three critical questions for international policymakers:
• why did it happen – that an organisation labelled asterroristby the Israelis, the European Union and the United States manages to win the support of a majority of Palestinian voters?
• how should the international community now respond?
• where does Hamas’s victory leave the cause of political reform and democratisation in the middle east?
The rise of Hamas
Much of the immediate international commentary on the election result has focused on the failings of Fatah during the decade in which the movement held power in the Palestinian Authority (PA) – including the rampant corruption of senior Fatah officials and the lack of meaningful democracy within the PA. There was also a sizeable positive vote for Hamas. The organisation is seen by many Palestinians as untainted by corruption, และ, unlike the PA, it has a good track record of providing health, education and other services.
The other part of the explanation for the Hamas victory – less discussed in the international media – has been the failure of thepeace processand the radicalising and impoverishing effects of the Israeli occupation. Under the premiership of Ariel Sharon since 2001, Israel has all but destroyed the infrastructure of the Palestinian Authority. Israel has also continued its policy of illegal settlement expansion in the occupied West Bank and east Jerusalem, and it is in the process of building aseparation barrier”.
Israel is not building the barrier on its pre-1967 occupation border (which it would be allowed to do under international law). Rather it plans to build 80% of the barrier inside Israeli-occupied Palestinian territory. This involves incorporating the main Israeli settlement blocs, as well as taking over Palestinian agricultural lands and water resources. This restricts Palestinian freedom of movement, and makes it much harder for Palestinians to access their schools, health facilities and jobs.
These policies are oppressive and humiliating; they also have disastrous economic consequences. The United Nations estimates that poverty levels have more than trebled in the last five years, that 60% of Palestinians are now living in poverty, and that unemployment is around 30%. These conditions have provided very fertile soil for the radicalisation of Palestinian opinion and for the rise of Hamas.
The short-term challenge
Hamas’s electoral victory presents the international community with a real conundrum.
ในด้านหนึ่ง, theQuartet” (the United States, the European Union, Russia and the United Nations) is right to say that full-scale peace negotiations with Hamas will require significant movement on Hamas’s part. Hamas does not recognise the state of Israel. It also supports violence, including attacks on Israeli civilians, as part of its strategy for Palestinian national liberation. Anyone expecting an immediate and formal shift in Hamas policy on these issues is likely to be disappointed.
But intelligent international diplomacy can still make a difference. While they are reluctant to formally proclaim it, there is evidence that some senior Hamas leaders accept the reality of Israel within its pre-1967 borders. ยิ่งไปกว่านั้น, on the question of violence Hamas has largely maintained a unilateral truce (tahdi’a) for the past year. Extending this truce, and working for a comprehensive Israeli-Palestinian ceasefire, should be the immediate focus of international diplomacy towards Hamas, if necessary through third-party intermediaries.
The other critical international objective should be to avoid the collapse of the Palestinian Authority. Fatah’s mismanagement and the disastrous consequences of Israeli occupation and closures have left the PA in a desperate state and entirely dependent on donor funding to stay afloat. ใน 2005, the EU provided £338 million, while the US contributed £225 million. Cutting that assistance overnight would plunge tens of thousands of Palestinians into acute poverty, triggering social implosion and anarchy. But donors are rightly worried about transferring resources to a government dominated by Hamas.
One possibility would be to press for a government of Palestinian technocrats, without senior Hamas figures in key ministerial positions, and to rely on Mahmoud Abbas, the directly elected Palestinian president, as the main interlocutor for the international community. Something along these lines appears to command support amongst the Quartet. If the immediate economic situation can be stabilised, then there is at least a possibility of encouraging Hamas to move in a political direction through a policy of gradual, conditional engagement. Pressure on Israel to live up to its obligations under international law, for example by ending illegal settlement activity, would also help: persuading a sceptical Palestinian public that the world does care about their plight and is committed to a two-state solution.
The regional prospect
While Hamas’s victory has focused attention on the immediate crisis in the Palestinian territories, it raises wider questions about the process of political reform and democratisation in the broader middle east, a process advocated so publicly by the Bush administration. It is ironic, to say the least, that Hamas – a group with which the United States refuses to deal – should be the beneficiary of a free and fair election encouraged by US policy. Some will draw from this the conclusion that democratic reform in the middle east is a hopelessly misguided enterprise and one that should be abandoned forthwith. Smallcconservatives, on all sides of the political spectrum, will feel vindicated in highlighting the risks of rapid political change and in pointing out the virtues of stability.
It is true that political change carries risks, including the risk that radical Islamists like Hamas will be the major beneficiaries of political liberalisation. While this is a reasonable concern, those who highlight it tend to overlook the diversity of political Islamists in the region, the special circumstances that account for the rise of Hamas, and the extent to which some Islamists have moderated their positions in recent years. Unlike Hamas, the Muslim Brotherhood in Egypt, the Islamic Action Front in Jordan and the Justice & Development Party in Morocco all reject violence and have committed themselves to pluralistic politics.
Nor do the critics suggest a better alternative for addressing the phenomenon of political Islamism across the region than the attempted engagement of Islamists in the political process. Repression of Islamists and their systematic exclusion from political institutions has been a recipe for instability and extremism, not moderation.
There is obviously a strong critique to be made of the Bush administration’s attempts to promote political change in the middle east, not least the multiple failings of its policy in Iraq. More broadly, the US lacks credibility in the region as a force for democracy and human rights because of its largely uncritical support for Israel, and its military, diplomatic and often financial backing for many of the more authoritarian regimes in the region. Even when it is particularly outspoken on the need for greater democracy, for example in its recent dealings with President Mubarak of Egypt, the administration’s anti-terrorism agenda consistently trumps its political reform objectives.
But exposing the folly and ineffectiveness of US policy is one thing; ditching the commitment to political reform in the middle east is quite another. The international community needs to strengthen not weaken its commitment to accountable government and human rights in the region. In thinking about political change in the middle east – where the concept of a democratic culture is often very weak – international actors need to give as much emphasis toconstitutionalismas to elections, important though elections are. In this context, constitutionalism means a balance of powers, including checks on the executive, a fair and independent legal process, a free press and media, and the protection of the rights of minorities.
It is important too for international actors to be realistic about what can be achieved in particular countries and over particular timescales. In some cases, support for political reform might involve pushing hard now for genuinely free elections. In other cases, a higher short-term priority for political reform might be encouraging an enlarged space in which opposition groups or civil society can function, greater freedom for the press, support for educational reforms and cultural exchanges, and promoting more inclusive economic development.
It is also vital to think more imaginatively about creating incentives for political reform in the middle east. There is a particular role for the European Union here. The experience of political change in other parts of the world suggests that countries can be persuaded to undertake very significant political and economic reforms if this is part of a process that yields real benefits to the ruling elite and the wider society. The way in which the prospect of EU membership has been used to bring about far-reaching change in eastern and central Europe is a good example of this. The process of Turkey’s accession to the EU can be seen in a similar vein.
A critical question is whether such a process might be used more broadly to stimulate political reform across the middle east, through initiatives like the European Neighbourhood Policy (ENP). The ENP will provide participating middle-eastern states with a stake in EU institutions, in particular the single market, providing a powerful incentive for reform. It also allows for the EU to reward countries that make faster progress against agreed benchmarks for political reform.
There are no simple answers to the current problems besetting the middle east. But the lesson to be drawn from the Hamas result is emphatically not that the international community should give up on the cause of political reform in the region. Rather it should become more serious and sophisticated about helping to support it.


Parashar Devika

F. ล้อ Andy

สอดคล้องระหว่างประธาน Hosni Mubarak ของอียิปต์และอดีต Shah Mohammed Reza ปะห์ลาวีแห่งอิหร่าน, มีความสนใจให้ได้. ใน 1979, ก่อนที่ฉาวโฉ่ปฏิวัติอิสลาม, ซึ่ง instigated และควบคุมโดยมุสลิมหัวรุนแรงพระ Ayatollah Khomeini Ruhollah, กษัตริย์อิหร่าน wielded อำนาจส่วนบุคคลและอำนาจในลักษณะที่ใกล้เคียงกับเผด็จการในเวลา: Ferdinand Marcos ในฟิลิปปินส์, Anastasio Somoza ในนิการากัว, และก่อนหน้านี้, บาทิสตา Fulgencio ในประเทศคิวบา. ปกครองเหล่านี้ brandished อำนาจกับความยับยั้งชั่งใจน้อย, unencumbered ตามกฎของกฎหมายและโดยทั่วไปไม่รู้สึกถึงความต้องการของประชาชนได้. อับ, Hosni Mubarak ตื่นตระหนกลักษณะเผด็จการอดีตเหล่านี้ในสังคม, ทางการเมือง, เศรษฐกิจและปัญหาด้านความปลอดภัย. เขาตั้งใจผลักดันประเทศของตนต่อการปฏิวัติอิสลาม. เป็นตัวอย่างก่อนหน้านี้, กษัตริย์อิหร่านของอิหร่าน strangled ช้าประเทศของเขาโดยปกครองด้วยมือหนักได้ด้วยการรักษาความปลอดภัยของเขาเป็นอิสระ. เขาลดลงฐาน sociopolitical ของรัฐบาลของเขาและบิดเบี้ยวเศรษฐกิจโดยการกระทำหลักแหล่ง. This modus operandi reflects Mr. ระบบการปกครองปัจจุบันของ Mubarak, ที่รอดขึ้นอยู่กับความสามารถของเขากลับแนวโน้มเหล่านี้. ตาม, Mr. Mubarak ใช้ของเขา “กำลังรักษาความปลอดภัยกลาง,” ว่าขณะนี้ประกอบด้วยมากกว่าครึ่งหนึ่งของทั้งทหารของเขา, เพื่อกำหนดมาตรการในการเซ็นเซอร์สื่อและห้ามรูปแบบที่สุดขององค์กรทางการเมือง, กิจกรรมและวรรณกรรมแสดงออก. เช่นกษัตริย์อิหร่าน, เขามีการควบคุมการกระทำทางกายภาพ, เลือกที่รันฝ่ายค้าน, imprisoning และการเนรเทศหลายพันคนที่ต่อต้านนโยบายของเขา. เมื่อเร็ว ๆ นี้, ภาษาหนังสือพิมพ์ชั้นนำของอังกฤษ Al - Ahram Weekly รายงานการขึ้นในเสียชีวิตเนื่องจากตำรวจโหด. แหล่งข่าวอาหรับรายงานอีกยกเว้นกลุ่มสิทธิมนุษยชนจากการเข้าร่วมการทดลองทางทหารลับ. ในทางเศรษฐกิจ, Mr. Mubarak monopolistically privatizes เศรษฐกิจอียิปต์ควบคุมสูง, อุปถัมภ์การสร้างของจำพวกชนชั้นกลางเฉพาะอุตสาหกรรม. เขาเชิญธุรกิจ pro - Mubarak เฉพาะงานของเขาในการพัฒนาแผน. เช่นกษัตริย์อิหร่าน, เขาแปลกส่วนใหญ่ของภาครัฐและเอกชน, จึงปราบปรามใดเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจจริง. ในทางการเมือง, Mr. cracks Mubarak ลงในการมีส่วนร่วมพลเรือน, เป็นหลัก repressing ฝ่ายค้านทางการเมือง; ในขณะที่เขาขาดความโปร่งใสจริงรัฐบาลค้ำประกันความเสียหายมากมายตลอด 4 ล้าน strong ราชการ. สำคัญพอ ๆ กัน, คือการขาดการตอบสนองรัฐบาล crises. Al - Ahram รายงานรายสัปดาห์ 20 เกิดปัญหารถไฟระหว่าง 1995 และสิงหาคม 2006. ในแต่ละกรณี, รัฐบาลจัดตั้งสภาการจัดการวิกฤตอ่อนแอและแตกแยกที่ไม่ได้ถูกต้อง
ปัญหา. เป็นรัฐบาลไม่สามารถตอบสนองความต้องการของประชาชน, ประชาชาติมุสลิม (al-Ikhwan) เต็มไปถือเป็นโมฆะโดยการบริการสังคม, เช่นคลินิกสุขภาพและโปรแกรมเยาวชน, อย่างมีประสิทธิภาพตอบสนองต่อสถานการณ์ต่างๆ. แรกและเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดเช่นนี้ได้ระดมความหลัง 1992 แผ่นดินไหวใต้หลง Cairo. มุสลิมภราดรภาพให้ภัยแล้ว, และยังคงทำ, จึงเพิ่มแรงฉุดของ. ด้วยซ้ำ, ภราดรภาพมุสลิมได้เอา nonviolently การควบคุมของ 15 ร้อยละสมาคมวิชาชีพหลักที่ฟอร์มส่วนใหญ่ของชนชั้นกลางของอียิปต์. ในการเลือกตั้งรัฐสภาล่าสุดใน 2005, มุสลิมภราดรภาพนำเสนอภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุดให้นาย. พรรค Mubarak ของชาติ, รักษาความปลอดภัยประวัติการณ์ 34 ออกมาจาก 454 ที่นั่ง. พวกเขาแสดงให้เห็นถึงความสามารถในการวาดสนับสนุนแม้ฝ่ายค้านของรัฐบาล. Mr. Mubarak โดยไม่เจตนา nurtured ขนของเป็นหลัก fundamentalist มุสลิมภราดรภาพโดยแปลกแยกกลุ่มของชาวอียิปต์และกำจัดเส้นนุ่มฝ่ายค้าน (เช่น Wafd ฆราวาสและ al - Ghad บุคคล). เขาต้องแสวงหาวิธีการใหม่ขึ้นที่จะอยู่ในอำนาจ. เช่น, ชิลีมีการจัดการเปิดเศรษฐกิจและสนับสนุนให้องค์กรอิสระภายใต้ Augusto Pinochet, แม้ว่ารัฐบาลของเขาถืออำนาจ. Mr. Mubarak ต้องแตะเป็นพลังงานอันยิ่งใหญ่ของชาวอียิปต์โดยเพิ่มก้าวของมูลค่าและประชาธิปไตย, จึงได้ปรับปรุงมาตรฐานการครองชีพ. ถ้าเขาประสบความสำเร็จ, Mr. Mubarak ที่สุดสามารถสร้างเดิมเพื่อตัวเองเป็นผู้นำอาหรับที่ทันสมัยมีประสิทธิภาพและประชาธิปไตยนี้ “หลักสำคัญ” ประเทศชาติ. ในการทำเช่นนั้น, เขาจะปลอดภัยสินทรัพย์ที่สำคัญเช่น Suez Canal, การผลิตน้ำมันอียิปต์และการท่องเที่ยว, ไม่เพียง แต่สำหรับประเทศเศรษฐกิจโลกของเขา, ในขณะที่ตัวอย่างที่ดีสำหรับโลกมุสลิมทั้งหมด. นอกจากนี้, สหรัฐอเมริกา. ความสามารถในการจัดการกับอียิปต์จะเพิ่มขึ้น, และความช่วยเหลือของประเทศที่จะเป็นธรรมอย่างสมบูรณ์. แต่ถ้านาย. Mubarak ไม่, ระบบการปกครองของเขาจะตกอยู่ในประเภทเดียวกันขององค์ประกอบหัวรุนแรงที่อ้างว่ารัฐบาลของกษัตริย์อิหร่านใน 1979, สร้างความวุ่นวายประกอบการอียิปต์และโลก. Devika Parashar ใช้เวลาแปดเดือนในอียิปต์เป็น 2007 และผู้ช่วยวิจัยที่ National Defense Council มูลนิธิ. F. ล้อ Andy, เจ้าหน้าที่กองกำลังพิเศษออก, เป็นกรรมการบริหาร NDCF และพบกับตัวแทนภราดรภาพมุสลิมในไคโรใน 1994. เขาได้รับการ 27 พื้นที่ความขัดแย้งทั่วโลก.

Dilemma Islamist America แก้ไขของ

Hamid Shadi

สหรัฐอเมริกา. ความพยายามในการส่งเสริมประชาธิปไตยในตะวันออกกลางมานานเป็นอัมพาตโดย"ขึ้นเขียง Islamist": ในทางทฤษฎี, เราต้องการประชาธิปไตย, แต่, ในทางปฏิบัติ, กลัวว่าบุคคลที่จะเป็นมุสลิมได้รับผลประโยชน์สำคัญของการเปิดทางการเมืองใด ๆ. The most tragic manifestation of this was the Algerian debacle of 1991 และ 1992, when the United States stood silently while the staunchly secular military canceled elections after an Islamist party won a parliamentary majority. More recently, the Bush administration backed away from its “freedom agenda” after Islamists did surprisingly well in elections throughout region, including in Egypt, ประเทศซาอุดีอาระเบีย, and the Palestinian territories.
But even our fear of Islamist parties—and the resulting refusal to engage with them—has itself been inconsistent, holding true for some countries but not others. The more that a country is seen as vital to American national security interests, the less willing the United States has been to accept Islamist groups having a prominent political role there. อย่างไรก็ตาม, in countries seen as less strategically relevant, and where less is at stake, the United States has occasionally taken a more nuanced approach. But it is precisely where more is at stake that recognizing a role for nonviolent Islamists is most important, และ, here, American policy continues to fall short.
Throughout the region, the United States has actively supported autocratic regimes and given the green light for campaigns of repression against groups such as the Egyptian Muslim Brotherhood, the oldest and most influential political movement in the region. In March 2008, during what many observers consider to be the worst period of anti-Brotherhood repression since the 1960s, Secretary of State Condoleezza Rice waived a $100 million congressionally mandated reduction of military aid to Egypt.


Shehata Dina

ปีที่ 2007 เครื่องหมายการสิ้นสุดของระยะเวลาสั้น ๆ ของการเปิดเสรีทางการเมืองในโลกอาหรับซึ่งเริ่มหลังจากการประกอบอาชีพของอิรักและก่อให้เกิดแรงกดดันหลักจากภายนอกที่เข้มข้นอาหรับเพื่อการปฏิรูปและประชาธิปไตย. แรงกดดันภายนอกในระหว่าง 2003-2006 ระยะเวลาการเปิดทางการเมืองที่สร้างขึ้นซึ่งกิจกรรมในภูมิภาคที่ใช้ในการกดเพื่อเรียกร้องยาวนานสำหรับทางการเมืองและรัฐธรรมนูญ reform.Faced กับการรวมกันของแรงกดดันทั้งภายในและภายนอกเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ให้มีการปฏิรูป, ความเข้มข้นของอาหรับถูกบังคับให้ทำสัมปทานของพวกเขาที่จะ challengers.In อียิปต์, ตามคำขอของประธานาธิบดี, รัฐสภาผ่านการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญ allowfor การเลือกตั้งประธานาธิบดีโดยตรงในการแข่งขัน. ใน September2005, อียิปต์เป็นพยานครั้งแรกของการเลือกตั้งประธานาธิบดีและการแข่งขันที่เคยคาดไว้ Mubarak ได้รับเลือกสำหรับคำที่ห้ากับ 87% ของคะแนน. ยิ่งไปกว่านั้น,ระหว่างเดือนพฤศจิกายน 2005 การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร,ซึ่งได้ง่ายกว่าสมมติฐานกว่าการเลือกตั้งก่อนหน้านี้, ประชาชาติมุสลิม, การเคลื่อนไหวฝ่ายค้านที่ใหญ่ที่สุดในอียิปต์, วอน 88 ที่นั่ง. นี้มีจำนวนมากที่สุดของที่นั่งได้รับรางวัลโดยกลุ่มฝ่ายค้านในอียิปต์ตั้งแต่ 1952 revolution.Similarly, ในเดือนมกราคม 2006 การเลือกตั้งรัฐสภาปาเลสไตน์, Hamas won a majority of the seats.Hamas was thereby able to establish control over the Palestinian Legislative Council which had been dominated by Fatah since the establishment of the Palestinian Authority in 1996. ในเลบานอน, ในเหตุการณ์การลอบสังหารของ Rafiq Hariri บน February2005 14, a coalition of pro-Hariri political forces was ablet hrough broad-based mass mobilization and external support to force Syrian troops to pull out from Lebanon and the pro-Syrian Government to resign. การเลือกตั้งได้จัดขึ้น, และการร่วมมือกัน 14 กุมภาพันธ์ก็สามารถที่จะชนะเสียงข้างมากของจำนวนเสียงและในรูปแบบใหม่ government.In โมร็อกโก, King Mohamed VI ดูแลสถานประกอบการของคณะกรรมการความจริงและสมานฉันท์ที่ขอไปยังที่อยู่ข้อร้องเรียนของบรรดาผู้ที่เคยถูกล่วงละเมิดภายใต้การปกครองของ father.The อ่าวของเขาประเทศสภาความร่วมมือ (GCC) ยังอยู่ภายใต้เอาการปฏิรูปที่สำคัญบางช่วง 2003-2006 ระยะเวลา. ใน 2003 กาตาร์ประกาศใช้รัฐธรรมนูญที่เขียนเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของ. ในปี 2005 ซาอุดีอาระเบียประชุมสำหรับการเลือกตั้งเทศบาล firsttime ในห้าทศวรรษที่ผ่านมา. และในเรื่อง 2006, Bahrain held parliamentaryelections in which the Shiite society of AlWefaqwon 40%of the seats. ต่อมา, รัฐมนตรีว่าการกระทรวง Shiitedeputy แรกที่สำคัญในประเทศบาห์เรนเป็นกิจกรรม appointed.Theses, ซึ่งเป็นที่รู้จักกันมาเป็น'อาหรับฤดูใบไม้ผลิ,'นำ optimists บางที่เชื่อได้ว่า Arabworld อยู่ในปากของการเปลี่ยนแปลงระบอบประชาธิปไตยคล้ายกับที่มีประสบการณ์ในละตินอเมริกาและยุโรปตะวันออกและภาคกลางในช่วงทศวรรษ 1980 and1990s. อย่างไรก็ตาม, ใน 2007, การเปิดเสรีทางการเมืองให้เป็นวิธีการโพลาไรซ์ที่ทำเป็นและปราบปรามการต่ออายุ,ความหวังเหล่านี้ถูกยกเลิกได้. เปิด ofthe ความล้มเหลวของ 2003-2006 ระยะเวลาในการสร้างแรงต่อความเป็นประชาธิปไตยอย่างยั่งยืนสามารถตี tributed จำนวนของปัจจัย. The deteriorating security situation in Iraq and the failure of the United States to create a stable and democratic regime dampened support for democracy promotion efforts within the American administration and reinforced the views ofthose who held that security and stability must come before democracy. ยิ่งไปกว่านั้น, ความสำเร็จเกี่ยวกับการเลือกตั้งของ Islamists ในอียิปต์และในปาเลสไตน์ต่อไปชุบสนับสนุนเวสเทิร์สำหรับการดำเนินการส่งเสริมประชาธิปไตยในภูมิภาคนี้ตั้งแต่หลักของ thesemovements มีการรับรู้ที่จะขัดแย้งกับ theWest interestsof.

อียิปต์: ความเป็นมาและสหรัฐอเมริกา. ความสัมพันธ์

M Jeremy. คม

ในปีที่ผ่านมา, นโยบายต่างประเทศอียิปต์, โดยเฉพาะความสัมพันธ์กับประเทศสหรัฐอเมริกา, hasbenefitted มากจากการเปลี่ยนแปลงทั้งในสหรัฐอเมริกา. นโยบายและจากกิจกรรมบนพื้นดิน. TheObama Administration, as evident in the President’s June 2009 speech in Cairo, has elevatedEgypt’s importance to U.S. foreign policy in the region, as U.S. policymakers work to revive theArab-Israeli peace process. In choosing Cairo as a venue for the President’s signature address tothe Muslim world, Egyptians feel that the United States has shown their country respectcommensurate with its perceived stature in the Arab world.At the same time, continuing tensions with Iran and Hamas have bolstered Egypt’s position as amoderating force in the region and demonstrated the country’s diplomatic utility to U.S. foreignpolicy. Based on its own interests, Egypt has opposed Iranian meddling in the Levant and in Gazaand has recently expanded military cooperation with Israel in order to demonstrate resolve againstfurther Iranian provocations, such as arming Hamas or allowing Hezbollah to operate on Egyptiansoil. นอกจากนี้, Israel’s Operation Cast Lead (ธันวาคม 2008 to January 2009) highlighted theneed to moderate Hamas’s behavior, attain Palestinian unity, and reach a long-term Israel-Hamascease-fire/prisoner exchange, goals which Egypt has been working toward, albeit with limitedsuccess so far.Indications of an improved bilateral relationship have been clearly evident. Over the last sixmonths, there has been a flurry of diplomatic exchanges, culminating in President Obama’s June2009 visit to Egypt and Egyptian President Hosni Mubarak’s trip to Washington in August 2009,his first visit to the United States in over five years. Following President Obama’s June visit, thetwo governments held their annual strategic dialogue. Several months earlier, the United Statespledged to expand trade and investment in Egypt.Despite the appearance of a more positive atmosphere, inherent tensions and contradictions inU.S.-Egyptian relations remain. For U.S. policymakers and Members of Congress, the question ofhow to simultaneously maintain the U.S.-Egyptian strategic relationship born out of the CampDavid Accords and the 1979 peace treaty while promoting human rights and democracy in Egyptis a major challenge with no clear path. As Egyptian opposition figures have grown more vocal inrecent years over issues such as leadership succession, corruption, and economic inequality, andthe regime has subsequently grown more repressive in its response to increased calls for reform,activists have demanded that the United States pressure Egypt to create more breathing space fordissent. The Egyptian government has resisted any U.S. attempts to interfere in its domesticpolitics and has responded harshly to overt U.S. calls for political reform. At the same time, as theIsraeli-Palestinian situation has further deteriorated, Egypt’s role as a mediator has provedinvaluable to U.S. foreign policy in the region. Egypt has secured cease-fire agreements andmediated negotiations with Hamas over prisoner releases, cease-fire arrangements, and otherissues. Since Hamas is a U.S.-designated Foreign Terrorist Organization (FTO) and calls forIsrael’s destruction, neither Israel nor the United States government directly negotiates with itsofficials, using Egypt instead as a go-between. With the Obama Administration committed topursuing Middle East peace, there is concern that U.S. officials may give a higher priority toEgypt’s regional role at the expense of human rights and democratic reforms.


Takayuki Yokota�

จุดมุ่งหมายของบทความนี้คือการสำรวจความสัมพันธ์ที่ขัดแย้งระหว่างการเมืองมักจะ democratizationand อิสลามในประเทศอียิปต์, มุ่งเน้นไปที่บุคคลทางการเมืองใหม่อิสลาม, พรรค Wasat (Ḥizbal - Wasaṭ).Theoretically, ความเป็นประชาธิปไตยและการเมืองอิสลามไม่ได้เข้ากันไม่ได้ถ้า politicalorganizations อิสลามและสามารถดำเนินการดำเนินการภายใต้กรอบของกฎหมายและประชาธิปไตย. ในทางกลับกัน,นี้ต้องใช้ความอดทนเป็นประชาธิปไตยของรัฐบาลสำหรับการเมืองอิสลาม, ตราบเท่าที่พวกเขา continueto กระทำภายในกรอบของกฎหมาย. ในตะวันออกกลาง, อย่างไรก็ตาม, พรรคการเมืองอิสลามเป็น oftensuspected ของการมีวาระการประชุมไม่ใช่ประชาธิปไตย, และรัฐบาลได้ใช้มักจะสงสัยเป็น ajustification นี้เพื่อลดความเป็นประชาธิปไตย. นี้ยังเป็นกรณีที่มีอียิปต์ประชาชาติมุสลิม(Jam'īya al - Ikhwān Muslimīn - al) ภายใต้ระบบการปกครองḤusnī Mubarak. ถึงแม้ว่าการเคลื่อนไหวประชาชาติอิสลาม amainstream ในอียิปต์, การดำเนินงานต่อสาธารณะและเพลิดเพลินกับความนิยมมาก,รัฐบาลที่ไม่เคยเปลี่ยนสถานะที่ผิดกฎหมายของมันมานานกว่าครึ่งศตวรรษ. Someof สมาชิกประชาชาติตัดสินใจที่จะฟอร์ม Wasat พรรคเป็นอวัยวะทางการเมืองของกฎหมายในการสั่งซื้อ tobreak stalemate.There นี้ได้รับการศึกษาบางส่วนใน Wasat พรรค. Stacher [2002] "Platformof อียิปต์ Wasat Party"วิเคราะห์ [Hizb al - al - Misri Wasat 1998] และอธิบาย principlesof ขั้นพื้นฐาน Wasat พรรคดังต่อไปนี้: ประชาธิปไตย, sharī'a (กฎหมายอิสลาม), สิทธิของสตรี, และความสัมพันธ์ระหว่างมุสลิมกับศาสนาคริสต์. คนทำขนมปัง [2003] ขอแสดงความนับถือ Wasat พรรคเป็นหนึ่งในกลุ่มมุสลิมใหม่ thathave ปรากฏในแบบร่วมสมัยอียิปต์, และวิเคราะห์อุดมการณ์ตามความเหมาะสม. Wickham [2004]กล่าวถึงการดูแลการเคลื่อนไหวของอิสลามในประเทศอียิปต์และพยายามที่จะฟอร์ม WasatParty จากมุมมองของการเมืองเปรียบเทียบ. Norton [2005] ตรวจสอบ andactivities อุดมการณ์ของพรรค Wasat ในการเชื่อมต่อกับกิจกรรมทางการเมืองของประชาชาติ. ขณะที่การศึกษาส่วนใหญ่มีความกังวล theseearlier กับ Wasat พรรคในช่วงปี 1990 และต้นทศวรรษ 2000,ฉันจะตรวจสอบอุดมการณ์และกิจกรรมของพรรคจนถึง Wasat เพิ่มขึ้นของ democratizationmovement ในอียิปต์ในรอบ 2005. ฉันจะทำบนพื้นฐานของเอกสาร Wasat พรรค, "แพลทฟอร์มของใหม่ Wasat Party"suchas [Hizb al - al - Jadid Wasat 2004]1), และการสัมภาษณ์สมาชิกของฉัน withits.

Arab reform bulletin

Arab reform bulletin

Ibrahim al-Houdaiby

Muslim Brotherhood Guide Mohamed Mahdi Akef’s decision to step down at the end of his first term in January 2009 is an important milestone for the largest opposition group in Egypt for two reasons. แรก, whoever the successor is, he will not enjoy the same historical legitimacy as Akef, who joined the Brotherhood at an early stage and worked with its founder, Hassan al - Banna. All of the potential replacements belong to another generation and lack the gravitas of Akef and his predecessors, which helped them resolve or at least postpone some organizational disputes. The second reason is that Akef, who presided over a major political opening of the group in which its various intellectual orientations were clearly manifested, has the ability to manage diversity. This has been clear in his relations with leaders of the organization’s different currents and generations and his ability to bridge gaps between them. No candidate for the post seems to possess this skill, except perhaps Deputy Guide Khairat al-Shater, whose chances seem nil because he is currently imprisoned.

Initiative ภราดรภาพมุสลิมเป็นโครงการปฏิรูป

Mahmoud Sayed Qumni - Al
เมื่อวันที่ 3, 2004, Mr. Akef Mahdi, ผู้นำและแนวทางของมุสลิมภราดรภาพภราดรภาพเปิดตัวของ Initiative การมีส่วนร่วมในการปฏิรูปประชาธิปไตยรอคอย, เสนอภราดรภาพเป็นฝ่ายการเมืองที่เห็นตัวเองสามารถที่จะเข้าร่วม. พี่น้องที่นำเสนอตัวเอง – เป็นธรรมชาติ – ในแง่ที่ดีที่สุด, ซึ่งเป็นสิทธิของทุกคน. และเมื่อวันที่ 8, 2004, Dr. อารยัน Essam, ภราดรภาพชื่อเสียงเป็นที่รู้จักเนื่องจากลักษณะของเขาในสถานีดาวเทียมในประเทศอียิปต์, Dream TV, กล่าวว่าโครงการนี้เป็นแบบครบวงจร, โปรแกรมเสร็จสมบูรณ์เร็วแปลงภราดรภาพในพรรคการเมือง.
ประชาธิปไตย, ในความใจกว้างของ, หมายถึงการปกครองโดยประชาชน, กฎหมายบัญญัติตนเองตามเงื่อนไขของ. ไม่เพียงหมายถึงการเลือกตั้ง. สำคัญกว่า, และวางรากฐานสำหรับการเลือกตั้ง, ประชาธิปไตยเป็นระบบการเมืองหลายฝ่ายที่รับประกันประชาชน’ เสรีภาพรัฐและเอกชน, โดยเฉพาะเสรีภาพในการแสดงออกและความคิดเห็น. นอกจากนี้ยังรับประกันสิทธิมนุษยชนของพวกเขา, เสรีภาพโดยเฉพาะของศาสนา. เหล่านี้แน่นอนเสรีภาพ, โดยไม่มีข้อ จำกัด หรือการตรวจสอบ. ระบบประชาธิปไตยให้เปลี่ยนแปลงสงบของอำนาจในสังคมและอยู่บนพื้นฐานของการแยกอำนาจ. สาขากฎหมาย, โดยเฉพาะอย่างยิ่ง, จะต้องเป็นอิสระทั้งหมด. ประชาธิปไตยนำเศรษฐกิจตลาดเสรีที่อยู่บนพื้นฐานของการแข่งขัน, และสนับสนุนให้แต่ละโครงการ. ประชาธิปไตยจะขึ้นอยู่กับช่อง dialgoue สงบและความเข้าใจในหมู่ประชาชน. ในการจัดการกับความขัดแย้งในประเทศและต่างประเทศ, พวกเขาหลีกเลี่ยงตัวเลือกทหารมากที่สุด. พร้อมกับบรรดาผู้ศรัทธาในระบอบประชาธิปไตย, มัน confronts ความคิดของการก่อการร้ายและความหยิ่งยโส fundamentalist รุนแรง. ประชาธิปไตยต่อต้านความคิดผู้นิยมสมบูรณาญาสิทธิราชที่อ้างว่าตัวเองปรมัตถ์, และปกป้องหลักการ relativistic และมีจำนวนมาก. โดยการทำเช่นนั้น, พวกเขาให้ทุกศาสนาสิทธิที่จะใช้งานได้อย่างปลอดภัย, ยกเว้นความเห็นว่าจุดมุ่งหมายที่จะยึดเสรีภาพหรือกำหนดเองบนบุคคลอื่นโดยกำลังหรือความรุนแรง. เพื่อประชาธิปไตยที่เกี่ยวข้องกับการพ้นจากศาสนาหนึ่งผูกขาดการตีความหรือนิกายหนึ่ง.
ในสรุป, ประชาธิปไตยเป็นกลุ่มกฎหมายและกฎระเบียบมาตรการสำหรับสังคมที่มนุษย์ได้ถึงหลังจากประวัติศาสตร์ที่ยาวนานของความขัดแย้งในการปรับแต่งตัวเลขทางศาสนาที่เจ้าหน้าที่ไม่สามารถกำหนดได้จะ. เจ้าหน้าที่ศาสนามี disengaged จาก
เจ้าหน้าที่ของรัฐ, รับประกันความเป็นกลางของรัฐต่อทุกศาสนา. นี่คือสิ่งที่ช่วยให้เสรีภาพของศาสนาและความคิดเห็น, เสรีภาพและการบูชาสำหรับในเสรีภาพและความเท่าเทียมกันทั้งหมด. นี้จะป้องกันความขัดแย้งในชื่อของศาสนา, ซึ่งนำไปสู่ความมั่นคงของรัฐและประชาชนใน.

เมื่อวันที่ 3, 2004, Mr. Akef Mahdi, ผู้นำและแนวทางของมุสลิมภราดรภาพภราดรภาพเปิดตัวของ Initiative การมีส่วนร่วมในการปฏิรูปประชาธิปไตยรอคอย, เสนอภราดรภาพเป็นฝ่ายการเมืองที่เห็นตัวเองสามารถที่จะเข้าร่วม. พี่น้องที่นำเสนอตัวเอง – เป็นธรรมชาติ – ในแง่ที่ดีที่สุด, ซึ่งเป็นสิทธิของทุกคน. และเมื่อวันที่ 8, 2004, Dr. อารยัน Essam, ภราดรภาพชื่อเสียงเป็นที่รู้จักเนื่องจากลักษณะของเขาในสถานีดาวเทียมในประเทศอียิปต์, Dream TV, กล่าวว่าโครงการนี้เป็นแบบครบวงจร, โปรแกรมเสร็จสมบูรณ์เร็วแปลงภราดรภาพเป็น party.Democracy การเมือง, ในความใจกว้างของ, หมายถึงการปกครองโดยประชาชน, กฎหมายบัญญัติตนเองตามเงื่อนไขของ. ไม่เพียงหมายถึงการเลือกตั้ง. สำคัญกว่า, และวางรากฐานสำหรับการเลือกตั้ง, ประชาธิปไตยเป็นระบบการเมืองหลายฝ่ายที่รับประกันประชาชน’ เสรีภาพรัฐและเอกชน, โดยเฉพาะเสรีภาพในการแสดงออกและความคิดเห็น. นอกจากนี้ยังรับประกันสิทธิมนุษยชนของพวกเขา, เสรีภาพโดยเฉพาะของศาสนา. เหล่านี้แน่นอนเสรีภาพ, โดยไม่มีข้อ จำกัด หรือการตรวจสอบ. ระบบประชาธิปไตยให้เปลี่ยนแปลงสงบของอำนาจในสังคมและอยู่บนพื้นฐานของการแยกอำนาจ. สาขากฎหมาย, โดยเฉพาะอย่างยิ่ง, จะต้องเป็นอิสระทั้งหมด. ประชาธิปไตยนำเศรษฐกิจตลาดเสรีที่อยู่บนพื้นฐานของการแข่งขัน, และสนับสนุนให้แต่ละโครงการ. ประชาธิปไตยจะขึ้นอยู่กับช่อง dialgoue สงบและความเข้าใจในหมู่ประชาชน. ในการจัดการกับความขัดแย้งในประเทศและต่างประเทศ, พวกเขาหลีกเลี่ยงตัวเลือกทหารมากที่สุด. พร้อมกับบรรดาผู้ศรัทธาในระบอบประชาธิปไตย, มัน confronts ความคิดของการก่อการร้ายและความหยิ่งยโส fundamentalist รุนแรง. ประชาธิปไตยต่อต้านความคิดผู้นิยมสมบูรณาญาสิทธิราชที่อ้างว่าตัวเองปรมัตถ์, และปกป้องหลักการ relativistic และมีจำนวนมาก. โดยการทำเช่นนั้น, พวกเขาให้ทุกศาสนาสิทธิที่จะใช้งานได้อย่างปลอดภัย, ยกเว้นความเห็นว่าจุดมุ่งหมายที่จะยึดเสรีภาพหรือกำหนดเองบนบุคคลอื่นโดยกำลังหรือความรุนแรง. เพื่อประชาธิปไตยที่เกี่ยวข้องกับการพ้นจากศาสนาหนึ่งผูกขาดการตีความหรือหนึ่ง sect.In สรุป, ประชาธิปไตยเป็นกลุ่มกฎหมายและกฎระเบียบมาตรการสำหรับสังคมที่มนุษย์ได้ถึงหลังจากประวัติศาสตร์ที่ยาวนานของความขัดแย้งในการปรับแต่งตัวเลขทางศาสนาที่เจ้าหน้าที่ไม่สามารถกำหนดได้จะ. เจ้าหน้าที่ศาสนามี disengaged จาก theauthorities ของรัฐ, รับประกันความเป็นกลางของรัฐต่อทุกศาสนา. นี่คือสิ่งที่ช่วยให้เสรีภาพของศาสนาและความคิดเห็น, เสรีภาพและการบูชาสำหรับในเสรีภาพและความเท่าเทียมกันทั้งหมด. นี้จะป้องกันความขัดแย้งในชื่อของศาสนา, ซึ่งนำไปสู่ความมั่นคงของรัฐและประชาชนใน.

คัดค้านและการปฏิรูปในอียิปต์: ท้าทายเพื่อประชาธิปไตย

Ayat M. Abul - Futouh

Over the last two years, Egypt has witnessed large demonstrations led by newdemocratic civil society movements, including Kefaya (Arabic for “enough”), the JudgesClub of Egypt, journalist advocacy groups, civil society coalitions, and other human rightsactivists.These groups have championed a number of causes including an independentjudiciary, contested presidential elections, presidential term limits, and the annulment ofemergency law. While most of these demands have yet to be met, some gains, asexemplified by the 2005 presidential and parliamentary elections, have been made.However, it remains to be seen whether or not this surge of democratic fervor willsucceed in pressuring President Hosni Mubarak’s regime to take meaningful steps towardopening the system and allowing for broader democratic participation. Egypt’s rulers havenot been seriously challenged by a domestic opposition for over five decades. Behind afortress of restrictive laws, the regime has managed to undermine nascent political partiesand keep them weak, fragmented, and unable to develop any constituency among thepeople. Civil society is likewise shackled by laws that have constrained their formation andactivities.Since the late 1970s, following Egypt’s peace treaty with Israel, the Egyptiangovernment has received unwavering financial and moral support from Westerndemocracies—particularly the United States. Egypt is seen as a staunch ally in the region, apartner in managing the Israeli-Palestinian conflict and Arab-Israeli relations, และ, after the9/11 attacks, a valuable source of intelligence in the war on terror. The regime has usedthis support to maintain its suffocating grip on political activity.Then, starting in 2004, it seemed a new day had dawned for Egyptian reformers.Calls by the United States for Arab governments to democratize resonated strongly withincivil society, rapidly escalating domestic demands for radical political reforms. PresidentBush has often cited Egypt as an example of a developing democracy in the region. But theEgyptian regime is a hybrid of deeply rooted authoritarian elements and pluralistic andliberal aspects. There are strong state security forces, but also an outspoken oppositionpress and an active, albeit constrained, civil society. In short, Egypt is the perfect model of a“semi-authoritarian” state, rather than a “transitional democracy.”President Mubarak’s government continues to proclaim its commitment to liberaldemocracy, pointing to a vast array of formal democratic institutions. The reality, อย่างไรก็ตาม,is that these institutions are highly deficient. The ruling elite maintains an absolutemonopoly over political power. President Hosni Mubarak was elected last September for afifth six-year term in office. In order for democratic reforms to advance in Egypt,substantial institutional and legal changes must be made.