RSSTë gjitha Entries tagged Me: "Islami politik"

The Arab Tomorrow

DAVID B. OTTAWAY

Tetor 6, 1981, was meant to be a day of celebration in Egypt. It marked the anniversary of Egypt’s grandest moment of victory in three Arab-Israeli conflicts, when the country’s underdog army thrust across the Suez Canal in the opening days ofthe 1973 Yom Kippur War and sent Israeli troops reeling in retreat. On a cool, cloudless morning, the Cairo stadium was packed with Egyptian families that had come to see the military strut its hardware.On the reviewing stand, President Anwar el-Sadat,the war’s architect, watched with satisfaction as men and machines paraded before him. I was nearby, a newly arrived foreign correspondent.Suddenly, one of the army trucks halted directly in front of the reviewing stand just as six Mirage jets roared overhead in an acrobatic performance, painting the sky with long trails of red, yellow, purple,and green smoke. Sadat stood up, apparently preparing to exchange salutes with yet another contingent of Egyptian troops. He made himself a perfect target for four Islamist assassins who jumped from the truck, stormed the podium, and riddled his body with bullets.As the killers continued for what seemed an eternity to spray the stand with their deadly fire, I considered for an instant whether to hit the ground and risk being trampled to death by panicked spectators or remain afoot and risk taking a stray bullet. Instinct told me to stay on my feet, and my sense of journalistic duty impelled me to go find out whether Sadat was alive or dead.

Shënime mbi Isocratic Trashëgimia dhe islame mendimit politik: Shembulli i Arsimit

JAMES MIUR

Një tipar i pafat i historisë njerëzore është tendenca për dallimet fetare dhe con ?? TIK për të ushqyer veten me krijoj helmuese e injorancës dhe paragjykimeve. Ndërsa sa nganjëherë mund të bëhet për të reduktuar paragjykimet, mua më duket se studiuesit dhe edukatorët duhet të jenë të shqetësuar kryesisht me qëllimin më themelor dhe të qëndrueshëm të reduktimin injorancën. Suksesi i dikujt në reduktimin e injorancës, duke përfshirë edhe vendin e vet, do të varet nga motivet e dikujt.
Studimi i filozofisë arsimore islame mund të jenë të motivuar nga shqetësimet aktuale praktike: dëshira e muslimanëve britanikë që të ketë shkolla islame, nëse i financuar privatisht ose nga shteti, është një shembull i ditës. Nga perspektiva e filozofisë arsimore, megjithatë, një motiv i tillë është jashtëzakonisht e ngushtë, kufizuar nga konceptet dhe kategoritë e mosmarrëveshjeve politike lokale të momentit. Për ata të motivuar nga një dëshirë për njohuri dhe të kuptuarit e një tradite jashtë tyre, ajo është më e sigurtë se çdo studimi i filozofisë islame të kufizuara nga shqetësimet aktuale praktike mund të jetë në të gjitha produktiv. Nuk ka korrespondencë e thjeshtë në mes të njohurive dhe "rëndësisë".
Nuk duhet të, megjithatë, të jetë një lidhje në mes të dy traditave të mendimit dhe praktikës nëse ka të jetë një pikë e nisjes, dhe një pikë e hyrjes, e cila lejon dijetari të hap nga një traditë në tjetrin. Trashëgimia e Isokrati mund të përbëjë një pikë të tillë të nisjes, e cila do të na ndihmojë për të kuptuar lidhjen midis dy traditave, klasike greke dhe Islame. Dominimi i trashëgimisë Isocratic në arsim perëndimore është e themeluar mirë dhe i njohur gjerësisht në mesin e historianëve, Klasicistët
dhe filozofët politikë, edhe pse vetëdija e saj ka vetëm sapo ka filluar të dalin në sipërfaqe në mesin educationists.2 të ngjashme, trashëgimia Isocratic në arsim (dhe tradita e pasur e arabe platonizmit në filozofinë) ka në ?? ndikohet Islamic menduar, edhe pse në mënyra që janë
ende ende nuk është kuptuar mirë. Qëllimi i këtij punimi është të sugjerojë se një Modi ?? ed formë e traditës Isocratic arsimor është një komponent thelbësor i mendimit politik islam, domethënë, Mendimi edukative islame. Ky formulim i përgjithshëm i qëllimit të këtij punimi në drejtim të mendimit politik islam mund të shkaktojë një keqkuptim. Islam, sigurisht, konsiderohet nga ithtarët e saj si një uni ?? ed dhe sistemi universal i besimit dhe sjelljes.

Islam and the New Political Landscape

Kthehu, Michael Keith, Azra Khan,
Kalbir Shukra and John Solomos

IN THE wake of the attack on the World Trade Center on 11 Shtator 2001, and the Madrid and London bombings of 2004 dhe 2005, a literature that addresses the forms and modalities of religious expression – particularly Islamic religious expression – has flourished in the penumbral regions that link mainstream social science to social policy design, think tanks and journalism. Much of the work has attempted to define attitudes or predispositions of a Muslim population in a particular site of tension such as London or the UK (Barnes, 2006; Ethnos Consultancy, 2005; GFK, 2006; GLA, 2006; Populus, 2006), or critiqued particular forms of social policy intervention (Bright, 2006një; Mirza et al., 2007). Studies of Islamism and Jihadism have created a particular focus on the syncretic and complex links between Islamic religious faith and forms of social movement and political mobilization (Husain, 2007; Kepel, 2004, 2006; McRoy, 2006; Neville-Jones et al., 2006, 2007; Phillips, 2006; Roy, 2004, 2006). Conventionally, the analytical focus has spotlighted the culture of Islam, the belief systems of the faithful, and the historical and geographical trajectories of Muslim populations across the world in general and in ‘the West’ in particular (Abbas, 2005; Ansari, 2002; Eade and Garbin, 2002; Hussein, 2006; Modood, 2005; Ramadan, 1999, 2005). In this article the emphasis is different. We argue that studies of Islamic political participation need to be contextualized carefully without recourse to grand generalities about culture and faith. This is because both culture and faith are structured by and in turn structure the cultural, institutional and deliberative landscapes through which they are articulated. In the case of the British experience, the hidden traces of Christianity in the formation of the welfare state in the last century, the rapidly changing cartography of spaces of the political and the role of ‘faith organizations’ in the restructuring of welfare provision generate the material social context determining the opportunities and the outlines of new forms of political participation.

Islam in the West

Jocelyne Çesari

The immigration of Muslims to Europe, North America, and Australia and the complex socioreligious dynamics that have subsequently developed have made Islam in the West a compelling new ªeld of research. The Salman Rushdie affair, hijab controversies, the attacks on the World Trade Center, and the furor over the Danish cartoons are all examples of international crises that have brought to light the connections between Muslims in the West and the global Muslim world. These new situations entail theoretical and methodological challenges for the study of contemporary Islam, and it has become crucial that we avoid essentializing either Islam or Muslims and resist the rhetorical structures of discourses that are preoccupied with security and terrorism.
In this article, I argue that Islam as a religious tradition is a terra incognita. A preliminary reason for this situation is that there is no consensus on religion as an object of research. Religion, as an academic discipline, has become torn between historical, sociological, and hermeneutical methodologies. With Islam, the situation is even more intricate. In the West, the study of Islam began as a branch of Orientalist studies and therefore followed a separate and distinctive path from the study of religions. Even though the critique of Orientalism has been central to the emergence of the study of Islam in the ªeld of social sciences, tensions remain strong between Islamicists and both anthropologists and sociologists. The topic of Islam and Muslims in the West is embedded in this struggle. One implication of this methodological tension is that students of Islam who began their academic career studying Islam in France, Germany, or America ªnd it challenging to establish credibility as scholars of Islam, particularly in the North American academic
context.

ISLAM, DEMOKRACIA & USA:

Cordoba Foundation

Abdullah Faliq

Intro ,


In spite of it being both a perennial and a complex debate, Arches Quarterly reexamines from theological and practical grounds, the important debate about the relationship and compatibility between Islam and Democracy, as echoed in Barack Obama’s agenda of hope and change. Whilst many celebrate Obama’s ascendancy to the Oval Office as a national catharsis for the US, others remain less optimistic of a shift in ideology and approach in the international arena. While much of the tension and distrust between the Muslim world and the USA can be attributed to the approach of promoting democracy, typically favoring dictatorships and puppet regimes that pay lip-service to democratic values and human rights, the aftershock of 9/11 has truly cemented the misgivings further through America’s position on political Islam. It has created a wall of negativity as found by worldpublicopinion.org, according to which 67% of Egyptians believe that globally America is playing a “mainly negative” role.
America’s response has thus been apt. By electing Obama, many around the world are pinning their hopes for developing a less belligerent, but fairer foreign policy towards the Muslim world. Th e test for Obama, as we discuss, is how America and her allies promote democracy. Will it be facilitating or imposing?
Për më tepër, can it importantly be an honest broker in prolonged zones of confl icts? Enlisting the expertise and insight of prolifi
c scholars, academics, seasoned journalists and politicians, Arches Quarterly brings to light the relationship between Islam and Democracy and the role of America – as well as the changes brought about by Obama, in seeking the common ground. Anas Altikriti, the CEO of Th e Cordoba Foundation provides the opening gambit to this discussion, where he refl ects on the hopes and challenges that rests on Obama’s path. Following Altikriti, the former advisor to President Nixon, Dr Robert Crane off ers a thorough analysis of the Islamic principle of the right to freedom. Anwar Ibrahim, former Deputy Prime Minister of Malaysia, enriches the discussion with the practical realities of implementing democracy in Muslim dominant societies, domethënë, in Indonesia and Malaysia.
We also have Dr Shireen Hunter, of Georgetown University, SHBA, who explores Muslim countries lagging in democratisation and modernisation. Th is is complemented by terrorism writer, Dr Nafeez Ahmed’s explanation of the crisis of post-modernity and the
demise of democracy. Dr Daud Abdullah (Director of Middle East Media Monitor), Alan Hart (former ITN and BBC Panorama correspondent; author of Zionism: Th e Real Enemy of the Jews) and Asem Sondos (Editor of Egypt’s Sawt Al Omma weekly) concentrate on Obama and his role vis-à-vis democracy-promotion in the Muslim world, as well as US relations with Israel and the Muslim Brotherhood.
Minister of Foreign Aff airs, Maldives, Ahmed Shaheed speculates on the future of Islam and Democracy; Cllr. Gerry Maclochlainn
a Sinn Féin member who endured four years in prison for Irish Republican activities and a campaigner for the Guildford 4 and Birmingham 6, refl ects on his recent trip to Gaza where he witnessed the impact of the brutality and injustice meted out against Palestinians; Dr Marie Breen-Smyth, Director of the Centre for the Study of Radicalisation and Contemporary Political Violence discusses the challenges of critically researching political terror; Dr Khalid al-Mubarak, writer and playwright, discusses prospects of peace in Darfur; and fi nally journalist and human rights activist Ashur Shamis looks critically at the democratisation and politicisation of Muslims today.
We hope all this makes for a comprehensive reading and a source for refl ection on issues that aff ect us all in a new dawn of hope.
Thank you

SHBA Hamasi blloqe politike e paqes në Lindjen e Mesme

Henry Siegman


bisedimeve dypalëshe Gabim gjatë këtyre të fundit 16 vite kanë treguar se një marrëveshje paqeje në Lindjen e Mesme nuk mund të arrihet nga vetë palët. Israeli governments believe they can defy international condemnation of their illegal colonial project in the West Bank because they can count on the US to oppose international sanctions. Bilateral talks that are not framed by US-formulated parameters (based on Security Council resolutions, the Oslo accords, the Arab Peace Initiative, the “road map” and other previous Israeli-Palestinian agreements) cannot succeed. Israel’s government believes that the US Congress will not permit an American president to issue such parameters and demand their acceptance. What hope there is for the bilateral talks that resume in Washington DC on September 2 depends entirely on President Obama proving that belief to be wrong, and on whether the “bridging proposals” he has promised, should the talks reach an impasse, are a euphemism for the submission of American parameters. Such a US initiative must offer Israel iron-clad assurances for its security within its pre-1967 borders, but at the same time must make it clear these assurances are not available if Israel insists on denying Palestinians a viable and sovereign state in the West Bank and Gaza. This paper focuses on the other major obstacle to a permanent status agreement: the absence of an effective Palestinian interlocutor. Addressing Hamas’ legitimate grievances – and as noted in a recent CENTCOM report, Hamas has legitimate grievances – could lead to its return to a Palestinian coalition government that would provide Israel with a credible peace partner. If that outreach fails because of Hamas’ rejectionism, the organization’s ability to prevent a reasonable accord negotiated by other Palestinian political parties will have been significantly impeded. If the Obama administration will not lead an international initiative to define the parameters of an Israeli-Palestinian agreement and actively promote Palestinian political reconciliation, Europe must do so, and hope America will follow. Për fat të keq, there is no silver bullet that can guarantee the goal of “two states living side by side in peace and security.”
But President Obama’s present course absolutely precludes it.

islamizmi rishqyrtohet

Maha Azzam

Ka një krizë politike dhe të sigurisë përreth atë që është përmendur si islamizmit, një krizë paraardhes cilit gjatë paraprijë 9/11. Ne te shkuaren 25 vjet, ka pasur emphases të ndryshme se si për të shpjeguar dhe për të luftuar islamizmin. Analistët dhe politikëbërësit
në vitet 1980 dhe 1990 foli për shkaqet rrënjësore të militantizmit islamik si gjendje e sëmurë ekonomike dhe margjinalizimit. Kohët e fundit ka pasur një fokus në reformën politike, si një mjet për të minuar ankesën e radikalizmit. gjithnjë sot, aspektet ideologjike dhe fetare të islamizmit duhet të adresohen, sepse ata janë bërë tiparet e një debati më të gjerë politik dhe të sigurisë. Qoftë në lidhje me terrorizmin Al-Kaedës, reforma politike në botën myslimane, çështjen bërthamore në Iran apo zonat e krizës të tilla si Palestina apo Libani, ajo është bërë e zakonshme për të fi nd atë ideologji dhe fe janë përdorur nga palët kundërshtare si burime të legjitimim, frymëzim dhe armiqësia.
Situata është e komplikuar edhe më tej sot nga rritje antagonizmi ndaj dhe frika e Islamit në Perëndim për shkak të sulmeve terroriste e cila nga ana cenojë qëndrimet ndaj emigracionit, feja dhe kultura. Kufijtë e ummetit apo komunitetin e besimtarëve kanë shtrirë përtej vendeve myslimane në qytete evropiane. Ummeti potencialisht ekziston kudo që ka komunitete muslimane. Ndjenja e përbashkët e përkatësisë në një besim të përbashkët rrit në një mjedis ku ndjenja e integrimit në komunitetin përreth është e paqartë dhe ku diskriminimi mund të jenë të dukshme. Sa më e madhe refuzimi i vlerave të shoqërisë,
qoftë në Perëndim apo edhe në një shtet mysliman, më e madhe konsolidimin e forcës morale të Islamit si një identitet kulturor dhe të vlerës së sistemit.
Pas shpërthimeve në Londër 7 Korrik 2005 ajo u bë më e qartë se disa të rinj kanë pohuar përkushtimin fetar si një mënyrë për të shprehur përkatësinë etnike. Lidhjet mes myslimanëve në të gjithë globin dhe perceptimin e tyre se muslimanët janë të pambrojtur kanë çuar shumë në pjesë shumë të ndrysh erent të botës të bashkojë predicaments e tyre lokale në një më të gjerë myslimane, duke identifi ed kulturore, ose kryesisht ose pjesërisht, me një Islamin gjerësisht defi shkarko Pa.

Saktësi në luftën globale ndaj terrorit:

Sherifa Zuhur

Shtatë vjet pas shtator 11, 2001 (9/11) sulmet, many experts believe al-Qa’ida has regained strength and that its copycats or affiliates are more lethal than before. The National Intelligence Estimate of 2007 asserted that al-Qa’ida is more dangerous now than before 9/11.1 Al-Qa’ida’s emulators continue to threaten Western, Europa e Mesme, and European nations, si në komplot kapur në shtator 2007 in Germany. Bruce shtetet Riedel: Thanks largely to Washington’s eagerness to go into Iraq rather than hunting down al Qaeda’s leaders, the organization now has a solid base of operations in the badlands of Pakistan and an effective franchise in western Iraq. Its reach has spread throughout the Muslim world and in Europe . . . Osama bin Laden has mounted a successful propaganda campaign. . . . His ideas now attract more followers than ever.
It is true that various salafi-jihadist organizations are still emerging throughout the Islamic world. Why have heavily resourced responses to the Islamist terrorism that we are calling global jihad not proven extremely effective?
Kalimi në mjetet e "pushtetit të butë,” what about the efficacy of Western efforts to bolster Muslims in the Global War on Terror (GWOT)? Why has the United States won so few “hearts and minds” in the broader Islamic world? Why do American strategic messages on this issue play so badly in the region? Pse, despite broad Muslim disapproval of extremism as shown in surveys and official utterances by key Muslim leaders, has support for bin Ladin actually increased in Jordan and in Pakistan?
This monograph will not revisit the origins of Islamist violence. It is instead concerned with a type of conceptual failure that wrongly constructs the GWOT and which discourages Muslims from supporting it. They are unable to identify with the proposed transformative countermeasures because they discern some of their core beliefs and institutions as targets in
këtë përpjekje.
Several deeply problematic trends confound the American conceptualizations of the GWOT and the strategic messages crafted to fight that War. These evolve from (1) post-colonial political approaches to Muslims and Muslim majority nations that vary greatly and therefore produce conflicting and confusing impressions and effects; dhe (2) residual generalized ignorance of and prejudice toward Islam and subregional cultures. Shtoni në këtë zemërim amerikan, fear, dhe ankthi në lidhje me ngjarjet vdekjeprurës i 9/11, and certain elements that, despite the urgings of cooler heads, hold Muslims and their religion accountable for the misdeeds of their coreligionists, or who find it useful to do so for political reasons.

Demokraci, Elections and the Egyptian Muslim Brotherhood

Israel Elad-Altman

The American-led Middle East reform and democratization campaign of the last two years has helped shape a new political reality in Egypt. Opportunities have opened up for dissent. With U.S. and European support, local opposition groups have been able to take initiative, advance their causes and extract concessions from the state. The Egyptian Muslim Brotherhood movement (MB), which has been officially outlawed as a political organization, is now among the groups facing both new opportunities
and new risks.
Western governments, including the government of the United States, are considering the MB and other “moderate Islamist” groups as potential partners in helping to advance democracy in their countries, and perhaps also in eradicating Islamist terrorism. Could the Egyptian MB fill that role? Could it follow the track of the Turkish Justice and Development Party (AKP) and the Indonesian Prosperous Justice Party (PKS), two Islamist parties that, according to some analysts, are successfully adapting to the rules of liberal democracy and leading their countries toward greater integration with, respectively, Europe and a “pagan” Asia?
This article examines how the MB has responded to the new reality, how it has handled the ideological and practical challenges and dilemmas that have arisen during the past two years. To what extent has the movement accommodated its outlook to new circumstances? What are its objectives and its vision of the political order? How has it reacted to U.S. overtures and to the reform and democratization campaign?
How has it navigated its relations with the Egyptian regime on one hand, and other opposition forces on the other, as the country headed toward two dramatic elections in autumn 2005? To what extent can the MB be considered a force that might lead Egypt
toward liberal democracy?

Vëllezërit Myslimanë EGYPT'S: Konfrontimit ose INTEGRIMIT?

Research

The Society of Muslim Brothers’ success in the November-December 2005 elections for the People’s Assembly sent shockwaves through Egypt’s political system. In response, the regime cracked down on the movement, harassed other potential rivals and reversed its fledging reform process. This is dangerously short-sighted. There is reason to be concerned about the Muslim Brothers’ political program, and they owe the people genuine clarifications about several of its aspects. But the ruling National Democratic
Party’s (PDR) refusal to loosen its grip risks exacerbating tensions at a time of both political uncertainty surrounding the presidential succession and serious socio-economic unrest. Though this likely will be a prolonged, gradual process, the regime should take preliminary steps to normalise the Muslim Brothers’ participation in political life. The Muslim Brothers, whose social activities have long been tolerated but whose role in formal politics is strictly limited, won an unprecedented 20 per cent of parliamentary seats in the 2005 Zgjedhjet. They did so despite competing for only a third of available seats and notwithstanding considerable obstacles, including police repression and electoral fraud. This success confirmed their position as an extremely wellorganised and deeply rooted political force. At the same time, it underscored the weaknesses of both the legal opposition and ruling party. The regime might well have wagered that a modest increase in the Muslim Brothers’ parliamentary representation could be used to stoke fears of an Islamist takeover and thereby serve as a reason to stall reform. If so, the strategy is at heavy risk of backfiring.

Islami dhe Demokracia

ITAC

Nëse dikush lexon shtypin apo dëgjon komentuesve mbi çështjet ndërkombëtare, ajo shpesh është thënë - dhe edhe më shpesh nënkuptohet, por nuk tha - se Islami nuk është në përputhje me demokracinë. Në vitet nëntëdhjetë, Samuel Huntington vendosur jashtë një stuhi intelektuale, kur ai botoi përplasjes së qytetërimeve dhe remaking e Rendit Botëror, në të cilën ai jep parashikimet e tij për botën - shkrim i madh. Në sferën politike, ai vë në dukje se ndërsa Turqia dhe Pakistani mund të ketë disa kërkesë të vogël për të "legjitimitetit demokratik" të gjitha të tjera "... vendet myslimane ishin shumicë dërrmuese jo-demokratike: monarkitë, Sistemet e një-partisë, regjimet ushtarake, diktaturat personale ose ndonjë kombinim i këtyre, zakonisht pushimi në një familje të kufizuar, fis, ose baza fisnore ". Premisa mbi të cilën argumenti i tij është themeluar është se ata nuk janë vetëm "nuk na pëlqen", ata janë kundër të vërtetë për vlerat tona themelore demokratike. Ai beson, si të tjerët, se ndërsa ideja e demokratizimit perëndimore është duke u rezistuar në pjesë të tjera të botës, konfrontimi është më i dukshëm në ato rajone ku Islami është feja dominante.
Argumenti ka bërë edhe nga ana tjetër, si dhe. Një dijetar fetar iranian, reflektuar në një krizë në fillim të shekullit të njëzetë kushtetuese në vendin e tij, deklaroi se Islami dhe demokracia nuk janë të pajtueshme për shkak se njerëzit nuk janë të barabartë dhe një trup legjislativ është i panevojshëm për shkak të natyrës gjithëpërfshirëse të ligjit fetar islam. Një pozitë e ngjashme është marrë kohët e fundit nga Ali Belhadj, një mësues algjerian të shkollës së mesme, predikues dhe (në këtë kontekst) Lideri i FIS, kur ai deklaroi se "demokracia nuk ishte një koncept islamik". Ndoshta deklarata më dramatike për këtë qëllim ishte ai i Abu Musab al-Zarqawi, Lideri i kryengritësve suni në Irak të cilët, kur të përballen me perspektivën e zgjedhjeve, denoncuar demokracinë si një "parim i keq".
Por, sipas disa dijetarëve myslimanë, demokracia mbetet një ideal i rëndësishëm në Islam, me shtojcë që ajo është gjithmonë subjekt i ligjit fetar. Theksi në vendin madhe e Sheriatit është një element i pothuajse çdo komenti islame në qeverisje, moderuar apo ekstremist. Vetëm nëse sundimtari, që merr autoritetin e tij nga Perëndia, kufizon veprimet e tij në "mbikëqyrjen e administrimit të Sheriatit", është ai që do të bind. Nëse ai e bën të ndryshme nga kjo, ai është një jo-besimtar dhe e angazhuar muslimanët janë të rebelohen kundër tij. Këtu qëndron arsyetimi për pjesën më të madhe të dhunës që ka pllakosur botën myslimane në betejat e tilla si ai që mbizotëron në Algjeri gjatë viteve '90

Në kërkim të konstitucionalizmit islame

Nadirsyah pantallona

Ndërsa konstitucionalizmi në Perëndim identifikohet kryesisht me mendim laik, konstitucionalizmi islame, e cila përfshin disa elemente fetare, ka tërhequr interes në rritje në vitet e fundit. për shembull, Përgjigja e administratës së Bushit për ngjarjet e 9/11 transformuar rrënjësisht situatën në Irak dhe Afganistan, dhe të dy vendet tani janë rishkrimin kushtetutat e tyre. si
Ann Elizabeth Mayer thekson, konstitucionalizmi islam është konstitucionalizmi që është, në një formë, bazuar në parimet islame, në krahasim me konstitucionalizmit zhvilluar në vendet që të ndodhë të jetë mysliman, por i cili nuk është i informuar nga parimet islame distinctively. Disa dijetarë myslimanë, në mesin e tyre Muhammad Asad3 dhe Abul A`la el-Meududi, kanë shkruar në aspekte të tilla të çështjeve kushtetuese, si të drejtat e njeriut dhe ndarjes së pushteteve. Megjithatë, në përgjithësi veprat e tyre bien në apologjetikës, si Chibli Mallat thekson:
Qoftë për moshën klasike ose për botën bashkëkohore myslimane, Hulumtimet shkencore mbi drejtës publike duhet të respektojë një sërë kërkesash axiomatic.
I parë, lexim i traditës nuk mund të interpretohet si një lexim i thjeshtë retrospektiv. Nga thjesht duke projektuar konceptet pranishëm-ditore prapa, kjo është e gjitha shumë e lehtë për të detyruar të tashmen në të kaluarën ose në mënyrë apologjetike e sajuar apo me kokën lart refuzues. Qasja është apologjetike dhe ndërtuar kur Faturat e të Drejtave të lexohen në, them, Kalifati i `Umerit, me supozim se "vetëm" Cilësitë e `Umerit përfshirë parimet komplekse dhe të artikuluar të një bilancit kushtetues gjen në tekstet moderne

Vazhdimësinë organizative në Vëllazëria myslimane Egjiptit

Eisenhart Tess Lee

As Egypt’s oldest and most prominent opposition movement, the Society of

Vëllezër musliman, al-ikhwan al-muslimeen, has long posed a challenge to successive secular
regimes by offering a comprehensive vision of an Islamic state and extensive social
welfare services. Since its founding in 1928, the Brotherhood (Ikhwan) has thrived in a
parallel religious and social services sector, generally avoiding direct confrontation with
ruling regimes.1 More recently over the past two decades, megjithatë, Vëllazëria ka
dabbled with partisanship in the formal political realm. This experiment culminated in
the election of the eighty-eight Brothers to the People’s Assembly in 2005—the largest
oppositional bloc in modern Egyptian history—and the subsequent arrests of nearly
1,000 Brothers.2 The electoral advance into mainstream politics provides ample fodder
for scholars to test theories and make predictions about the future of the Egyptian
regjim: will it fall to the Islamist opposition or remain a beacon of secularism in the
Arab world?
This thesis shies away from making such broad speculations. Në vend të kësaj, it explores

the extent to which the Muslim Brotherhood has adapted as an organization in the past
decade.

Fjalimi i Dr,MUHAMMAD BADIE

Dr,Muhammad Badie

Në emër të All-llahut, Mëshirëbërësit!, i tërë falënderimi më i mëshirshëm i qoftë Allahut dhe bekimi mbi të dërguarin e Tij, shokët dhe pasuesit
Të dashur vëllezër dhe motra,
Unë ju përshëndes me përshëndetjen islame; Paqja qoftë mbi ju dhe mëshira dhe bekimet e Perëndisë;
Është vullneti i All-llahut, se unë përsipër këtë përgjegjësi të madhe që Allahu ka zgjedhur për mua dhe një kërkesë nga Lëvizja MB që unë përgjigjen me mbështetjen e All-llahut. Me mbështetjen e vëllezërve të mi myslimanë Unë pres që të arritjen e qëllimeve të mëdha, Ne përkushtuar veten për, vetëm për hir të Allahut.
Të dashur vëllezër dhe motra,
Në fillim të fjalës sime unë do të doja të trajtojë mësuesi tonë, vëllai i madh, dhe udhëheqës i shquar z. Mohamed Mahdy Akef, udhëheqësi i shtatë i grupit MB një të fortë, person i përkushtuar dhe entuziast i cili udhëhoqi udhëtimin e grupit në mes të stuhive dhe tejkaluar të gjitha pengesat e saj, duke siguruar kështu këtë model unik dhe të papaguar të gjithë liderëve dhe zyrtarëve të lartë në qeveri, shoqatat dhe partitë e tjera duke përmbushur premtimin e tij dhe dorëzimin e udhëheqjes pas vetëm një mandat, Fjalët nuk janë të mjaftueshme për të shprehur ndjenjat tona të këtij lideri të madh dhe të udhëzojë dhe ne mund të themi vetëm “Allahu ju shpërbleftë të gjithë më të mirë”.
Ne themi vëllezërve tanë të dashur muslimanë të cilët janë të përhapur në mbarë globin, kjo është për të ardhur keq për ne që të ketë ndodhur kjo ngjarje e madhe, ndërsa ju nuk jeni në mes nesh për arsye përtej kontrollit tonë, megjithatë ne mendojmë se shpirtrat tuaj janë me ne, dërgimin buzëqesh të ndershëm dhe të sinqertë dhe ndjenjë.
Sa për ato të dashur që janë pas hekurave të tiranisë dhe shtypjes për asnjë arsye të drejtë pos përsëritur All-llahu është Zoti ynë, dhe për të kërkuar dinjitetin, krenaria dhe zhvillimin e vendit të tyre, Ne sinqerisht duartrokasin dhe përshëndes ata për durimin e tyre, durim dhe sakrifica të cilat ne jemi të sigurt që nuk do të jetë pa fitim. Ne lutemi që ato tiranët dhe shtypës shpëtuar ndërgjegjen e tyre dhe që ne t'ju shoh përsëri në mesin tonë duke mbështetur kauzën tonë, Allahu e bekoftë dhe ju të gjithë të mbrojtur.
Të dashur vëllezër dhe motra,
Meqenese ti je i informuar, qëllimi kryesor i Lëvizjes së Vëllazërisë Myslimane (MB) është modifikim i plotë, e cila merret me të gjitha llojet e korrupsionit përmes reformave dhe ndryshimit. “I vetëm dëshirë (juaj) përmirësim në të mirë të pushtetit tim; dhe suksesi im (në detyrën time) mund të vijë vetëm nga All-llahu. " (Skin-88) dhe nëpërmjet bashkëpunimit me të gjitha fuqitë e kombit dhe ata me qejf të cilët janë të sinqertë ndaj fesë dhe kombit të tyre.
VM beson se Allahu i ka vendosur të gjitha themelet e nevojshme për zhvillimin dhe mirëqenien e popujve në Islam madhe; prandaj, Islami është referencë e tyre drejt reformave, e cila fillon nga disiplinimit dhe trajnimin e shpirtrave të individëve, pasuar nga rregullimin familjet dhe shoqëritë duke forcuar ato, paraprirë duke sjellë drejtësi për atë dhe xhihadit të vazhdueshme për të çliruar kombin nga çdo dominimi të huaj ose intelektuale, shpirtëror, hegjemonia kulturore dhe ekonomike, kolonializmi politik ose ushtarak, si dhe duke çuar kombin në zhvillim, prosperiteti dhe duke marrë vendin e saj të duhur në botë.

NDËRMJET dje dhe sot

Hasan el-Banna

Shteti i parë islam
Në themel të këtij urdhri të virtytshme kur'anor shoqëror shteti i parë islamik u ngrit, duke pasur besim të patundur në ajo, meticulously aplikuar atë, dhe përhapjen atë në të gjithë botën, kështu që i pari Hilafeti përdoret për të thënë: 'Nese une duhet të humbasin avantazhin deves, Unë do të gjeni atë në librin e Allahut. ". Ai luftoi ata që nuk pranoi të paguajë zekat, në lidhje me ata në mosbesim për shkak se ata kishin rrëzuar një nga shtyllat e këtij urdhri, duke thënë: "Pasha All-llahun, në qoftë se ata refuzuan me një plumb të cilin ata do të dorëzojë të Dërguarit të Allahut (savs), Unë do të luftuar të tyre sa më shpejt që unë kam një shpatë në dorë!'Për unitet, në të gjitha kuptimet dhe manifestimet e tij, mbytur këtë komb të ri të ardhshëm.
unitet të plotë social u ngrit nga bërja e rendit kuranor dhe është gjuhë universale, ndërsa i plotë politik uniteti ishte nën hijen e Emir el-Muminin dhe nën standardin e Kalifatit në kryeqytet.
Fakti se ideologjia islame ishte një i decentralizimit të forcave të armatosura, thesaret e shtetit, dhe guvernatorët provincialë provuar të ketë asnjë pengesë për këtë, pasi që të gjithë ka vepruar në bazë të një besimi të vetëm dhe një të unifikuar dhe kontrollin e plotë. Parimet kuranore dispelled dhe preh e idhujtarinë paragjykues përhapur në Gadishullin Arabik dhe Persisë. Ata dëbuan dredharak Judaizmin dhe mbyllur atë në një krahinë të ngushtë, duke i dhënë fund autoritetin e saj fetar dhe politik. Ata luftuan me krishterimin e tillë që ndikimi i tij ishte zvogëluar në masë të madhe në kontinentet aziatike dhe afrikane, kufizuar vetëm në Evropë nën roje e bizantine Empire në Kostandinopojë. Kështu shteti islam u bë qendra e dominimit shpirtëror dhe politik brenda dy kontinentet më të mëdha. Kjo gjendje vazhdoi në sulmet e saj kundër kontinentit tretë, Goditjet Konstandinopoja nga lindja dhe rrethonin deri rrethimi u rrit lodhshëm. Atëherë ajo erdhi në atë nga perëndimi,
zhytje në Spanjë, me ushtarët e saj fitimtarë duke arritur në zemrën e Francës dhe të depërtojnë sa i përket veriut dhe Italia jugore. Është themeluar një shtet të imponuar në Evropën Perëndimore, rrezatues me shkencë dhe njohuri.
pastaj, ajo përfundoi pushtimin e vetë Konstandinopojës dhe krishterimit mbyllur brenda zonës së kufizuar të Evropës Qendrore. flotës islame ventured në thellësitë e deteve të Kuq Mesdhe dhe, të dyja u bënë liqenet islame. Dhe kështu forcat e armatosura të shtetit islamik mori supremacinë e deteve si në Lindje dhe West, shijuar zotërim absolut mbi tokë e në det. Këta kombe islame kishte kombinuar tashmë dhe përfshihen shumë gjëra nga qytetërimet e tjera, por ata triumfuan me anë të forcës së besimit të tyre dhe solidness e sistemit të tyre mbi të tjerët. Ata Arabised tyre, ose sukses duke bërë kështu në një shkallë, dhe ishin në gjendje të ndikoj ata dhe konvertimin e tyre në shkëlqimin, bukurinë dhe vitalitetin e gjuhës dhe fesë së tyre. The Muslimanët ishin të lirë të miratojë ndonjë gjë të dobishme nga qytetërimet e tjera, për aq kohë sa ajo nuk ka pasur efekte negative në unitetin e tyre sociale dhe politike.

A Muslim Archipelago

Max L. Bruto

This book has been many years in the making, as the author explains in his Preface, though he wrote most of the actual text during his year as senior Research Fellow with the Center for Strategic Intelligence Research. The author was for many years Dean of the School of Intelligence Studies at the Joint Military Intelligence College. Even though it may appear that the book could have been written by any good historian or Southeast Asia regional specialist, this work is illuminated by the author’s more than three decades of service within the national Intelligence Community. His regional expertise often has been applied to special assessments for the Community. With a knowledge of Islam unparalleled among his peers and an unquenchable thirst for determining how the goals of this religion might play out in areas far from the focus of most policymakers’ current attention, the author has made the most of this opportunity to acquaint the Intelligence Community and a broader readership with a strategic appreciation of a region in the throes of reconciling secular and religious forces.
This publication has been approved for unrestricted distribution by the Office of Security Review, Department of Defense.