RSSУсе запісы з тэгамі: "Ізраіль"

Islamic Political Culture, дэмакратыя, and Human Rights

Daniel E. цана

It has been argued that Islam facilitates authoritarianism, contradicts the

values of Western societies, and significantly affects important political outcomes
in Muslim nations. Consequently, scholars, commentators, and government
officials frequently point to ‘‘Islamic fundamentalism’’ as the next
ideological threat to liberal democracies. This view, Аднак, is based primarily
on the analysis of texts, Islamic political theory, and ad hoc studies
of individual countries, which do not consider other factors. It is my contention
that the texts and traditions of Islam, like those of other religions,
can be used to support a variety of political systems and policies. Country
specific and descriptive studies do not help us to find patterns that will help
us explain the varying relationships between Islam and politics across the
countries of the Muslim world. такім чынам, a new approach to the study of the
connection between Islam and politics is called for.
I suggest, through rigorous evaluation of the relationship between Islam,
дэмакратыя, and human rights at the cross-national level, that too much
emphasis is being placed on the power of Islam as a political force. I first
use comparative case studies, which focus on factors relating to the interplay
between Islamic groups and regimes, economic influences, ethnic cleavages,

and societal development, to explain the variance in the influence of

Islam on politics across eight nations.

Political Islam in the Middle East

з'яўляюцца Кнудсен

This report provides an introduction to selected aspects of the phenomenon commonly

referred to as “political Islam”. The report gives special emphasis to the Middle East, у

particular the Levantine countries, and outlines two aspects of the Islamist movement that may

be considered polar opposites: democracy and political violence. In the third section the report

reviews some of the main theories used to explain the Islamic resurgence in the Middle East

(Figure 1). In brief, the report shows that Islam need not be incompatible with democracy and

that there is a tendency to neglect the fact that many Middle Eastern countries have been

engaged in a brutal suppression of Islamist movements, causing them, some argue, to take up

arms against the state, and more rarely, foreign countries. The use of political violence is

widespread in the Middle East, but is neither illogical nor irrational. In many cases even

Islamist groups known for their use of violence have been transformed into peaceful political

parties successfully contesting municipal and national elections. Nonetheless, the Islamist

revival in the Middle East remains in part unexplained despite a number of theories seeking to

account for its growth and popular appeal. In general, most theories hold that Islamism is a

reaction to relative deprivation, especially social inequality and political oppression. Alternative

theories seek the answer to the Islamist revival within the confines of religion itself and the

powerful, evocative potential of religious symbolism.

The conclusion argues in favour of moving beyond the “gloom and doom” approach that

portrays Islamism as an illegitimate political expression and a potential threat to the West (“Old

Islamism”), and of a more nuanced understanding of the current democratisation of the Islamist

movement that is now taking place throughout the Middle East (“New Islamism”). This

importance of understanding the ideological roots of the “New Islamism” is foregrounded

along with the need for thorough first-hand knowledge of Islamist movements and their

adherents. As social movements, its is argued that more emphasis needs to be placed on

understanding the ways in which they have been capable of harnessing the aspirations not only

of the poorer sections of society but also of the middle class.

Escalation in the Middle East: a lasting damage to peace and democracy

Паола Кота

The rapid and dangerous escalation of war operations in the Middle East has resulted in a very significant loss of life among Lebanese, Palestinians and Israelis, and serious damage to civilian infrastructures. Major operations began with a low-level conflict around Gaza,that involved the launching of some missiles into Israel, some (more deadly) Israeli retaliation on Gaza, and the attack on an Israeli military post outside Gaza to which Israel reacted swiftly and very strongly. In the chain reaction that followed, admittedly Israel’ sintention was, and is, to inflict on the other side a far heavier punishment than that taken by Israel—which may appear as a militarily sound posture aimed at avoiding incidents andattacks, але, in fact, it is the civilian population that has been mainly affected. As a result,the suffering of the Lebanese and Palestinian civilian populations (in terms of deaths,wounded and destroyed infrastructures) has to date been largely disproportionate to that of Israel. When, in the case of Palestine, this discrimination already follows about 40 years of discrimination in the same direction, hostility and adversarial relations are bound toincrease. So while Israel’s heavy deterrence through punishment may work temporarily and occasionally in preventing or reducing attacks, the general sentiment of hostility in the region is increased, and creates in the long range a bigger obstacle to peace.

каментар: Полае кольца для дэмакратыі

Арнод Дэ Борчгрейв

Вашынгтон, Чэрвень 24 (ЮПИ) — крыжовы Белага дома за дэмакратыю, калі прэзідэнт Буш бачыць, вырабіў “крытычная маса падзей, якія (блізкаўсходні) рэгіён з надзеяй новага кірунку.” І дзяржсакратар Кандаліза Райс проста гастраляваў вобласць, растлумачваючы пры кожным прыпынку, калі Злучаныя Штаты Амерыкі ёсць выбар паміж стабільнасцю і дэмакратыяй, новае ідэалагічнае сродак ахвяруе стабільнасць.

Ветэран блізкаўсходнія рукі, якія займаліся з пяццю рэгіянальнымі войнамі і два інтыфады за апошні паўстагоддзя здрыгануліся. Былы дзяржсакратар Генры Кісінджэр першым сярод іх.

“для U.S. ў крыжовы паход ва ўсіх частках свету па распаўсюдзе дэмакратыі можа быць за межамі нашай здольнасці,” ён кажа. U.S. сістэма, ён тлумачыць, “з'яўляецца прадуктам унікальных гістарычных падзей, цяжка дубляваць або перасадзіць ў мусульманскіх грамадствах, дзе свецкая дэмакратыя рэдка квітнелі.” Калі калі-небудзь.

Калі стабільнасць была прынесена ў ахвяру за дэмакратыю, былы дарадца па нацыянальнай бяспецы і дзяржсакратар прэзідэнтах Ніксан і Форд не мог бы перамовы буйных пагадненняў араба-ізраільскага раз'яднання: Сінай I, Галан і Сінай II. без недэмакратычна, дабраякасная дыктатарскі фігура Анвара Садата у руля ў Егіпце, або без канца сірыйскага дыктатара і майстар тэрору-брокера Хафеза Асада, яшчэ адна старонка гісторыі вайны была б напісана.

З дэмакратычным парламентам у Егіпце ў 1974, меркавана дамінуе папулярнага мусульманскага братэрства, Садат не мог бы зрабіць яго эфектны, смяротныя паездкі ў Іерусалім — і раптам стаў самым папулярным лідэрам у Ізраілі. Мірны дагавор паміж Егіптам і Ізраілем і паміж Іарданіяй і Ізраілем быў магчымы толькі таму, што абсалютныя кіраўнікі — Садат і нябожчык кароль Хусэйн, прывялі абедзве арабскія краіны.

Садат ведаў, што яго мужны акт дзяржаўнасці было раўнасільна падпісання сабе смяротны прысуд. Ён быў праведзены ў 1981 — ісламісцкімі экстрэмістамі — па ўсім свеце тэлебачання.

Райс горда абвяшчае гэта ўжо не вайна супраць тэрарызму, але барацьба за дэмакратыю. Яна ганарыцца тым, што адміністрацыя Буша больш не мае на стабільнасць за кошт дэмакратыі. Але ўжо дэмакратыя крыжовы не толькі сустрэўшы ляжачых паліцэйскіх, але і кантрольна-прапускныя пункты на дарозе ў нікуды.

Славутыя палестынскія выбары, намечаныя на ліпень былі адкладзеныя на нявызначаны тэрмін.

У Ліване, урна ўжо зведзена на няма палітычных махінацый. Gen. Майкл Aoun, яркая, але састарэлая перспектыва, якая прыйшла з французскага выгнання, каб узяць на падземнай машыне Сірыі, ўжо аб'ядналі свае намаганні з Дамаскам. Адмаўляючы любую здзелку з Сірыяй, памагатыя генерала саступіць яму было кампенсавана за яго шчодра пенсійныя гады ў Парыжы з пасады начальніка генштаба і яго час прэм'ерства. Аун сабрана $22 мільёна, якія ўключалі складаныя працэнты.

У Егіпце, рысавы, як мяркуецца, спрабуючы надаць рэспектабельнасць прэтэндэнтаў прэзідэнта Хосні Мубарака, узяў тайм-аўт, каб атрымаць вядомы палітычны шарлатан, які на працягу многіх гадоў былі схільныя як нехта кованой вынікі выбараў, як ён падняўся па лесвіцы шэрагу палітычных партый пад рознымі этыкеткамі.

Нават ворагі Мубарака прызнаюць Айман Нур Выраблены і падрабіў подпісы столькі, колькі 1,187 грамадзяне ў адпаведнасці з правіламі, каб узаконіць яго GHAD (заўтра) партыя. Яго кар'ера ўсеяная фальшывымі акадэмічныя паўнамоцтвы, плагіят, прыступкавае замах на сябе, абвінавачванні ў крадзяжы яго саудаўскай медыя-працадаўцы, і вельмі вялікая колькасць падробак дакументаў.

Райс адмяніла папярэднюю паездку ў Егіпет, каб апратэставаць абвінаваўчае заключэнне і турэмнае зняволенне да суда Нура. І перад самай апошняй пашана Райс, былы дзяржсакратар Мадлен Олбрайт і выйшаў з яе шляху, каб пахваліць майстар палітычнага махляра Егіпта. Прымушае Цікава, якой палітычнай справаздачнасці выходзіць з U.S. Пасольства ў Каіры.

З дапамогай гэтага двухгаловага адабрэння з боку ЗША, Нура губляе тое нямногае карысці ён да гэтага часу ў Егіпце. У цяперашні час ён разглядаецца як U.S. марыянетка, дадаць да доўгага спісу недахопаў.

Мусульманскае братэрства ", які па-за законам, але можна было цярпець, так як яна адмовілася ад тэрарызму, больш прадстаўнік егіпецкага думкі, чым Нур. Існуе таксама Кифее (Дастаткова) руху, групы, вядучыя інтэлектуалы Егіпта. Але яны адмовіліся сустракацца з Райс.

Злучаныя Штаты бачылі ў арабскім свеце як сінонім Ізраіль. Гэта аўтаматычна абмяжоўвае магчымасці адміністрацыі Буша, каб выйграць сяброў і аказваць уплыў на людзей. Тыя, хто робіць большасць з U.S. ціск дэмакратызаваць з'яўляюцца арганізацыі, пералічаныя ў Злучаных Штатах, “тэрарыст.” І ХАМАС на палестынскіх тэрыторыях і Хезбалы ў Ліване ў цяперашні час здабыча магчымасцяў як вышэй, так і пад зямлёй. Ісламскія заканадаўцы ў Іарданіі хадайнічалі кароль Абдула, каб іарданскія лідэры ХАМАС, выселеныя шэсць гадоў таму, каб вярнуцца дадому. Кароль слухаў абыякава.

спатрэбілася Еўропу 500 года, каб дасягнуць ступені палітычнай сталасці засведчаны нядаўнім крах планаў Еўрапейскага Саюза па агульнай канстытуцыі. Ўінстан Чэрчыль сказаў, дэмакратыя з'яўляецца найгоршай формай праўлення, за выключэннем ўсіх астатніх, якія былі апрабаваныя. Але Чэрчыль сказаў, “Лепшы аргумент супраць дэмакратыі з'яўляецца пяціхвілінная гутарка з сярэднім выбаршчыкам.” Гэта да гэтага часу ўжываецца ў базарах арабскага свету, з Маракеша ў Маскат.

Goldstone Report On Israel’s War On Gaza

Goldstone in Gaza

1. On 3 April 2009, the President of the Human Rights Council established the United Nations
Fact Finding Mission on the Gaza Conflict with the mandate “to investigate all violations of
international human rights law and international humanitarian law that might have been
committed at any time in the context of the military operations that were conducted in Gaza
during the period from 27 снежні 2008 і 18 January 2009, whether before, during or
after.”
2. The President appointed Justice Richard Goldstone, former judge of the Constitutional Court
of South Africa and former Prosecutor of the International Criminal Tribunals for the former
Yugoslavia and Rwanda, to head the Mission. The other three appointed members were:
Professor Christine Chinkin, Professor of International Law at the London School of Economics
and Political Science, who was a member of the high-level fact-finding mission to Beit Hanoun
(2008); Ms. Hina Jilani, Advocate of the Supreme Court of Pakistan and former Special
Representative of the Secretary-General on the situation of human rights defenders, who was a
member of the International Commission of Inquiry on Darfur (2004); and Colonel Desmond
Travers, a former Officer in Ireland’s Defence Forces and member of the Board of Directors of
the Institute for International Criminal Investigations.
3. As is usual practice, the Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights
(OHCHR) established a secretariat to support the Mission.
4. The Mission interpreted the mandate as requiring it to place the civilian population of the
region at the centre of its concerns regarding the violations of international law.
5. The Mission convened for the first time in Geneva between 4 і 8 May 2009. Additionally,
the Mission met in Geneva on 20 May, на 4 і 5 ліпеня, and between 1 і 4 Аўгусту 2009. The
Mission conducted three field visits: two to the Gaza Strip between 30 May and 6 Чэрвень, і
between 25 June and 1 ліпеня 2009; and one visit to Amman on 2 і 3 ліпеня 2009. Several staff of

1. On 3 April 2009, the President of the Human Rights Council established the United Nations Fact Finding Mission on the Gaza Conflict with the mandate “to investigate all violations of international human rights law and international humanitarian law that might have been committed at any time in the context of the military operations that were conducted in Gaza during the period from 27 снежні 2008 і 18 January 2009, whether before, during or after.”

2. The President appointed Justice Richard Goldstone, former judge of the Constitutional Court of South Africa and former Prosecutor of the International Criminal Tribunals for the former Yugoslavia and Rwanda, to head the Mission. The other three appointed members were Professor Christine Chinkin, Professor of International Law at the London School of Economics and Political Science, who was a member of the high-level fact-finding mission to Beit Hanoun (2008); Ms. Hina Jilani, Advocate of the Supreme Court of Pakistan and former Special Representative of the Secretary-General on the situation of human rights defenders, who was a member of the International Commission of Inquiry on Darfur (2004); and Colonel Desmond Travers, a former Officer in Ireland’s Defence Forces and member of the Board of Directors of the Institute for International Criminal Investigations.

3. As is usual practice, the Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights (OHCHR) established a secretariat to support the Mission.

4. The Mission interpreted the mandate as requiring it to place the civilian population of the region at the centre of its concerns regarding the violations of international law.

5. The Mission convened for the first time in Geneva between 4 і 8 May 2009. Additionally, the Mission met in Geneva on 20 May, на 4 і 5 ліпеня, and between 1 і 4 Аўгусту 2009. The Mission conducted three field visits: two to the Gaza Strip between 30 May and 6 Чэрвень, and between 25 June and 1 ліпеня 2009; and one visit to Amman on 2 і 3 ліпеня 2009. Several staff ofthe Mission’s secretariat were deployed in Gaza from 22 May to 4 ліпеня 2009 to conduct field investigations.

6. Notes verbales were sent to all Member States of the United Nations and United Nations organs and bodies on 7 May 2009. On 8 Чэрвень 2009 the Mission issued a call for submissions inviting all interested persons and organizations to submit relevant information and documentation to assist in the implementation of its mandate.

7. Public hearings were held in Gaza on 28 і 29 June and in Geneva on 6 і 7 ліпеня 2009.

8. The Mission repeatedly sought to obtain the cooperation of the Government of Israel. After numerous attempts had failed, the Mission sought and obtained the assistance of the Government of Egypt to enable it to enter the Gaza Strip through the Rafah crossing.

9. The Mission has enjoyed the support and cooperation of the Palestinian Authority and of the Permanent Observer Mission of Palestine to the United Nations. Due to the lack of cooperation from the Israeli Government, the Mission was unable to meet members of the Palestinian Authority in the West Bank. The Mission did, Аднак, meet officials of the Palestinian Authority, including a cabinet minister, in Amman. During its visits to the Gaza Strip, the Mission held meetings with senior members of the Gaza authorities and they extended their full cooperation and support to the Mission.

10. Subsequent to the public hearings in Geneva, the Mission was informed that a Palestinian participant, Mr. Muhammad Srour, had been detained by Israeli security forces when returning to the West Bank and became concerned that his detention may have been a consequence of his appearance before the Mission. The Mission is in contact with him and continues to monitor developments.