RSSУсе запісы з тэгамі: "ісламіст"

Islam and the Making of State Power

Сеед Валі Наср Рэза

У 1979 General Muhammad Zia ul-Haq, the military ruler of Pakistan, declared that Pakistan would become an Islamic state. Islamic values and norms would serve as the foundation of national identity, law, economy, and social relations, and would inspire all policy making. У 1980 Mahathir Muhammad, the new prime minister of Malaysia, introduced a similar broad-based plan to anchor state policy making in Islamic values, and to bring his country’s laws and economic practices in line with the teachings of Islam. Why did these rulers choose the path of “Islamization” for their countries? І як аднаразовыя свецкія посткаланіяльныя дзяржавы сталі агентамі ісламізацыі і прадвеснікамі "сапраўднай" ісламскай дзяржавы?
Малайзія і Пакістан з канца 1970-х - пачатку 1980-х гадоў прайшлі унікальны шлях да развіцця, які разыходзіцца з вопытам іншых дзяржаў Трэцяга свету. У гэтых дзвюх краінах рэлігійная ідэнтычнасць была ўбудаваная ў дзяржаўную ідэалогію, каб забяспечыць мэта і працэс развіцця ісламскімі каштоўнасцямі.
Гэта пачынанне таксама прадставіла зусім іншую карціну адносін паміж ісламам і палітыкай у мусульманскіх грамадствах. У Малайзіі і Пакістане, гэта былі дзяржаўныя інстытуты, а не ісламісцкія актывісты (тыя, хто выступае за палітычнае прачытанне ісламу; таксама вядомы як адраджэнцы альбо фундаменталісты) that have been the guardians of Islam and the defenders of its interests. This suggests a
very different dynamic in the ebbs and flow of Islamic politics—in the least pointing to the importance of the state in the vicissitudes of this phenomenon.
What to make of secular states that turn Islamic? What does such a transformation mean for the state as well as for Islamic politics?
This book grapples with these questions. This is not a comprehensive account of Malaysia’s or Pakistan’s politics, nor does it cover all aspects of Islam’s role in their societies and politics, although the analytical narrative dwells on these issues considerably. This book is rather a social scientific inquiry into the phenomenon of secular postcolonial states becoming agents of Islamization, and more broadly how culture and religion serve the needs of state power and development. The analysis here relies on theoretical discussions
in the social sciences of state behavior and the role of culture and religion therein. More important, it draws inferences from the cases under examination to make broader conclusions of interest to the disciplines.

СТРАТЭГІІ ДЛЯ УПРАЎЛЕННЯ ПАЛІТЫЧНЫХ ІСЛАМ

ШАДЗІ ХАМІД

AMANDA KADLEC

Палітычны іслам - самая актыўная сёння палітычная сіла на Блізкім Усходзе. Яго будучыня цесна звязана з будучыняй рэгіёну. Калі ЗША і Еўрапейскі Саюз абавязаны падтрымліваць палітычныя рэформы ў рэгіёне, ім трэба будзе прыдумаць бетон, узгодненыя стратэгіі ўцягвання ісламісцкіх груповак. Усё ж, ЗША. Звычайна не хоча адкрываць дыялог з гэтымі рухамі. Дакладна, Выключэнне ЕС з ісламістамі стала выключэннем, не правіла. Там, дзе існуюць кантакты нізкага ўзроўню, у асноўным яны служаць мэтам збору інфармацыі, не стратэгічныя мэты. U.S. і ЕС маюць шэраг праграм, прысвечаных эканамічнаму і палітычнаму развіццю ў рэгіёне - сярод іх Блізка-Усходняя ініцыятыва партнёрства (MEPI), карпарацыя "тысячагоддзе" (МКК), Саюз для Міжземнамор'я, і Еўрапейская палітыка добрасуседства (ЕПС) - але яны мала што могуць сказаць пра тое, як выклік ісламісцкай палітычнай апазіцыі ўпісваецца ў больш шырокія рэгіянальныя задачы. U.S. а таксама дапамога і праграмаванне дэмакратыі ў ЕС амаль цалкам накіраваны альбо на аўтарытарныя ўрады, альбо на свецкія групы грамадзянскай супольнасці з мінімальнай падтрымкай у іх уласных грамадствах.
Надышоў час для пераацэнкі цяперашняй палітыкі. З верасня тэрактаў 11, 2001, падтрымка дэмакратыі на Блізкім Усходзе набыла большае значэнне для заходніх палітыкаў, якія бачаць сувязь паміж адсутнасцю дэмакратыі і палітычным гвалтам. Большая ўвага была ўдзелена разуменню варыяцый палітычнага ісламу. Новая амерыканская адміністрацыя больш адкрыта для пашырэння сувязі з мусульманскім светам. Тым часам, пераважная большасць асноўных ісламісцкіх арганізацый - у тым ліку Браты-мусульмане ў Егіпце, Ісламскі фронт дзеянняў Іарданіі (IAF), Партыя Справядлівасці і развіцця Марока (ПСР), ісламскі канстытуцыйны рух Кувейце, і Еменская партыя - усё часцей падтрымліваюць палітычныя рэформы і дэмакратыю як цэнтральны кампанент у іх палітычных платформах. У дадатак, шмат хто выказаў вялікую зацікаўленасць у адкрыцці дыялогу з ЗША. і ўрады ЕС.
Будучыня адносін паміж заходнімі краінамі і на Блізкім Усходзе можа ў значнай ступені вызначацца ступенню, у якім былыя ўдзельнічаюць ісламісцкім партыям, якія не гвалтуюць у шырокім дыялогу пра агульныя інтарэсы і мэты. У апошні час было распаўсюджана даследаванне, звязанае з сувяззю з ісламістамі, але мала хто выразна разглядае тое, што можа пацягнуць на практыцы. Ace Zoé Nautré, наведвальны супрацоўнік Нямецкай рады па замежных сувязях, ставіць, "ЕС думае пра ўзаемадзеянне, але не ведае, як". 1 У надзеі ўдакладніць дыскусію, мы адрозніваем тры ўзроўні "ўзаемадзеяння","Кожны з рознымі сродкамі і заканчваецца: кантакты нізкага ўзроўню, стратэгічны дыялог, і партнёрства.

ISLAM, ISLAMISTS, AND THE ELECTORAL PRINCIPLE I N THE MIDDLE EAST

Джэймс Piscatori

For an idea whose time has supposedly come, ÒdemocracyÓ masks an astonishing

number of unanswered questions and, in the Muslim world, has generated

a remarkable amount of heat. Is it a culturally specific term, reflecting Western

European experiences over several centuries? Do non-Western societies possess

their own standards of participation and accountabilityÑand indeed their own

rhythms of developmentÑwhich command attention, if not respect? Does Islam,

with its emphasis on scriptural authority and the centrality of sacred law, allow

for flexible politics and participatory government?

The answers to these questions form part of a narrative and counter-narrative

that themselves are an integral part of a contested discourse. The larger story

concerns whether or not ÒIslamÓ constitutes a threat to the West, and the supplementary

story involves IslamÕs compatibility with democracy. The intellectual

baggage, to change the metaphor, is scarcely neutral. The discussion itself has

become acutely politicised, caught in the related controversies over Orientalism,

the exceptionalism of the Middle East in particular and the Muslim world in general,

and the modernism of religious ÒfundamentalistÓ movements.

Праект партыі Платформа егіпецкага мусульманскага братэрства

Натан Дж. карычневы
Амр Hamzawy

In the late summer 2007, amid great anticipation from Egypt’s ruling elite and opposition movements, the Muslim Brotherhood distributed the first draft of a party platform to a group of intellectuals and analysts. The platform was not to serve as a document for an existing political party or even one about to be founded: the Brotherhood remains without legal recognition in Egypt and Egypt’s rulers and the laws they have enacted make the prospect of legal recognition for a Brotherhood-founded party seem distant. But the Brotherhood’s leadership clearly wished to signal what sort of party they would found if allowed to do so.

With the circulation of the draft document, the movement opened its doors to discussion and even contentious debate about the main ideas of the platform, the likely course of the Brotherhood’s political role, and the future of its relationship with other political forces in the country.1 In this paper, we seek to answer four questions concerning the Brotherhood’s

party platform:

1. What are the specific controversies and divisions generated by the platform?


2. Why and how has the platform proved so divisive?


3. Given the divisions it caused as well as the inauspicious political environment,

why was a platform drafted at this time?


4. How will these controversies likely be resolved?


We also offer some observations about the Brotherhood’s experience with

drafting a party platform and demonstrate how its goals have only been partly

met. Ultimately, the integration of the Muslim Brotherhood as a normal political

actor will depend not only on the movement’s words but also on the deeds

of a regime that seems increasingly hostile to the Brotherhood’s political role.

ISLAMIC MOBILIZATION

Зіяд Мансон

This article examines the emergence and growth of the Muslim Brotherhood inEgypt from the 1930s through the 1950s. It begins by outlining and empirically evaluatingpossible explanations for the organization’s growth based on (1) theories of politicalIslam and (2) the concept of political opportunity structure in social movementtheory. An extension of these approaches is suggested based on data from organizationaldocuments and declassiŽed U.S. State Department Žles from the period. Thesuccessful mobilization of the Muslim Brotherhood was possible because of the wayin which its Islamic message was tied to its organizational structure, activities, andstrategies and the everyday lives of Egyptians. The analysis suggests that ideas areintegrated into social movements in more ways than the concept of framing allows.It also expands our understanding of how organizations can arise in highly repressiveenvironments.

Will Turkey Have An Islamist President?

Майкл Рубін


While the campaigns have not officially begun, election season in Turkey is heating up. This spring, the

Turkish parliament will select a president to replace current president Ahmet Necdet Sezer, whose seven-year

term ends on May 16, 2007. On or before November 4, 2007, Turks will head to the polls to choose a new

парламент. Not only does this year mark the first since 1973—and 1950 before that—in which Turks will

inaugurate a new president and parliament in the same year, but this year’s polls will also impact the future

of Turkey more than perhaps any election in the past half century. If Prime Minister Recep Tayyip Erdo˘gan

wins the presidency and his Justice and Development Party (Adalet ve Kalkinma Partisi, also known as

AKP) retains its parliamentary majority, Islamists would control all Turkish offices and be positioned to

erode secularism and redefine state and society.If Erdo˘gan ascends to Çankaya Palace—the

Turkish White House—Turks face the prospect if an Islamist president and a first lady who wears

a Saudi-style headscarf. Such a prospect has fueled speculation about intervention by the Turkish military,

which traditionally serves as the guardian of secularism and the Turkish constitution. In December

2006, напрыклад, Newsweek published an essay entitled “The Coming Coup d’Etat?” predicting

a 50 percent chance of the military seizing control in Turkey this year.1

While concern about the future of Turkish secularism is warranted, alarmism about military
intervention is not. There will be no more military coups in Turkey. Erdog˘ an may be prepared to
spark a constitutional crisis in pursuit of personal ambition and ideological agenda, but Turkey’s
civilian institutions are strong enough to confront the challenge. The greatest danger to Turkish
democracy will not be Turkish military intervention,but rather well-meaning but naïve interference
by U.S. diplomats seeking stability and downplaying the Islamist threat.

While the campaigns have not officially begun, election season in Turkey is heating up. This spring, theTurkish parliament will select a president to replace current president Ahmet Necdet Sezer, whose seven-yearterm ends on May 16, 2007. On or before November 4, 2007, Turks will head to the polls to choose a newparliament. Not only does this year mark the first since 1973—and 1950 before that—in which Turks willinaugurate a new president and parliament in the same year, but this year’s polls will also impact the futureof Turkey more than perhaps any election in the past half century. If Prime Minister Recep Tayyip Erdo˘gan wins the presidency and his Justice and Development Party (Adalet ve Kalkinma Partisi, also known asAKP) retains its parliamentary majority, Islamists would control all Turkish offices and be positioned toerode secularism and redefine state and society.If Erdo˘gan ascends to Çankaya Palace—theTurkish White House—Turks face the prospect if an Islamist president and a first lady who wearsa Saudi-style headscarf. Such a prospect has fueled speculation about intervention by the Turkish military,which traditionally serves as the guardian of secularism and the Turkish constitution. In December2006, напрыклад, Newsweek published an essay entitled “The Coming Coup d’Etat?” predictinga 50 percent chance of the military seizing control in Turkey this year.1While concern about the future of Turkish secularism is warranted, alarmism about militaryintervention is not. There will be no more military coups in Turkey. Erdog˘ an may be prepared tospark a constitutional crisis in pursuit of personal ambition and ideological agenda, but Turkey’scivilian institutions are strong enough to confront the challenge. The greatest danger to Turkishdemocracy will not be Turkish military intervention,but rather well-meaning but naïve interferenceby U.S. diplomats seeking stability and downplaying the Islamist threat.

каментар: Полае кольца для дэмакратыі

Арнод Дэ Борчгрейв

Вашынгтон, Чэрвень 24 (ЮПИ) — крыжовы Белага дома за дэмакратыю, калі прэзідэнт Буш бачыць, вырабіў “крытычная маса падзей, якія (блізкаўсходні) рэгіён з надзеяй новага кірунку.” І дзяржсакратар Кандаліза Райс проста гастраляваў вобласць, растлумачваючы пры кожным прыпынку, калі Злучаныя Штаты Амерыкі ёсць выбар паміж стабільнасцю і дэмакратыяй, новае ідэалагічнае сродак ахвяруе стабільнасць.

Ветэран блізкаўсходнія рукі, якія займаліся з пяццю рэгіянальнымі войнамі і два інтыфады за апошні паўстагоддзя здрыгануліся. Былы дзяржсакратар Генры Кісінджэр першым сярод іх.

“для U.S. ў крыжовы паход ва ўсіх частках свету па распаўсюдзе дэмакратыі можа быць за межамі нашай здольнасці,” ён кажа. U.S. сістэма, ён тлумачыць, “з'яўляецца прадуктам унікальных гістарычных падзей, цяжка дубляваць або перасадзіць ў мусульманскіх грамадствах, дзе свецкая дэмакратыя рэдка квітнелі.” Калі калі-небудзь.

Калі стабільнасць была прынесена ў ахвяру за дэмакратыю, былы дарадца па нацыянальнай бяспецы і дзяржсакратар прэзідэнтах Ніксан і Форд не мог бы перамовы буйных пагадненняў араба-ізраільскага раз'яднання: Сінай I, Галан і Сінай II. без недэмакратычна, дабраякасная дыктатарскі фігура Анвара Садата у руля ў Егіпце, або без канца сірыйскага дыктатара і майстар тэрору-брокера Хафеза Асада, яшчэ адна старонка гісторыі вайны была б напісана.

З дэмакратычным парламентам у Егіпце ў 1974, меркавана дамінуе папулярнага мусульманскага братэрства, Садат не мог бы зрабіць яго эфектны, смяротныя паездкі ў Іерусалім — і раптам стаў самым папулярным лідэрам у Ізраілі. Мірны дагавор паміж Егіптам і Ізраілем і паміж Іарданіяй і Ізраілем быў магчымы толькі таму, што абсалютныя кіраўнікі — Садат і нябожчык кароль Хусэйн, прывялі абедзве арабскія краіны.

Садат ведаў, што яго мужны акт дзяржаўнасці было раўнасільна падпісання сабе смяротны прысуд. Ён быў праведзены ў 1981 — ісламісцкімі экстрэмістамі — па ўсім свеце тэлебачання.

Райс горда абвяшчае гэта ўжо не вайна супраць тэрарызму, але барацьба за дэмакратыю. Яна ганарыцца тым, што адміністрацыя Буша больш не мае на стабільнасць за кошт дэмакратыі. Але ўжо дэмакратыя крыжовы не толькі сустрэўшы ляжачых паліцэйскіх, але і кантрольна-прапускныя пункты на дарозе ў нікуды.

Славутыя палестынскія выбары, намечаныя на ліпень былі адкладзеныя на нявызначаны тэрмін.

У Ліване, урна ўжо зведзена на няма палітычных махінацый. Gen. Майкл Aoun, яркая, але састарэлая перспектыва, якая прыйшла з французскага выгнання, каб узяць на падземнай машыне Сірыі, ўжо аб'ядналі свае намаганні з Дамаскам. Адмаўляючы любую здзелку з Сірыяй, памагатыя генерала саступіць яму было кампенсавана за яго шчодра пенсійныя гады ў Парыжы з пасады начальніка генштаба і яго час прэм'ерства. Аун сабрана $22 мільёна, якія ўключалі складаныя працэнты.

У Егіпце, рысавы, як мяркуецца, спрабуючы надаць рэспектабельнасць прэтэндэнтаў прэзідэнта Хосні Мубарака, узяў тайм-аўт, каб атрымаць вядомы палітычны шарлатан, які на працягу многіх гадоў былі схільныя як нехта кованой вынікі выбараў, як ён падняўся па лесвіцы шэрагу палітычных партый пад рознымі этыкеткамі.

Нават ворагі Мубарака прызнаюць Айман Нур Выраблены і падрабіў подпісы столькі, колькі 1,187 грамадзяне ў адпаведнасці з правіламі, каб узаконіць яго GHAD (заўтра) партыя. Яго кар'ера ўсеяная фальшывымі акадэмічныя паўнамоцтвы, плагіят, прыступкавае замах на сябе, абвінавачванні ў крадзяжы яго саудаўскай медыя-працадаўцы, і вельмі вялікая колькасць падробак дакументаў.

Райс адмяніла папярэднюю паездку ў Егіпет, каб апратэставаць абвінаваўчае заключэнне і турэмнае зняволенне да суда Нура. І перад самай апошняй пашана Райс, былы дзяржсакратар Мадлен Олбрайт і выйшаў з яе шляху, каб пахваліць майстар палітычнага махляра Егіпта. Прымушае Цікава, якой палітычнай справаздачнасці выходзіць з U.S. Пасольства ў Каіры.

З дапамогай гэтага двухгаловага адабрэння з боку ЗША, Нура губляе тое нямногае карысці ён да гэтага часу ў Егіпце. У цяперашні час ён разглядаецца як U.S. марыянетка, дадаць да доўгага спісу недахопаў.

Мусульманскае братэрства ", які па-за законам, але можна было цярпець, так як яна адмовілася ад тэрарызму, больш прадстаўнік егіпецкага думкі, чым Нур. Існуе таксама Кифее (Дастаткова) руху, групы, вядучыя інтэлектуалы Егіпта. Але яны адмовіліся сустракацца з Райс.

Злучаныя Штаты бачылі ў арабскім свеце як сінонім Ізраіль. Гэта аўтаматычна абмяжоўвае магчымасці адміністрацыі Буша, каб выйграць сяброў і аказваць уплыў на людзей. Тыя, хто робіць большасць з U.S. ціск дэмакратызаваць з'яўляюцца арганізацыі, пералічаныя ў Злучаных Штатах, “тэрарыст.” І ХАМАС на палестынскіх тэрыторыях і Хезбалы ў Ліване ў цяперашні час здабыча магчымасцяў як вышэй, так і пад зямлёй. Ісламскія заканадаўцы ў Іарданіі хадайнічалі кароль Абдула, каб іарданскія лідэры ХАМАС, выселеныя шэсць гадоў таму, каб вярнуцца дадому. Кароль слухаў абыякава.

спатрэбілася Еўропу 500 года, каб дасягнуць ступені палітычнай сталасці засведчаны нядаўнім крах планаў Еўрапейскага Саюза па агульнай канстытуцыі. Ўінстан Чэрчыль сказаў, дэмакратыя з'яўляецца найгоршай формай праўлення, за выключэннем ўсіх астатніх, якія былі апрабаваныя. Але Чэрчыль сказаў, “Лепшы аргумент супраць дэмакратыі з'яўляецца пяціхвілінная гутарка з сярэднім выбаршчыкам.” Гэта да гэтага часу ўжываецца ў базарах арабскага свету, з Маракеша ў Маскат.

The Problem of the Egyptian Muslim Brotherhood

Джэфры Azarva

Samuel Тадрос

On June 20, 2007, ЗША. Department of State’s Bureau of Intelligence and Research convened ameeting ofU.S. intelligence officials to weigh the prospect of formal engagement with the Egyptian Muslim Brotherhood,1known in Arabic as al-Ikhwan al-Muslimin. The session was the result of several years of discussion aboutengaging the group considered by many to be the fountainhead of Sunni fundamentalism.Although the Bush administration established a diplomatic quarantine of the Brotherhood afterSeptember 11, 2001, members of the U.S. House of Representatives held several meetings in Egyptin the spring of 2007—almost three months before the State Department meeting—with MuhammadSaad al-Katatni, an independent member of the Egyptian parliament and the head of its Brotherhoodaffiliatedbloc. On April 5, 2007, House Majority Leader Steny Hoyer (D-Md.) broke with conventionand met with Katatni at the Egyptian parliament building and at the residence ofU.S. ambassador to Egypt Francis J. Ricciardone. Тады, on May 27, 2007, a four-member U.S. congressionaldelegation led by Representative David Price (D-N.C.) met with Katatni in Cairo.Following Hoyer’s visit, ЗША. Embassy in Cairo dismissed Egyptian criticism that his meetingspresaged a reversal of U.S. policy.2 In November 2007, Ricciardone also played down themeetings when he claimed that U.S. contacts with nominally independent Brotherhood members did“not imply American endorsement of the views of the individual parliamentarians or their politicalaffiliates.”3 Despite this reassurance, the meetings with Katatni are indicative of opinion leaders, bothinside and outside the U.S. government, warming inevitable. Yet while the movement, established by Hassan al-Banna in 1928, constitutes the most organizedand well-funded opposition in the country today—the byproduct of both its charitable services and da’wa (literally“call to God,” or preaching) network that operate outside state control—any examination of its rhetoricand political platforms shows U.S. outreach to be premature. Despite its professed commitment to pluralismand the rule of law, the Brotherhood continues to engage in dangerous doublespeak when it comes to the mostfundamental issues of democracy.

Democracy Protecting Itself from Itself?

Ebru Erdem

Studies on government in Muslim societies and in the Middle East in particular have mostly focused on authoritarianism. They sought to answer why authoritarianism is the most often observed regime type, and why it persists. Recent work has looked at the role of elections and elected bodies under authoritarianism, explaining why they exist and what purposes they serve (Blaydes 2008; Lust-Okar 2006). The goal of this paper is to shift the spotlight onto the judiciary, and to the political role of high courts in Muslim societies with different levels of authoritarianism.Judiciaries and the judicial processes in Muslim societies have not caught much scholarly attention. Much of the work in this area has revolved around Shari’a. Shari’a law, incorporation of the Shari’a into western style judicial systems and legal codes, conflicts between western and Shari’a inspired codes of family law, and especially the impact of the latter on women’s rights are some of the extensively studied topics concerning the judicial processes in these societies. On the other hand, work on judiciary as a political institution in the Muslim world is scarce, notable exceptions being Moustafa (2003) and Hirschl (2004). Judiciaries may take different institutional forms, be based on different legal traditions, or vary in the level of independence they enjoy, but they are still a political institutions.Why study the judiciary in the Muslim World? Is a focus on the judiciary meaningful given the dominance of the executives in countries with authoritarian regimes? The justification for a focus on the judiciary has different dimensions. From a rational choice-institutionalist perspective: if an institution exists, there must be a reason for it, and we think that investigating the raison d’être of the judiciaries will provide interesting insights about political processes and executive strategies. From an institutional-design perspective, the shape that an institution takes2is related to the strategies of the actors negotiating over that institution, and we would like to use the observed variance in judicial institutions and powers across countries and time periods to learn about different aspects of political bargains that scholars have studied in other political realms. From a democratic development perspective, the establishment of the checks and balances is central to a functioning and sustainable democracy, and we would argue that studying the judiciary is central to understanding the prospects towards establishment of rule of law and a credible commitment to democracy (Weingast 1997).

What Happened to the “Arab Street?

Неху Сахгал



Why do opposition movements engage in protest under some circumstances but not inothers? Why did the Muslim Brotherhood in Egypt organize large scale protest during the 2005regime initiated political reforms while remaining largely off the streets during the United States’led war in Iraq in 2003? There is a common notion among Western public opinion and policymakers that United States’ policies in the Middle East have led to greater political activismamong Islamic fundamentalists. Усё ж, while citizens around the world protested the war in Iraq,Egypt remained largely quiet. The lack of protest and other acts of opposition were surprisinggiven the history of Arab-anti colonial struggle, the 1950s street politics in Egypt that broughtNasser to power and the flourishing civil society organizations in the region exemplified byIslamist parties, non governmental organizations and professional syndicates. More importantly,with the 2005 regime initiated political opening in Egypt, the country’s largest oppositionmovement, the Islamist Muslim Brotherhood organized high levels of protests anddemonstrations exposing undemocratic practices of the current government and seeking greaterpolitical freedom. The year 2005, was marked by a “wave of contention” in Egypt standing instark contrast to the lack of mobilization against the Iraq war. Clearly, Muslim Brotherhoodprotest activity is guided by factors other than the prevalence of “anti-Americanism.”Scholars of contentions politics have developed and tested various theories that explainand predict protest behavior. Strain and breakdown theories explain protest as an outcome ofeconomic conditions while resource mobilization theories have stressed the role of material andorganizational constraints in organizing protest. Yet others have argued that protests are spurredby structural changes, напрыклад, divisions or breakdown in the government. In this paper, Iargue that explaining the protest behavior of one group should take into account the group’sinteraction with other opposition actors. Opposition groups operate in a dense network of allies,adversaries as well as counter movements. Therefore their strategies influence each other intangible ways. I present an analysis of how the 2005 political opening in Egypt led to changes inlegal parties such as al-Ghad and al-Wafd that were allowed to contest presidential andparliamentary elections. Further, the new movement Kifaya, originally formed to expressopposition to the Iraq war, also gained momentum as an anti-Mubarak, pro-democracy alliance.The changes in the parties that were allowed to contest elections and the emergence of newmovements altered the socio-political context for the “officially banned, yet tolerated,” MuslimBrotherhood. The Brotherhood tried to reassert itself as the main voice of political opposition inthe country by organizing greater protest activity and in this way established similarity with legalopposition parties. While legal opposition parties remain weak and ineffective in Egypt, andnewer opposition movements are still small in their membership, they may still influence eachothers’ strategies in tangible ways.

The Muslim Brotherhood of Jordan and Jama’at-i-Islam of Pakistan

Неху Сахгал

The study of Islamist activism is new to social movement theory. Socialmovement scholarship has ignored Islamist movements because of their unique faithbasednature. More recently scholars have recognized that the processes of contentionconceptualized by social movement theory can be applied to Islamist activism to seektheoretical refinements in both areas of study.In this paper, I examine variations in the strategies followed by Islamistmovements in response to government policies. States have followed various policies inmanaging the tide of Islamist opposition to their power. Some states have chosen to userepressive means (Егіпет, Jordan before 1989), while others, at different times in theirhistory have used accommodative policies (Jordan after 1989, Пакістан, Малайзія). Iexamine the effects of government accommodation on Islamist movement strategies.I argue that accommodation can have varying effects on Islamist movementstrategies depending on the nature of accommodative policies followed. Governmentshave employed two different types of accommodative policies in their tenuousrelationship with Islamist opposition – Islamization and liberalization. Islamizationattempts to co-opt the movements through greater religiosity in state and society.Liberalization allows the movements to conduct their activities at both the state and thesocietal level without necessarily increasing the religiosity of the state1. Islamizationdisempowers Islamists while liberalization empowers them by providing a sphere ofinfluence.