RSSรายการทั้งหมดที่ติดแท็กด้วย: "การเคลื่อนไหวอิสลาม"

ลำดับความสำคัญของการเคลื่อนไหวอิสลามในระยะที่ผ่านมา

Yusuf Al - Qardhawi

What Do We Mean By Islamic Movement?

โดย “การเคลื่อนไหวอิสลาม”, ผมหมายถึงที่จัด, ทำงานส่วนรวม, ดำเนินการโดย thepeople, เพื่อคืนความเป็นผู้นำของศาสนาอิสลามเพื่อสังคม, and to the helm of life all walksof life.Before being anything else, the Islamic Movement is work: persistent, industriouswork, not just words to be said, speeches and lectures to be delivered, or books andarticles are indeed required, they are merely parts of a movement, not themovement itself (Allah the Almighty says, Work, and Allah, His Messenger and thebelievers will see your work} [Surat al-Tawba: 1 05].The Islamic Movement is a popular work performed for Allah’s sakeThe Islamic movement is a popular work based mainly on self-motivation andpersonal conviction. It is a work performed out of faith and for nothing other thanthe sake of Allah, in the hope of being rewarded by Him, not by humans.The core of this self-motivation is that unrest which a Muslim feels when theAwakening visits him and he feels a turmoil deep inside him, as a result of thecontradiction between his faith on the one hand and the actual state of affairs of hisnation on the other. It is then that he launches himself into action, driven by his lovefor his religion, his devotion to Allah, His Messenger, the Quran and the MuslimNation, and his feeling of his, and his people’s, neglect of their duty. In so doing, heis also stimulated by his keenness to discharge his duty, eliminate deficiencies,contribute to the revival of the neglected faridas [enjoined duties] of enforcing theSharia [Islamic Law] sent down by Allah; unifying the Muslim nation around the HolyQuran; supporting Allah’s friends and fighting Allah’s foes; liberating Muslimterritories from all aggression or non-Muslim control; reinstating the Islamiccaliphate system to the leadership anew as required by Sharia, and renewing theobligation to spread the call of Islam, enjoin what is right and forbid what is wrongand strive in Allah’s cause by deed, by word or by heartthe latter being theweakest of beliefsso that the word of Allah may be exalted to the heights.

Platform Party ร่างของภราดรภาพมุสลิมอียิปต์

J Nathan. สีน้ำตาล
Hamzawy Amr

In the late summer 2007, amid great anticipation from Egypt’s ruling elite and opposition movements, the Muslim Brotherhood distributed the first draft of a party platform to a group of intellectuals and analysts. The platform was not to serve as a document for an existing political party or even one about to be founded: the Brotherhood remains without legal recognition in Egypt and Egypt’s rulers and the laws they have enacted make the prospect of legal recognition for a Brotherhood-founded party seem distant. But the Brotherhood’s leadership clearly wished to signal what sort of party they would found if allowed to do so.

With the circulation of the draft document, the movement opened its doors to discussion and even contentious debate about the main ideas of the platform, the likely course of the Brotherhood’s political role, and the future of its relationship with other political forces in the country.1 In this paper, we seek to answer four questions concerning the Brotherhood’s

party platform:

1. What are the specific controversies and divisions generated by the platform?


2. Why and how has the platform proved so divisive?


3. Given the divisions it caused as well as the inauspicious political environment,

why was a platform drafted at this time?


4. How will these controversies likely be resolved?


We also offer some observations about the Brotherhood’s experience with

drafting a party platform and demonstrate how its goals have only been partly

met. Ultimately, the integration of the Muslim Brotherhood as a normal political

actor will depend not only on the movement’s words but also on the deeds

of a regime that seems increasingly hostile to the Brotherhood’s political role.

ระดมอิสลาม

Munson Ziad

This article examines the emergence and growth of the Muslim Brotherhood inEgypt from the 1930s through the 1950s. It begins by outlining and empirically evaluatingpossible explanations for the organization’s growth based on (1) theories of politicalIslam and (2) the concept of political opportunity structure in social movementtheory. An extension of these approaches is suggested based on data from organizationaldocuments and declassiŽed U.S. State Department Žles from the period. Thesuccessful mobilization of the Muslim Brotherhood was possible because of the wayin which its Islamic message was tied to its organizational structure, activities, andstrategies and the everyday lives of Egyptians. The analysis suggests that ideas areintegrated into social movements in more ways than the concept of framing allows.It also expands our understanding of how organizations can arise in highly repressiveenvironments.

ขบวนการอิสลามและการใช้ความรุนแรง:

Kirdis เป่า

.


แม้จะเน้นด้านวิชาการและเป็นที่นิยมความรุนแรงล่าสุดในเครือข่ายก่อการร้ายข้ามชาติศาสนาอิสลาม,มีมากมายหลายหลากของการเคลื่อนไหวของอิสลามคือ. หลายหลากนี้นำเสนอนักวิชาการที่มีสองปริศนา. The first puzzle is understanding why domestic-oriented Islamic movements that were formed as a reaction to the establishment of secular nation-states shifted their activities and targets onto a multi-layered transnational space. The second puzzle is understanding why groups with similar aims and targets adopt different strategies of using violence or nonviolence when they “go transnational.” The two main questions that this paper will address are: Why do Islamic movements go transnational? And, why do they take on different forms when they transnationalize? แรก, I argue that the transnational level presents a new political venue for Islamic movements which are limited in their claim making at the domestic level. ที่สอง, I argue that transnationalization creates uncertainty for groups about their identity and claims at the transnational level. The medium adopted, ฉัน. use of violence versus non-violence, is dependent on type of transnationalization, the actors encounter at the transnational level, and leadership’s interpretations on where the movement should go next. To answer my questions, I will look at four cases: (1) Turkish Islam, (2) ประชาชาติมุสลิม, (3) อิส Jemaah, และ (4) Tablighi Jamaat

ขบวนการอิสลามและประชาธิปไตย

Kozak Aysegul

Gulseren ส่วนตัว

ในปีที่ผ่านมา, many sociologists as well as political scientists argued over and offered theories about the factors that promote democracy. Some suggested that a country may more likely to become democratic if it becomes richer, if it redistributes the country’s wealth and income in an egalitarian manner.
To still others, becoming more capitalististic and rapidly converting its peasantry into proletarians is a condition of democratization. Being a former British colony and being a Protestant are also offered as factors that increase the likelihood of being a successful democracy (see Dahl, 1971; Bollen & Jackman 1985; Huntington 1991; Lipset, 1994; Moore, 1966; Muller, 1995).
Up to date, the majority of the studies on the democratization of the Islamic countries have dealt with the issue under the lenses of Islam’s adverse effects on the level of democratization in the Muslim countries. These studies, อย่างไรก็ตาม, mostly failed to notice the positive drive to democratization brought by the Islamic parties into the existing political system. This paper aims to address this deficiency within the democracy literature.
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง, the aim of the paper, via case studies of Turkey and Egypt, is to examine the effect of the inclusion or exclusion of the Islamic parties in the political system of Muslim countries’ transitions to democracy. We argue that, inclusion of the Islamic parties in the democratic system in Turkey increased the state’s legitimacy, diminished civil conflict, and encouraged liberalization of the Turkish political system, the parties and their constituency thus, promoted a drive to successful democratization.
ในทางกลับกัน, the exclusion of Islamists from the political system in Egypt weakened the state’s legitimacy, intensified the civil conflict, and radicalized the Islamic 4 movement and its constituency. The state gradually became more and more autocratic thus, hindered democratization.

ในปีที่ผ่านมา, many sociologists as well as political scientists argued over andoffered theories about the factors that promote democracy. Some suggested that a countrymay more likely to become democratic if it becomes richer, if it redistributes thecountry’s wealth and income in an egalitarian manner. To still others, becoming morecapitalististic and rapidly converting its peasantry into proletarians is a condition ofdemocratization. Being a former British colony and being a Protestant are also offered asfactors that increase the likelihood of being a successful democracy (see Dahl, 1971;Bollen & Jackman 1985; Huntington 1991; Lipset, 1994; Moore, 1966; Muller, 1995).Up to date, the majority of the studies on the democratization of the Islamic countrieshave dealt with the issue under the lenses of Islam’s adverse effects on the level ofdemocratization in the Muslim countries. These studies, อย่างไรก็ตาม, mostly failed to noticethe positive drive to democratization brought by the Islamic parties into the existingpolitical system. This paper aims to address this deficiency within the democracyliterature.More specifically, the aim of the paper, via case studies of Turkey and Egypt, is toexamine the effect of the inclusion or exclusion of the Islamic parties in the politicalsystem of Muslim countries’ transitions to democracy. We argue that, inclusion of theIslamic parties in the democratic system in Turkey increased the state’s legitimacy,diminished civil conflict, and encouraged liberalization of the Turkish political system,the parties and their constituency thus, promoted a drive to successful democratization.On the other hand, the exclusion of Islamists from the political system in Egyptweakened the state’s legitimacy, intensified the civil conflict, and radicalized the Islamic4movement and its constituency. The state gradually became more and more autocraticthus, hindered democratization.

การประเมินที่สำคัญ Islamist ในอียิปต์และมาเลเซีย

Beyond ‘Terrorism’ and ‘StateHegemony’: assessing the Islamistmainstream in Egypt and Malaysia

STRONG มกราคมMalaysia-Islamists

International networks of Islamic ‘terrorism’ have served as themost popular explanation to describe the phenomenon of political Islam sincethe 11 September attacks.

This paper argues that both the self-proclaimeddoctrinal Islam of the militants and Western perceptions of a homogeneousIslamist threat need to be deconstructed in order to discover the oftenambiguous manifestations of ‘official’ and ‘opposition’ Islam, of modernity andconservatism.

As a comparison of two Islamic countries, Egypt and Malaysia,which both claim a leading role in their respective regions, shows, moderateIslamic groups have had a considerable impact on processes of democratisationand the emergence of civil society during the quarter century since the ‘Islamicresurgence’.

Shared experiences like coalition building and active participationwithin the political system demonstrate the influence and importance of groupssuch as the Egyptian Muslim Brotherhood, the Islamic Youth Movement of Malaysia (ABIM) or the Islamic Party of Malaysia (PAS).

These groups haveshaped the political landscape to a much larger extent than the current pre-occupation with the ‘terrorist threat’ suggests. The gradual development of a‘culture of dialogue’ has rather revealed new approaches towards politicalparticipation and democracy at the grassroots level.

ขบวนการอิสลามในตะวันออกกลาง: อียิปต์เป็นกรณีศึกษา

Kavli เป็นประเภท ÖZLEM

Akef

ความท้าทายอิสลามยังคงเป็นศูนย์กลางในการอภิปรายปัญหาอย่างต่อเนื่องในลักษณะของกลางตะวันออก
การเมือง. เป็นฝ่ายค้านหลักของนโยบายรัฐบาล, การเคลื่อนไหวอิสลามได้อย่างกว้างขวาง
ความนิยม, โดยเฉพาะอย่างยิ่งใน echelons ต่ำของบรรดาประชากร - คนที่
แปลกแยกทางเศรษฐกิจหรือทางการเมือง. อียิปต์ได้รับการบุกเบิกของประเทศอาหรับในหลายด้านของ
ทางเศรษฐกิจ, การพัฒนาการเมืองและวัฒนธรรม. จะได้รับการบุกเบิกในการขึ้นของอิสลาม
การเคลื่อนไหวและการต่อสู้ของรัฐกับกลุ่มนี้. วัตถุประสงค์ของการวิจัยนี้คือการดูที่อียิปต์เป็นกรณี
การศึกษาในการเคลื่อนไหว Islamist ตะวันออกกลางในทั่วไป.
ส่วนแรกของบทความนี้ดูสั้น ๆ ที่ reformers อิสลาม 19 ศตวรรษที่มีผลต่อ
ในการพัฒนาของขบวนการอิสลามที่ทันสมัย. ในส่วนที่สอง, มุ่งเน้นที่จะบน
รูปของขบวนการอิสลามและ cadres และหลักอุดมการณ์. ส่วนที่สามดูที่
เคลื่อนไหวร่วมสมัยและตำแหน่งในสังคมอียิปต์.
REFORMISTS อิสลาม
reformism อิสลามเป็นขบวนการสมัยใหม่ที่มาเข้าฉากในศตวรรษที่สิบเก้าเป็น
ปฏิกิริยามไหศวรรย์ยุโรปและการขยายตัว. มันเป็นช่วงเวลาที่มุสลิมศาสนานี้
ผู้นำและนักการเมืองเริ่มตระหนักว่าสภาพของกิจการได้ด้อยไปที่ยุโรปและ
อยู่ในลดลงอย่างต่อเนื่อง. แต่อิสลามมีทุกข์มากต่อสู้โดยชาวยุโรป, มันใน
ศตวรรษ 19 ที่ชาวมุสลิมรู้สึกครั้งแรกอ่อนแอและลดลงและจำเป็นต้อง
ยืมจากศัตรู'ของ'. นี้รู้เจ็บปวดทำให้ปัญญาชนมุสลิมคิดเกี่ยวกับ
ข้อบกพร่องและจุดอ่อนที่พวกเขาทุกข์ทรมานจากและพวกเขาเริ่มค้นหา remedy.1 บน
หนึ่งมือ, reformists อิสลามยกกับการศึกษาของช่วงก่อนอุตสาหกรรมของยุโรปเพื่อการติดตาม
วิธีการสร้างรัฐที่เข้มแข็งและเศรษฐกิจ. ในอื่นๆ, พวกเขาแสวงหากระบวนทัศน์วัฒนธรรมทำงานได้
สามารถตรวจสอบการปกครองของยุโรป. การเคลื่อนไหวที่ชอบการรวบรวมอิสลามเป็นเมือง
การเคลื่อนไหวและพยายามสร้างกลยุทธ์ในการพัฒนาของโลกมุสลิม. แห้ว
ของ reformists ต้นกับสถานะการปัจจุบันไม่ตกทอด demonizing ของตะวันตกหรือปฏิเสธ
ของทันสมัยต่อ se. ในการแสวงหาของพวกเขาสำหรับความคืบหน้า, Jamal Al - Din Al - Afghani และ Mohammad
Abduh มองตามตะวันตกทั้งเป็นต้นแบบและเป็นคู่ต่อสู้. พวกเขารู้สึกท้าทาย
Umma, ชุมชนมุสลิม, ได้หันรูปโดยต้องปรับใหม่ของโลกทัศน์ที่
ความจริงอายุใหม่ใกล้. ชาวมุสลิมได้ให้ความสำคัญเป็นพลเมือง, ในขณะที่
อิสลามเป็นระบบเชิงบรรทัดฐาน"ถือว่าบทบาทของการป้องกันอาวุธที่ต้องถูกเรียกคืนในการสั่งซื้อ
เพื่อหยุดการเสื่อมสภาพและตรวจสอบปฏิเสธ"0.2 Rashid Rida มีความคิดเห็นรุนแรงเกี่ยวกับสังคม
การทุจริตและหัวของรัฐอาหรับว่าเป็น apostates ของศาสนาอิสลามและเขาสนับสนุน
การดำเนินการลงโทษเกี่ยวกับคัมภีร์โกหร่าน. ทั้งสาม reformists ต้องการนำกลับเกียรติของ
อิสลามโดยกอด ijtihad, ปฏิเสธ superstitions นิยมของศาสนาและการคิดนิ่ง
ของ ulama. พวกเขามุ่ง"สร้างการสังเคราะห์ของอิสลามและตะวันตกสมัยใหม่มากกว่า
สร้างสังคมที่บริสุทธิ์ตามหลักศาสนาอิสลาม lines"3 เป็นแดกดันว่า reformists เหล่านี้เป็น
ideologues ก่อตั้งขบวนการอิสลามที่ต้องการบริสุทธิ์อิสลามอย่างเคร่งครัด
ชุมชน.

The Islamic challenge remains a central issue within the ongoing debate on the nature of Middle East politics. เป็นฝ่ายค้านหลักของนโยบายรัฐบาล, the Islamic movements enjoy widespread popularity, especially among the lower echelons of those populations —people who are economically or politically alienated.

Egypt has been a pioneer of Arab countries in many aspects of economic, การพัฒนาการเมืองและวัฒนธรรม. It has also been the pioneer in the rise of Islamic movements and the state’s fight with these groups. The aim of this paper is to look at Egypt as a case study in Middle East’s Islamist movements in general.

The first part of this paper looks briefly at nineteenth century Islamic reformers who had an impact on the development of modern Islamic movements. ในส่วนที่สอง, the focus will be on the formation of the Islamic movements and their cadres and main ideologies. The third part looks at contemporary movements and their position in Egyptian society.

REFORMISTS อิสลาม

Islamic reformism is a modern movement that came into the scene in the nineteenth century as a reaction to European supremacy and expansion.

It was during this period that Muslim religious leaders and politicians began to realise that their state of affairs was inferior to that of Europe and was in steady decline. แต่อิสลามมีทุกข์มากต่อสู้โดยชาวยุโรป, it was in the nineteenth century that Muslims felt for the first time their weakness and decline and the need to borrow from their ‘enemy’.

This painful awareness made Muslim intellectuals think about the defects and the weaknesses they were suffering from and they started to search for a remedy.On the one hand, Islamic reformists embarked on studies of Europe’s pre-industrial phase in order to trace ways of building a strong state and economy. ในอื่นๆ, they sought viable cultural paradigms capable of checking the dominance of Europe.

The Islamic reformist movement was an urban movement and tried to establish strategies for the development of the Muslim world. The frustration of the early reformists with the status quo did not entail a demonising of the West or even a rejection of modernisation per se.

ในการแสวงหาของพวกเขาสำหรับความคืบหน้า, Jamal Al-Din Al-Afghani and Mohammad Abduh looked upon the West both as a model and as a rival. They perceived the challenge the Umma, ชุมชนมุสลิม, was facing as shaped by a need to readjust their worldview to the realities of the approaching new age.

ชาวมุสลิมได้ให้ความสำคัญเป็นพลเมือง, whereas Islam as a normative system “assumed the role of a defensive weapon that had to be restored in order to stop deterioration and check the decline”. Rashid Rida had more radical views about society as being corrupt and the heads of Arab states as being the apostates of Islam and he supported the implementation of Koranic punishments.

These three reformists desired to bring back the glory of Islam by embracing ijtihad, rejecting the superstitions of popular religion and the stagnant thinking of the ulama. They aimed at “creating a synthesis of Islam and the modern West rather than a purified society constructed primarily along Islamic lines”.

It is ironic that these reformists became the founding ideologues of the Islamic movements that demand strictly purified Islamic communities.