RSSรายการทั้งหมดที่ติดแท็กด้วย: "การเคลื่อนไหวอิสลาม"

ระบอบเสรีประชาธิปไตยทางการเมืองและศาสนาอิสลาม: ค้นหาภาคพื้นดินร่วมกัน.

Benhenda Mostapha

This paper seeks to establish a dialogue between democratic and Islamic political theories.1 The interplay between them is puzzling: ตัวอย่างเช่น, in order to explain the relationship existing between democracy and their conception of the ideal Islamic political
ระบบการปกครอง, the Pakistani scholar Abu ‘Ala Maududi coined the neologism “theodemocracy” whereas the French scholar Louis Massignon suggested the oxymoron “secular theocracy”. These expressions suggest that some aspects of democracy are evaluated positively and others are judged negatively. เช่น, Muslim scholars and activists often endorse the principle of accountability of rulers, ซึ่งเป็นคุณลักษณะเฉพาะของระบอบประชาธิปไตย. ในทางตรงกันข้าม, they often reject the principle of separation between religion and the state, which is often considered to be part of democracy (อย่างน้อยที่สุด, of democracy as known in the United States today). Given this mixed assessment of democratic principles, it seems interesting to determine the conception of democracy underlying Islamic political models. อีกนัยหนึ่ง, we should try to find out what is democratic in “theodemocracy”. ด้วยเหตุนี้, among the impressive diversity and plurality of Islamic traditions of normative political thought, we essentially focus on the broad current of thought going back to Abu ‘Ala Maududi and the Egyptian intellectual Sayyed Qutb.8 This particular trend of thought is interesting because in the Muslim world, it lies at the basis of some of the most challenging oppositions to the diffusion of the values originating from the West. ขึ้นอยู่กับคุณค่าทางศาสนา, this trend elaborated a political model alternative to liberal democracy. Broadly speaking, the conception of democracy included in this Islamic political model is procedural. มีความแตกต่างบางอย่าง, this conception is inspired by democratic theories advocated by some constitutionalists and political scientists.10 It is thin and minimalist, up to a certain point. เช่น, it does not rely on any notion of popular sovereignty and it does not require any separation between religion and politics. The first aim of this paper is to elaborate this minimalist conception. We make a detailed restatement of it in order to isolate this conception from its moral (ใจกว้าง) รากฐาน, which are controversial from the particular Islamic viewpoint considered here. จริง, the democratic process is usually derived from a principle of personal autonomy, ซึ่งไม่ได้รับรองโดยเหล่านี้อิสลาม theories.11 ที่นี่, we show that such principle is not necessary to justify a democratic process.

ศาสนาอิสลาม, ประชาธิปไตย & ประเทศสหรัฐอเมริกา:

Cordoba Foundation

Faliq Abdullah

Intro ,


In spite of it being both a perennial and a complex debate, Arches Quarterly reexamines from theological and practical grounds, การอภิปรายที่สำคัญเกี่ยวกับความสัมพันธ์และการทำงานร่วมกันระหว่างศาสนาอิสลามและประชาธิปไตย, สะท้อนไว้ในวาระการประชุม Barack Obama ของความหวังและการเปลี่ยนแปลง. ขณะที่หลายเฉลิมฉลองการขึ้นครองตำแหน่งของโอบามาถึงรูปไข่มาเป็น catharsis แห่งชาติสำหรับอเมริกา, others remain less optimistic of a shift in ideology and approach in the international arena. While much of the tension and distrust between the Muslim world and the USA can be attributed to the approach of promoting democracy, typically favoring dictatorships and puppet regimes that pay lip-service to democratic values and human rights, the aftershock of 9/11 has truly cemented the misgivings further through America’s position on political Islam. It has created a wall of negativity as found by worldpublicopinion.org, ตามที่ 67% of Egyptians believe that globally America is playing a “mainly negative” role.
America’s response has thus been apt. By electing Obama, many around the world are pinning their hopes for developing a less belligerent, but fairer foreign policy towards the Muslim world. Th ทดสอบอีโอบามา, เราเป็นหารือ, เป็นวิธีการที่อเมริกาและพันธมิตรของเธอส่งเสริมประชาธิปไตย. มันจะได้รับการอำนวยความสะดวกหรือสง่างาม?
ยิ่งไปกว่านั้น, can it importantly be an honest broker in prolonged zones of confl icts? Enlisting the expertise and insight of prolifi
c scholars, academics, seasoned journalists and politicians, Arches Quarterly brings to light the relationship between Islam and Democracy and the role of America – as well as the changes brought about by Obama, in seeking the common ground. Anas Altikriti, the CEO of Th e Cordoba Foundation provides the opening gambit to this discussion, where he refl ects on the hopes and challenges that rests on Obama’s path. Following Altikriti, the former advisor to President Nixon, Dr Robert Crane off ers a thorough analysis of the Islamic principle of the right to freedom. Anwar Ibrahim, former Deputy Prime Minister of Malaysia, enriches the discussion with the practical realities of implementing democracy in Muslim dominant societies, คือ, in Indonesia and Malaysia.
We also have Dr Shireen Hunter, of Georgetown University, สหรัฐอเมริกา, who explores Muslim countries lagging in democratisation and modernisation. Th is is complemented by terrorism writer, Dr Nafeez Ahmed’s explanation of the crisis of post-modernity and the
demise of democracy. Dr Daud Abdullah (Director of Middle East Media Monitor), Alan Hart (former ITN and BBC Panorama correspondent; author of Zionism: Th e Real Enemy of the Jews) and Asem Sondos (Editor of Egypt’s Sawt Al Omma weekly) concentrate on Obama and his role vis-à-vis democracy-promotion in the Muslim world, as well as US relations with Israel and the Muslim Brotherhood.
Minister of Foreign Aff airs, Maldives, Ahmed Shaheed speculates on the future of Islam and Democracy; Cllr. Gerry Maclochlainn
a Sinn Féin member who endured four years in prison for Irish Republican activities and a campaigner for the Guildford 4 and Birmingham 6, refl ects on his recent trip to Gaza where he witnessed the impact of the brutality and injustice meted out against Palestinians; Dr Marie Breen-Smyth, Director of the Centre for the Study of Radicalisation and Contemporary Political Violence discusses the challenges of critically researching political terror; Dr Khalid al-Mubarak, writer and playwright, discusses prospects of peace in Darfur; and fi nally journalist and human rights activist Ashur Shamis looks critically at the democratisation and politicisation of Muslims today.
We hope all this makes for a comprehensive reading and a source for refl ection on issues that aff ect us all in a new dawn of hope.
Thank you

ศาสนามุสลิม Revisited

AZZAM มหาสารคาม

มีวิกฤตทางการเมืองและการรักษาความปลอดภัยรอบสิ่งที่เรียกว่าอิสลามเป็น, วิกฤตที่มีพงศาวดารยาวนำหน้า 9/11. กว่าที่ผ่านมา 25 ปีที่, มีการเน้นที่แตกต่างกันเกี่ยวกับวิธีการอธิบายและต่อสู้กับอิสลาม. Analysts and policymakers
in the 1980s and 1990s spoke of the root causes of Islamic militancy as being economic malaise and marginalization. More recently there has been a focus on political reform as a means of undermining the appeal of radicalism. Increasingly today, the ideological and religious aspects of Islamism need to be addressed because they have become features of a wider political and security debate. Whether in connection with Al-Qaeda terrorism, political reform in the Muslim world, the nuclear issue in Iran or areas of crisis such as Palestine or Lebanon, it has become commonplace to fi nd that ideology and religion are used by opposing parties as sources of legitimization, inspiration and enmity.
The situation is further complicated today by the growing antagonism towards and fear of Islam in the West because of terrorist attacks which in turn impinge on attitudes towards immigration, religion and culture. The boundaries of the umma or community of the faithful have stretched beyond Muslim states to European cities. The umma potentially exists wherever there are Muslim communities. The shared sense of belonging to a common faith increases in an environment where the sense of integration into the surrounding community is unclear and where discrimination may be apparent. The greater the rejection of the values of society,
whether in the West or even in a Muslim state, the greater the consolidation of the moral force of Islam as a cultural identity and value-system.
Following the bombings in London on 7 กรกฎาคม 2005 it became more apparent that some young people were asserting religious commitment as a way of expressing ethnicity. The links between Muslims across the globe and their perception that Muslims are vulnerable have led many in very diff erent parts of the world to merge their own local predicaments into the wider Muslim one, having identifi ed culturally, either primarily or partially, with a broadly defi ned Islam.

วัฒนธรรมทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, ประชาธิปไตย, และสิทธิมนุษยชน

Daniel E. ราคา

จะได้รับการเสนอว่าศาสนาอิสลามอำนวยความสะดวกในเผด็จการ, ขัดค่าของสังคมตะวันตก, และส่งผลกระทบต่อผลอย่างมีนัยสำคัญทางการเมืองที่สำคัญในประเทศมุสลิม. จึง, นักวิชาการ, แสดงความเห็น, และเจ้าหน้าที่ของรัฐมักชี้ไปที่ '' '' การนับถือหลักเดิมของศาสนาอิสลามเป็นภัยคุกคามที่เกี่ยวกับลัทธิเสรีนิยมประชาธิปไตยถัดจาก. มุมมองนี้, อย่างไรก็ตาม, เป็นไปตามหลักในการวิเคราะห์ของข้อความ, ทฤษฎีทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, และการศึกษาเฉพาะกิจของแต่ละประเทศ, ซึ่งจะไม่พิจารณาปัจจัยอื่น ๆ. มันเป็นความขัดแย้งของฉันที่ตำราและประเพณีของศาสนาอิสลาม, เช่นผู้ที่นับถือศาสนาอื่น, สามารถใช้ในการสนับสนุนความหลากหลายของระบบการเมืองและนโยบาย. ประเทศการศึกษาและเฉพาะเจาะจงไม่ได้ช่วยให้เราเพื่อหารูปแบบที่จะช่วยให้เราอธิบายความสัมพันธ์ที่แตกต่างกันระหว่างศาสนาอิสลามและการเมืองในประเทศของโลกมุสลิม. ด้วยเหตุนี้, วิธีการใหม่ในการศึกษาของ
การเชื่อมต่อระหว่างศาสนาอิสลามและทางการเมืองจะเรียกร้องให้.
ผมขอแนะนำ, ผ่านการประเมินอย่างเข้มข้นของความสัมพันธ์ระหว่างศาสนาอิสลาม, ประชาธิปไตย, และสิทธิมนุษยชนในระดับข้ามชาติ, ที่เน้นมากเกินไปจะถูกวางอยู่ในอำนาจของศาสนาอิสลามเป็นแรงทางการเมือง. ครั้งแรกที่ผมใช้กรณีศึกษาเปรียบเทียบ, ซึ่งมุ่งเน้นไปที่ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการทำงานร่วมกันระหว่างกลุ่มอิสลามและระบอบการปกครอง, อิทธิพลทางเศรษฐกิจ, cleavages ชาติพันธุ์, และการพัฒนาสังคม, ที่จะอธิบายความแปรปรวนในอิทธิพลของศาสนาอิสลามที่มีต่อการเมืองทั่วประเทศที่แปด. ผมยืนยันว่ามากของอำนาจ
ประกอบกับศาสนาอิสลามเป็นแรงผลักดันที่อยู่เบื้องหลังนโยบายและระบบการเมืองในประเทศมุสลิมสามารถอธิบายได้ดีขึ้นโดยปัจจัยดังกล่าวก่อนหน้า. ฉันยังหา, ขัดกับความเชื่อทั่วไป, ที่มีความแข็งแรงเพิ่มขึ้นของกลุ่มการเมืองอิสลามได้รับมักจะเกี่ยวข้องกับ pluralization เจียมเนื้อเจียมตัวของระบบการเมือง.
ฉันได้สร้างดัชนีของวัฒนธรรมทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, ขึ้นอยู่กับขอบเขตที่กฎหมายอิสลามถูกนำมาใช้และไม่ว่าและ, ถ้าเช่นนั้น, วิธี,ความคิดตะวันตก, สถาบันการศึกษา, และเทคโนโลยีที่ถูกนำมาใช้, เพื่อทดสอบลักษณะของความสัมพันธ์ระหว่างศาสนาอิสลามและประชาธิปไตยและศาสนาอิสลามและสิทธิมนุษยชน. ตัวบ่งชี้นี้จะใช้ในการวิเคราะห์ทางสถิติ, ซึ่งรวมถึงตัวอย่างยี่สิบสามประเทศมุสลิมส่วนใหญ่และกลุ่มควบคุมของยี่สิบสามประเทศกำลังพัฒนาที่ไม่ใช่มุสลิม. นอกจากการเปรียบเทียบ
ประเทศอิสลามที่ไม่ใช่อิสลามประเทศกำลังพัฒนา, การวิเคราะห์ทางสถิติช่วยให้ฉันเพื่อควบคุมอิทธิพลของตัวแปรอื่น ๆ ที่ได้รับพบว่าส่งผลกระทบต่อระดับของประชาธิปไตยและการคุ้มครองสิทธิของแต่ละบุคคล. ผลที่ควรจะเป็นภาพที่สมจริงมากขึ้นและถูกต้องของอิทธิพลของศาสนาอิสลามที่มีต่อการเมืองและนโยบาย.

รีซิชั่นในสงครามระดับโลกที่มีต่อความหวาดกลัว:

Zuhur Sherifa

Seven years after the September 11, 2001 (9/11) attacks, many experts believe al-Qa’ida has regained strength and that its copycats or affiliates are more lethal than before. The National Intelligence Estimate of 2007 asserted that al-Qa’ida is more dangerous now than before 9/11.1 Al-Qa’ida’s emulators continue to threaten Western, Middle Eastern, and European nations, as in the plot foiled in September 2007 in Germany. Bruce Riedel states: Thanks largely to Washington’s eagerness to go into Iraq rather than hunting down al Qaeda’s leaders, the organization now has a solid base of operations in the badlands of Pakistan and an effective franchise in western Iraq. Its reach has spread throughout the Muslim world and in Europe . . . Osama bin Laden has mounted a successful propaganda campaign. . . . His ideas now attract more followers than ever.
It is true that various salafi-jihadist organizations are still emerging throughout the Islamic world. Why have heavily resourced responses to the Islamist terrorism that we are calling global jihad not proven extremely effective?
Moving to the tools of “soft power,” what about the efficacy of Western efforts to bolster Muslims in the Global War on Terror (GWOT)? Why has the United States won so few “hearts and minds” in the broader Islamic world? Why do American strategic messages on this issue play so badly in the region? Why, despite broad Muslim disapproval of extremism as shown in surveys and official utterances by key Muslim leaders, has support for bin Ladin actually increased in Jordan and in Pakistan?
This monograph will not revisit the origins of Islamist violence. It is instead concerned with a type of conceptual failure that wrongly constructs the GWOT and which discourages Muslims from supporting it. They are unable to identify with the proposed transformative countermeasures because they discern some of their core beliefs and institutions as targets in
this endeavor.
Several deeply problematic trends confound the American conceptualizations of the GWOT and the strategic messages crafted to fight that War. These evolve from (1) post-colonial political approaches to Muslims and Muslim majority nations that vary greatly and therefore produce conflicting and confusing impressions and effects; และ (2) residual generalized ignorance of and prejudice toward Islam and subregional cultures. Add to this American anger, fear, and anxiety about the deadly events of 9/11, and certain elements that, despite the urgings of cooler heads, hold Muslims and their religion accountable for the misdeeds of their coreligionists, or who find it useful to do so for political reasons.

ประชาธิปไตย, การเลือกตั้งและประชาชาติมุสลิมอียิปต์

Israel Elad-Altman

อเมริกันนำปฏิรูปตะวันออกกลางและแคมเปญประชาธิปไตยของสองปีได้ช่วยให้รูปร่างความเป็นจริงทางการเมืองใหม่ในอียิปต์. Opportunities have opened up for dissent. With U.S. and European support, local opposition groups have been able to take initiative, advance their causes and extract concessions from the state. The Egyptian Muslim Brotherhood movement (MB), which has been officially outlawed as a political organization, is now among the groups facing both new opportunities
and new risks.
Western governments, including the government of the United States, are considering the MB and other “moderate Islamist” groups as potential partners in helping to advance democracy in their countries, and perhaps also in eradicating Islamist terrorism. Could the Egyptian MB fill that role? Could it follow the track of the Turkish Justice and Development Party (AKP) and the Indonesian Prosperous Justice Party (PKS), two Islamist parties that, according to some analysts, are successfully adapting to the rules of liberal democracy and leading their countries toward greater integration with, respectively, Europe and a “pagan” Asia?
This article examines how the MB has responded to the new reality, how it has handled the ideological and practical challenges and dilemmas that have arisen during the past two years. To what extent has the movement accommodated its outlook to new circumstances? What are its objectives and its vision of the political order? How has it reacted to U.S. overtures and to the reform and democratization campaign?
How has it navigated its relations with the Egyptian regime on one hand, and other opposition forces on the other, as the country headed toward two dramatic elections in autumn 2005? To what extent can the MB be considered a force that might lead Egypt
toward liberal democracy?

อียิปต์พี่น้องมุสลิม: การเผชิญหน้าหรือการรวม?

วิจัย

สังคมของความสำเร็จของชาวมุสลิมบราเธอร์สในเดือนพฤศจิกายนถึงธันวาคม 2005 การเลือกตั้งสมัชชาประชาชนส่งคลื่นกระแทกผ่านระบบการเมืองของอียิปต์. ในการตอบสนอง, ระบอบการปกครองแตกลงในการเคลื่อนไหว, คุกคามคู่แข่งที่มีศักยภาพอื่น ๆ และย้อนกลับกระบวนการปฏิรูป fledging. This is dangerously short-sighted. There is reason to be concerned about the Muslim Brothers’ political program, and they owe the people genuine clarifications about several of its aspects. But the ruling National Democratic
Party’s (NDP) refusal to loosen its grip risks exacerbating tensions at a time of both political uncertainty surrounding the presidential succession and serious socio-economic unrest. Though this likely will be a prolonged, gradual process, the regime should take preliminary steps to normalise the Muslim Brothers’ participation in political life. The Muslim Brothers, whose social activities have long been tolerated but whose role in formal politics is strictly limited, won an unprecedented 20 per cent of parliamentary seats in the 2005 การเลือกตั้ง. They did so despite competing for only a third of available seats and notwithstanding considerable obstacles, including police repression and electoral fraud. This success confirmed their position as an extremely wellorganised and deeply rooted political force. At the same time, it underscored the weaknesses of both the legal opposition and ruling party. The regime might well have wagered that a modest increase in the Muslim Brothers’ parliamentary representation could be used to stoke fears of an Islamist takeover and thereby serve as a reason to stall reform. If so, the strategy is at heavy risk of backfiring.

อียิปต์ที่จุดการให้ทิป ?

David B. Ottaway
ในต้นทศวรรษ 1980, I lived in Cairo as bureau chief of The Washington Post covering such historic events as the withdrawal of the last
Israeli forces from Egyptian territory occupied during the 1973 Arab-Israeli war and the assassination of President
Anwar Sadat โดย fanatics ศาสนาอิสลามในเดือนตุลาคม 1981.
ละครแห่งชาติหลัง, ซึ่งผมเห็นส่วนบุคคล, had proven to be a wrenching milestone. It forced Sadat’s successor, Hosni Mubarak, to turn inwards to deal with an Islamist challenge of unknown proportions and effectively ended Egypt’s leadership role in the Arab world.
Mubarak immediately showed himself to be a highly cautious, ผู้นำทึบ, maddeningly reactive rather than pro-active in dealing with the social and economic problems overwhelming his nation like its explosive population growth (1.2 ล้านบาทมากกว่าปีชาวอียิปต์) and economic decline.
In a four-part Washington Post series written as I was departing in early 1985, I noted the new Egyptian leader was still pretty much
ปริศนาทั้งหมดให้คนของเขาเอง, offering no vision and commanding what seemed a rudderless ship of state. เศรษฐกิจสังคมนิยม
inherited from the era of President Gamal Abdel Nasser (1952 ไปยัง 1970) กินอาหารได้. The country’s currency, ปอนด์, มีการดำเนินงาน
เมื่อแปดอัตราแลกเปลี่ยนที่แตกต่างกัน; its state-run factories were unproductive, uncompetitive and deep in debt; and the government was heading for bankruptcy partly because subsidies for food, electricity and gasoline were consuming one-third ($7 พันล้าน) ของงบประมาณ. Cairo had sunk into a hopeless morass of gridlocked traffic and teeming humanity—12 million people squeezed into a narrow band of land bordering the Nile River, most living cheek by jowl in ramshackle tenements in the city’s ever-expanding slums.

ระหว่างเมื่อวานนี้และวันนี้

HASAN AL-BANNA

The First Islamic State
บนพื้นฐานของการนี้คุณงามความดีเพื่อสังคม Qur'anic รัฐอิสลามเกิดขึ้นครั้งแรก, having unshakeable faith in it, ใช้มันอย่างพิถีพิถัน, และการแพร่ระบาดของไวรัสทั่วโลก, เพื่อให้แรก Khilafah เคยพูด: ‘If I should lose a camel’s lead, ฉันจะพบมันอยู่ในคัมภีร์ของอัลลอ.'. He fought those who refused to pay zakah, regarding them as apostates because they had overthrown one of the pillars of this order, saying: ‘By Allah, if they refused me a lead which they would hand over to the Apostle of Allah (PBUH), I would fight them as soon as I have a sword in my hand!’ For unity, in all its meanings and manifestations, pervaded this new forthcoming nation.
Complete social unity arose from making the Qur’anic order and it’s language universal, while complete political unity was under the shadow of the Amir Al-Mumineen and beneath the standard of the Khilafah in the capital.
The fact that the Islamic ideology was one of decentralisation of the armed forces, the state treasuries, และ provincial governors proved to be no obstacle to this, since all acted according to a single creed and a unified and comprehensive control. The Qur’anic principles dispelled and laid to rest the superstitious idolatry prevalent in the Arabian Peninsula and Persia. They banished guileful Judaism and confined it to a narrow province, putting an end to its religious and political authority. They struggled with Christianity such that its influence was greatly diminished in the Asian and African continents, confined only to Europe under the guard of the Byzantine Empire in Constantinople. Thus the Islamic state became the centre of spiritual and political dominance within the two largest continents. This state persisted in its attacks against the third continent, assaulting Constantinople from the east and besieging it until the siege grew wearisome. Then it came at it from the west,
plunging into Spain, with its victorious soldiers reaching the heart of France and penetrating as far as northern and southern Italy. It established an imposing state in Western Europe, radiant with science and knowledge.
Afterwards, it ended the conquest of Constantinople itself and the confined Christianity within the restricted area of Central Europe. Islamic fleets ventured into the depths of the Mediterranean and Red seas, both became Islamic lakes. And so the armed forces of the Islamic state assumed supremacy of the seas both in the East and West, enjoying absolute mastery over land and sea. These Islamic nations had already combined and incorporated many things from other civilisations, but they triumphed through the strength of their faith and the solidness of their system over others. They Arabised them, or succeeded in doing so to a degree, and were able to sway them and convert them to the splendour, beauty and vitality of their language and religion. The Muslims were free to adopt anything beneficial from other civilisations, insofar as it did not have adverse effects on their social and political unity.

วัฒนธรรมทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, ประชาธิปไตย, และสิทธิมนุษยชน

Daniel E. ราคา

จะได้รับการเสนอว่าศาสนาอิสลามอำนวยความสะดวกในเผด็จการ, contradicts

ค่านิยมของสังคมตะวันตก, และส่งผลกระทบต่อผลอย่างมีนัยสำคัญทางการเมืองที่สำคัญ
ในประเทศมุสลิม. จึง, นักวิชาการ, แสดงความเห็น, รัฐบาลและ
เจ้าหน้าที่บ่อยชี้ไปที่การนับถือหลักเดิมของศาสนาอิสลาม '' '' เป็นต่อไป
ภัยคุกคามทางอุดมการณ์เพื่อประชาธิปไตยเสรีนิยม. มุมมองนี้, อย่างไรก็ตาม, เป็นไปตามหลัก
การวิเคราะห์ตัวบท, ทฤษฎีทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, และการโฆษณาการศึกษาเฉพาะกิจ
ของแต่ละประเทศ, ซึ่งจะไม่พิจารณาปัจจัยอื่น ๆ. มันคือการต่อสู้ของฉัน
ที่ข้อความและประเพณีของศาสนาอิสลาม, เช่นผู้ที่นับถือศาสนาอื่น,
สามารถใช้ในการสนับสนุนความหลากหลายของระบบการเมืองและนโยบาย. ประเทศ
เฉพาะการศึกษาและอธิบายไม่ได้ช่วยให้เราเพื่อหารูปแบบที่จะช่วยให้
เราจะอธิบายความสัมพันธ์ที่แตกต่างกันระหว่างศาสนาอิสลามและการเมืองใน
ประเทศในโลกมุสลิม. ด้วยเหตุนี้, วิธีการใหม่ในการศึกษาของ
การเชื่อมต่อระหว่างศาสนาอิสลามและทางการเมืองจะเรียกร้องให้.
ผมขอแนะนำ, ผ่านการประเมินอย่างเข้มข้นของความสัมพันธ์ระหว่างศาสนาอิสลาม,
ประชาธิปไตย, และสิทธิมนุษยชนในระดับข้ามชาติ, ที่มากเกินไป
เน้นจะถูกวางไว้ในอำนาจของศาสนาอิสลามเป็นผู้ทรงอิทธิพลทางการเมือง. ฉันแรก
การใช้กรณีศึกษาเปรียบเทียบ, ซึ่งมุ่งเน้นไปที่ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการมีอิทธิพลซึ่งกันและกัน
ระหว่างกลุ่มอิสลามและระบอบการปกครอง, อิทธิพลทางเศรษฐกิจ, cleavages ชาติพันธุ์,

และการพัฒนาสังคม, เพื่ออธิบายความแปรปรวนในอิทธิพลของ

ศาสนาอิสลามทางการเมืองในแปดประเทศ.

Islamist ภาคีฝ่ายค้านและศักยภาพในการหมั้นของสหภาพยุโรป

อาร์เชอร์ Toby

Huuhtanen Heidi

In light of the increasing importance of Islamist movements in the Muslim world and

the way that radicalisation has influenced global events since the turn of the century, it

is important for the EU to evaluate its policies towards actors within what can be loosely

termed the ‘Islamic world’. It is particularly important to ask whether and how to engage

with the various Islamist groups.

This remains controversial even within the EU. Some feel that the Islamic values that

lie behind Islamist parties are simply incompatible with western ideals of democracy and

สิทธิมนุษยชน, while others see engagement as a realistic necessity due to the growing

domestic importance of Islamist parties and their increasing involvement in international

affairs. Another perspective is that democratisation in the Muslim world would increase

European security. The validity of these and other arguments over whether and how the

EU should engage can only be tested by studying the different Islamist movements and

their political circumstances, country by country.

Democratisation is a central theme of the EU’s common foreign policy actions, as laid

out in Article 11 of the Treaty on European Union. Many of the states considered in this

report are not democratic, or not fully democratic. In most of these countries, Islamist

parties and movements constitute a significant opposition to the prevailing regimes, และ

in some they form the largest opposition bloc. European democracies have long had to

deal with governing regimes that are authoritarian, but it is a new phenomenon to press

for democratic reform in states where the most likely beneficiaries might have, from the

EU’s point of view, different and sometimes problematic approaches to democracy and its

related values, such as minority and women’s rights and the rule of law. These charges are

often laid against Islamist movements, so it is important for European policy-makers to

have an accurate picture of the policies and philosophies of potential partners.

Experiences from different countries tends to suggest that the more freedom Islamist

parties are allowed, the more moderate they are in their actions and ideas. In many

cases Islamist parties and groups have long since shifted away from their original aim

of establishing an Islamic state governed by Islamic law, and have come to accept basic

democratic principles of electoral competition for power, the existence of other political

competitors, and political pluralism.

ภาคี Islamist : จะกลับไปต้นกำเนิด

Haqqani Husain

Fradkin Hillel

How should we understand the emergence and the nature of Islamist parties? Can they reasonably be expected not just to participate in democratic politics but even to respect the norms of liberal democracy? These questions lie at the heart of the issues that we have been asked to address.
In our view, any response that is historically and thus practically relevant must begin with the following observation: Until very recently, even the idea of an Islamist party (let alone a democratic Islamist party) would have seemed, from the perspective of Islamism itself, a paradox if not a contradiction in terms. Islamism’s original conception of a healthy Islamic political life made no room for—indeed rejected—any role for parties of any sort. Islamist groups described themselves as the vanguard of Islamic revival, claiming that they represented the essence of Islam and reflected the aspiration of the global umma (community of believers) for an Islamic polity. Pluralism, which is a precondition for the operation of political parties, was rejected by most Islamist political
thinkers as a foreign idea.
As should be more or less obvious, the novelty not only of actually existing Islamist parties but of the very idea of such parties makes it exceptionally difficult to assess their democratic bona fides. But this difficulty merely adds another level of complication to a problem that stems from the very origins of Islamism and its conception of the true meaning of Islam and of Islam’s relationship to political life

กลยุทธ์การมีส่วนร่วมทางการเมืองของศาสนาอิสลาม

SHADI HAMID

KADLEC Amanda

การเมืองศาสนาอิสลามเป็นผู้ทรงอิทธิพลทางการเมืองเพียงครั้งเดียวใช้งานมากที่สุดในตะวันออกกลางในวันนี้. อนาคตขึ้นจะเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับที่ของพื้นที่. หากประเทศสหรัฐอเมริกาและสหภาพยุโรปมีความมุ่งมั่นที่จะสนับสนุนการปฏิรูปการเมืองในภูมิภาค, they will need to devise concrete, coherent strategies for engaging Islamist groups. ยัง, สหรัฐอเมริกา. has generally been unwilling to open a dialogue with these movements. เหมือนกับ, EU engagement with Islamists has been the exception, not the rule. Where low-level contacts exist, they mainly serve information-gathering purposes, not strategic objectives. The U.S. and EU have a number of programs that address economic and political development in the region – among them the Middle East Partnership Initiative (MEPI), the Millennium Challenge Corporation (MCC), the Union for the Mediterranean, and the European Neighborhood Policy (ENP) – yet they have little to say about how the challenge of Islamist political opposition fits within broader regional objectives. สหรัฐอเมริกา. and EU democracy assistance and programming are directed almost entirely to either authoritarian governments themselves or secular civil society groups with minimal support in their own societies.
The time is ripe for a reassessment of current policies. Since the terrorist attacks of September 11, 2001, supporting Middle East democracy has assumed a greater importance for Western policymakers, who see a link between lack of democracy and political violence. Greater attention has been devoted to understanding the variations within political Islam. The new American administration is more open to broadening communication with the Muslim world. Meanwhile, the vast majority of mainstream Islamist organizations – including the Muslim Brotherhood in Egypt, Jordan’s Islamic Action Front (IAF), Morocco’s Justice and Development Party (PJD), the Islamic Constitutional Movement of Kuwait, and the Yemeni Islah Party – have increasingly made support for political reform and democracy a central component in their political platforms. นอกจากนี้, many have signaled strong interest in opening dialogue with U.S. and EU governments.
The future of relations between Western nations and the Middle East may be largely determined by the degree to which the former engage nonviolent Islamist parties in a broad dialogue about shared interests and objectives. There has been a recent proliferation of studies on engagement with Islamists, but few clearly address what it might entail in practice. As Zoé Nautré, visiting fellow at the German Council on Foreign Relations, puts it, “the EU is thinking about engagement but doesn’t really know how.”1 In the hope of clarifying the discussion, we distinguish between three levels of “engagement,” each with varying means and ends: low-level contacts, strategic dialogue, and partnership.

ภาคี Islamist : participation without power

Malika Zeghal

Over the last two decades, social and political movements grounding their ideologies in references to Islam have sought to become legal political parties in many countries of the Middle East and North Africa. Some of these Islamist movements have been authorized to take part lawfully in electoral competition. Among the best known is Turkey’s Justice and Development Party (AKP), which won a parliamentary majority in 2002 and has led the government ever since. Morocco’s own Party of Justice and Development (PJD) has been legal since the mid- 1990s and commands a significant bloc of seats in Parliament. In Egypt, ประชาชาติมุสลิม (MB) has never been authorized to form a political party, but in spite of state repression it has successfully run candidates as nominal independents in both national and local elections.
Since the early 1990s, this trend has gone hand-in-hand with official policies of limited political liberalization. Together, the two trends have occasioned a debate about whether these movements are committed to “democracy.” A vast literature has sprung up to underline the paradoxes as well as the possible risks and benefits of including Islamist parties in the electoral process. The main paradigm found in this body of writing focuses on the consequences that might ensue when Islamists use democratic instruments, and seeks to divine the “true” intentions that Islamists will manifest if they come to power.

ศาสนาอิสลามและตะวันตก

Preface

J ยอห์น. DeGioia

The remarkable feeling of proximity between people and nations is the unmistakable reality of our globalized world. Encounters with other peoples’ ways oflife, current affairs, การเมือง, welfare and faithsare more frequent than ever. We are not onlyable to see other cultures more clearly, butalso to see our differences more sharply. The information intensity of modern life has madethis diversity of nations part of our every dayconsciousness and has led to the centrality ofculture in discerning our individual and collectiveviews of the world.Our challenges have also become global.The destinies of nations have become deeply interconnected. No matter where in the world we live, we are touched by the successes and failures of today’s global order. Yet our responses to global problems remain vastly different, not only as a result of rivalry and competing interests,but largely because our cultural difference is the lens through which we see these global challenges.Cultural diversity is not necessarily a source of clashes and conflict. ในความเป็นจริง, the proximity and cross-cultural encounters very often bring about creative change – a change that is made possible by well-organized social collaboration.Collaboration across borders is growing primarily in the area of business and economic activity. Collaborative networks for innovation,production and distribution are emerging as the single most powerful shaper of the global economy.

การเคลื่อนไหวอิสลาม: เสรีภาพทางการเมือง & ประชาธิปไตย

Dr.Yusuf al - Qaradawi

เป็นหน้าที่ของ (ศาสนาอิสลาม) การเคลื่อนไหวในระยะมา tostand บริษัท กับกฎ totalitarian และเผด็จการ, กดขี่ทางการเมืองและการแย่งชิงสิทธิของประชาชน. การเคลื่อนไหวควร stand by เสรีภาพทางการเมือง, แสดงตามจริง,ไม่ผิด, ประชาธิปไตย. มันมีทางจะประกาศมันปฏิเสธการ tyrantsand คัดท้ายชัดเจนของเผด็จการทั้งหมด, แม้เผด็จการบางปรากฏ havegood ความตั้งใจต่อมันให้ได้บางและเวลาที่มักจะสั้น, ที่ได้รับการแสดงโดย experience.The บี (เลื่อย) กล่าว, "เมื่อคุณเห็นเหยื่อตกของฉัน Nation กลัวและไม่พูดกับผู้กระทำผิด, "คุณผิด", thenyou อาจสูญเสียความหวังในพวกเขา . ดังนั้นวิธีการเกี่ยวกับระบบการปกครองที่ผู้คนกำลังพูดถึงใจกระทำผิด, "วิธีการเพียง, วิธีที่ดีคุณ. O พระเอกของเรา, ผู้กอบกู้และกู้อิสรภาพของเรา!"อาน denounces tyrants เช่น Numrudh, ฟาโรห์, ฮามานและอื่นๆ, แต่ยัง dispraises ผู้ปฏิบัติตามคำสั่งของ tyrants andobey. นี่คือเหตุผลที่อัลลอ dispraises ประชาชน Noahby ว่า, "แต่พวกเขาปฏิบัติตาม (m) ที่มีความมั่งคั่งและ childrengive พวกเขาเพิ่มขึ้น แต่ไม่สูญเสียเท่านั้น. [Nuh นูหฺสุราษฎร์ธานี; 21]อัลลอยังกล่าวของโฆษณา, คนของฮูด, "และตาม thecommand ของพลังทุก, ผู้ฝ่าฝืนดื้อ". [ฮูสุราษฎร์ธานี:59]เห็นด้วยสิ่งที่กุรอานกล่าวเกี่ยวกับคนของเขา, "Butthey ปฏิบัติตามคำสั่งของฟาโรห์, และ ofPharaoh คำสั่งไม่ได้รับคำแนะนำอย่างถูกต้อง[ฮูสุราษฎร์ธานี: 97] "ดังนั้นเขาได้ fools คนของเขา, และพวกเขาก็เชื่อฟังเขา: แท้จริงพวกเขาเป็นคนทรยศ (กับอัลลอ)." [สุราษฎร์ธานี Az - Zukhruf: 54]มองใกล้ที่ประวัติศาสตร์ของมุสลิม Nation และ IslamicMovement ในยุคปัจจุบันควรจะแสดงอย่างชัดเจนว่า Islamicidea, ขบวนการอิสลามและอิสลามปลุกไม่เคยเจริญรุ่งเรืองหรือ borne ผลไม้เว้นแต่ใน ofdemocracy บรรยากาศและเสรีภาพ, และมีลานและเป็นหมันเท่านั้นเวลาของการกดขี่และการปกครองแบบเผด็จการที่ trod กว่า willof คนที่ clung เพื่อศาสนาอิสลาม. เช่นภาระ regimesimposed การไม่เชื่อความจริงของศาสนาของพวกเขา, สังคมนิยมหรือคอมมิวนิสต์ในคนโดยกำลังและการบังคับ, แอบแฝงใช้ทรมานและ publicexecutions, และใช้เครื่องมือเหล่าวายร้ายที่ฉีกเนื้อ,หลั่งเลือด, กระดูกทับและทำลาย soul.We เห็นการเหล่านี้ในประเทศมุสลิมหลาย, รวมถึงตุรกี, อียิปต์, ประเทศซีเรีย, ประเทศอิรัก, (อดีต) เยเมนใต้, Somaliaand เหนือ African States สำหรับช่วงเวลาที่แตกต่างกัน, ขึ้นอยู่กับอายุหรือการปกครองของเผด็จการในแต่ละ country.On อีก, เราเห็นการเคลื่อนไหวอิสลามและอิสลามเกิดผลกระตุ้นและอวดเวลาของเสรีภาพและประชาธิปไตย, และในยามของการล่มสลายของระบอบจักรวรรดิที่ปกครองคนด้วยความกลัวและ oppression.Therefore ที่, ฉันจะไม่คิดว่าอิสลามได้สนับสนุนการเคลื่อนไหวอื่นใดนอกเหนือจากเสรีภาพทางการเมืองและ tyrants democracy.The ได้ทุกเสียงจะเพิ่มขึ้น, ยกเว้น ofIslam เสียง, และให้ทุกแนวโน้มแสดงตัวในรูปแบบของ politicalparty หรือร่างกายบางจัดเรียง, ยกเว้นปัจจุบันอิสลามที่ theonly แนวโน้มที่จริงพูดเพื่อชาตินี้และแสดงมันพูดนานน่าเบื่อ, ค่า, สำคัญและมีอยู่มาก.