RSSรายการทั้งหมดที่ติดแท็กด้วย: "เกี่ยวกับศาสนาอิสลาม"

ท้าทายหันหน้าไปทางธนาคารอิสลาม

Iqbal MUNAWAR
Ahmad AUSAF
ขัน TARIQULLAH

การธนาคารอิสลาม, ในปี 1970 ซึ่งเริ่มต้นในระดับเจียมเนื้อเจียมตัว, ได้แสดงให้เห็นความคืบหน้าอย่างมากในช่วงที่ผ่านมา 25 ปีที่. งานวิจัยที่ผ่านมาอย่างรุนแรงทั้งสองและครึ่งทศวรรษที่ผ่านมาได้จัดตั้งธนาคารอิสลามว่าเป็นวิธีที่ปฏิบัติได้และมีประสิทธิภาพของตัวกลางทางการเงิน. ตัวเลขของธนาคารอิสลามได้รับการก่อตั้งขึ้นในช่วงเวลานี้ภายใต้การต่างกัน, สภาพแวดล้อมทางสังคมและเศรษฐกิจ. เมื่อเร็ว ๆ นี้, ธนาคารทั่วไปมาก, รวมทั้งบางธนาคารรายใหญ่ข้ามชาติตะวันตก, ได้เริ่มต้นนอกจากนี้ยังใช้เทคนิคการธนาคารอิสลาม. ทั้งหมดนี้ถือเป็นกำลังใจ. อย่างไรก็ตาม, ระบบธนาคารอิสลาม, เช่นระบบอื่น ๆ, ได้ที่จะมองว่าเป็นความจริงการพัฒนา. ประสบการณ์นี้จะต้องมีการประเมินอย่างเป็นจริงและปัญหาที่ควรจะได้รับการระบุอย่างรอบคอบและที่ส่งไปยัง.

มันอยู่กับวัตถุประสงค์นี้ว่าอิสลามและสถาบันฝึกอบรมการวิจัย (สิ้นสุดลง) ของธนาคารเพื่อการพัฒนาอิสลาม (IDB) นำเสนอบทความนี้ในความท้าทายหันธนาคารอิสลาม, ตัดสินใจโดย IDB คณะกรรมการบริหาร. ทีมงานของนักวิจัย IRTI ประกอบด้วย Munawar Iqbal, Ausaf Ahmad และ Tariqullah ขันมีการจัดทำกระดาษ. Iqbal Munawar, หัวหน้าฝ่ายการเงินและการธนาคารอิสลามกองทำหน้าที่เป็นหัวหน้าโครงการ. สองนักวิชาการภายนอก refereed ยังมีการศึกษา. IRTI รู้สึกขอบคุณสำหรับการสนับสนุนของผู้ตัดสินเหล่านี้. ผลิตภัณฑ์สุดท้ายจะถูกออกเป็นสองครั้งคราวกระดาษ.

ก็หวังว่าการพิจารณาอย่างจริงจังจะได้รับความท้าทายหันหน้าไปทางธนาคารอิสลามระบุไว้ในกระดาษ. Theoreticians และผู้ปฏิบัติงานในสาขาของธนาคารอิสลามและการเงินจำเป็นต้องค้นหาวิธีการและวิธีการรับมือกับความท้าทายเหล่านั้นเพื่อให้ธนาคารอิสลามสามารถเก็บไว้ในความคืบหน้าเป็นมันเข้าสู่ศตวรรษที่ 21.

Rethinking International Relations Theory in Islam

Mohammad Abo - Kazleh

The legal foundation of foreign relations in Islam is based on Sharīy’ah. The original sources ofSharīy’ah are the Quran and the Prophetic traditions (ซุนนาห์). Derived from Sharīy’ah is theFiqh or Islamic jurisprudence which covers the myriad of problems and issues that arise in thecourse of man’s life. (al-Mawdūdī, 2002) Among the main issues which the contemporaryIslamic jurisprudence attempt to deal with are foreign relations in Islam. Muslim jurists havedeveloped different opinions about the organizing principle of foreign relations in Islam. Some(hereafter referred to as traditionalists) who were influenced by the realistic tendency of Islamicstate, particularly during the periods of Conquest, believe that foreign relations in Islamoriginally depend on the attitude of non-Muslim groups or states toward Islam and Muslims.Therefore, the basis of foreign relations of Islamic state is fight, but under certain conditions. Incontrast, other jurists (hereafter referred to as pacifists or non-traditionalists) believe that theorigin of foreign relations in Islam is peace, because the Quran unambiguously states “there isno compulsion in religion.”(2: 256) ตาม, the principle of war advocated bytraditionalists is, non-traditionalists believe, not compatible with this unrelenting Quranic rule.The differences over the original principle of foreign relations in Islam are usually attributed tothe fact that exegetes of the Quran most often diverge in their approach to analyze andunderstand the related Quranic verses, and this create a dilemma in Islamic jurisprudence. Theproblem is complicated because proponents of both approaches depend on Quranic verses tojustify their claims.

ความคิดก้าวหน้าในศาสนาอิสลามร่วมสมัย

Prof. Dr. W คริสเตียน. การหมุนรอบ

It seems sensible to start by shedding light on the background context and then to define the broader framework within which theprogressive thinkingin contemporary Islam which we want to discuss is embedded. The movements and trends which are shaping the contemporary Islamic world can be analyzed and assessed in the light of two conflicting forces, namely the notions of authenticity on the one hand and modernity on the other.
Such an approach perceives contemporary Islam as being torn between the authenticity in matters of life and doctrine which it derives from its past and the modernity which refers it to a present (and a future) in which Muslims no longer hold the reins of power and are therefore no longer able to control the development of thought.
Islam is centred on a scripture which it holds in faith to be the revelation of God. This scripture, the Qur’an, is believed to be eternal and immutable in form and content and thus to be valid for every place and time, to contain a truth which obtains for ever. Modernity, by contrast, is characterized by the relativity and the progressive nature of all truth. For the modernists there is nothing, spoken or written, which cannot be construed and questioned, which cannot and indeed should not be further refined by the human mind.
Islam thus sees itself positioned between the authenticity of a truth – that of the Qur’an as a – so to speak – naked, irrefutable fact – and a modernity whose knowledge in all fields is constantly being reconstructed. Is the solution to be found in modernizing Islam or in Islamizing modernity? It is the task of the Muslims to answer this question.