RSSรายการทั้งหมดที่ติดแท็กด้วย: "ประเทศอินโดนีเซีย"


Anthony Bubalo
Greg Fealy
Mason ส่วนเล็กน้อย

The fear of Islamists coming to power through elections has long been an obstacle to democratisation in authoritarian states of the Muslim world. Islamists have been, and continue to be, the best organised and most credible opposition movements in many of these countries.

They are also commonly, if not always correctly, assumed to be in the best position to capitalise on any democratic opening of their political systems. At the same time, the commitment of Islamists to democracy is often questioned. จริง, when it comes to democracy, Islamism’s intellectual heritage and historical record (in terms of the few examples of Islamist-led states, such as Sudan and Iran) have not been reassuring. The apparent strength of Islamist movements, combined with suspicions about Islamism’s democratic compatibility, has been used by authoritarian governments as an argument to defl ect both domestic and international calls for political reform and democratisation.

Domestically, secular liberals have preferred to settle for nominally secular dictatorships over potentially religious ones. Internationally, Western governments have preferred friendly autocrats to democratically elected, but potentially hostile, Islamist-led governments.

The goal of this paper is to re-examine some of the assumptions about the risks of democratisation in authoritarian countries of the Muslim world (and not just in the Middle East) where strong Islamist movements or parties exist.


Platzdasch เบอร์นาร์ด

AS INDONESIA gears up for its elections next April, making sense of developments can be a challenge.
Take, ตัวอย่างเช่น, the latest election forecasts. In a recent opinion poll, the Indonesian Survey Institute named President Susilo Bambang Yudhoyono’s DemocratsParty (PD) as the leading contender with an approval rating of 16.8 per cent. The party was followed by Vice-President Jusuf Kalla’s Golkar Party with 15.9 per cent and Ms Megawati Sukarnoputri’s Indonesian Democratic Party-Struggle (PDI-P) ด้วย 14.2 per cent. But several surveys had earlier this year put PDI-P and
Golkar first and second, with PD taking third or fourth place. Another noteworthy difference in the latest survey is the meagre 4.9 per cent for the Islamist Justice and Welfare Party (PKS). Earlier surveys put the PKSshare a few points higher and the party has even claimed that it can achieve some 20 per cent of the total vote.
Without forgetting that the forecasts have limited credibility due to the large number of undecided voters, what conclusions can be drawn from the varying results of these surveys?
แรก, it is almost certain that no party will secure an outright victory, thus paving the way for yet anotherand again potentially brittlecoalition government. With no party gaining an absolute majority, contenders for the presidential elections in July
will need the endorsement of other parties. As for Dr Yudhoyono, he and Golkar will probably continue their partnership. But Ms Megawati has already made it clear that she is not willing to serve as vice-president. This means a coalition made up of Golkar
and the PDI-P is unlikely.


BUBALO Anthony


Against the background of the ‘war on terror’,many people have come to view Islamism as amonolithic ideological movement spreading from thecenter of the Muslim world, the Middle East, toMuslim countries around the globe. To borrow aphrase from Abdullah Azzam, the legendary jihadistwho fought to expel the Soviet Union fromAfghanistan in the 1980s, many today see all Islamistsas fellow travellers in a global fundamentalist caravan.This paper evaluates the truth of that perception. Itdoes so by examining the spread of two broad categoriesof Islamic thinking and activism — the morepolitically focused Islamism and more religiouslyfocused ‘neo-fundamentalism’ — from the MiddleEast to Indonesia, a country often cited as an exampleof a formerly peaceful Muslim community radicalizedby external influences.Islamism is a term familiar to many.Most commonly itis used to categorize ideas and forms of activism thatconceive of Islam as a political ideology. ในวันนี้, a widerange of groups are classified as Islamist, from theEgyptian Muslim Brotherhood to al-qa‘ida.While sucha categorization remains appropriate in many cases,Islamism seems less useful as a label for those groupsthat do not see Islam as a political ideology and largelyeschew political activism — even if their activism sometimeshas political implications. Included in this categoryare groups concerned primarily with Islamic mission-IV Be t w e e n t h e G l o b a l a n d t h e L o c a l : ศาสนามุสลิม, the Mi d d l e E a s t , a n d Indonesiaary activity, but it would also include a group such asal-qa‘ida whose acts of terrorism are arguably drivenless by concrete political objectives than religious inspiration,albeit of a misguided form. This paper thereforeuses the term ‘neo-fundamentalist’, developed by theFrench scholar Olivier Roy, to describe these groups andwill study the transmission of both Islamist and neofundamentalistideas to Indonesia.

Progressive อิสลามคิด, ประชาสังคมและการเคลื่อนไหว Gulen ในบริบทของประเทศ

Greg Barton

Gulen Fethullah (เกิดเมื่อ 1941), หรือ Hodjaeffendi ที่เขาเป็นที่รู้จักกันด้วยความรักจากหลายร้อยหลายพันคนในตุรกีพื้นเมืองของเขาและต่างประเทศ, เป็นหนึ่งในนักคิดอิสลามที่สำคัญที่สุดและกิจกรรมที่จะมีเกิดขึ้นในศตวรรษที่ยี่สิบ. คิดในแง่ดีและคาดการณ์ล่วงหน้าของพระองค์, โดยเน้นการพัฒนาตนเองของหัวใจทั้งสองและจิตใจผ่านการศึกษาของ, การมีส่วนร่วมในเชิงรุกและเชิงบวกกับโลกสมัยใหม่และการเข้าถึงในการสนทนาและจิตวิญญาณของความร่วมมือระหว่างชุมชนทางศาสนา, ชั้นทางสังคมและประเทศสามารถอ่านได้เป็น reformulation ร่วมสมัยของคำสอนของ Jalaluddin Rumi, Yunus Emre, และอื่น ๆ ครู Sufi คลาสสิก (มิเชล, 2005a, 2005B; Saritoprak, 2003; 2005a; 2005B; Unal และวิลเลียมส์, 2005). โดยเฉพาะอย่างยิ่ง, Gulen สามารถมองเห็นที่จะดำเนินการกับสถานที่ที่กล่าว Nursi (1876-1960), อื่นที่ดีทางปัญญาอิสลาม Anatolian, ซ้ายปิด: วิธี chartinga สำหรับกิจกรรมมุสลิมในประเทศตุรกีและอื่น ๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพต่อการพัฒนาของสังคมสมัยใหม่ที่หลีกเลี่ยงข้อผิดพลาดและการประนีประนอมของการเคลื่อนไหวของบุคคลทางการเมืองและแทนที่ความคับแคบของ Islamist ความคิดที่มีรวมอย่างแท้จริงและความเข้าใจทางด้านมนุษยธรรมของบทบาทศาสนาในโลกสมัยใหม่ (Abu - Rabi, 1995; Markham และ Ozdemir, 2005; สารพิษ Botulinum, 2005, Yavuz, 2005a).