RSSรายการทั้งหมดที่ติดแท็กด้วย: "Hassan al - Banna"

พรุ่งนี้อาหรับ

DAVID B. OTTAWAY

เดือนตุลาคม 6, 1981, มีความหมายถึงวันแห่งการเฉลิมฉลองในอียิปต์. มันครบรอบในช่วงเวลายิ่งใหญ่ของอียิปต์ชัยชนะในสามความขัดแย้งอาหรับอิสราเอล, เมื่อแรงผลักดันกองทัพของประเทศฝ่ายแพ้ข้ามคลองสุเอซในวันเปิด ofthe 1973 ยม Kippur War และส่งทหารอิสราเอล reeling ในอย่างไม่เป็นทางการ. เมื่อวันที่เย็น, เช้ากระจ่าง, the Cairo stadium was packed with Egyptian families that had come to see the military strut its hardware.On the reviewing stand, President Anwar el-Sadat,the war’s architect, watched with satisfaction as men and machines paraded before him. I was nearby, a newly arrived foreign correspondent.Suddenly, หนึ่งในกองทัพรถบรรทุกหยุดอยู่ตรงด้านหน้าของขาตั้งตรวจสอบเช่นเดียวกับหก Mirage jets roared ค่าใช้จ่ายในการปฏิบัติเกี่ยวกับการแสดงผาดโผน, ภาพสีฟ้ากับเส้นทางยาวสีแดง, สีเหลือง, สีม่วง,และควันสีเขียว. Sadat ยืนขึ้น, ดูเหมือนเตรียมที่จะ salutes แลกเปลี่ยนกับพวกอื่นที่เกิดขึ้นของกองกำลังอียิปต์. เขาทำให้ตัวเองเป้าหมายที่สมบูรณ์แบบสำหรับสี่สังหารมุสลิมที่เพิ่มขึ้นจากรถบรรทุก, stormed แท่น, และพรุนร่างกายของเขาด้วย bullets.As killers อย่างต่อเนื่องสำหรับสิ่งที่ประจักษ์นิรันดร์สเปรย์ยืนด้วยไฟร้ายแรงของพวกเขา, สำหรับผมถือว่าได้ทันทีว่าจะตีพื้นดินและความเสี่ยงที่จะถูก trampled ไปสู่ความตายโดย panicked ชมหรือยังคงเดินเท้าเปล่าและความเสี่ยงการ bullet เร่ร่อน. สัญชาตญาณบอกฉันที่จะอยู่บนเท้าของฉัน, และความรู้สึกเกี่ยวกับการหนังสือพิมพ์ impelled หน้าที่ฉันจะไปหาว่า Sadat มีชีวิตอยู่หรือตาย.

การปฏิรูปศาสนาอิสลาม

Adnan Khan

นายกรัฐมนตรีอิตาลี, Silvio Berlusconi โตหลังจากเหตุการณ์ใน 9/11:
"... เราจะต้องตระหนักถึงความเหนือกว่าของอารยธรรมของเรา, ระบบที่มีการค้ำประกัน

ดีเป็น, เคารพสิทธิมนุษยชนและ – ในทางตรงกันข้ามกับประเทศอิสลาม – เคารพ

ศาสนาและสิทธิทางการเมือง, ระบบที่มีค่าของความเข้าใจในความหลากหลาย

และความอดทน ... เวสต์จะชนะคน, ชอบเอาชนะคอมมิวนิสต์, แม้ว่าจะ

หมายถึงการเผชิญหน้ากับอารยธรรมอื่น, อิสลามหนึ่ง, ติดอยู่ที่เดิม

1,400 ปีผ่านไป ... "1

และในเรื่อง 2007 รายงานสถาบัน RAND ประกาศ:
"กำลังอยู่ระหว่างการต่อสู้ตลอดมากของโลกมุสลิมเป็นหลักของสงคราม

แนวความคิด. ผลของมันจะเป็นตัวกำหนดทิศทางในอนาคตของโลกมุสลิม.

สร้างเครือข่ายในระดับปานกลางมุสลิม, สถาบัน RAND

แนวคิด'islah' (การปฏิรูป) แนวคิดคือไม่ทราบถึงชาวมุสลิม. มันไม่เคยเกิดขึ้นตลอด

ประวัติความเป็นมาของอารยธรรมอิสลาม; มันก็ไม่เคยถกเถียงหรือการพิจารณา. ภาพรวมคร่าวๆที่คลาสสิก

วรรณกรรมอิสลามแสดงให้เราเห็นว่าเมื่อนักวิชาการคลาสสิกวางรากฐานของ usul, และ codified

คำวินิจฉัยของศาสนาอิสลามของพวกเขา (fiqh) พวกเขาเพียงต้องการความเข้าใจในกฎของศาสนาอิสลามเพื่อที่จะ

นำไปใช้. สถานการณ์คล้ายกันเกิดขึ้นเมื่อมีการวางกฎระเบียบลงสำหรับหะดีษ, tafseer และ

ภาษาอาหรับ. นักวิชาการ, นักคิดและปัญญาชนในประวัติศาสตร์อิสลามใช้เวลามาก

ความเข้าใจโองการของอัลลอ -- อัลกุรอานและใช้ ayaat ตามความเป็นจริงและชื่อว่า

ครูใหญ่และสาขาวิชาเพื่อที่จะอำนวยความสะดวกในการทำความเข้าใจ. ดังนั้นคัมภีร์กุรอ่านยังคงพื้นฐานของ

การศึกษาและทุกสาขาวิชาที่พัฒนาขึ้นอยู่เสมอเมื่อมีอัลกุรอาน. เหล่านั้นได้กลายมาเป็น

ได้ตีอย่างแรงโดยปรัชญากรีกเช่นนักปรัชญามุสลิมและบางส่วนจากหมู่ Mut'azilah

ได้พิจารณาให้มีซ้ายพับของศาสนาอิสลามเป็นอัลกุรอานหยุดที่จะเป็นพื้นฐานของการศึกษา. ดังนั้นสำหรับ

มุสลิมใด ๆ ที่พยายามที่จะอนุมานกฎหรือเข้าใจในสิ่งที่ท่าทางจะต้องดำเนินการเมื่อใด

ปัญหาเกี่ยวกับอัลกุรอานเป็นพื้นฐานของการศึกษาครั้งนี้.

ครั้งแรกที่การปฏิรูปศาสนาอิสลามเกิดขึ้นที่หันของศตวรรษที่ 19. โดยหันของ

Ummah ศตวรรษที่ได้รับในช่วงเวลาที่มีความยาวของยอดเงินที่ลดลงทั่วโลกกำลังเปลี่ยน

จาก Khilafah ในสหราชอาณาจักร. ปัญหาการติดตั้งแวดล้อมในขณะที่ Khilafah อยู่ในยุโรปตะวันตก

ท่ามกลางการปฏิวัติอุตสาหกรรม. Ummah มาเก่าแก่ของเธอสูญเสียความเข้าใจของศาสนาอิสลาม, และ

ในความพยายามที่จะกลับลดลง engulfing Uthmani ของ (Ottomans) ชาวมุสลิมบางส่วนถูกส่งไปให้

ทิศตะวันตก, และเป็นผลให้กลายเป็นตีอย่างแรงโดยสิ่งที่พวกเขาเห็น. Rifa'a ฟี 'อัล Tahtawi อียิปต์ (1801-1873),

เสด็จกลับจากปารีส, เขียนหนังสือชีวประวัติเรียกว่า ibriz - al เพื่อ talkhis Takhlis อย่างเห็นได้ชัด (The

การสกัดทอง, หรือภาพรวมของกรุงปารีส, 1834), ยกย่องความสะอาดของพวกเขา, ความรักในการทำงาน, และสูงกว่า

จริยธรรมทางสังคมทั้งหมด. เขาประกาศว่าเราจะต้องเลียนแบบสิ่งที่จะถูกทำในกรุงปารีส, การสนับสนุนการเปลี่ยนแปลง

สังคมอิสลามจากผู้หญิง liberalizing กับระบบการปกครอง. ความคิดนี้, ผู้อื่นและชอบมัน,

เป็นจุดเริ่มต้นของแนวโน้ม reinventing ในศาสนาอิสลาม.

รีซิชั่นในสงครามระดับโลกที่มีต่อความหวาดกลัว:

Zuhur Sherifa

Seven years after the September 11, 2001 (9/11) attacks, many experts believe al-Qa’ida has regained strength and that its copycats or affiliates are more lethal than before. The National Intelligence Estimate of 2007 asserted that al-Qa’ida is more dangerous now than before 9/11.1 Al-Qa’ida’s emulators continue to threaten Western, Middle Eastern, and European nations, as in the plot foiled in September 2007 in Germany. Bruce Riedel states: Thanks largely to Washington’s eagerness to go into Iraq rather than hunting down al Qaeda’s leaders, the organization now has a solid base of operations in the badlands of Pakistan and an effective franchise in western Iraq. Its reach has spread throughout the Muslim world and in Europe . . . Osama bin Laden has mounted a successful propaganda campaign. . . . His ideas now attract more followers than ever.
It is true that various salafi-jihadist organizations are still emerging throughout the Islamic world. Why have heavily resourced responses to the Islamist terrorism that we are calling global jihad not proven extremely effective?
Moving to the tools of “soft power,” what about the efficacy of Western efforts to bolster Muslims in the Global War on Terror (GWOT)? Why has the United States won so few “hearts and minds” in the broader Islamic world? Why do American strategic messages on this issue play so badly in the region? Why, despite broad Muslim disapproval of extremism as shown in surveys and official utterances by key Muslim leaders, has support for bin Ladin actually increased in Jordan and in Pakistan?
This monograph will not revisit the origins of Islamist violence. It is instead concerned with a type of conceptual failure that wrongly constructs the GWOT and which discourages Muslims from supporting it. They are unable to identify with the proposed transformative countermeasures because they discern some of their core beliefs and institutions as targets in
this endeavor.
Several deeply problematic trends confound the American conceptualizations of the GWOT and the strategic messages crafted to fight that War. These evolve from (1) post-colonial political approaches to Muslims and Muslim majority nations that vary greatly and therefore produce conflicting and confusing impressions and effects; และ (2) residual generalized ignorance of and prejudice toward Islam and subregional cultures. Add to this American anger, fear, and anxiety about the deadly events of 9/11, and certain elements that, despite the urgings of cooler heads, hold Muslims and their religion accountable for the misdeeds of their coreligionists, or who find it useful to do so for political reasons.

อียิปต์พี่น้องมุสลิม: การเผชิญหน้าหรือการรวม?

วิจัย

สังคมของความสำเร็จของชาวมุสลิมบราเธอร์สในเดือนพฤศจิกายนถึงธันวาคม 2005 การเลือกตั้งสมัชชาประชาชนส่งคลื่นกระแทกผ่านระบบการเมืองของอียิปต์. ในการตอบสนอง, ระบอบการปกครองแตกลงในการเคลื่อนไหว, คุกคามคู่แข่งที่มีศักยภาพอื่น ๆ และย้อนกลับกระบวนการปฏิรูป fledging. This is dangerously short-sighted. There is reason to be concerned about the Muslim Brothers’ political program, and they owe the people genuine clarifications about several of its aspects. But the ruling National Democratic
Party’s (NDP) refusal to loosen its grip risks exacerbating tensions at a time of both political uncertainty surrounding the presidential succession and serious socio-economic unrest. Though this likely will be a prolonged, gradual process, the regime should take preliminary steps to normalise the Muslim Brothers’ participation in political life. The Muslim Brothers, whose social activities have long been tolerated but whose role in formal politics is strictly limited, won an unprecedented 20 per cent of parliamentary seats in the 2005 การเลือกตั้ง. They did so despite competing for only a third of available seats and notwithstanding considerable obstacles, including police repression and electoral fraud. This success confirmed their position as an extremely wellorganised and deeply rooted political force. At the same time, it underscored the weaknesses of both the legal opposition and ruling party. The regime might well have wagered that a modest increase in the Muslim Brothers’ parliamentary representation could be used to stoke fears of an Islamist takeover and thereby serve as a reason to stall reform. If so, the strategy is at heavy risk of backfiring.

ความต่อเนื่องขององค์กรในประชาชาติมุสลิมอียิปต์

Lee Eisenhart Tess

ในฐานะที่เป็นอียิปต์เคลื่อนไหวฝ่ายค้านที่เก่าแก่ที่สุดและโดดเด่นที่สุด, the Society of

พี่น้องมุสลิม, อัลอิควานอัล Muslimeen, has long posed a challenge to successive secular
regimes by offering a comprehensive vision of an Islamic state and extensive social
welfare services. นับตั้งแต่ก่อตั้งใน 1928, the Brotherhood (Ikhwan) has thrived in a
parallel religious and social services sector, generally avoiding direct confrontation with
ruling regimes.1 More recently over the past two decades, อย่างไรก็ตาม, มีพี่น้อง
dabbled with partisanship in the formal political realm. This experiment culminated in
the election of the eighty-eight Brothers to the People’s Assembly in 2005—the largest
oppositional bloc in modern Egyptian history—and the subsequent arrests of nearly
1,000 Brothers.2 The electoral advance into mainstream politics provides ample fodder
for scholars to test theories and make predictions about the future of the Egyptian
ระบบการปกครอง: will it fall to the Islamist opposition or remain a beacon of secularism in the
Arab world?
This thesis shies away from making such broad speculations. แทน, it explores

the extent to which the Muslim Brotherhood has adapted as an organization in the past
decade.

ระหว่างเมื่อวานนี้และวันนี้

HASAN AL-BANNA

The First Islamic State
บนพื้นฐานของการนี้คุณงามความดีเพื่อสังคม Qur'anic รัฐอิสลามเกิดขึ้นครั้งแรก, having unshakeable faith in it, ใช้มันอย่างพิถีพิถัน, และการแพร่ระบาดของไวรัสทั่วโลก, เพื่อให้แรก Khilafah เคยพูด: ‘If I should lose a camel’s lead, ฉันจะพบมันอยู่ในคัมภีร์ของอัลลอ.'. He fought those who refused to pay zakah, regarding them as apostates because they had overthrown one of the pillars of this order, saying: ‘By Allah, if they refused me a lead which they would hand over to the Apostle of Allah (PBUH), I would fight them as soon as I have a sword in my hand!’ For unity, in all its meanings and manifestations, pervaded this new forthcoming nation.
Complete social unity arose from making the Qur’anic order and it’s language universal, while complete political unity was under the shadow of the Amir Al-Mumineen and beneath the standard of the Khilafah in the capital.
The fact that the Islamic ideology was one of decentralisation of the armed forces, the state treasuries, และ provincial governors proved to be no obstacle to this, since all acted according to a single creed and a unified and comprehensive control. The Qur’anic principles dispelled and laid to rest the superstitious idolatry prevalent in the Arabian Peninsula and Persia. They banished guileful Judaism and confined it to a narrow province, putting an end to its religious and political authority. They struggled with Christianity such that its influence was greatly diminished in the Asian and African continents, confined only to Europe under the guard of the Byzantine Empire in Constantinople. Thus the Islamic state became the centre of spiritual and political dominance within the two largest continents. This state persisted in its attacks against the third continent, assaulting Constantinople from the east and besieging it until the siege grew wearisome. Then it came at it from the west,
plunging into Spain, with its victorious soldiers reaching the heart of France and penetrating as far as northern and southern Italy. It established an imposing state in Western Europe, radiant with science and knowledge.
Afterwards, it ended the conquest of Constantinople itself and the confined Christianity within the restricted area of Central Europe. Islamic fleets ventured into the depths of the Mediterranean and Red seas, both became Islamic lakes. And so the armed forces of the Islamic state assumed supremacy of the seas both in the East and West, enjoying absolute mastery over land and sea. These Islamic nations had already combined and incorporated many things from other civilisations, but they triumphed through the strength of their faith and the solidness of their system over others. They Arabised them, or succeeded in doing so to a degree, and were able to sway them and convert them to the splendour, beauty and vitality of their language and religion. The Muslims were free to adopt anything beneficial from other civilisations, insofar as it did not have adverse effects on their social and political unity.

ชีวิตของบ้านนา al Hasan & Syed Qutb.

ภราดรภาพมุสลิม (Ikhwan อัล Muslimeen) ก่อตั้งขึ้นโดยฮาซันอัลบันนา (1906-1949) ในเมืองอียิปต์ของอัล- Isma'iliyyah ใน 1928. ลูกชายของนักวิชาการ Azharite, ที่ได้รับการทำมาหากินของเขาโดยการซ่อมนาฬิกา, Hasan al-Banna showed from his early
school-days an inclination and great zeal for calling people to Islamic values and traditions. His strong sense of religiosity and spiritual awareness drove him to join the Hasafiyyah tariqah, one of many Sufi tariqahs that were widespread in Egypt at that time. Even though he was not formally associated with this tariqah after he founded the Ikhwan, he, nevertheless, maintained a good relation with it, as indeed with other Islamic organizations and religious personalities, and persisted in reciting the litanies (awrad, pl. of wird) of this tariqah until his last days. Though Hasan al-Banna joined a modern-type school of education, he promised his father that he would continue to memorize the Qur’an, which he did, in fact later, at the age of twelve. While at school, he took part in the activities of some religious associations and clubs which were promoting it and calling for the observance of Islamic teachings .

ในร่มเงาของซีซาร์อาหรับ: Sayyid Qutb และ Radicalization ของการนับถือหลักเดิมของศาสนาอิสลามโมเดิร์น

วิจัย

"เรามีอมของบรรดาผู้ศรัทธา, อาศัยอยู่ในสังคม jahili. ในฐานะที่เป็นชุมชนของผู้ศรัทธาที่เราควรจะเห็นตัวเองอยู่ในภาวะสงครามกับรัฐและสังคม. ดินแดนที่เราอาศัยอยู่ในบ้านเป็นของสงคราม.” 1 เหล่านี้เป็นคำพูดของซัยยิดกัตบ์ในศาลทหารอียิปต์ในเดือนเมษายน, 1966 ก่อนที่เขาและสองของสหายของเขาถูกตัดสินประหารชีวิตด้วยการแขวนคอ. ความผิด; รวมหัวกันต่อต้านรัฐบาลและวางแผนล้มล้างของมัน, หลักฐานที่ใช้โดยอัยการของรัฐในการทดลอง, นอกเหนือจาก ‘คำสารภาพ,'หนังสือ, ชิ้นสุดท้าย Qutb ของวรรณกรรม, al - Fi Turuq Ma'alim, Signposts.2 การศึกษาครั้งนี้ไม่ได้กำหนดออกมาเป็นวิเคราะห์อย่างละเอียดของอุดมการณ์ทางการเมืองและศาสนาของซัยยิดกัตบ์. แต่มันเป็นความพยายามที่จะระบุบรรยากาศทางการเมืองและสังคมในอียิปต์เป็นแรงจูงใจหลักที่นำไปสู่การพัฒนาของการตีความรุนแรง Qutb ของศาสนาอิสลาม. ความคิดของลัทธิชาตินิยมอาหรับและสังคมนิยมอาหรับครอบงำวาทกรรมทางการเมืองของกัตบ์ของอียิปต์และจิตใจและความคิดที่ถูกทำให้ปิติยินดีโดยสัญญาของผู้นำประชาธิปไตยของมัน, Gamal Abdel Nasser. บทนี้ในประวัติศาสตร์อาหรับจากต้นปี 1950 จนถึงปลายปี 1960 ถูกฝังในความทรงจำในอดีต แต่เป็นยุคของแพน Arabism. อย่างไรก็ตาม, มันก็เป็นช่วงเวลาที่สำคัญในการวิวัฒนาการของหวุดหวิดศาสนาอิสลามในรูปแบบที่รุนแรงมากขึ้นซึ่งเป็นครั้งแรกที่แสดงตัวเองในปี 1970 และเป็นที่จนถึงวันนี้ที่ฐานของความคิดหัวรุนแรงอิสลามหวุดหวิดทั่วโลก. ชิ้นนี้จะ
แสดงให้เห็นถึงบทบาทที่สำคัญเล่นโดยซัยยิดกัตบ์ในการเปลี่ยนแปลงนี้และแสดงให้เห็นว่าการตีความของศาสนาอิสลามหัวรุนแรงที่ได้รับแรงผลักดันในการพัฒนาในอียิปต์ในช่วงเวลานี้เนื่องจากธรรมชาติของระบอบการปกครองของนัสเซอร์

อียิปต์: การรักษาความปลอดภัย, ทางการเมือง, และความท้าทาย Islamist

Zuhur Sherifa

เอกสารนี้เน้นประเด็นที่สามในสมัยอียิปต์: ความล้มเหลวของการกำกับดูแลและการพัฒนาทางการเมือง, แรงอย่างต่อเนื่องของอิสลาม, และต่อต้านการก่อการร้าย. It is easier to tackle their contours in Egypt if they are considered separately. พวกเขาจะไม่, อย่างไรก็ตาม, หรืออิสระแยกกัน; continuing to treat them as mutually exclusive conditions will lead to further crisis down the road.
The Egyptian government forged a truce with its most troublesome Islamist militants in 1999. อย่างไรก็ตาม, violence emerged again from new sources of Islamist militancy from 2003 เป็น 2006. All of the previously held conclusions about the role of state strength
versus movements that led to the truce are now void as it appears that “al-Qa’idism” may continue to
หรือทำให้เกิดภัยพิบัติประเทศ, จริงๆ, ภูมิภาคโดยรวม.
เพราะเหตุนี้, an important process of political liberalization was slowed, และใน 3 ไปยัง 4 ปีที่, if not earlier, Egypt’s political security and stability will be at risk. Widespread economic and political discontent might push that date forward. นอกจากนี้, continuing popular support for moderate Islamism could lead to a situation where the current peace could erode if a
comprehensive peace settlement to the Palestinian- Arab-Israeli conflict is achieved, และถ้าต่างๆอื่น ๆ
ปัจจัยที่จะเข้ามาเล่น.

METAMORPHOSIS อียิปต์พี่น้องมุสลิม

Mona El - Ghobashy

Jihane al-Halafawi’s small apartment above a barbershop in Alexandria is exceedingly

orderly, โอเอซิสเย็นในช่วงบ่ายที่ร้อนระอุในช่วงฤดูร้อน. Plant leaves brush up against
curtains undulating with the breeze from the nearby Mediterranean. As she walks into
the living room with a tray full of cakes and tea, al-Halafawi is the picture of a kindly
Egyptian mother, a genuine smile gracing her youthful face. But when this fifty-yearold
mother of six and grandmother announced her candidacy for Egypt’s parliamentary
elections in fall 2000, the state geared up amassive security force outside polling stations;
leftists shrugged her off as a “front” for her husband; and state feminists dedicated to the
electoral empowerment of women were silent.When Halafawi outperformed her rulingparty
rival in the first round, despite rigging, the Interior Ministry promptly stepped in
and canceled the results on the pretext of respecting an earlier court ruling postponing
the elections.
Alexandria’s al-Raml district went without parliamentary representation for two years

s al-Halafawi and her legal team battled the state in the courts. ในที่สุด, in June 2002,
a Supreme Administrative Court ruling compelled the Interior Ministry to hold the
by-elections.On election day, security forces blockaded roads leading to polling stations,
arrested al-Halafawi’s legal team and 101 of her supporters, roughed up journalists, และ
stepped aside as public-sector workers bused in from outside the district voted for her

rival. Unusually, the six o’clock news was interrupted that evening to announce the
sweeping victory of the two ruling National Democratic Party (NDP) candidates in the
Raml by-elections.1
Al-Halafawi’s experience is one dramatic piece of a larger story, the story of the

group of which she is a part: สังคมของพี่น้องชาวมุสลิม (Jamaat al-Ikhwan al-
Muslimun).2 Over the past quarter-century, the Society of Muslim Brothers (Ikhwan)
has morphed from a highly secretive, hierarchical, antidemocratic organization led by
anointed elders into a modern, multivocal political association steered by educated,

savvy professionals not unlike activists of the same age in rival Egyptian political
parties. Seventy-seven years ago, the Muslim Brothers were founded in the provincial
city of Ismailiyya by the charismatic disciplinarian and shrewd organizer Hasan al-
Banna (1906–49).

The History of the Muslim Brotherhood

Michelle Paison

We in the West !nd it incomprehensible that theological ideas still in”ame the minds of men, stirring up messianic passions that can leave societies in ruin. We had assumed that this was no longer possible,that human beings had learned to separate religious questions from political ones, that political theology died in 16h-century Europe. We were wrong.1Islam is no longer exclusively a religion, but an ideology that provides a total framework for all aspects of political, social, economic, and cultural life in the Muslim world. Although Islam has continuously demonstrated the theme of resurgence throughout its history in response to the internal and external forces that challenge Muslim faith and society, the assertion of Islamism has strongly reemerged. Discontent is evident through the gradual movement towards Islamist ideology, whether or not the idea ofIslam strongly resonates among the populous. Individuals, despondentfrom the suppression of alternatives from oppressive regimes, look towards change. Organizations, such as the Muslim Brotherhood in Egypt, provide clear examples of the greater trend developing throughout the region ofthe Middle East and North Africa. #e political power and social in”uenceheld by the Brotherhood capitalizes on the Arab Republic of Egypt’s failureto support its peoples. Subsequently the dissatis!ed population turns to a movement that has the ability to provide the necessary services for survival;Islamism. #is increasing development is pushing moderate, mainstream Islam into the realm of radicalism through means of desperation.Part of the emergence of neorevivalism, the Muslim Brotherhood,established by Hassan al-Banna in 1928, saw the Islamic community at a critical crossroads and insisted that Muslims would !nd strength in the totalself-su$ciency of Islam.

The Future of the Muslim Brotherhood

Amr Al-Chobaki


The Muslim Brotherhood managed to maintain its organizational existence since its establishment in 1928, by the late Hasan Al-Banna. Throughout eight decades, it has managed to exist as a religious movement as well as a political and social organization. This, on one hand, helped it to be sufficiently strong to be distinguished from other political powers, but also made it weak and feeble in some other ways.

The Muslim Brotherhood as a movement is similar to other Egyptian political movements, as it was established at the time of the royal regime and a semi-liberal era. It clashed with the government during the time of President `Abd Al-Nasser, adapted to the regime of President Sadat, and tended to fluctuate in its relationship with President Mubarak, however, the relationship was based on partial elimination, just like the state during the age of President `Abd Al-Nasser. Moreover, it has been outlawed for most of its history; since 1954 until the present time (i.e. more than half a century).

The Muslim Brotherhood has continued to be both a witness and a party in the political and cultural dispute in Egypt and the Arab countries, throughout different historical periods; Egypt in the time of the royal regime and in the time of the republic with its three stages. This dispute was about issues of identity and cultural belonging, the relationship between the religion – on one hand – and politics, the East and the West on the other hand, as well as the coming and the inherited. The Muslim Brotherhood had a flexible political and intellectual reference that gave it a comprehensive conception of Islam.

Current Trends in the Ideology of the Egyptian Muslim Brotherhood

Dr. Israel Elad Altman

The American-led Middle East reform and democratization campaign of the last twoyears has helped shape a new political reality in Egypt. Opportunities have opened up fordissent. With U.S. and European support, local opposition groups have been able to takeinitiative, advance their causes and extract concessions from the state. The EgyptianMuslim Brotherhood movement (MB), which has been officially outlawed as a politicalorganization, is now among the groups facing both new opportunities and new risks.Western governments, including the government of the United States, are consideringthe MB and other “moderate Islamist” groups as potential partners in helping to advancedemocracy in their countries, and perhaps also in eradicating Islamist terrorism. Couldthe Egyptian MB fill that role? Could it follow the track of the Turkish Justice andDevelopment Party (AKP) and the Indonesian Prosperous Justice Party (PKS), twoIslamist parties that, according to some analysts, are successfully adapting to the rules ofliberal democracy and leading their countries toward greater integration with,respectively, Europe and a “pagan” Asia?This article examines how the MB has responded to the new reality, how it has handledthe ideological and practical challenges and dilemmas that have arisen during the pasttwo years. To what extent has the movement accommodated its outlook to newcircumstances? What are its objectives and its vision of the political order? How has itreacted to U.S. overtures and to the reform and democratization campaign? How has itnavigated its relations with the Egyptian regime on one hand, and other opposition forceson the other, as the country headed toward two dramatic elections in autumn 2005? Towhat extent can the MB be considered a force that might lead Egypt toward liberaldemocracy?

Will Politics Tame Egypt’s Muslim Brotherhood?

NEIL MacFARQUHAR


CAIRO, Dec. 7 – When stumping through the port city of Alexandria, whose crumbling mansions and rickety tram lines evoke long-faded glory, Sobhe Saleh of the Muslim Brotherhood vowed he had a different vision for Egypt’s future.

“If Islam were applied, no one would be hungry,” he roared recently to a crowd of fully veiled women ululating with joy. “Islam is a religion of construction. Islam is a religion of investment. Islam is a religion of development.”

Religion, in fact, should profoundly alter both Egypt’s domestic and foreign policy, said Mr. Saleh, a 52-year-old lawyer with a clipped helmet of steel-gray hair.

“If Islam were applied, the television would not show us prostitution and people lacking all decency!” he declared. “If Islam were applied, Iraq could not have been invaded, Israel could not occupy Jerusalem, and aggression could not have been used to humiliate Muslims everywhere!”

A long-expected day of reckoning is at hand in Egyptian politics now that the Brotherhood, an illegal organization with a violent past, is entering the corridors of power for the first time in significant numbers.

The outcome of the freest election in more than 50 years could determine whether political Islam will turn Egypt into a repressive, anti-American theocracy or if Islamic parties across the Arab world will themselves be transformed by participating in mainstream politics.

No sudden earthquake is expected. But initial results from the final round of voting on Wednesday showed that the Brotherhood had gained at least 12 more seats to bring its total to 88, with seven races from all three rounds still unsettled, according to a spokesman. That is five times the 17 seats the group won in 2000.

Democratization and Islamic Politics:

YOKOTA Takayuki�

The aim of this article is to explore the often contradictory correlation between democratizationand Islamic politics in Egypt, focusing on a new Islamic political party, the Wasat Party (Ḥizbal-Wasaṭ).Theoretically, democratization and Islamic politics are not incompatible if Islamic politicalorganizations can and do operate within a legal and democratic framework. On the other hand,this requires democratic tolerance by governments for Islamic politics, as long as they continueto act within a legal framework. In the Middle East, however, Islamic political parties are oftensuspected of having undemocratic agendas, and governments have often used this suspicion as ajustification to curb democratization. This is also the case with the Egyptian Muslim Brotherhood(Jam‘īya al-Ikhwān al-Muslimīn) under the Ḥusnī Mubārak regime. Although the Brotherhood is amainstream Islamic movement in Egypt, operating publicly and enjoying considerable popularity,successive governments have never changed its illegal status for more than half a century. Someof the Brotherhood members decided to form the Wasat Party as its legal political organ in order tobreak this stalemate.There have been some studies on the Wasat Party. Stacher [2002] analyzes the “Platformof the Egyptian Wasat Party” [Ḥizb al-Wasaṭ al-Miṣrī 1998] and explains the basic principlesof the Wasat Party as follows: democracy, sharī‘a (Islamic law), rights of women, and Muslim-Christian relations. Baker [2003] regards the Wasat Party as one of the new Islamist groups thathave appeared in contemporary Egypt, and analyzes its ideology accordingly. Wickham [2004]discusses the moderation of Islamic movements in Egypt and the attempt to form the WasatParty from the perspective of comparative politics. Norton [2005] examines the ideology andactivities of the Wasat Party in connection with the Brotherhood’s political activities. As theseearlier studies are mainly concerned with the Wasat Party during the 1990s and the early 2000s,I will examine the ideology and activities of the Wasat Party till the rise of the democratizationmovement in Egypt in around 2005. I will do so on the basis of the Wasat Party’s documents, suchas the “Platform of the New Wasat Party” [Ḥizb al-Wasaṭ al-Jadīd 2004]1), and my interviews withits members.

ISLAMISM IN SOUTHERN EGYPT

James Toth

For years, religious violence and terrorism in Middle Eastern countries such as Egypthave splashed across the headlines and surged across the screen, announcing yet anotherround of senseless death and destruction. While Arabists and Islamicists attemptto pick their way carefully through the ideological and intellectual minefields to makesense of what is happening, the wider public generally disregards their insights andinstead sticks to what it knows best: deeply ingrained prejudices and biases. Egyptian,Arab, Muslim—all are painted in a very unfavorable light. Even in Egypt, manybystanders show the same sorry prejudices. In the end, people simply blame the brutalityon inexplicable backward religious ideas and then move on.Yet comprehending terrorism and violence in places such as Egypt by recourse toan unnuanced religious fundamentalism is generally acknowledged not only to begthe question of why these events actually happen, but also to lead to misunderstandingsand misperceptions, and perhaps even to exacerbating existing tensions.1 Mostscholars agree that such seemingly “irrational” social behavior instead needs to beplaced in its appropriate context to be properly understood, and hence made rational.Analyzing these actions, then, involves situating this violence and destruction in theireconomic, political, and ideological milieu as these have developed historically, forthis so-called Islamic terrorism does not merely arise, ex nihilo, out of a timeless void.What follows, then, is one case study of one portion of the Islamic movement as itemerged principally in southern Egypt and as it was revealed through anthropologicalfieldwork conducted in one of this region’s major cities. This account takes a completelydifferent direction from that of stigmatizing this movement as a sordid collectionof terrorist organizations hell bent on the senseless destruction of Egypt and itsIslamic civilization.2 Because this view is somewhat at odds with the perceptions oflocal spectators, Egyptians in Cairo, and non–Egyptians inside and outside the country,I go to some length not only to discuss the movement itself but also to shed lighton why it might have received such negative publicity.