RSSΌλες οι εγγραφές με ετικέτα με: "Φετουλάχ Γκιουλέν"


Haldun Gulalp

Political Islam has gained heightened visibility in recent decades in Turkey. Large numbers of female students have begun to demonstrate their commitment by wearing the banned Islamic headdress on university campuses, and influential pro-Islamist TV
channels have proliferated. This paper focuses on the Welfare (Refah) Party as the foremost institutional representative of political Islam in Turkey.
The Welfare Party’s brief tenure in power as the leading coalition partner from mid-1996 to mid-1997 was the culmination of a decade of steady growth that was aided by other Islamist organizations and institutions. These organizations and institutions
included newspapers and publishing houses that attracted Islamist writers, numerous Islamic foundations, an Islamist labor-union confederation, and an Islamist businessmen’s association. These institutions worked in tandem with, and in support of, Welfare as the undisputed leader and representative of political Islam in Turkey, even though they had their own particularistic goals and ideals, which often diverged from Welfare’s political projects. Focusing on the Welfare Party, then, allows for an analysis of the wider social base upon which the Islamist political movement rose in Turkey. Since Welfare’s ouster from power and its eventual closure, the Islamist movement has been in disarray. This paper will, therefore, be confined to the Welfare Party period.
Welfare’s predecessor, the National Salvation Party, was active in the 1970s but was closed down by the military regime in 1980. Welfare was founded in 1983 and gained great popularity in the 1990s. Starting with a 4.4 percent vote in the municipal elections of 1984, the Welfare Party steadily increased its showing and multiplied its vote nearly five times in twelve years. It alarmed Turkey’s secular establishment first in the municipal elections of 1994, with 19 percent of all votes nationwide and the mayor’s seats in both Istanbul and Ankara, then in the general elections of 1995 when it won a plurality with 21.4 percent of the national vote. Nevertheless, the Welfare Party was only briefly able to lead a coalition government in partnership with the right-wing True Path Party of Tansu C¸ iller.

Τα Ισλαμικά Κόμματα της Αντιπολίτευσης και το Δυναμικό για δέσμευση της ΕΕ

Toby Archer

Heidi Huuhtanen

Υπό το πρίσμα της αυξανόμενης σημασίας των ισλαμιστικών κινημάτων στον μουσουλμανικό κόσμο και

τον τρόπο που η ριζοσπαστικοποίηση έχει επηρεάσει τα παγκόσμια γεγονότα από τις αρχές του αιώνα, το

Είναι σημαντικό για την ΕΕ να αξιολογήσει τις πολιτικές της έναντι των παραγόντων που μπορεί να είναι χαλαρά

αποκαλείται «ισλαμικός κόσμος». Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να ρωτήσετε εάν και πώς να συμμετάσχετε

με τις διάφορες ισλαμιστικές ομάδες.

Αυτό παραμένει αμφιλεγόμενο ακόμη και εντός της ΕΕ. Μερικοί πιστεύουν ότι το Ισλαμικό εκτιμά αυτό

που βρίσκονται πίσω από τα ισλαμιστικά κόμματα είναι απλώς ασυμβίβαστα με τα δυτικά ιδανικά της δημοκρατίας και

ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ άλλοι βλέπουν τη δέσμευση ως ρεαλιστική αναγκαιότητα λόγω της αυξανόμενης

εγχώρια σημασία των ισλαμιστικών κομμάτων και η αυξανόμενη εμπλοκή τους στη διεθνή

υποθέσεων. Μια άλλη προοπτική είναι ότι ο εκδημοκρατισμός στον μουσουλμανικό κόσμο θα αυξηθεί

ευρωπαϊκή ασφάλεια. Η εγκυρότητα αυτών και άλλων επιχειρημάτων σχετικά με το αν και πώς το

Η ΕΕ πρέπει να δεσμευτεί μπορεί να δοκιμαστεί μόνο με τη μελέτη των διαφορετικών ισλαμιστικών κινημάτων και

τις πολιτικές τους συνθήκες, χώρα ανά χώρα.

Ο εκδημοκρατισμός αποτελεί κεντρικό θέμα των δράσεων κοινής εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ, όπως στρώθηκε

στο άρθρο 11 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πολλά από τα κράτη που εξετάζονται σε αυτό

έκθεση δεν είναι δημοκρατική, ή όχι πλήρως δημοκρατικά. Στις περισσότερες από αυτές τις χώρες, Ισλαμιστής

κόμματα και κινήματα αποτελούν σημαντική αντίθεση στα κυρίαρχα καθεστώτα, και

σε ορισμένες αποτελούν το μεγαλύτερο αντιπολιτευτικό μπλοκ. Οι ευρωπαϊκές δημοκρατίες έπρεπε εδώ και καιρό

να αντιμετωπίσει κυβερνητικά καθεστώτα που είναι αυταρχικά, αλλά είναι νέο φαινόμενο να πατάς

για δημοκρατική μεταρρύθμιση σε κράτη όπου θα μπορούσαν να έχουν οι πιο πιθανοί δικαιούχοι, από το

άποψη της ΕΕ, διαφορετικές και μερικές φορές προβληματικές προσεγγίσεις της δημοκρατίας και της

σχετικές αξίες, όπως τα δικαιώματα των μειονοτήτων και των γυναικών και το κράτος δικαίου. Αυτές οι χρεώσεις είναι

συχνά στράφηκε ενάντια στα ισλαμιστικά κινήματα, Επομένως, είναι σημαντικό για τους ευρωπαίους φορείς χάραξης πολιτικής

έχουν ακριβή εικόνα των πολιτικών και των φιλοσοφιών των πιθανών εταίρων.

Οι εμπειρίες από διαφορετικές χώρες τείνουν να υποδηλώνουν ότι όσο περισσότερη ελευθερία είναι ισλαμιστές

επιτρέπονται τα πάρτι, τόσο πιο μετριοπαθείς είναι στις πράξεις και τις ιδέες τους. Σε ΠΟΛΛΟΥΣ

υποθέσεις ισλαμιστικά κόμματα και ομάδες έχουν εδώ και καιρό απομακρυνθεί από τον αρχικό τους στόχο

για την ίδρυση ενός ισλαμικού κράτους που θα διέπεται από τον ισλαμικό νόμο, και έχουν καταλήξει να δέχονται βασικά

δημοκρατικές αρχές του εκλογικού ανταγωνισμού για την εξουσία, η ύπαρξη άλλων πολιτικών

συναγωνιστές, και τον πολιτικό πλουραλισμό.

Islamist Parties : participation without power

Malika Zeghal

Over the last two decades, social and political movements grounding their ideologies in references to Islam have sought to become legal political parties in many countries of the Middle East and North Africa. Some of these Islamist movements have been authorized to take part lawfully in electoral competition. Among the best known is Turkey’s Justice and Development Party (AKP), which won a parliamentary majority in 2002 and has led the government ever since. Morocco’s own Party of Justice and Development (PJD) has been legal since the mid- 1990s and commands a significant bloc of seats in Parliament. Στην Αίγυπτο, η Μουσουλμανική Αδελφότητα (MB) has never been authorized to form a political party, but in spite of state repression it has successfully run candidates as nominal independents in both national and local elections.
Since the early 1990s, this trend has gone hand-in-hand with official policies of limited political liberalization. Together, the two trends have occasioned a debate about whether these movements are committed to “democracy.” A vast literature has sprung up to underline the paradoxes as well as the possible risks and benefits of including Islamist parties in the electoral process. The main paradigm found in this body of writing focuses on the consequences that might ensue when Islamists use democratic instruments, and seeks to divine the “true” intentions that Islamists will manifest if they come to power.

ο 500 οι μουσουλμάνοι με τη μεγαλύτερη επιρροή

John Esposito

Ibrahim Kalin

Η έκδοση που έχετε στα χέρια σας είναι η πρώτη από τις ετήσιες σειρές που ελπίζουμε ότι θα παρέχει ένα παράθυρο στους κινητές και τους δονητές του μουσουλμανικού κόσμου. Προσπαθήσαμε να αναδείξουμε ανθρώπους που έχουν επιρροή ως μουσουλμάνους, αυτό είναι, άτομα των οποίων η επιρροή πηγάζει από την πρακτική τους στο Ισλάμ ή από το γεγονός ότι είναι μουσουλμάνοι. Πιστεύουμε ότι αυτό δίνει πολύτιμη εικόνα για τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους οι Μουσουλμάνοι επηρεάζουν τον κόσμο, και δείχνει επίσης την ποικιλομορφία του πώς ζουν οι άνθρωποι ως μουσουλμάνοι σήμερα. Η επιρροή είναι μια δύσκολη έννοια. Η σημασία του προέρχεται από τη λατινική λέξη influens που σημαίνει εισροή, δείχνοντας σε μια παλιά αστρολογική ιδέα ότι αόρατες δυνάμεις (σαν το φεγγάρι) επηρεάζουν την ανθρωπότητα. Τα στοιχεία αυτής της λίστας έχουν την ικανότητα να επηρεάσουν και την ανθρωπότητα. Με διάφορους τρόπους, κάθε άτομο σε αυτήν τη λίστα έχει επιρροή στη ζωή ενός μεγάλου αριθμού ανθρώπων στη γη. ο 50 Τα πρόσωπα με τη μεγαλύτερη επιρροή παρουσιάζονται προφίλ. Η επιρροή τους προέρχεται από ποικίλες πηγές; Ωστόσο, τους ενώνει το γεγονός ότι το καθένα επηρεάζει τεράστια τμήματα της ανθρωπότητας. 500 ηγέτες σε 15 κατηγορίες — Ακαδημαϊκά, Πολιτικός,Διοικητικός, Καταγωγή, Κήρυκες, γυναίκες, Νεολαία, Φιλανθρωπία, Ανάπτυξη,Επιστήμη και Τεχνολογία, Τέχνες και Πολιτισμός, Μεσο ΜΑΖΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ, Ριζοσπάστες, Διεθνή Ισλαμικά Δίκτυα, και Θέματα της Ημέρας—για να σας βοηθήσουν να κατανοήσετε τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους το Ισλάμ και οι Μουσουλμάνοι επηρεάζουν τον κόσμο σήμερα. Δύο σύνθετες λίστες δείχνουν πώς λειτουργεί η επιρροή με διαφορετικούς τρόπους: Το InternationalIslamic Networks δείχνει ανθρώπους που βρίσκονται επικεφαλής σημαντικών διεθνικών δικτύων μουσουλμάνων, και τα Θέματα της Ημέρας επισημαίνουν άτομα των οποίων η σημασία οφείλεται σε τρέχοντα ζητήματα που επηρεάζουν την ανθρωπότητα.

Beyond Post-Islamism

Ιχσάν Γιλμάζ

With the increased international prominence of Turkey and its successful and internationallyrespected AK Party government, the Academia’s attention has focused on the Turkish Islamistexperience. Turkey had already been seen as an almost unique case as far Islam-state-secularismdemocracyrelations were concerned but the recent transformation of Turkish Islamism coupledwith the global turmoil in the post-9/11 world has made the Turkish case much more important.While Turkish Islamists’ recent transformation that has brought about their rise to the power hasbeen applauded at home and abroad, there are relatively very few studies that analyze theirtransformation by taking into account the unique experience of Turkish Islamism starting from the18th & 19th centuries’ Ottoman secularization, Young Ottomans of the 1860s and the Ottomanconstitutionalism and democracy. Εξάλλου, some dynamics that affected the change in theTurkish Islamists’ Islamic normative framework have not been analyzed in detail. όπως η Χαμάς, this studyendeavors to analyze the main factors behind the newly emerged tolerant normative framework ofthe AK Party leaders who were formerly Islamists. After showing that there are good historicalreasons arising from the Ottoman experience of secularism and democracy and arguing based on abrief theoretical discussion of the plurality of Islamisms, it argues that the Turkish Islamism hasalways differed from the other Islamist experiences. Επομένως, in this study, a detailed evaluationof the Turkish Islamist experience starting from the Young Ottomans is undertaken. Επειτα, thispaper attempts to show that Islamic groups’ physical and discursive interaction has been a crucialfactor in the Turkish Islamism’s transformation. Main premise of this paper is that the Gülenmovement has been the most influential factor that has helped the AK Party leaders to develop amore tolerant normative framework and to eventually jettison their Islamism. It is of coursedifficult to establish casual relationship between two social phenomena but one can underscorecorrelations. As the main hypothesis is that the Gülen movement has been the most influentialfactor in the normative transformation of the former Islamists’ mental frameworks and theirreligio-political worldviews, this paper provides a comparative discourse analysis betweenFethullah Gülen’s and Islamists’ ideas on several issues that have been relevant for both Islamismand newly-emerged post-Islamism. To identify these relevant issues (secularism, pluralism,Δημοκρατία, rule of law, nationalism, state, ισλαμισμός, religiosity, the other, borders and dialogue),the paper provides a brief theoretical discussion of Islamism and post-Islamism that will also helpthe reader to understand the fundamental differences between Islamism and the Gülenian thought.


Φέργκιουσον Caki

The Nurju movement1, being the oldest moderate Islamist movement which is probably peculiar to Modern Turkey, was broken into several groups since Said Nursi, the founder of the movement, passed away in 1960. At the present time, there are more than ten nurcu groups with different agendas and strategies. Despite all their differences, today the Nurju groups seem to acknowledge each other’s identity and try to keep a certain level of solidarity. Theplace of the Fethullah Gulen group within the Nurju movement, ωστόσο, seems to be a bit shaky.Fethullah Gulen (b.1938) split himself, at least in appearance, from the overall Nurju movement in 1972 and succeeded in establishing his own group with a strong organizational structure in the 1980’s and the 90’s. Due to the development of its broad school network both in Turkey and abroad2, his group attracted attention. Those schools fascinated not only Islamist businessmen and middle classes but also a large number of secularist intellectuals and politicians. Although it originally emerged out of the overall Nurju movement, some believe that the number of the followers of the Fethullah Gulen group is much larger than that of the total of the rest of the nurju groups. Ακόμη, there seems to be enough reason to think that there was a price to pay for this success: alienation from other Islamist groups as well as from the overall Nurju movement of which the Fethullah Gulen group3 itself is supposed to be a part.

Προοδευτική ισλαμικής σκέψης, της κοινωνίας των πολιτών και το κίνημα Gulen σε εθνικό επίπεδο

Greg Barton

Φετουλάχ Γκιουλέν (born 1941), or Hodjaeffendi as he is known affectionately by hundreds of thousands of people in his native Turkey and abroad, is one of the most significant Islamic thinkers and activists to have emerged in the twentieth century. His optimistic and forward-looking thought, with its emphasis on self development of both heart and mind through education, of engaging proactively and positively with the modern world and of reaching out in dialogue and a spirit of cooperation between religious communities, social strata and nations can be read as a contemporary reformulation of the teachings of Jalaluddin Rumi, Yunus Emre, and other classic Sufi teachers (Michel, 2005ένα, 2005b; Saritoprak, 2003; 2005ένα; 2005b; Unal and Williams, 2005). More specifically, Gulen can be seen to be carrying on where Said Nursi (1876-1960), another great Anatolian Islamic intellectual, left off: chartinga way for Muslim activists in Turkey and beyond to effectively contribute to the development of modern society that avoids the pitfalls and compromises of party-political activism and replaces the narrowness of Islamist thought with a genuinely inclusive and humanitarian understanding of religion’s role in the modern world (Abu-Rabi, 1995; Markham and Ozdemir, 2005; Vahide, 2005, Yavuz, 2005ένα).