RSSรายการทั้งหมดที่ติดแท็กด้วย: "ยุโรป"

อิรักและในอนาคตทางการเมืองของศาสนาอิสลาม

Piscatori James

Sixty-five years ago one of the greatest scholars of modern Islam asked the simple question, อิสลามที่ไหน"?", โลกอิสลามเป็นที่ไป? It was a time of intense turmoil in both the Western and Muslim worlds – the demise of imperialism and crystallisation of a new state system outside Europe; the creation and testing of the neo- Wilsonian world order in the League of Nations; the emergence of European Fascism. Sir Hamilton Gibb recognised that Muslim societies, ไม่สามารถหลีกเลี่ยงแนวโน้มของโลกอาทิ, were also faced with the equally inescapable penetration of nationalism, secularism, and Westernisation. While he prudently warned against making predictions – hazards for all of us interested in Middle Eastern and Islamic politics – he felt sure of two things:
(a) the Islamic world would move between the ideal of solidarity and the realities of division;
(B) the key to the future lay in leadership, หรือพูด authoritatively ที่สำหรับศาสนาอิสลาม.
Today Gibb’s prognostications may well have renewed relevance as we face a deepening crisis over Iraq, แฉสงครามขยายตัวและการโต้เถียงในความหวาดกลัว, and the continuing Palestinian problem. In this lecture I would like to look at the factors that may affect the course of Muslim politics in the present period and near-term future. Although the points I will raise are likely to have broader relevance, I will draw mainly on the case of the Arab world.
Assumptions about Political Islam There is no lack of predictions when it comes to a politicised Islam or Islamism. ‘Islamism’ is best understood as a sense that something has gone wrong with contemporary Muslim societies and that the solution must lie in a range of political action. มักจะใช้แทนกันได้กับ'การนับถือหลักเดิม', Islamism is better equated with ‘political Islam’. Several commentators have proclaimed its demise and the advent of the post-Islamist era. They argue that the repressive apparatus of the state has proven more durable than the Islamic opposition and that the ideological incoherence of the Islamists has made them unsuitable to modern political competition. The events of September 11th seemed to contradict this prediction, ยัง, ไม่หวั่นไหว, they have argued that such spectacular, virtually anarchic acts only prove the bankruptcy of Islamist ideas and suggest that the radicals have abandoned any real hope of seizing power.

Conflicts over Mosques in Europe

นักเรียน Stefano

As the reader will immediately see, the present study is the only one in the series not to have a general point of reference. Instead of addressing a broad issue such as places of worship, it focuses right from the outset on a single issue: the question of mosques, which is identified as a separate issue with its own specific characteristics.
This approach faithfully reflects the current state of affairs, as we will demonstrate in the pages below. Although forms of discrimination on the basis of religion are not completely absent – in particular, cases of discrimination towards certain minority religions or religious beliefs, some of which have even come before the European courts – in no country and in no other case has the opening of places of worship taken on such a high profile in the public imagination as the question of mosques and Islamic places of worship. With the passage of time, the question of mosques has led to more and more frequent disputes, debates, conflicts and posturing, even in countries where such conflicts were previously unknown and mosques were already present. This simple fact already puts us on a road that we might define as ‘exceptionalism’ with reference to Islam: a tendency to see Islam and Muslims as an exceptional case rather than a standard one; a case that does not sit comfortably with others relating to religious pluralism, และ
which therefore requires special bodies, actions and specifically targeted reactions, unlike those used for other groups and religious minorities, และ (as in the present study) specific research. 8 Conflicts over mosques in Europe An example of this exceptionalism is seen in the forms of representation of Islam in various European countries, which vary from case to case but differ, in particular, with respect to the recognized practices of relations between states and religious denominations in general. The most symbolic case is the creation in various countries, such as France, ประเทศสเปน, Belgium and Italy, of collective bodies of Islamic representation, with forms that often contradict the principles of non‑interference in the internal affairs of religious communities proclaimed and enshrined for other denominations and religious minorities. Forms of exceptionalism from a legal, political and social perspective are, อย่างไรก็ตาม, present in many other fields, following a pervasive trend which affects countries with the widest range of state structures and which appears to be in a phase of further growth.
This situation, together with the increasingly evident emergence into the public arena of the dynamics of a conflict involving Islam (a kind of conflict in which the construction of mosques is the most frequent and widespread cause of disagreement), led to a desire to analyse recent cases of conflict, including clashes in countries that are regarded as peripheral within the European Union (EU) or
that lie beyond its borders. For this reason, we have chosen, contrary to the usual practice, to pay closest attention to the least studied and analysed countries, for which scientific literature is least abundant. Setting off on this supposition, we believe that meaningful data for the interpretation of broader dynamics may emerge from an extensive analysis of the frequency and pervasiveness of these conflicts, which are also affecting countries with a long history of immigration and are more generally affecting the relationship between Islam and Europe.For this reason we conducted a set of empirical investigations across seven European countries that are among the least studied and least known in this respect. We selected three Mediterranean countries which in certain respects vary greatly from one another: two countries in similar situations, where there is new immigration from Muslim countries and the memory of ancient historical domination (Spain and Italy); and one in which there is new immigration
from Muslim countries along with a significant historical Islamic presence (the memory of Turkish Ottoman domination) that poses a number of problems (Greece). Also chosen were two countries which have a very significant historical Islamic presence but which also face a number of new problems (Austria and Bosnia‑Herzegovina); the Nordic country with the largest Islamic presence (Sweden); and a central European country which has a long history of immigration and a particular institutional nature (เบลเยี่ยม). The last of these is also notable for its markedly local management of conflicts, which from a methodological perspective makes it an interesting control group.

วัฒนธรรมทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, ประชาธิปไตย, และสิทธิมนุษยชน

Daniel E. ราคา

จะได้รับการเสนอว่าศาสนาอิสลามอำนวยความสะดวกในเผด็จการ, contradicts

ค่านิยมของสังคมตะวันตก, และส่งผลกระทบต่อผลอย่างมีนัยสำคัญทางการเมืองที่สำคัญ

ในประเทศมุสลิม. จึง, นักวิชาการ, แสดงความเห็น, รัฐบาลและ

เจ้าหน้าที่บ่อยชี้ไปที่การนับถือหลักเดิมของศาสนาอิสลาม '' '' เป็นต่อไป

ภัยคุกคามทางอุดมการณ์เพื่อประชาธิปไตยเสรีนิยม. มุมมองนี้, อย่างไรก็ตาม, เป็นไปตามหลัก

การวิเคราะห์ตัวบท, ทฤษฎีทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, และการโฆษณาการศึกษาเฉพาะกิจ

ของแต่ละประเทศ, ซึ่งจะไม่พิจารณาปัจจัยอื่น ๆ. มันคือการต่อสู้ของฉัน

ที่ข้อความและประเพณีของศาสนาอิสลาม, เช่นผู้ที่นับถือศาสนาอื่น,

สามารถใช้ในการสนับสนุนความหลากหลายของระบบการเมืองและนโยบาย. ประเทศ

เฉพาะการศึกษาและอธิบายไม่ได้ช่วยให้เราเพื่อหารูปแบบที่จะช่วยให้

เราจะอธิบายความสัมพันธ์ที่แตกต่างกันระหว่างศาสนาอิสลามและการเมืองใน

ประเทศในโลกมุสลิม. ด้วยเหตุนี้, วิธีการใหม่ในการศึกษาของ

การเชื่อมต่อระหว่างศาสนาอิสลามและทางการเมืองจะเรียกร้องให้.
ผมขอแนะนำ, ผ่านการประเมินอย่างเข้มข้นของความสัมพันธ์ระหว่างศาสนาอิสลาม,

ประชาธิปไตย, และสิทธิมนุษยชนในระดับข้ามชาติ, ที่มากเกินไป

เน้นจะถูกวางไว้ในอำนาจของศาสนาอิสลามเป็นผู้ทรงอิทธิพลทางการเมือง. ฉันแรก

การใช้กรณีศึกษาเปรียบเทียบ, ซึ่งมุ่งเน้นไปที่ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการมีอิทธิพลซึ่งกันและกัน

ระหว่างกลุ่มอิสลามและระบอบการปกครอง, อิทธิพลทางเศรษฐกิจ, cleavages ชาติพันธุ์,

และการพัฒนาสังคม, เพื่ออธิบายความแปรปรวนในอิทธิพลของ

ศาสนาอิสลามทางการเมืองในแปดประเทศ.

Islamist ภาคีฝ่ายค้านและศักยภาพในการหมั้นของสหภาพยุโรป

อาร์เชอร์ Toby

Huuhtanen Heidi

In light of the increasing importance of Islamist movements in the Muslim world and

the way that radicalisation has influenced global events since the turn of the century, it

is important for the EU to evaluate its policies towards actors within what can be loosely

termed the ‘Islamic world’. It is particularly important to ask whether and how to engage

with the various Islamist groups.

This remains controversial even within the EU. Some feel that the Islamic values that

lie behind Islamist parties are simply incompatible with western ideals of democracy and

สิทธิมนุษยชน, while others see engagement as a realistic necessity due to the growing

domestic importance of Islamist parties and their increasing involvement in international

affairs. Another perspective is that democratisation in the Muslim world would increase

European security. The validity of these and other arguments over whether and how the

EU should engage can only be tested by studying the different Islamist movements and

their political circumstances, country by country.

Democratisation is a central theme of the EU’s common foreign policy actions, as laid

out in Article 11 of the Treaty on European Union. Many of the states considered in this

report are not democratic, or not fully democratic. In most of these countries, Islamist

parties and movements constitute a significant opposition to the prevailing regimes, และ

in some they form the largest opposition bloc. European democracies have long had to

deal with governing regimes that are authoritarian, but it is a new phenomenon to press

for democratic reform in states where the most likely beneficiaries might have, from the

EU’s point of view, different and sometimes problematic approaches to democracy and its

related values, such as minority and women’s rights and the rule of law. These charges are

often laid against Islamist movements, so it is important for European policy-makers to

have an accurate picture of the policies and philosophies of potential partners.

Experiences from different countries tends to suggest that the more freedom Islamist

parties are allowed, the more moderate they are in their actions and ideas. In many

cases Islamist parties and groups have long since shifted away from their original aim

of establishing an Islamic state governed by Islamic law, and have come to accept basic

democratic principles of electoral competition for power, the existence of other political

competitors, and political pluralism.

RADICALISATION Islamist

PREFACE
RICHARD YOUNGS
MICHAEL EMERSON

Issues relating to political Islam continue to present challenges to European foreign policies in the Middle East and North Africa (MENA). As EU policy has sought to come to terms with such challenges during the last decade or so political Islam itself has evolved. Experts point to the growing complexity and variety of trends within political Islam. Some Islamist organisations have strengthened their commitment to democratic norms and engaged fully in peaceable, mainstream national politics. Others remain wedded to violent means. And still others have drifted towards a more quietist form of Islam, disengaged from political activity. Political Islam in the MENA region presents no uniform trend to European policymakers. Analytical debate has grown around the concept of ‘radicalisation’. This in turn has spawned research on the factors driving ‘de-radicalisation’, and conversely, ‘re-radicalisation’. Much of the complexity derives from the widely held view that all three of these phenomena are occurring at the same time. Even the terms themselves are contested. It has often been pointed out that the moderate–radical dichotomy fails fully to capture the nuances of trends within political Islam. Some analysts also complain that talk of ‘radicalism’ is ideologically loaded. At the level of terminology, we understand radicalisation to be associated with extremism, but views differ over the centrality of its religious–fundamentalist versus political content, and over whether the willingness to resort to violence is implied or not.

Such differences are reflected in the views held by the Islamists themselves, as well as in the perceptions of outsiders.

เป็นนโยบาย, โง่

John L. Edwards

US foreign policy and political Islam today are deeply intertwined. Every US president since Jimmy Carter has had to deal with political Islam; none has been so challenged as George W. พุ่ม. Policymakers, particularly since 9/11, have demonstrated an inability and/or unwillingness to distinguish between radical and moderate Islamists. พวกเขาได้รับการรักษาส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลามทางการเมืองว่าเป็นภัยคุกคามทั่วโลกคล้ายกับวิธีการที่ลัทธิคอมมิวนิสต์ถูกมองว่า. อย่างไรก็ตาม, even in the case of Communism, foreign policymakers eventually moved from an ill-informed, broad-brush, and paranoid approach personified by Senator Joseph McCarthy in the 1950s to more nuanced, pragmatic, and reasonable policies that led to the establishment of relations with China in the 1970s, even as tensions remained between the United States and the Soviet Union.

As Islamist parties continue to rise in prominence across the globe, it is necessary that policymakers learn to make distinctions and adopt differentiated policy approaches. นี้ต้องมีความรู้ความเข้าใจในสิ่งที่กระตุ้นและแจ้งฝ่ายอิสลามและการสนับสนุนที่พวกเขาได้รับ, including the ways in which some US policies feed the more radical and extreme Islamist movements while weakening the appeal of the moderate organizations to Muslim populations. It also requires the political will to adopt approaches of engagement and dialogue. This is especially important where the roots of political Islam go deeper than simple anti-Americanism and where political Islam is manifested in non-violent and democratic ways. The stunning electoral victories of HAMAS in Palestine and the Shi’a in Iraq, การเกิดภราดรภาพมุสลิมเป็นฝ่ายค้านในรัฐสภาชั้นนำในอียิปต์, and Israel’s war against HAMAS and Hizbollah go to the heart of issues of democracy, ลัทธิก่อการร้าย, and peace in the Middle East.

Global terrorism has also become the excuse for many Muslim autocratic rulers and Western policymakers to backslide or retreat from democratization. They warn that the promotion of a democratic process runs the risk of furthering Islamist inroads into centers of power and is counterproductive to Western interests, encouraging a more virulent anti-Westernism and increased instability. ดังนั้น, ตัวอย่างเช่น, despite HAMAS’ victory in free and democratic elections, the United States and Europe failed to give the party full recognition and support.

ในความสัมพันธ์ระหว่างตะวันตกและโลกมุสลิม, phrases like a clash of civilizations or a clash of cultures recur as does the charge that Islam is incompatible with democracy or that it is a particularly militant religion. แต่ปัญหาหลักศาสนาและวัฒนธรรมหรือเป็นการเมือง? เป็นสาเหตุหลักของความรุนแรงและการต่อต้าน Westernism, especially anti-Americanism, extremist theology or simply the policies of many Muslim and Western governments?


เดินทางระหว่าง NEIGHBOURS MUSLIM ยุโรป

Lagendijk Joost

Jan Wiersma Marinus

“A ring of friends surrounding the Union [], from Morocco to Russia”.This is how, in late 2002, the then President of the European Commission, Romano Prodi, described the key challenge facing Europe following the planned enlargement of 2004. The accession process had built up momentum, and the former communist countries of Central Europe had been stabilised and were transforming themselves into democracies. EU membership was not directly on the agenda for countries beyond the enlargement horizon, อย่างไรก็ตาม. How could Europe prevent new dividing lines forming at its borders? How could the European Union guarantee stability, security and peace along its perimeter? Those questions were perhaps most pertinent to the EU’s southern neighbours. Since 11 กันยายน 2001, in particular, our relations with the Islamic world have been imbued with a sense of urgency. Political developments in our Islamic neighbour countries bordering the Mediterranean could have a tremendous impact on European security. Although the area is nearby, the political distance is great. Amid threatening language about a ‘clash of civilisations’, the EU quickly drew the conclusion that conciliation and cooperation, rather than confrontation, constituted the best strategy for dealing with its southern neighbours.

ประชาชาติมุสลิมในประเทศเบลเยี่ยม

Merley Steve,
นักวิเคราะห์อาวุโส


ประชาชาติมุสลิมทั่วโลกได้รับการแสดงในยุโรปตั้งแต่ 1960 เมื่อ SaidRamadan, หลานชายของฮัสซันอัลบ้านนา, founded a mosque in Munich.1 Since that time,Brotherhood organizations have been established in almost all of the EU countries, as well asnon-EU countries such as Russia and Turkey. Despite operating under other names, some ofthe organizations in the larger countries are recognized as part of the global MuslimBrotherhood. เช่น, the Union des Organizations Islamiques de France (UOIF) isgenerally regarded as part of the Muslim Brotherhood in France. The network is alsobecoming known in some of the smaller countries such as the Netherlands, where a recentNEFA Foundation report detailed the activities of the Muslim Brotherhood in that country.2Neighboring Belgium has also become an important center for the Muslim Brotherhood inEurope. A 2002 report by the Intelligence Committee of the Belgian Parliament explainedhow the Brotherhood operates in Belgium:“The State Security Service has been following the activities of the InternationalMuslim Brotherhood in Belgium since 1982. The International MuslimBrotherhood has had a clandestine structure for nearly 20 ปีที่. The identityof the members is secret; they operate in the greatest discretion. They seek tospread their ideology within the Islamic community of Belgium and they aimin particular at the young people of the second and third generation ofimmigrants. In Belgium as in other European countries, they try to take controlof the religious, social, and sports associations and establish themselves asprivileged interlocutors of the national authorities in order to manage Islamicaffairs. The Muslim Brotherhood assumes that the national authorities will bepressed more and more to select Muslim leaders for such management and,in this context, they try to insert within the representative bodies, individualsinfluenced by their ideology.

ประชาชาติมุสลิมในยุโรป

T คุณ Brigi พล
Shumuliyyat al - Islam (เป็นศาสนาอิสลามครอบคลุมทุกด้านของชีวิต) is the first of twenty principles laid out by the
founder of the Muslim Brotherhood movement, Hassan al - Banna, to teach his followers the proper understanding
of Islam. Even though this principle, usually translated as the “comprehensive way of life,” still remains integral
to the teachings of the members of the Brotherhood, both in Egypt and in Europe, it is strangely enough
neither commented upon in scholarly references nor by the wider public. When the Federation of Islamic
Organizations in Europe (FIOE, representing the Muslim Brotherhood movement at the European level) presented the European Muslim Charter to the international press in January 2008, none pinpointed this “universal dimension” of their understanding of Islam despite the potential tensions or even incompatibilities, both political and
legal, that this concept might have on a discourse on integration and citizenship. What do the Muslim Brothers traditionally say about this concept and how do they justify their call for it? What are its constituents
and the scope of its application? Are there any significant modifications to the concept in attempting to contextualize it within a pluralist Europe?

Conquest ประชาชาติมุสลิมของยุโรป

Vidino Lorenzo


นับตั้งแต่ก่อตั้งใน 1928, ประชาชาติมุสลิม (Hizb Al - Ikhwan al - มุสลิม) มีอิทธิพลต่อชีวิตอย่างลึกซึ้งทางการเมืองของตะวันออกกลาง. คำขวัญของมันคือบอก: “อัลลอเป็นเป้าหมายของเรา. บีนั้นเป็นผู้นำของเรา. อัลกุรอานเป็นกฎหมายของเรา. ญิฮาดเป็นวิธีของเรา. ตายในทางของอัลลอเป็นความหวังสูงสุดของเรา”

ในขณะที่ประชาชาติของอนุมูลอิสระมีความคิดความเชื่อที่มีรูปร่างของคนรุ่นของ Islamists, ที่ผ่านมาสองทศวรรษที่ผ่านมา, มันได้หายไปบางส่วนของพลังงานและการอุทธรณ์ในตะวันออกกลาง, บดโดยการปราบปรามที่รุนแรงของระบอบการปกครองท้องถิ่นและ snubbed โดยรุ่นลูกรุ่นหลานของ Islamists ที่มักจะชอบองค์กรที่รุนแรงมากขึ้น.

แต่ตะวันออกกลางเป็นเพียงส่วนหนึ่งของโลกมุสลิม. ยุโรปได้กลายเป็นศูนย์บ่มเพาะความคิดและการพัฒนาทางการเมือง Islamist. 1960 ตั้งแต่ต้น, สมาชิกมุสลิมและประชาชาติ sympathizers ได้ย้ายไปยังยุโรปและที่จัดตั้งขึ้นช้า แต่อย่างมั่นคงเครือข่ายกว้างและเป็นที่จัดงานของมัสยิด, องค์กรการกุศล, และองค์กรศาสนาอิสลาม. ซึ่งแตกต่างจากชุมชนอิสลามที่ใหญ่กว่า, เป้าหมายสูงสุดของประชาชาติมุสลิมไม่อาจจะเพียงแค่ “เพื่อช่วยให้ชาวมุสลิมเป็นพลเมืองที่ดีที่สุดพวกเขาสามารถ,” แต่เป็นเรื่องของกฎหมายอิสลามที่จะขยายไปทั่วยุโรปและสหรัฐอเมริกา.[2]

สี่ทศวรรษของการเรียนการสอนและการเพาะปลูกมีการจ่ายเงินออก. นักเรียนผู้ลี้ภัยที่อพยพมาจากตะวันออกกลางสี่สิบปีมาแล้วและตอนนี้ลูกหลานของพวกเขานำไปสู่องค์กรที่เป็นตัวแทนของชุมชนมุสลิมท้องถิ่นในความผูกพันของพวกเขากับชนชั้นสูงทางการเมืองของยุโรป. รับการสนับสนุนจากผู้ร่วมสมทบใจดีจากอ่าวเปอร์เซีย, พวกเขาเป็นประธานศูนย์เครือข่ายที่ครอบคลุมเกือบทุกประเทศในยุโรป.

องค์กรเหล่านี้นำเสนอตัวเองเป็นหลัก, เช่นเดียวกับพวกเขายังคงโอบกอดดูรุนแรงประชาชาติและรักษาเชื่อมโยงไปยังผู้ก่อการร้าย. ปานกลางและมีวาทศิลป์ดีพูดภาษาเยอรมัน, ดัตช์, ฝรั่งเศสและ, พวกเขาได้รับการยอมรับในหมู่รัฐบาลยุโรปและสื่อเหมือนกัน. นักการเมืองคลื่นวิ่งข้ามทางการเมืองเพื่อดึงดูดผู้ใช้ทุกครั้งปัญหาที่เกี่ยวข้องกับชาวมุสลิมเกิดขึ้นหรือ, เพิ่มเติม parochially, เมื่อพวกเขาแสวงหาออกเสียงลงคะแนนของชุมชนมุสลิม burgeoning.

แต่, พูดภาษาอาหรับหรือตุรกีก่อน fellows ของพวกเขาชาวมุสลิม, พวกเขาวางซุ้มของพวกเขาและโอบกอดลัทธินิยมความรุนแรง. ในขณะที่ผู้แทนของพวกเขาพูดเกี่ยวกับบทสนทนา interfaith และบูรณาการในโทรทัศน์, มัสยิดของพวกเขาเกลียดชังและประกาศเตือนเกี่ยวกับความชั่วปวงบ่าวของสังคมตะวันตก. ขณะที่พวกเขาประณามการสังหารสาธารณะของผู้โดยสารในมาดริดและเด็กวัยเรียนในรัสเซีย, พวกเขายังคงเพิ่มเงินสำหรับ Hamas และองค์กรก่อการร้ายอื่น ๆ. ชาวยุโรป, ความกระตือรือร้นที่จะสร้างการสนทนากับชนกลุ่มน้อยชาวมุสลิมของพวกเขาไม่พอใจมากขึ้น, มองข้ามความซ้ำซ้อนนี้. โดยเฉพาะกรณีที่มองเห็นได้ในเยอรมนี, ซึ่งยังคงมีสถานที่ที่มีความสำคัญที่สำคัญในยุโรป, ไม่เพียง แต่เนื่องจากที่ตั้งของสถานที่ใจกลางทวีปยุโรป, แต่ยังเพราะเล่นโฮสต์ที่คลื่นใหญ่ครั้งแรกของผู้อพยพชาวมุสลิมและประชาชาติเป็นโฮสต์เพื่อนำประชาชาติที่ดีที่สุดที่จัด. ปฏิกิริยาของรัฐบาลเยอรมันนอกจากนี้ยังให้คำแนะนำหากเพียงเพื่อแสดงถึงอันตรายของการยอมรับการวาทศิลป์ประชาชาติมุสลิมที่มูลค่า, โดยไม่ต้องดูที่ขอบเขตที่กว้างขึ้นของกิจกรรม.