RSSรายการทั้งหมดที่ติดแท็กด้วย: "ประชาธิปไตย"


Burghul Amira

Despite major consensus amongst a large number of philosophers and historians that the

principles and teachings of Islam caused a fundamental change in the position of women

compared to the prevailing situation in countries in both East and West at the time, and despite

the agreement of a large number of thinkers and legislators that women during the time of the

Prophet (PBUH) were granted rights and legal privileges not granted by man-made laws until

recently, propaganda campaigns by Westerners and people with a Westernised perspective

consistently accuse Islam of being unjust to women, of imposing restrictions on them, และ

marginalising their role in society.

This situation has been made worse by the atmosphere and conditions prevalent across the

Muslim world, where ignorance and poverty have produced a limited understanding of religion

and family and human relations which occlude justice and a civilised way of life, เฉพาะ

between men and women. The small group of people who have been granted opportunities to

acquire an education and abilities have also fallen into the trap of believing that achieving justice

for women and capitalising on their abilities is dependent upon rejecting religion and piety and

adopting a Western way of life, as a result of their superficial studies of Islam on the one hand

and the effect of life’s diversions on the other.

Only a very small number of people from these two groups have managed to escape and cast off

their cloaks of ignorance and tradition. These people have studied their heritage in great depth

and detail, and have looked at the results of Western experiences with an open mind. They have

distinguished between the wheat and the chaff in both the past and the present, and have dealt

scientifically and objectively with the problems which have arisen. They have refuted the false

charges made against Islam with eloquent arguments, and have admitted to concealed flaws.

They have also re-examined the sayings and customs of the Infallible Ones in order to

distinguish between what is established and holy and what has been altered and distorted.

The responsible behaviour of this group has established new directions and new ways of dealing

with the question of women in Islamic societies. They have clearly not yet tackled all problems

and found final solutions for the many legislative gaps and deficiencies, but they have laid the

ground for the emergence of a new model for Muslim women, who are both strong and

committed to the legal and effective foundations of their society.

With the triumph of the Islamic Revolution in Iran and the blessing of its leaders, which is the

main religious authority for the participation of women and their effective political and social

participation, the scope for strong debate over women in Islam has been significantly expanded.

The model of Muslim women in Iran has spread to Islamic resistance movements in Lebanon,

Palestine other Arab countries and even the Western world, and as a result, propaganda

campaigns against Islam have abated to some extent.

The emergence of Salafi Islamic movements such as the Taliban in Afghanistan and similar

Salafi movements in Saudi Arabia and North Africa, and their fanatical way of treating women,

have provoked nervous onlookers fearing an Islamic resurgence into launching new propaganda

campaigns accusing Islam of inspiring terrorism and being backwards and unjust towards



ย้อนกลับ, ไมเคิลคี ธ, Khan Azra,
Shukra Kalbir และ Solomos จอห์น

ในเหตุการณ์การโจมตีใน World Trade Center บน 11 กันยายน 2001, และมาดริดและการวางระเบิดในกรุงลอนดอนของ 2004 และ 2005, a literature that addresses the forms and modalities of religious expression – particularly Islamic religious expression – has flourished in the penumbral regions that link mainstream social science to social policy design, think tanks and journalism. Much of the work has attempted to define attitudes or predispositions of a Muslim population in a particular site of tension such as London or the UK (Barnes, 2006; ให้คำปรึกษา Ethnos, 2005; GFK, 2006; GLA, 2006; สกุล Populus, 2006), or critiqued particular forms of social policy intervention (สดใส, 2006a; Mirza et al, 2007). Studies of Islamism and Jihadism have created a particular focus on the syncretic and complex links between Islamic religious faith and forms of social movement and political mobilization (Husain, 2007; Kepel, 2004, 2006; McRoy, 2006; เนวิลล์ Jones - et al, 2006, 2007; ฟิลิปส์, 2006; รอย, 2004, 2006). ตามอัตภาพ, the analytical focus has spotlighted the culture of Islam, ระบบความเชื่อของซื่อสัตย์, and the historical and geographical trajectories of Muslim populations across the world in general and in ‘the West’ in particular (Abbas, 2005; Ansari, 2002; Eade และ Garbin, 2002; Hussein, 2006; Modood, 2005; รอมฎอน, 1999, 2005). In this article the emphasis is different. We argue that studies of Islamic political participation need to be contextualized carefully without recourse to grand generalities about culture and faith. This is because both culture and faith are structured by and in turn structure the cultural, institutional and deliberative landscapes through which they are articulated. In the case of the British experience, the hidden traces of Christianity in the formation of the welfare state in the last century, the rapidly changing cartography of spaces of the political and the role of ‘faith organizations’ in the restructuring of welfare provision generate the material social context determining the opportunities and the outlines of new forms of political participation.


Dr. Muhammad Iqbal

ขณะที่การเคลื่อนไหวทางวัฒนธรรมอิสลามปฏิเสธมุมมองแบบคงที่อายุของจักรวาล, และถึงมุมมองแบบไดนามิก. เป็นระบบทางอารมณ์ของการรวมกันจะตระหนักถึงความคุ้มค่าของบุคคลดังกล่าว, และปฏิเสธ bloodrelationship เป็นพื้นฐานของความสามัคคีของมนุษย์. Blood-relationship is earthrootedness. The search for a purely psychological foundation of human unity becomes possible only with the perception that all human life is spiritual in its origin.1 Such a perception is creative of fresh loyalties without any ceremonial to keep them alive, and makes it possible for man to emancipate himself from the earth. Christianity which had originally appeared as a monastic order was tried by Constantine as a system of unification.2 Its failure to work as such a system drove the Emperor Julian3 to return to the old gods of Rome on which he attempted to put philosophical interpretations. A modern historian of civilization has thus depicted the state of the civilized world about the time when Islam appeared on the stage of History: It seemed then that the great civilization that it had taken four thousand years to construct was on the verge of disintegration, and that mankind was likely to return to that condition of barbarism where every tribe and sect was against the next, and law and order were unknown . . . The
old tribal sanctions had lost their power. Hence the old imperial methods would no longer operate. The new sanctions created by
Christianity were working division and destruction instead of unity and order. It was a time fraught with tragedy. Civilization, like a gigantic tree whose foliage had overarched the world and whose branches had borne the golden fruits of art and science and literature, stood tottering, its trunk no longer alive with the flowing sap of devotion and reverence, but rotted to the core, riven by the storms of war, and held together only by the cords of ancient customs and laws, that might snap at any moment. Was there any emotional culture that could be brought in, to gather mankind once more into unity and to save civilization? This culture must be something of a new type, for the old sanctions and ceremonials were dead, and to build up others of the same kind would be the work
of centuries.’The writer then proceeds to tell us that the world stood in need of a new culture to take the place of the culture of the throne, and the systems of unification which were based on bloodrelationship.
It is amazing, he adds, that such a culture should have arisen from Arabia just at the time when it was most needed. There is, อย่างไรก็ตาม, nothing amazing in the phenomenon. The world-life intuitively sees its own needs, and at critical moments defines its own direction. This is what, in the language of religion, we call prophetic revelation. It is only natural that Islam should have flashed across the consciousness of a simple people untouched by any of the ancient cultures, and occupying a geographical position where three continents meet together. The new culture finds the foundation of world-unity in the principle of Tauhâd.’5 Islam, as a polity, is only a practical means of making this principle a living factor in the intellectual and emotional life of mankind. It demands loyalty to God, not to thrones. And since God is the ultimate spiritual basis of all life, loyalty to God virtually amounts to man’s loyalty to his own ideal nature. The ultimate spiritual basis of all life, as conceived by Islam, is eternal and reveals itself in variety and change. A society based on such a conception of Reality must reconcile, in its life, the categories of permanence and change. It must possess eternal principles to regulate its collective life, for the eternal gives us a foothold in the world of perpetual change.


Adnan Khan

นายกรัฐมนตรีอิตาลี, Silvio Berlusconi โตหลังจากเหตุการณ์ใน 9/11:
"... เราจะต้องตระหนักถึงความเหนือกว่าของอารยธรรมของเรา, ระบบที่มีการค้ำประกัน

ดีเป็น, เคารพสิทธิมนุษยชนและ – ในทางตรงกันข้ามกับประเทศอิสลาม – เคารพ

ศาสนาและสิทธิทางการเมือง, ระบบที่มีค่าของความเข้าใจในความหลากหลาย

และความอดทน ... เวสต์จะชนะคน, ชอบเอาชนะคอมมิวนิสต์, แม้ว่าจะ

หมายถึงการเผชิญหน้ากับอารยธรรมอื่น, อิสลามหนึ่ง, ติดอยู่ที่เดิม

1,400 ปีผ่านไป ... "1

และในเรื่อง 2007 รายงานสถาบัน RAND ประกาศ:

แนวความคิด. ผลของมันจะเป็นตัวกำหนดทิศทางในอนาคตของโลกมุสลิม.

สร้างเครือข่ายในระดับปานกลางมุสลิม, สถาบัน RAND

แนวคิด'islah' (การปฏิรูป) แนวคิดคือไม่ทราบถึงชาวมุสลิม. มันไม่เคยเกิดขึ้นตลอด

ประวัติความเป็นมาของอารยธรรมอิสลาม; มันก็ไม่เคยถกเถียงหรือการพิจารณา. ภาพรวมคร่าวๆที่คลาสสิก

วรรณกรรมอิสลามแสดงให้เราเห็นว่าเมื่อนักวิชาการคลาสสิกวางรากฐานของ usul, และ codified

คำวินิจฉัยของศาสนาอิสลามของพวกเขา (fiqh) พวกเขาเพียงต้องการความเข้าใจในกฎของศาสนาอิสลามเพื่อที่จะ

นำไปใช้. สถานการณ์คล้ายกันเกิดขึ้นเมื่อมีการวางกฎระเบียบลงสำหรับหะดีษ, tafseer และ

ภาษาอาหรับ. นักวิชาการ, นักคิดและปัญญาชนในประวัติศาสตร์อิสลามใช้เวลามาก

ความเข้าใจโองการของอัลลอ -- อัลกุรอานและใช้ ayaat ตามความเป็นจริงและชื่อว่า

ครูใหญ่และสาขาวิชาเพื่อที่จะอำนวยความสะดวกในการทำความเข้าใจ. ดังนั้นคัมภีร์กุรอ่านยังคงพื้นฐานของ

การศึกษาและทุกสาขาวิชาที่พัฒนาขึ้นอยู่เสมอเมื่อมีอัลกุรอาน. เหล่านั้นได้กลายมาเป็น

ได้ตีอย่างแรงโดยปรัชญากรีกเช่นนักปรัชญามุสลิมและบางส่วนจากหมู่ Mut'azilah

ได้พิจารณาให้มีซ้ายพับของศาสนาอิสลามเป็นอัลกุรอานหยุดที่จะเป็นพื้นฐานของการศึกษา. ดังนั้นสำหรับ

มุสลิมใด ๆ ที่พยายามที่จะอนุมานกฎหรือเข้าใจในสิ่งที่ท่าทางจะต้องดำเนินการเมื่อใด


ครั้งแรกที่การปฏิรูปศาสนาอิสลามเกิดขึ้นที่หันของศตวรรษที่ 19. โดยหันของ

Ummah ศตวรรษที่ได้รับในช่วงเวลาที่มีความยาวของยอดเงินที่ลดลงทั่วโลกกำลังเปลี่ยน

จาก Khilafah ในสหราชอาณาจักร. ปัญหาการติดตั้งแวดล้อมในขณะที่ Khilafah อยู่ในยุโรปตะวันตก

ท่ามกลางการปฏิวัติอุตสาหกรรม. Ummah มาเก่าแก่ของเธอสูญเสียความเข้าใจของศาสนาอิสลาม, และ

ในความพยายามที่จะกลับลดลง engulfing Uthmani ของ (Ottomans) ชาวมุสลิมบางส่วนถูกส่งไปให้

ทิศตะวันตก, และเป็นผลให้กลายเป็นตีอย่างแรงโดยสิ่งที่พวกเขาเห็น. Rifa'a ฟี 'อัล Tahtawi อียิปต์ (1801-1873),

เสด็จกลับจากปารีส, เขียนหนังสือชีวประวัติเรียกว่า ibriz - al เพื่อ talkhis Takhlis อย่างเห็นได้ชัด (The

การสกัดทอง, หรือภาพรวมของกรุงปารีส, 1834), ยกย่องความสะอาดของพวกเขา, ความรักในการทำงาน, และสูงกว่า

จริยธรรมทางสังคมทั้งหมด. เขาประกาศว่าเราจะต้องเลียนแบบสิ่งที่จะถูกทำในกรุงปารีส, การสนับสนุนการเปลี่ยนแปลง

สังคมอิสลามจากผู้หญิง liberalizing กับระบบการปกครอง. ความคิดนี้, ผู้อื่นและชอบมัน,

เป็นจุดเริ่มต้นของแนวโน้ม reinventing ในศาสนาอิสลาม.


Cesari Jocelyne

The immigration of Muslims to Europe, North America, and Australia and the complex socioreligious dynamics that have subsequently developed have made Islam in the West a compelling new ªeld of research. The Salman Rushdie affair, hijab controversies, the attacks on the World Trade Center, and the furor over the Danish cartoons are all examples of international crises that have brought to light the connections between Muslims in the West and the global Muslim world. These new situations entail theoretical and methodological challenges for the study of contemporary Islam, and it has become crucial that we avoid essentializing either Islam or Muslims and resist the rhetorical structures of discourses that are preoccupied with security and terrorism.
In this article, I argue that Islam as a religious tradition is a terra incognita. A preliminary reason for this situation is that there is no consensus on religion as an object of research. Religion, as an academic discipline, has become torn between historical, sociological, and hermeneutical methodologies. With Islam, the situation is even more intricate. In the West, the study of Islam began as a branch of Orientalist studies and therefore followed a separate and distinctive path from the study of religions. Even though the critique of Orientalism has been central to the emergence of the study of Islam in the ªeld of social sciences, tensions remain strong between Islamicists and both anthropologists and sociologists. The topic of Islam and Muslims in the West is embedded in this struggle. One implication of this methodological tension is that students of Islam who began their academic career studying Islam in France, Germany, or America ªnd it challenging to establish credibility as scholars of Islam, particularly in the North American academic

ศาสนาอิสลาม, ประชาธิปไตย & ประเทศสหรัฐอเมริกา:

Cordoba Foundation

Faliq Abdullah

Intro ,

In spite of it being both a perennial and a complex debate, Arches Quarterly reexamines from theological and practical grounds, การอภิปรายที่สำคัญเกี่ยวกับความสัมพันธ์และการทำงานร่วมกันระหว่างศาสนาอิสลามและประชาธิปไตย, สะท้อนไว้ในวาระการประชุม Barack Obama ของความหวังและการเปลี่ยนแปลง. ขณะที่หลายเฉลิมฉลองการขึ้นครองตำแหน่งของโอบามาถึงรูปไข่มาเป็น catharsis แห่งชาติสำหรับอเมริกา, others remain less optimistic of a shift in ideology and approach in the international arena. While much of the tension and distrust between the Muslim world and the USA can be attributed to the approach of promoting democracy, typically favoring dictatorships and puppet regimes that pay lip-service to democratic values and human rights, the aftershock of 9/11 has truly cemented the misgivings further through America’s position on political Islam. It has created a wall of negativity as found by, ตามที่ 67% of Egyptians believe that globally America is playing a “mainly negative” role.
America’s response has thus been apt. By electing Obama, many around the world are pinning their hopes for developing a less belligerent, but fairer foreign policy towards the Muslim world. Th ทดสอบอีโอบามา, เราเป็นหารือ, เป็นวิธีการที่อเมริกาและพันธมิตรของเธอส่งเสริมประชาธิปไตย. มันจะได้รับการอำนวยความสะดวกหรือสง่างาม?
ยิ่งไปกว่านั้น, can it importantly be an honest broker in prolonged zones of confl icts? Enlisting the expertise and insight of prolifi
c scholars, academics, seasoned journalists and politicians, Arches Quarterly brings to light the relationship between Islam and Democracy and the role of America – as well as the changes brought about by Obama, in seeking the common ground. Anas Altikriti, the CEO of Th e Cordoba Foundation provides the opening gambit to this discussion, where he refl ects on the hopes and challenges that rests on Obama’s path. Following Altikriti, the former advisor to President Nixon, Dr Robert Crane off ers a thorough analysis of the Islamic principle of the right to freedom. Anwar Ibrahim, former Deputy Prime Minister of Malaysia, enriches the discussion with the practical realities of implementing democracy in Muslim dominant societies, คือ, in Indonesia and Malaysia.
We also have Dr Shireen Hunter, of Georgetown University, สหรัฐอเมริกา, who explores Muslim countries lagging in democratisation and modernisation. Th is is complemented by terrorism writer, Dr Nafeez Ahmed’s explanation of the crisis of post-modernity and the
demise of democracy. Dr Daud Abdullah (Director of Middle East Media Monitor), Alan Hart (former ITN and BBC Panorama correspondent; author of Zionism: Th e Real Enemy of the Jews) and Asem Sondos (Editor of Egypt’s Sawt Al Omma weekly) concentrate on Obama and his role vis-à-vis democracy-promotion in the Muslim world, as well as US relations with Israel and the Muslim Brotherhood.
Minister of Foreign Aff airs, Maldives, Ahmed Shaheed speculates on the future of Islam and Democracy; Cllr. Gerry Maclochlainn
a Sinn Féin member who endured four years in prison for Irish Republican activities and a campaigner for the Guildford 4 and Birmingham 6, refl ects on his recent trip to Gaza where he witnessed the impact of the brutality and injustice meted out against Palestinians; Dr Marie Breen-Smyth, Director of the Centre for the Study of Radicalisation and Contemporary Political Violence discusses the challenges of critically researching political terror; Dr Khalid al-Mubarak, writer and playwright, discusses prospects of peace in Darfur; and fi nally journalist and human rights activist Ashur Shamis looks critically at the democratisation and politicisation of Muslims today.
We hope all this makes for a comprehensive reading and a source for refl ection on issues that aff ect us all in a new dawn of hope.
Thank you

สหรัฐอเมริกา Hamas นโยบายบล็อกสันติภาพตะวันออกกลาง

Siegman เฮนรี่

การเจรจาระดับทวิภาคีล้มเหลวมากกว่าที่ผ่านมาเหล่านี้ 16 ปีแสดงให้เห็นว่าตาม Middle East สันติภาพไม่สามารถเข้าถึงได้โดยบุคคลที่ตัวเอง. รัฐบาลอิสราเอลเชื่อว่าพวกเขาสามารถต่อต้านการลงโทษของโครงการระหว่างประเทศอาณานิคมของพวกเขาที่ผิดกฎหมายในเวสต์แบงก์เพราะพวกเขาสามารถนับบนสหรัฐเพื่อต่อต้านการลงโทษระหว่างประเทศ. พูดถึงระดับทวิภาคีที่ไม่ได้ใช้เฟรมโดย US - กำหนดค่าพารามิเตอร์ (ตามมติคณะมนตรีความมั่นคง, ข้อตกลงออสโล, Arab Peace Initiative, "แผนที่ถนน"และอื่น ๆ ข้อตกลงก่อนหน้านี้อิสราเอลปาเลสไตน์) ไม่สามารถประสบความสำเร็จ. รัฐบาลอิสราเอลเชื่อว่าสภาคองเกรสของสหรัฐฯจะไม่อนุญาตให้ประธานาธิบดีอเมริกันออกค่าพารามิเตอร์ดังกล่าวและความต้องการการยอมรับของพวกเขา. อะไรหวังว่าคงมีการพูดถึงระดับทวิภาคีที่ดำเนินการต่อในวอชิงตันดีซีเมื่อวันที่ 2 ขึ้นอยู่กับประธานโอบามาพิสูจน์ความเชื่อว่าจะไม่ถูกต้อง, และว่า"ข้อเสนอการแก้"เขามีสัญญา, ควรพูดถึงทางตัน, เป็นคำรื่นหูของการส่งพารามิเตอร์อเมริกัน. ดังกล่าวจะต้องเสนอข้อเสนอของสหรัฐฯรับรองเกราะเหล็กเพื่อความปลอดภัยของอิสราเอลภายในเขตก่อน 1967 ของ, but at the same time must make it clear these assurances are not available if Israel insists on denying Palestinians a viable and sovereign state in the West Bank and Gaza. This paper focuses on the other major obstacle to a permanent status agreement: กรณีที่ไม่มีคู่สนทนาปาเลสไตน์ที่มีประสิทธิภาพ. Addressing Hamas’ legitimate grievances – and as noted in a recent CENTCOM report, Hamas has legitimate grievances – could lead to its return to a Palestinian coalition government that would provide Israel with a credible peace partner. If that outreach fails because of Hamas’ rejectionism, the organization’s ability to prevent a reasonable accord negotiated by other Palestinian political parties will have been significantly impeded. If the Obama administration will not lead an international initiative to define the parameters of an Israeli-Palestinian agreement and actively promote Palestinian political reconciliation, Europe must do so, และหวังว่าอเมริกาจะปฏิบัติตาม. อับ, there is no silver bullet that can guarantee the goal of “two states living side by side in peace and security.”
But President Obama’s present course absolutely precludes it.

วัฒนธรรมทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, ประชาธิปไตย, และสิทธิมนุษยชน

Daniel E. ราคา

จะได้รับการเสนอว่าศาสนาอิสลามอำนวยความสะดวกในเผด็จการ, ขัดค่าของสังคมตะวันตก, และส่งผลกระทบต่อผลอย่างมีนัยสำคัญทางการเมืองที่สำคัญในประเทศมุสลิม. จึง, นักวิชาการ, แสดงความเห็น, และเจ้าหน้าที่ของรัฐมักชี้ไปที่ '' '' การนับถือหลักเดิมของศาสนาอิสลามเป็นภัยคุกคามที่เกี่ยวกับลัทธิเสรีนิยมประชาธิปไตยถัดจาก. มุมมองนี้, อย่างไรก็ตาม, เป็นไปตามหลักในการวิเคราะห์ของข้อความ, ทฤษฎีทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, และการศึกษาเฉพาะกิจของแต่ละประเทศ, ซึ่งจะไม่พิจารณาปัจจัยอื่น ๆ. มันเป็นความขัดแย้งของฉันที่ตำราและประเพณีของศาสนาอิสลาม, เช่นผู้ที่นับถือศาสนาอื่น, สามารถใช้ในการสนับสนุนความหลากหลายของระบบการเมืองและนโยบาย. ประเทศการศึกษาและเฉพาะเจาะจงไม่ได้ช่วยให้เราเพื่อหารูปแบบที่จะช่วยให้เราอธิบายความสัมพันธ์ที่แตกต่างกันระหว่างศาสนาอิสลามและการเมืองในประเทศของโลกมุสลิม. ด้วยเหตุนี้, วิธีการใหม่ในการศึกษาของ
ผมขอแนะนำ, ผ่านการประเมินอย่างเข้มข้นของความสัมพันธ์ระหว่างศาสนาอิสลาม, ประชาธิปไตย, และสิทธิมนุษยชนในระดับข้ามชาติ, ที่เน้นมากเกินไปจะถูกวางอยู่ในอำนาจของศาสนาอิสลามเป็นแรงทางการเมือง. ครั้งแรกที่ผมใช้กรณีศึกษาเปรียบเทียบ, ซึ่งมุ่งเน้นไปที่ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการทำงานร่วมกันระหว่างกลุ่มอิสลามและระบอบการปกครอง, อิทธิพลทางเศรษฐกิจ, cleavages ชาติพันธุ์, และการพัฒนาสังคม, ที่จะอธิบายความแปรปรวนในอิทธิพลของศาสนาอิสลามที่มีต่อการเมืองทั่วประเทศที่แปด. ผมยืนยันว่ามากของอำนาจ
ประกอบกับศาสนาอิสลามเป็นแรงผลักดันที่อยู่เบื้องหลังนโยบายและระบบการเมืองในประเทศมุสลิมสามารถอธิบายได้ดีขึ้นโดยปัจจัยดังกล่าวก่อนหน้า. ฉันยังหา, ขัดกับความเชื่อทั่วไป, ที่มีความแข็งแรงเพิ่มขึ้นของกลุ่มการเมืองอิสลามได้รับมักจะเกี่ยวข้องกับ pluralization เจียมเนื้อเจียมตัวของระบบการเมือง.
ฉันได้สร้างดัชนีของวัฒนธรรมทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, ขึ้นอยู่กับขอบเขตที่กฎหมายอิสลามถูกนำมาใช้และไม่ว่าและ, ถ้าเช่นนั้น, วิธี,ความคิดตะวันตก, สถาบันการศึกษา, และเทคโนโลยีที่ถูกนำมาใช้, เพื่อทดสอบลักษณะของความสัมพันธ์ระหว่างศาสนาอิสลามและประชาธิปไตยและศาสนาอิสลามและสิทธิมนุษยชน. ตัวบ่งชี้นี้จะใช้ในการวิเคราะห์ทางสถิติ, ซึ่งรวมถึงตัวอย่างยี่สิบสามประเทศมุสลิมส่วนใหญ่และกลุ่มควบคุมของยี่สิบสามประเทศกำลังพัฒนาที่ไม่ใช่มุสลิม. นอกจากการเปรียบเทียบ
ประเทศอิสลามที่ไม่ใช่อิสลามประเทศกำลังพัฒนา, การวิเคราะห์ทางสถิติช่วยให้ฉันเพื่อควบคุมอิทธิพลของตัวแปรอื่น ๆ ที่ได้รับพบว่าส่งผลกระทบต่อระดับของประชาธิปไตยและการคุ้มครองสิทธิของแต่ละบุคคล. ผลที่ควรจะเป็นภาพที่สมจริงมากขึ้นและถูกต้องของอิทธิพลของศาสนาอิสลามที่มีต่อการเมืองและนโยบาย.


Zuhur Sherifa

Seven years after the September 11, 2001 (9/11) attacks, many experts believe al-Qa’ida has regained strength and that its copycats or affiliates are more lethal than before. The National Intelligence Estimate of 2007 asserted that al-Qa’ida is more dangerous now than before 9/11.1 Al-Qa’ida’s emulators continue to threaten Western, Middle Eastern, and European nations, as in the plot foiled in September 2007 in Germany. Bruce Riedel states: Thanks largely to Washington’s eagerness to go into Iraq rather than hunting down al Qaeda’s leaders, the organization now has a solid base of operations in the badlands of Pakistan and an effective franchise in western Iraq. Its reach has spread throughout the Muslim world and in Europe . . . Osama bin Laden has mounted a successful propaganda campaign. . . . His ideas now attract more followers than ever.
It is true that various salafi-jihadist organizations are still emerging throughout the Islamic world. Why have heavily resourced responses to the Islamist terrorism that we are calling global jihad not proven extremely effective?
Moving to the tools of “soft power,” what about the efficacy of Western efforts to bolster Muslims in the Global War on Terror (GWOT)? Why has the United States won so few “hearts and minds” in the broader Islamic world? Why do American strategic messages on this issue play so badly in the region? Why, despite broad Muslim disapproval of extremism as shown in surveys and official utterances by key Muslim leaders, has support for bin Ladin actually increased in Jordan and in Pakistan?
This monograph will not revisit the origins of Islamist violence. It is instead concerned with a type of conceptual failure that wrongly constructs the GWOT and which discourages Muslims from supporting it. They are unable to identify with the proposed transformative countermeasures because they discern some of their core beliefs and institutions as targets in
this endeavor.
Several deeply problematic trends confound the American conceptualizations of the GWOT and the strategic messages crafted to fight that War. These evolve from (1) post-colonial political approaches to Muslims and Muslim majority nations that vary greatly and therefore produce conflicting and confusing impressions and effects; และ (2) residual generalized ignorance of and prejudice toward Islam and subregional cultures. Add to this American anger, fear, and anxiety about the deadly events of 9/11, and certain elements that, despite the urgings of cooler heads, hold Muslims and their religion accountable for the misdeeds of their coreligionists, or who find it useful to do so for political reasons.


อิบราฮิม Ibtisam

What is Democracy?
นักวิชาการตะวันตกประชาธิปไตยกำหนดวิธีการปกป้องสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมืองแต่ละบุคคลในเรื่อง. จะให้สำหรับเสรีภาพในการพูด, กด, ความเชื่อ, ความคิดเห็น, ความเป็นเจ้าของ, การประกอบและ, รวมทั้งสิทธิในการออกเสียงลงคะแนน, และขอเสนอชื่อสำนักงานสาธารณะ. Huntington (1984) argues that a political system is democratic to the extent that its most powerful collective decision makers are selected through
periodic elections in which candidates freely compete for votes and in which virtually all adults are eligible to vote. Rothstein (1995) states that democracy is a form of government and a process of governance that changes and adapts in response to circumstances. He also adds that the Western definition of democracyin addition to accountability, competition, some degree of participationcontains a guarantee of important civil and political rights. Anderson (1995) argues that the term democracy means a system in which the most powerful collective decision makers are selected through periodic elections in which candidates freely compete for votes and in which virtually all the adult population is eligible to vote. Ibrahim Saad Eddin (1995), an Egyptian scholar, sees democracy that might apply to the Arab world as a set of rules and institutions designed to enable governance through the peaceful
management of competing groups and/or conflicting interests. อย่างไรก็ตาม, Samir Amin (1991) based his definition of democracy on the social Marxist perspective. He divides democracy into two categories: bourgeois democracy which is based on individual rights and freedom for the individual, but without having social equality; and political democracy which entitles all people in society the right to vote and to elect their government and institutional representatives which will help to obtain their equal social rights.
To conclude this section, I would say that there is no one single definition of democracy that indicates precisely what it is or what is not. อย่างไรก็ตาม, as we noticed, most of the definitions mentioned above have essential similar elementsaccountability, competition, and some degree of participationwhich have become dominant in the Western world and internationally.

ประชาธิปไตย, การเลือกตั้งและประชาชาติมุสลิมอียิปต์

Israel Elad-Altman

อเมริกันนำปฏิรูปตะวันออกกลางและแคมเปญประชาธิปไตยของสองปีได้ช่วยให้รูปร่างความเป็นจริงทางการเมืองใหม่ในอียิปต์. Opportunities have opened up for dissent. With U.S. and European support, local opposition groups have been able to take initiative, advance their causes and extract concessions from the state. The Egyptian Muslim Brotherhood movement (MB), which has been officially outlawed as a political organization, is now among the groups facing both new opportunities
and new risks.
Western governments, including the government of the United States, are considering the MB and other “moderate Islamist” groups as potential partners in helping to advance democracy in their countries, and perhaps also in eradicating Islamist terrorism. Could the Egyptian MB fill that role? Could it follow the track of the Turkish Justice and Development Party (AKP) and the Indonesian Prosperous Justice Party (PKS), two Islamist parties that, according to some analysts, are successfully adapting to the rules of liberal democracy and leading their countries toward greater integration with, respectively, Europe and a “pagan” Asia?
This article examines how the MB has responded to the new reality, how it has handled the ideological and practical challenges and dilemmas that have arisen during the past two years. To what extent has the movement accommodated its outlook to new circumstances? What are its objectives and its vision of the political order? How has it reacted to U.S. overtures and to the reform and democratization campaign?
How has it navigated its relations with the Egyptian regime on one hand, and other opposition forces on the other, as the country headed toward two dramatic elections in autumn 2005? To what extent can the MB be considered a force that might lead Egypt
toward liberal democracy?

อียิปต์พี่น้องมุสลิม: การเผชิญหน้าหรือการรวม?


สังคมของความสำเร็จของชาวมุสลิมบราเธอร์สในเดือนพฤศจิกายนถึงธันวาคม 2005 การเลือกตั้งสมัชชาประชาชนส่งคลื่นกระแทกผ่านระบบการเมืองของอียิปต์. ในการตอบสนอง, ระบอบการปกครองแตกลงในการเคลื่อนไหว, คุกคามคู่แข่งที่มีศักยภาพอื่น ๆ และย้อนกลับกระบวนการปฏิรูป fledging. This is dangerously short-sighted. There is reason to be concerned about the Muslim Brothers’ political program, and they owe the people genuine clarifications about several of its aspects. But the ruling National Democratic
Party’s (NDP) refusal to loosen its grip risks exacerbating tensions at a time of both political uncertainty surrounding the presidential succession and serious socio-economic unrest. Though this likely will be a prolonged, gradual process, the regime should take preliminary steps to normalise the Muslim Brothers’ participation in political life. The Muslim Brothers, whose social activities have long been tolerated but whose role in formal politics is strictly limited, won an unprecedented 20 per cent of parliamentary seats in the 2005 การเลือกตั้ง. They did so despite competing for only a third of available seats and notwithstanding considerable obstacles, including police repression and electoral fraud. This success confirmed their position as an extremely wellorganised and deeply rooted political force. At the same time, it underscored the weaknesses of both the legal opposition and ruling party. The regime might well have wagered that a modest increase in the Muslim Brothers’ parliamentary representation could be used to stoke fears of an Islamist takeover and thereby serve as a reason to stall reform. If so, the strategy is at heavy risk of backfiring.



ถ้าคนอ่านกดหรือฟังการแสดงความเห็นในกิจการระหว่างประเทศ, ได้มีการกล่าวมักจะ -- และโดยนัยได้มากขึ้น แต่มักจะไม่กล่าวว่า -- ว่าศาสนาอิสลามเข้ากันไม่ได้กับระบอบประชาธิปไตย. In the nineties, Samuel Huntington set off an intellectual firestorm when he published The Clash of Civilizations and the Remaking of World Order, in which he presents his forecasts for the world – writ large. In the political realm, he notes that while Turkey and Pakistan might have some small claim to “democratic legitimacy” all other “… Muslim countries were overwhelmingly non-democratic: monarchies, one-party systems, military regimes, personal dictatorships or some combination of these, usually resting on a limited family, clan, or tribal base”. The premise on which his argument is founded is that they are not only ‘not like us’, they are actually opposed to our essential democratic values. He believes, as do others, that while the idea of Western democratization is being resisted in other parts of the world, the confrontation is most notable in those regions where Islam is the dominant faith.
The argument has also been made from the other side as well. An Iranian religious scholar, reflecting on an early twentieth-century constitutional crisis in his country, declared that Islam and democracy are not compatible because people are not equal and a legislative body is unnecessary because of the inclusive nature of Islamic religious law. A similar position was taken more recently by Ali Belhadj, an Algerian high school teacher, preacher and (in this context) leader of the FIS, when he declared “democracy was not an Islamic concept”. Perhaps the most dramatic statement to this effect was that of Abu Musab al-Zarqawi, leader of the Sunni insurgents in Iraq who, when faced with the prospect of an election, denounced democracy as “an evil principle”.
But according to some Muslim scholars, democracy remains an important ideal in Islam, with the caveat that it is always subject to the religious law. The emphasis on the paramount place of the shari’a is an element of almost every Islamic comment on governance, moderate or extremist. Only if the ruler, who receives his authority from God, limits his actions to the “supervision of the administration of the shari’a” is he to be obeyed. If he does other than this, he is a non-believer and committed Muslims are to rebel against him. Herein lies the justification for much of the violence that has plagued the Muslim world in such struggles as that prevailing in Algeria during the 90s


กางเกง Nadirsyah

ในขณะที่ลัทธิรัฐธรรมนูญนิยมในตะวันตกมีการระบุส่วนใหญ่ด้วยกับความคิดทางโลก, ลัทธิรัฐธรรมนูญนิยมของศาสนาอิสลาม, ซึ่งมีองค์ประกอบของบางศาสนา, การเจริญเติบโตได้ดึงดูดความสนใจในปีที่ผ่านมา. For instance, the Bush administration’s response to the events of 9/11 radically transformed the situation in Iraq and Afghanistan, and both countries are now rewriting their constitutions. เช่น
Ann Elizabeth Mayer points out, Islamic constitutionalism is constitutionalism that is, in some form, based on Islamic principles, as opposed to the constitutionalism developed in countries that happen to be Muslim but which has not been informed by distinctively Islamic principles. Several Muslim scholars, among them Muhammad Asad3 and Abul A`la al-Maududi, have written on such aspects of constitutional issues as human rights and the separation of powers. อย่างไรก็ตาม, in general their works fall into apologetics, as Chibli Mallat points out:
Whether for the classical age or for the contemporary Muslim world, scholarly research on public law must respect a set of axiomatic requirements.
แรก, the perusal of the tradition cannot be construed as a mere retrospective reading. By simply projecting present-day concepts backwards, it is all too easy to force the present into the past either in an apologetically contrived or haughtily dismissive manner. The approach is apologetic and contrived when Bills of Rights are read into, say, the Caliphate of `Umar, with the presupposition that the “just” qualities of `Umar included the complex and articulate precepts of constitutional balance one finds in modern texts

โลกาภิวัตน์ทางการเมืองและศาสนาอิสลาม: ฐานการจัดสวัสดิการสังคมของบุคคลที่ตุรกี

Gulalp Haldun

การเมืองศาสนาอิสลามได้รับการแสดงผลที่ทำเป็นในทศวรรษที่ผ่านมาเมื่อเร็ว ๆ นี้ในประเทศตุรกี. จำนวนมากของนักเรียนหญิงได้เริ่มแสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นของพวกเขาโดยการสวมใส่ผ้าโพกศีรษะอิสลามห้ามในวิทยาเขตของมหาวิทยาลัย, และทีวี Pro - Islamist มีอิทธิพล
มีช่องทาง proliferated. กระดาษนี้จะเน้นที่การจัดสวัสดิการที่ (สวัสดิการ) Party as the foremost institutional representative of political Islam in Turkey.
The Welfare Party’s brief tenure in power as the leading coalition partner from mid-1996 to mid-1997 was the culmination of a decade of steady growth that was aided by other Islamist organizations and institutions. องค์กรเหล่านี้และสถาบันการศึกษา
รวมหนังสือพิมพ์และสำนักพิมพ์ที่ดึงดูดนักเขียนมุสลิม, numerous Islamic foundations, สมาพันธ์แรงงาน Islamist ยูเนี่ยน, and an Islamist businessmen’s association. สถาบันเหล่านี้ทำงานควบคู่กับ, and in support of, สวัสดิการเป็นผู้นำไม่มีปัญหาทางการเมืองและตัวแทนของศาสนาอิสลามในตุรกี, even though they had their own particularistic goals and ideals, which often diverged from Welfare’s political projects. การมุ่งเน้นที่พรรคสวัสดิการ, จากนั้น, allows for an analysis of the wider social base upon which the Islamist political movement rose in Turkey. ตั้งแต่ ouster สวัสดิการจากไฟและการปิดท้ายของ, the Islamist movement has been in disarray. กระดาษนี้จะ, จึง, be confined to the Welfare Party period.
สวัสดิการของบรรพบุรุษ, พรรคความรอดแห่งชาติ, was active in the 1970s but was closed down by the military regime in 1980. สวัสดิการก่อตั้งขึ้นในปี 1983 and gained great popularity in the 1990s. เริ่มต้นด้วย 4.4 percent vote in the municipal elections of 1984, the Welfare Party steadily increased its showing and multiplied its vote nearly five times in twelve years. It alarmed Turkey’s secular establishment first in the municipal elections of 1994, ด้วย 19 percent of all votes nationwide and the mayor’s seats in both Istanbul and Ankara, จากนั้นในการเลือกตั้งทั่วไป 1995 when it won a plurality with 21.4 เปอร์เซ็นต์การโหวตแห่งชาติ. แต่กระนั้น, the Welfare Party was only briefly able to lead a coalition government in partnership with the right-wing True Path Party of Tansu C¸ iller.

อียิปต์ที่จุดการให้ทิป ?

David B. Ottaway
ในต้นทศวรรษ 1980, I lived in Cairo as bureau chief of The Washington Post covering such historic events as the withdrawal of the last
Israeli forces from Egyptian territory occupied during the 1973 Arab-Israeli war and the assassination of President
Anwar Sadat โดย fanatics ศาสนาอิสลามในเดือนตุลาคม 1981.
ละครแห่งชาติหลัง, ซึ่งผมเห็นส่วนบุคคล, had proven to be a wrenching milestone. It forced Sadat’s successor, Hosni Mubarak, to turn inwards to deal with an Islamist challenge of unknown proportions and effectively ended Egypt’s leadership role in the Arab world.
Mubarak immediately showed himself to be a highly cautious, ผู้นำทึบ, maddeningly reactive rather than pro-active in dealing with the social and economic problems overwhelming his nation like its explosive population growth (1.2 ล้านบาทมากกว่าปีชาวอียิปต์) and economic decline.
In a four-part Washington Post series written as I was departing in early 1985, I noted the new Egyptian leader was still pretty much
ปริศนาทั้งหมดให้คนของเขาเอง, offering no vision and commanding what seemed a rudderless ship of state. เศรษฐกิจสังคมนิยม
inherited from the era of President Gamal Abdel Nasser (1952 ไปยัง 1970) กินอาหารได้. The country’s currency, ปอนด์, มีการดำเนินงาน
เมื่อแปดอัตราแลกเปลี่ยนที่แตกต่างกัน; its state-run factories were unproductive, uncompetitive and deep in debt; and the government was heading for bankruptcy partly because subsidies for food, electricity and gasoline were consuming one-third ($7 พันล้าน) ของงบประมาณ. Cairo had sunk into a hopeless morass of gridlocked traffic and teeming humanity—12 million people squeezed into a narrow band of land bordering the Nile River, most living cheek by jowl in ramshackle tenements in the city’s ever-expanding slums.