RSSTë gjitha Hyrje në "Rajonet" Kategori

islamizmi rishqyrtohet

Maha Azzam

Ka një krizë politike dhe të sigurisë përreth atë që është përmendur si islamizmit, një krizë paraardhes cilit gjatë paraprijë 9/11. Ne te shkuaren 25 vjet, ka pasur emphases të ndryshme se si për të shpjeguar dhe për të luftuar islamizmin. Analistët dhe politikëbërësit
në vitet 1980 dhe 1990 foli për shkaqet rrënjësore të militantizmit islamik si gjendje e sëmurë ekonomike dhe margjinalizimit. Kohët e fundit ka pasur një fokus në reformën politike, si një mjet për të minuar ankesën e radikalizmit. gjithnjë sot, aspektet ideologjike dhe fetare të islamizmit duhet të adresohen, sepse ata janë bërë tiparet e një debati më të gjerë politik dhe të sigurisë. Qoftë në lidhje me terrorizmin Al-Kaedës, reforma politike në botën myslimane, çështjen bërthamore në Iran apo zonat e krizës të tilla si Palestina apo Libani, ajo është bërë e zakonshme për të fi nd atë ideologji dhe fe janë përdorur nga palët kundërshtare si burime të legjitimim, frymëzim dhe armiqësia.
Situata është e komplikuar edhe më tej sot nga rritje antagonizmi ndaj dhe frika e Islamit në Perëndim për shkak të sulmeve terroriste e cila nga ana cenojë qëndrimet ndaj emigracionit, feja dhe kultura. Kufijtë e ummetit apo komunitetin e besimtarëve kanë shtrirë përtej vendeve myslimane në qytete evropiane. Ummeti potencialisht ekziston kudo që ka komunitete muslimane. Ndjenja e përbashkët e përkatësisë në një besim të përbashkët rrit në një mjedis ku ndjenja e integrimit në komunitetin përreth është e paqartë dhe ku diskriminimi mund të jenë të dukshme. Sa më e madhe refuzimi i vlerave të shoqërisë,
qoftë në Perëndim apo edhe në një shtet mysliman, më e madhe konsolidimin e forcës morale të Islamit si një identitet kulturor dhe të vlerës së sistemit.
Pas shpërthimeve në Londër 7 Korrik 2005 ajo u bë më e qartë se disa të rinj kanë pohuar përkushtimin fetar si një mënyrë për të shprehur përkatësinë etnike. Lidhjet mes myslimanëve në të gjithë globin dhe perceptimin e tyre se muslimanët janë të pambrojtur kanë çuar shumë në pjesë shumë të ndrysh erent të botës të bashkojë predicaments e tyre lokale në një më të gjerë myslimane, duke identifi ed kulturore, ose kryesisht ose pjesërisht, me një Islamin gjerësisht defi shkarko Pa.

ISLAM AND THE RULE OF LAW

Birgit Krawietz
Helmut Reifeld

In our modern Western society, state-organised legal sys-tems normally draw a distinctive line that separates religion and the law. Conversely, there are a number of Islamic re-gional societies where religion and the laws are as closely interlinked and intertwined today as they were before the onset of the modern age. At the same time, the proportion in which religious law (shariah in Arabic) and public law (qanun) are blended varies from one country to the next. What is more, the status of Islam and consequently that of Islamic law differs as well. According to information provided by the Organisation of the Islamic Conference (OIC), there are currently 57 Islamic states worldwide, defined as countries in which Islam is the religion of (1) the state, (2) the majority of the population, or (3) a large minority. All this affects the development and the form of Islamic law.

Kulturës islame Politike, Demokraci, dhe të Drejtat e Njeriut

Daniel E. Çmimi

It has been argued that Islam facilitates authoritarianism, contradicts the values of Western societies, and significantly affects important political outcomes in Muslim nations. Si pasojë, scholars, commentators, and government officials frequently point to ‘‘Islamic fundamentalism’’ as the next ideological threat to liberal democracies. This view, megjithatë, is based primarily on the analysis of texts, Islamic political theory, and ad hoc studies of individual countries, which do not consider other factors. It is my contention that the texts and traditions of Islam, like those of other religions, can be used to support a variety of political systems and policies. Country specific and descriptive studies do not help us to find patterns that will help us explain the varying relationships between Islam and politics across the countries of the Muslim world. Prandaj, a new approach to the study of the
connection between Islam and politics is called for.
I suggest, through rigorous evaluation of the relationship between Islam, demokraci, and human rights at the cross-national level, that too much emphasis is being placed on the power of Islam as a political force. I first use comparative case studies, which focus on factors relating to the interplay between Islamic groups and regimes, economic influences, ethnic cleavages, and societal development, to explain the variance in the influence of Islam on politics across eight nations. I argue that much of the power
attributed to Islam as the driving force behind policies and political systems in Muslim nations can be better explained by the previously mentioned factors. I also find, contrary to common belief, that the increasing strength of Islamic political groups has often been associated with modest pluralization of political systems.
I have constructed an index of Islamic political culture, based on the extent to which Islamic law is utilized and whether and, if so, how,Western ideas, institutions, and technologies are implemented, to test the nature of the relationship between Islam and democracy and Islam and human rights. This indicator is used in statistical analysis, which includes a sample of twenty-three predominantly Muslim countries and a control group of twenty-three non-Muslim developing nations. In addition to comparing
Islamic nations to non-Islamic developing nations, statistical analysis allows me to control for the influence of other variables that have been found to affect levels of democracy and the protection of individual rights. The result should be a more realistic and accurate picture of the influence of Islam on politics and policies.

Saktësi në luftën globale ndaj terrorit:

Sherifa Zuhur

Shtatë vjet pas shtator 11, 2001 (9/11) sulmet, many experts believe al-Qa’ida has regained strength and that its copycats or affiliates are more lethal than before. The National Intelligence Estimate of 2007 asserted that al-Qa’ida is more dangerous now than before 9/11.1 Al-Qa’ida’s emulators continue to threaten Western, Europa e Mesme, and European nations, si në komplot kapur në shtator 2007 in Germany. Bruce shtetet Riedel: Thanks largely to Washington’s eagerness to go into Iraq rather than hunting down al Qaeda’s leaders, the organization now has a solid base of operations in the badlands of Pakistan and an effective franchise in western Iraq. Its reach has spread throughout the Muslim world and in Europe . . . Osama bin Laden has mounted a successful propaganda campaign. . . . His ideas now attract more followers than ever.
It is true that various salafi-jihadist organizations are still emerging throughout the Islamic world. Why have heavily resourced responses to the Islamist terrorism that we are calling global jihad not proven extremely effective?
Kalimi në mjetet e "pushtetit të butë,” what about the efficacy of Western efforts to bolster Muslims in the Global War on Terror (GWOT)? Why has the United States won so few “hearts and minds” in the broader Islamic world? Why do American strategic messages on this issue play so badly in the region? Pse, despite broad Muslim disapproval of extremism as shown in surveys and official utterances by key Muslim leaders, has support for bin Ladin actually increased in Jordan and in Pakistan?
This monograph will not revisit the origins of Islamist violence. It is instead concerned with a type of conceptual failure that wrongly constructs the GWOT and which discourages Muslims from supporting it. They are unable to identify with the proposed transformative countermeasures because they discern some of their core beliefs and institutions as targets in
këtë përpjekje.
Several deeply problematic trends confound the American conceptualizations of the GWOT and the strategic messages crafted to fight that War. These evolve from (1) post-colonial political approaches to Muslims and Muslim majority nations that vary greatly and therefore produce conflicting and confusing impressions and effects; dhe (2) residual generalized ignorance of and prejudice toward Islam and subregional cultures. Shtoni në këtë zemërim amerikan, fear, dhe ankthi në lidhje me ngjarjet vdekjeprurës i 9/11, and certain elements that, despite the urgings of cooler heads, hold Muslims and their religion accountable for the misdeeds of their coreligionists, or who find it useful to do so for political reasons.

Debatimi Demokracia në botën arabe

Ibtisam Ibrahim

Çfarë është demokracia?
Dijetarët perëndimorë karakterizojnë demokracinë një metodë për mbrojtjen e të drejtave civile dhe politike të individëve. Ai siguron për lirinë e shprehjes, shtyp, besim, opinion, pronësisë, dhe kuvendi, si dhe e drejta për të votuar, emërojë dhe të kërkojë poste publike. Huntington (1984) argumenton se një sistem politik demokratik në masën që krijuesit e saj më të fuqishme kolektive vendim janë zgjedhur përmes
Zgjedhjet periodike në të cilën kandidatët lirisht konkurrojnë për vota dhe në të cilën praktikisht të gjithë të rriturit kanë të drejtë për të votuar. Rothstein (1995) thotë se demokracia është një formë e qeverisjes dhe një proces i qeverisjes që ndryshon dhe përshtatet në përgjigje të rrethanave. Ai gjithashtu shton se përkufizimi i demokracisë perëndimore — Përveç llogaridhënies, konkurs, një shkallë e pjesëmarrjes — përmban një garanci e të drejtave të rëndësishme civile dhe politike. Anderson (1995) argumenton se demokracia termi do të thotë një sistem në të cilin krijuesit më të fuqishme vendim kolektiv janë zgjedhur përmes zgjedhjeve periodike në të cilën kandidatët lirisht konkurrojnë për vota dhe në të cilin praktikisht e gjithë popullsia e rritur ka të drejtë për të votuar. Ibrahim Saad Eddin (1995), një dijetar egjiptian, e sheh demokracinë që mund të zbatohet për botën arabe, si një grup i rregullave dhe institucioneve të projektuar për të mundësuar qeverisjen përmes paqësore
menaxhimi i grupeve konkurruese dhe / ose interesat konfliktuale. Megjithatë, Samir Amin (1991) bazuar përkufizimin e tij të demokracisë në perspektivën sociale marksiste. Ai ndan demokracinë në dy kategori: demokracia borgjeze e cila është e bazuar në të drejtat individuale dhe lirisë për individin, por pa pasur barazi sociale; dhe demokracia politike e cila i jep të drejtë të gjithë njerëzit në shoqëri të drejtën për të votuar dhe për të zgjedhur qeverinë e tyre dhe përfaqësues të institucioneve të cilat do të ndihmojnë për të marrë të drejtat e tyre të barabarta sociale.
Për të përfunduar këtë seksion, Unë do të thosha se nuk ka një përkufizim të vetëm të demokracisë që tregon pikërisht atë që është ose çfarë nuk është. Megjithatë, si ne re, shumica e definicioneve të përmendura më lart kanë elementet thelbësore të ngjashme – përgjegjësi, konkurs, dhe një shkallë e pjesëmarrjes – të cilat janë bërë dominuese në botën perëndimore dhe ndërkombëtarisht.

Demokraci, Elections and the Egyptian Muslim Brotherhood

Israel Elad-Altman

The American-led Middle East reform and democratization campaign of the last two years has helped shape a new political reality in Egypt. Opportunities have opened up for dissent. With U.S. and European support, local opposition groups have been able to take initiative, advance their causes and extract concessions from the state. The Egyptian Muslim Brotherhood movement (MB), which has been officially outlawed as a political organization, is now among the groups facing both new opportunities
and new risks.
Western governments, including the government of the United States, are considering the MB and other “moderate Islamist” groups as potential partners in helping to advance democracy in their countries, and perhaps also in eradicating Islamist terrorism. Could the Egyptian MB fill that role? Could it follow the track of the Turkish Justice and Development Party (AKP) and the Indonesian Prosperous Justice Party (PKS), two Islamist parties that, according to some analysts, are successfully adapting to the rules of liberal democracy and leading their countries toward greater integration with, respectively, Europe and a “pagan” Asia?
This article examines how the MB has responded to the new reality, how it has handled the ideological and practical challenges and dilemmas that have arisen during the past two years. To what extent has the movement accommodated its outlook to new circumstances? What are its objectives and its vision of the political order? How has it reacted to U.S. overtures and to the reform and democratization campaign?
How has it navigated its relations with the Egyptian regime on one hand, and other opposition forces on the other, as the country headed toward two dramatic elections in autumn 2005? To what extent can the MB be considered a force that might lead Egypt
toward liberal democracy?

Vëllezërit Myslimanë EGYPT'S: Konfrontimit ose INTEGRIMIT?

Research

The Society of Muslim Brothers’ success in the November-December 2005 elections for the People’s Assembly sent shockwaves through Egypt’s political system. In response, the regime cracked down on the movement, harassed other potential rivals and reversed its fledging reform process. This is dangerously short-sighted. There is reason to be concerned about the Muslim Brothers’ political program, and they owe the people genuine clarifications about several of its aspects. But the ruling National Democratic
Party’s (PDR) refusal to loosen its grip risks exacerbating tensions at a time of both political uncertainty surrounding the presidential succession and serious socio-economic unrest. Though this likely will be a prolonged, gradual process, the regime should take preliminary steps to normalise the Muslim Brothers’ participation in political life. The Muslim Brothers, whose social activities have long been tolerated but whose role in formal politics is strictly limited, won an unprecedented 20 per cent of parliamentary seats in the 2005 Zgjedhjet. They did so despite competing for only a third of available seats and notwithstanding considerable obstacles, including police repression and electoral fraud. This success confirmed their position as an extremely wellorganised and deeply rooted political force. At the same time, it underscored the weaknesses of both the legal opposition and ruling party. The regime might well have wagered that a modest increase in the Muslim Brothers’ parliamentary representation could be used to stoke fears of an Islamist takeover and thereby serve as a reason to stall reform. If so, the strategy is at heavy risk of backfiring.

Islami dhe Demokracia: Text, Tradition, and History

Ahrar Ahmad

Popular stereotypes in the West tend to posit a progressive, rational, and free West against a backward, oppressive, and threatening Islam. Public opinion polls conducted in the United States during the 1990s revealed a consistent pattern of Americans labeling Muslims as “religious fanatics” and considering Islam’s ethos as fundamentally “anti-democratic.”1 These characterizations
and misgivings have, for obvious reasons, significantly worsened since the tragedy of 9/11. Megjithatë, these perceptions are not reflected merely in the popular consciousness or crude media representations. Respected scholars also have contributed to this climate of opinion by writing about the supposedly irreconcilable differences between Islam and the West, the famous “clash of civilizations” that is supposed to be imminent and inevitable, and about the seeming incompatibility between Islam and democracy. Për shembull, Professor Peter Rodman worries that “we are challenged from the outside by a militant atavistic force driven by hatred of all Western political thought harking back to age-old grievances against Christendom.” Dr. Daniel Pipes proclaims that the Muslims challenge the West more profoundly than the communists ever did, for “while the Communists disagree with our policies, the fundamentalist Muslims despise our whole way of life.” Professor Bernard Lewis warns darkly about “the historic reaction of an ancient rival against our Judeo–Christian heritage, our secular present, and the expansion of both.” Professor Amos Perlmutter asks: “Is Islam, fundamentalist or otherwise, compatible with human-rights oriented Western style representative democracy? The answer is an emphatic NO.” And Professor Samuel Huntington suggests with a flourish that “the problem is not Islamic fundamentalism, but Islam itself.” It would be intellectually lazy and simple-minded to dismiss their positions as based merely on spite or prejudice. Në të vërtetë, if one ignores some rhetorical overkill, some of their charges, though awkward for Muslims, are relevant to a discussion of the relationship between Islam and democracy in the modern world. Për shembull, the position of women or sometimes non-Muslims in some Muslim countries is problematic in terms of the supposed legal equality of all people in a democracy. Në mënyrë të ngjashme, the intolerance directed by some Muslims against writers (e.g., Salman Rushdie in the UK, Taslima Nasrin in Bangladesh, and Professor Nasr Abu Zaid in Egypt) ostensibly jeopardizes the principle of free speech, which is essential to a democracy.
It is also true that less than 10 of the more than 50 members of the Organization of the Islamic Conference have institutionalized democratic principles or processes as understood in the West, and that too, only tentatively. Më në fund, the kind of internal stability and external peace that is almost a prerequisite for a democracy to function is vitiated by the turbulence of internal implosion or external aggression evident in many Muslim countries today (e.g., Somali, Sudan, Indonezi, Pakistan, Irak, Afganistan, Algjeri, and Bosnia).

Iraku dhe e ardhmja e Islamit Politike

James Piscatori

Sixty-five years ago one of the greatest scholars of modern Islam asked the simple question, “whither Islam?", where was the Islamic world going? It was a time of intense turmoil in both the Western and Muslim worlds – the demise of imperialism and crystallisation of a new state system outside Europe; the creation and testing of the neo- Wilsonian world order in the League of Nations; the emergence of European Fascism. Sir Hamilton Gibb recognised that Muslim societies, unable to avoid such world trends, were also faced with the equally inescapable penetration of nationalism, kundërlaicizim, and Westernisation. While he prudently warned against making predictions – hazards for all of us interested in Middle Eastern and Islamic politics – he felt sure of two things:
(një) the Islamic world would move between the ideal of solidarity and the realities of division;
(b) the key to the future lay in leadership, or who speaks authoritatively for Islam.
Today Gibb’s prognostications may well have renewed relevance as we face a deepening crisis over Iraq, the unfolding of an expansive and controversial war on terror, and the continuing Palestinian problem. In this lecture I would like to look at the factors that may affect the course of Muslim politics in the present period and near-term future. Although the points I will raise are likely to have broader relevance, I will draw mainly on the case of the Arab world.
Assumptions about Political Islam There is no lack of predictions when it comes to a politicised Islam or Islamism. ‘Islamism’ is best understood as a sense that something has gone wrong with contemporary Muslim societies and that the solution must lie in a range of political action. Often used interchangeably with ‘fundamentalism’, Islamism is better equated with ‘political Islam’. Several commentators have proclaimed its demise and the advent of the post-Islamist era. They argue that the repressive apparatus of the state has proven more durable than the Islamic opposition and that the ideological incoherence of the Islamists has made them unsuitable to modern political competition. The events of September 11th seemed to contradict this prediction, yet, unshaken, they have argued that such spectacular, virtually anarchic acts only prove the bankruptcy of Islamist ideas and suggest that the radicals have abandoned any real hope of seizing power.

Islami dhe Demokracia

ITAC

Nëse dikush lexon shtypin apo dëgjon komentuesve mbi çështjet ndërkombëtare, ajo shpesh është thënë - dhe edhe më shpesh nënkuptohet, por nuk tha - se Islami nuk është në përputhje me demokracinë. Në vitet nëntëdhjetë, Samuel Huntington vendosur jashtë një stuhi intelektuale, kur ai botoi përplasjes së qytetërimeve dhe remaking e Rendit Botëror, në të cilën ai jep parashikimet e tij për botën - shkrim i madh. Në sferën politike, ai vë në dukje se ndërsa Turqia dhe Pakistani mund të ketë disa kërkesë të vogël për të "legjitimitetit demokratik" të gjitha të tjera "... vendet myslimane ishin shumicë dërrmuese jo-demokratike: monarkitë, Sistemet e një-partisë, regjimet ushtarake, diktaturat personale ose ndonjë kombinim i këtyre, zakonisht pushimi në një familje të kufizuar, fis, ose baza fisnore ". Premisa mbi të cilën argumenti i tij është themeluar është se ata nuk janë vetëm "nuk na pëlqen", ata janë kundër të vërtetë për vlerat tona themelore demokratike. Ai beson, si të tjerët, se ndërsa ideja e demokratizimit perëndimore është duke u rezistuar në pjesë të tjera të botës, konfrontimi është më i dukshëm në ato rajone ku Islami është feja dominante.
Argumenti ka bërë edhe nga ana tjetër, si dhe. Një dijetar fetar iranian, reflektuar në një krizë në fillim të shekullit të njëzetë kushtetuese në vendin e tij, deklaroi se Islami dhe demokracia nuk janë të pajtueshme për shkak se njerëzit nuk janë të barabartë dhe një trup legjislativ është i panevojshëm për shkak të natyrës gjithëpërfshirëse të ligjit fetar islam. Një pozitë e ngjashme është marrë kohët e fundit nga Ali Belhadj, një mësues algjerian të shkollës së mesme, predikues dhe (në këtë kontekst) Lideri i FIS, kur ai deklaroi se "demokracia nuk ishte një koncept islamik". Ndoshta deklarata më dramatike për këtë qëllim ishte ai i Abu Musab al-Zarqawi, Lideri i kryengritësve suni në Irak të cilët, kur të përballen me perspektivën e zgjedhjeve, denoncuar demokracinë si një "parim i keq".
Por, sipas disa dijetarëve myslimanë, demokracia mbetet një ideal i rëndësishëm në Islam, me shtojcë që ajo është gjithmonë subjekt i ligjit fetar. Theksi në vendin madhe e Sheriatit është një element i pothuajse çdo komenti islame në qeverisje, moderuar apo ekstremist. Vetëm nëse sundimtari, që merr autoritetin e tij nga Perëndia, kufizon veprimet e tij në "mbikëqyrjen e administrimit të Sheriatit", është ai që do të bind. Nëse ai e bën të ndryshme nga kjo, ai është një jo-besimtar dhe e angazhuar muslimanët janë të rebelohen kundër tij. Këtu qëndron arsyetimi për pjesën më të madhe të dhunës që ka pllakosur botën myslimane në betejat e tilla si ai që mbizotëron në Algjeri gjatë viteve '90

Islami dhe Islamizmi në Afganistan

Christine Mendoza

The last half-century in particular has seen the recurrent use of religious Islam as

ideologji, often referred to as political Islam or Islamism, in groups espousing the

establishment of an Islamic state. Attention was drawn to Afghanistan when it became

the rallying point for Islamists in the 1980s. Megjithatë, the earlier appearance of an

Islamist movement in Afghanistan in the 1960s and its subsequent development offer an

instructive, unique lesson in understanding Islam and Islamism in Afghan society.

This overview of the Islamist movement in Afghanistan is divided into three

parts: It begins by defining the differing manifestations of Islam in Afghanistan,

indicating how Islamism differs from or draws upon each manifestation in constructing

its own vision. atëherë, the broader context of Islamism elsewhere in the Muslim world is

discussed and analyzed. Although the theoretical basis for Islamism was constructed in

the 1960s by Abu ‘Ala Mawdudi in Pakistan and Sayyid Qutb in Egypt, this paper will

show that the Islamist movement in Afghanistan did not mirror those in either of these

countries. To this end, this paper reviews the thought of the above-mentioned

theoreticians of Islamism, and outlines historical and social conditions that colored the

implementation of their models in their respective countries. This leads back to a

discussion of the Afghan context, which makes up the final part of the paper. Eshte

necessary to review salient aspects of the traditional structure of Afghan society, dhe

role Islam has historically played in Afghanistan to understand how the Islamist

experience was shaped and constrained by this structure, as well as how the Islamist

experience has altered it.
As Afghanistan is now faced with the monumental task of rebuilding a state and

legal system, Islamists are attempting to influence the reconstruction. This overview will

underscore for those observing and participating in this process the importance of

understanding the Afghan Islamist perspective, its historical underpinnings, and current

demands.


GLOBALIZIMI DHE ISLAM POLITIKE: Bazat social të Turqisë MIRËQENIES PARTIA

Haldun Gulalp

Islami politik ka fituar dukshmëri rritur në dekadat e fundit në Turqi. numër i madh i studenteve femra kanë filluar të tregojnë përkushtimin e tyre duke veshur model flokësh ndaluar islamik në kampuset universitare, dhe me ndikim pro-islamike TV
kanale janë shtuar. Ky artikull përqendrohet në mirëqenien (mirëqenie) Party si përfaqësues kryesorja institucional të islamit politik në Turqi.
Mbajtje e shkurtër Partia e Mirëqënies në pushtet si partnerin kryesor të koalicionit nga mesi i vitit 1996 deri në mesin e vitit 1997 ishte kulmi i një dekade të rritjes së qëndrueshme që ishte ndihmuar nga organizata të tjera islamike dhe institucionet. Këto organizata dhe institucione
përfshihen gazetat dhe shtëpi botuese që tërhoqën shkrimtarëve islamikë, Themelet shumta islame, një sindikata Konfederata islamike, dhe shoqata një islamist Biznesmenëve. Këto institucione kanë punuar së bashku me, dhe në mbështetje të, Welfare si lider i padiskutueshëm dhe përfaqësues i islamit politik në Turqi, edhe pse ata kishin qëllimet e tyre partikulariste dhe idealet, të cilat shpesh devijuan nga projektet politike të mirëqenies së. Duke u ndalur në Partinë Mirëqenies, atëherë, lejon për një analizë të bazës më të gjerë shoqëror mbi të cilën lëvizja islamike politike u rrit në Turqi. Që nga rrëzimi i Mirëqenies nga pushteti dhe mbylljen e saj eventual, lëvizja islamike ka qenë në rrëmujë. Ky dokument do të, prandaj, të kufizohet në periudhën Welfare Partisë.
Paraardhësi i Mirëqenies së, Partia Kombëtare Shpëtimi, ishte aktiv në vitet 1970, por u mbyll nga regjimi ushtarak në 1980. Mirëqenia u themelua në 1983 dhe fitoi popullaritet të madh në vitet 1990. Duke filluar me një 4.4 për qind të votave në zgjedhjet komunale të 1984, Partia e Mirëqenies në mënyrë të qëndrueshme në rritje që tregon e saj dhe u shumua votën e saj gati pesë herë në dymbëdhjetë vjet. Ajo alarmuar ngritjen sekular të Turqisë për herë të parë në zgjedhjet komunale të 1994, me 19 përqind e të gjitha vota në shkallë vendi dhe vendet e prefektit si në Stamboll dhe Ankara, pastaj në zgjedhjet e përgjithshme të 1995 kur ajo fitoi një shumicë me 21.4 për qind të votave kombëtare. Megjithatë, Partia e Mirëqenies ishte vetëm një kohë të shkurtër në gjendje për të udhëhequr një qeveri koalicioni në partneritet me rrugën e krahut të djathtë e vërtetë Partia e Tansu C iller.

Islamofobia dhe krimit të urrejtjes anti-myslimane

GITHENS Jonathan-kupë

MBE ROBERT Lambert

Rreziqet e islamofobisë dhe krimit të urrejtjes anti-myslimane kërcënojnë të dëmtojnë të drejtat themelore të njeriut, Aspektet themelore të qytetarisë dhe të bashkë-ekzistuese partneriteteve për muslimanët dhe jo- Myslimanët në Evropë bashkëkohore. portretizime rutinë të Islamit si një fe e urrejtjes, dhuna dhe intoleranca e natyrshme janë bërë pika kyçe për shfaqjen e nacionalist ekstremist, Politika anti-emigracionit në Evropë - pika që kërkojnë të shfrytëzojnë frikën populiste dhe të cilat kanë potencial për të çojë në pafuqisë myslimane në Evropë. Seksionet e mediave kanë krijuar një situatë ku ai shërben për të rritur pretendimet e pabazuara dhe ankthet e të tjera - të tilla që politikanët nga Austria deri në Britani, dhe Holanda në Spanjë, të ndjehen rehat në përdorimin e termave si "tsunami i emigracionit mysliman", dhe akuzojnë Islamin për të qenë një kërcënim thelbësor për një "rrugën evropiane të jetës". Ndërsa në shumë raste, Tërheqje e kësaj qasje populiste pasqyron një injorancën e besimit islam, praktikë dhe besimi, ka shumë think-tank të cilat aktualisht janë të angazhuar në promovimin përshkrimin e gabuara të Islamit dhe besimet politike myslimane përmes pabazuara dhe studime akademike pabaza, dhe një mbështetje në teknika të tilla si "junk-votimit". Para hulumtimin islamofobinë dhe krimin e urrejtjes anti-myslimane në Londër, ne kemi punuar me londinezët myslimane të kërkimit nocionin e kontestuar të asaj që është quajtur gjerësisht nga akademikë dhe politikë-bërësit si "radikalizmit të dhunshëm" (Githens-kupë, 2010, Lambert 2010). Në masë të madhe ishte se përvojë të mëparshme kërkimore që na bindi të nisë në këtë projekt të ri. Domethënë, ekziston një lidhje e rëndësishme midis dy zonave
e punës të cilat ne duhet të shpjegojë në fillim. që nga 9/11 londinezët myslimanë, jo më pak se muslimanët në qytete dhe qytete në të gjithë Evropën, shpesh janë damkosur padrejtësisht si kërcënime subversive ndaj sigurisë shtetërore dhe kohezionin social, herë karakterizuar si një kolonë të pestë (Cox dhe Marks 2006, Gove 2006, Mayer dhe Frampton 2009). Ne nuk sugjerojnë se kjo stigmatizimi nuk ka ekzistuar më parë 9/11, ende më pak nuk kemi argumentojnë se ajo sillet vetëm rreth çështjeve të sigurisë dhe kohezionit social, por ne nuk pretendojnë se reagimin ndaj 9/11 - "lufta kundër terrorizmit" - dhe shumë e retorikës që e ka rrethuar ajo ka luajtur një rol të rëndësishëm në rritjen e perceptimit publik të muslimanëve evropianë si armiq potencialë sesa partnerëve të mundshëm dhe fqinjët.

Conflicts over Mosques in Europe

Studentët Stefano

As the reader will immediately see, the present study is the only one in the series not to have a general point of reference. Instead of addressing a broad issue such as places of worship, it focuses right from the outset on a single issue: the question of mosques, which is identified as a separate issue with its own specific characteristics.
This approach faithfully reflects the current state of affairs, as we will demonstrate in the pages below. Although forms of discrimination on the basis of religion are not completely absent – in particular, cases of discrimination towards certain minority religions or religious beliefs, some of which have even come before the European courts – in no country and in no other case has the opening of places of worship taken on such a high profile in the public imagination as the question of mosques and Islamic places of worship. With the passage of time, the question of mosques has led to more and more frequent disputes, debates, conflicts and posturing, even in countries where such conflicts were previously unknown and mosques were already present. This simple fact already puts us on a road that we might define as ‘exceptionalism’ with reference to Islam: a tendency to see Islam and Muslims as an exceptional case rather than a standard one; a case that does not sit comfortably with others relating to religious pluralism, dhe
which therefore requires special bodies, actions and specifically targeted reactions, unlike those used for other groups and religious minorities, dhe (as in the present study) specific research. 8 Conflicts over mosques in Europe An example of this exceptionalism is seen in the forms of representation of Islam in various European countries, which vary from case to case but differ, in particular, with respect to the recognized practices of relations between states and religious denominations in general. The most symbolic case is the creation in various countries, such as France, Spanjë, Belgium and Italy, of collective bodies of Islamic representation, with forms that often contradict the principles of non‑interference in the internal affairs of religious communities proclaimed and enshrined for other denominations and religious minorities. Forms of exceptionalism from a legal, political and social perspective are, megjithatë, present in many other fields, following a pervasive trend which affects countries with the widest range of state structures and which appears to be in a phase of further growth.
This situation, together with the increasingly evident emergence into the public arena of the dynamics of a conflict involving Islam (a kind of conflict in which the construction of mosques is the most frequent and widespread cause of disagreement), led to a desire to analyse recent cases of conflict, including clashes in countries that are regarded as peripheral within the European Union (EU) or
that lie beyond its borders. For this reason, we have chosen, contrary to the usual practice, to pay closest attention to the least studied and analysed countries, for which scientific literature is least abundant. Setting off on this supposition, we believe that meaningful data for the interpretation of broader dynamics may emerge from an extensive analysis of the frequency and pervasiveness of these conflicts, which are also affecting countries with a long history of immigration and are more generally affecting the relationship between Islam and Europe.For this reason we conducted a set of empirical investigations across seven European countries that are among the least studied and least known in this respect. We selected three Mediterranean countries which in certain respects vary greatly from one another: two countries in similar situations, where there is new immigration from Muslim countries and the memory of ancient historical domination (Spain and Italy); and one in which there is new immigration
from Muslim countries along with a significant historical Islamic presence (the memory of Turkish Ottoman domination) that poses a number of problems (Greece). Also chosen were two countries which have a very significant historical Islamic presence but which also face a number of new problems (Austria and Bosnia‑Herzegovina); the Nordic country with the largest Islamic presence (Sweden); and a central European country which has a long history of immigration and a particular institutional nature (Belgjikë). The last of these is also notable for its markedly local management of conflicts, which from a methodological perspective makes it an interesting control group.

Challenging Authoritarianism, Kolonializëm, and Disunity: The Islamic Political Reform Movements of al-Afghani and Rida

Ahmed Ali Salem

The decline of the Muslim world preceded European colonization of most

Muslim lands in the last quarter of the nineteenth century and the first
quarter of the twentieth century. Veçanërisht, the Ottoman Empire’s
power and world status had been deteriorating since the seventeenth century.
But, more important for Muslim scholars, it had ceased to meet

some basic requirements of its position as the caliphate, the supreme and
sovereign political entity to which all Muslims should be loyal.
prandaj, some of the empire’s Muslim scholars and intellectuals called
for political reform even before the European encroachment upon
Muslim lands. The reforms that they envisaged were not only Islamic, por
also Ottomanic – from within the Ottoman framework.

These reformers perceived the decline of the Muslim world in general,

and of the Ottoman Empire in particular, to be the result of an increasing

disregard for implementing the Shari`ah (ligjit islamik). Megjithatë, since the

late eighteenth century, an increasing number of reformers, sometimes supported

by the Ottoman sultans, began to call for reforming the empire along

modern European lines. The empire’s failure to defend its lands and to

respond successfully to the West’s challenges only further fueled this call

for “modernizing” reform, which reached its peak in the Tanzimat movement

in the second half of the nineteenth century.

Other Muslim reformers called for a middle course. Në njërën anë,

they admitted that the caliphate should be modeled according to the Islamic

sources of guidance, especially the Qur’an and Prophet Muhammad’s

teachings (Sunnah), and that the ummah’s (the world Muslim community)

unity is one of Islam’s political pillars. On the other hand, they realized the

need to rejuvenate the empire or replace it with a more viable one. Me të vërtetë,

their creative ideas on future models included, but were not limited to, the

following: replacing the Turkish-led Ottoman Empire with an Arab-led

caliphate, building a federal or confederate Muslim caliphate, establishing

a commonwealth of Muslim or oriental nations, and strengthening solidarity

and cooperation among independent Muslim countries without creating

a fixed structure. These and similar ideas were later referred to as the

Muslim league model, which was an umbrella thesis for the various proposals

related to the future caliphate.

Two advocates of such reform were Jamal al-Din al-Afghani and

Muhammad `Abduh, both of whom played key roles in the modern

Islamic political reform movement.1 Their response to the dual challenge

facing the Muslim world in the late nineteenth century – European colonization

and Muslim decline – was balanced. Their ultimate goal was to

revive the ummah by observing the Islamic revelation and benefiting

from Europe’s achievements. Megjithatë, they disagreed on certain aspects

and methods, as well as the immediate goals and strategies, of reform.

While al-Afghani called and struggled mainly for political reform,

`Abduh, once one of his close disciples, developed his own ideas, që

emphasized education and undermined politics.




Egjipti në Tipping Point ?

David B. Ottaway
In the early 1980s, I lived in Cairo as bureau chief of The Washington Post covering such historic events as the withdrawal of the last
Israeli forces from Egyptian territory occupied during the 1973 Arab-Israeli war and the assassination of President
Anwar Sadat by Islamic fanatics in October 1981.
The latter national drama, which I witnessed personally, had proven to be a wrenching milestone. It forced Sadat’s successor, Hosni Mubarak, to turn inwards to deal with an Islamist challenge of unknown proportions and effectively ended Egypt’s leadership role in the Arab world.
Mubarak immediately showed himself to be a highly cautious, unimaginative leader, maddeningly reactive rather than pro-active in dealing with the social and economic problems overwhelming his nation like its explosive population growth (1.2 million more Egyptians a year) and economic decline.
In a four-part Washington Post series written as I was departing in early 1985, I noted the new Egyptian leader was still pretty much
a total enigma to his own people, offering no vision and commanding what seemed a rudderless ship of state. The socialist economy
inherited from the era of President Gamal Abdel Nasser (1952 te 1970) was a mess. The country’s currency, the pound, was operating
on eight different exchange rates; its state-run factories were unproductive, uncompetitive and deep in debt; and the government was heading for bankruptcy partly because subsidies for food, electricity and gasoline were consuming one-third ($7 billion) of its budget. Cairo had sunk into a hopeless morass of gridlocked traffic and teeming humanity—12 million people squeezed into a narrow band of land bordering the Nile River, most living cheek by jowl in ramshackle tenements in the city’s ever-expanding slums.