RSSรายการทั้งหมดใน "ไก่งวง" หมวด





Since 2001 and the international events that ensued the nature of the relationship between the West and political Islam has become a definingissue for foreign policy. In recent years a considerable amount of research and analysis has been undertaken on the issue of political Islam. This has helped to correct some of the simplistic and alarmist assumptions previously held in the West about the nature of Islamist values and intentions. Parallel to this, the European Union (EU) has developed a number of policy initiatives primarily the European Neighbourhood Policy(ENP) that in principle commit to dialogue and deeper engagement all(non-violent) political actors and civil society organisations within Arab countries. Yet many analysts and policy-makers now complain of a certain a trophy in both conceptual debate and policy development. It has been established that political Islam is a changing landscape, deeply affected bya range of circumstances, but debate often seems to have stuck on the simplistic question of ‘are Islamists democratic?’ Many independent analysts have nevertheless advocated engagement with Islamists, but theactual rapprochement between Western governments and Islamist organisations remains limited .

ภาคี Islamist , พวกเขาอยู่พรรคประชาธิปัตย์? ไม่ได้เรื่อง ?

Masoud Tarek

ขับเคลื่อนโดยความรู้สึกว่า” อิสลามจะมา,” นักข่าวและผู้กำหนดนโยบายได้รับการว่าจ้างของสายในการเก็งกำไรไข้มากกว่าว่าฝ่ายอิสลามเช่นอียิปต์ภราดรภาพมุสลิม (MB) หรือปาเลสไตน์ฮามาจริงๆเชื่อมั่นในการปกครองระบอบประชาธิปไตย. While I attempt to outline the boundaries of the Islamist democratic commitment, I think that peering into the Islamist soul is a misuse of energies. The Islamists are not coming. ยิ่งไปกว่านั้น, as Adam Przeworski and others have argued, commitments to democracy are more often born of environmental constraints than of true belief. Instead of worrying whether Islamists are real democrats,
our goal should be to help fortify democratic and liberal institutions and actors so that no group—Islamist or otherwise—can subvert them.
But what is this movement over whose democratic bona fides we worry? Islamism is a slippery concept. เช่น, if we label as Islamist those parties that call for the application of shari‘a, we must exclude Turkey’s Justice and Development Party (which is widely considered Islamist) and include Egypt’s ruling National Democratic Party (which actively represses Islamists). Instead of becoming mired in definitional issues, we would do better to focus on a set of political parties that have grown from the same historical roots, derive many of their goals and positions from the same body of ideas, and maintain organizational ties to one another—that is, those parties that spring from the international MB. These include the Egyptian mother organization (founded in 1928), but also Hamas, Jordan’s Islamic Action Front, Algeria’s Movement for a Peaceful Society, the Iraqi Islamic Party, Lebanon’s Islamic Group, and others.


Ahmadov Ramin

The election results on November 3, 2002, which brought the Justice and Development Party into power, shocked many, but for varying reasons. Afterwards, some became more hopeful about future of their country, while others became even more doubtful and anxious, since for them the “republican regime” came under threat. These opposing responses, along with the perceptions that fueled them, neatly describe the two very different worlds that currently exist within Turkish society, and so it is important to think through many of the contested issues that have arisen as a result of these shifting political winds.
The winning Justice and Development Party (JDP) was established in 2001 by a group of politicians under the leadership of Recep Tayyip Erdogan, many of whom split from the religio-political movement of Necmetiin Erbakan, the National Outlook Movement, and the Welfare Party. Interestingly, in less than two years after its establishment, and at the first general election it participated in, the JDP received 34.29 % of the vote when all other established parties fell under the 10 % threshold. The only exception to this was the Republican People’s Party (19.38 %). The JDP captured 365 ออกมาจาก 550 seats in the parliament and therefore was given the opportunity of establishing the government alone, which is exactly what happened. Two years later, in the 2004 local elections, the JDP increased its votes to 41.46 %, while the RPP slightly decreased to 18.27 %, and the Nationalist Action Party increased to 10.10 % (จาก 8.35 % ใน 2002). ในที่สุด, in the most recent general elections in Turkey in 2007, which was marked by intense debate over presidential elections and an online military note, the JDP won nearly half of all votes, 46.58 %, and began its second term in power.

ตุรกีและสหภาพยุโรป: การสำรวจในวิสัยทัศน์ของสหภาพยุโรป ส.ส. ตุรกี'

นกปรอด Power

Even though Turkey’s dream for being a member of European Union (EU) dates back to late 1950s, it can be said that this process has gained its momentum since the governing period of Justice and Development Party, which is shortly called AK party or AKP in Turkish. When compared with earlier periods, the enormous accomplishments during the AK party’s rule are recognized by domestic and European authorities alike. In the parallel of gigantic steps towardsthe European membership, which is now a real possibility for Turkey, there have been increasingdebates about this process. While some European authorities generate policies over Cyprus issueagainst Turkey’s membership, some others mainly lead by German Christian Democrats proposea privileged status rather than full membership. Turkish authorities do not stay silent over thesearguments, and probably first time the Turkish foreign minister can articulate that “should they(the EU) propose anything short of full membership, or any new conditions, we will walk away.And this time it will be for good” (The Economist 2005 30-31) After October third, Even though Mr. Abdullah Gül, who is the foreign minister of the AK party govenrment, persistentlyemphasizes that there is no such a concept so-called “privileged partnership” in the framework document, (Milliyet, 2005) the prime minister of France puts forward that this option is actually one of the possible alternatives.


Anthony Bubalo
Greg Fealy
Mason ส่วนเล็กน้อย

The fear of Islamists coming to power through elections has long been an obstacle to democratisation in authoritarian states of the Muslim world. Islamists have been, and continue to be, the best organised and most credible opposition movements in many of these countries.

They are also commonly, if not always correctly, assumed to be in the best position to capitalise on any democratic opening of their political systems. At the same time, the commitment of Islamists to democracy is often questioned. จริง, when it comes to democracy, Islamism’s intellectual heritage and historical record (in terms of the few examples of Islamist-led states, such as Sudan and Iran) have not been reassuring. The apparent strength of Islamist movements, combined with suspicions about Islamism’s democratic compatibility, has been used by authoritarian governments as an argument to defl ect both domestic and international calls for political reform and democratisation.

Domestically, secular liberals have preferred to settle for nominally secular dictatorships over potentially religious ones. Internationally, Western governments have preferred friendly autocrats to democratically elected, but potentially hostile, Islamist-led governments.

The goal of this paper is to re-examine some of the assumptions about the risks of democratisation in authoritarian countries of the Muslim world (and not just in the Middle East) where strong Islamist movements or parties exist.

ประชาสังคมมุสลิมในที่สาธารณะในเขตเมือง: โลกาภิวัตน์, เลื่อนวาทกรรมของ, และขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคม

Paul M. Lubeck
Britt Bryana
เมืองที่เป็นกระบวนการ, ผลิตภัณฑ์ที่ไม่. The three Islamic elements that set in motion the processes that give rise to Islamic cities were: a distinction between the members of the Umma and the outsiders, which led to juridical and spatial distinction by neighborhoods; the segregation of the sexes which gave rise to a particular solution to the question of spatial organization; และระบบกฎหมายที่, rather than imposing general regulations over land uses of various types in various places, left to the litigation of the neighbors the detailed adjudication of mutual rights over space and use. (Janet อาบู Lughod 1987: 173)
กรอบ: Muslim Movements in Urban Situations We live in an intellectual moment when the complexity of the global Islamic
ทำให้การฟื้นตัวยากที่จะลงความเห็นเกี่ยวกับสถาบันการศึกษามุสลิม, social movements, และทางวาทกรรม. While diversity and locality remain paramount features of Muslim cities, globalization has inadvertently nurtured transnational Muslim networks from the homeland of Islam and extended them into the web of interconnected world cities. ค่อนข้างมีโอกาส, เมือง - based
Muslim networks and insurrectionist movements now thrive in the interstitial spaces created by the new global communication and transportation infrastructures. อะไร, จากนั้น, รูปแบบระยะยาวสำหรับชาวมุสลิมอยู่ในเมือง? Since the last millennium, เป็น Janet Abu - Lughod เตือนเรา, “the Islamic city” ได้รับการเว็บไซต์หลักสำหรับ: defining power relations between ruler and subject, ระบุสิทธิและเอกลักษณ์ของชุมชนเชิงพื้นที่, and regulating urban social relations between genders. Today’s Muslim city remains the epicenter of a burgeoning public sphere in which informed publics debate highly contested Islamic discourses regarding social justice,

ความสำเร็จของตุรกี AK Party เจือจางไม่ต้องกังวลไปอาหรับ Islamists

Mona Eltahawy

It has been unsurprising that since Abdullah Gul became president of Turkey on 27 August that much misguided analyses has been wasted on how “Islamists” can pass the democracy test. His victory was bound to be described as the “Islamist” routing of Turkish politics. And Arab Islamistsin the form of the Muslim Brotherhood, their supporters and defenderswere always going to point to Turkey and tell us that we’ve been wrong all along to worry about the Arab Islamistalleged flirtation with democracy. “It worked in Turkey, it can work in the Arab world,” they would try to assure us.Wrong. Wrong. And wrong.Firstly, Gul is not an Islamist. His wife’s headscarf might be the red cloth to the bull of the secular nationalists in Turkey, but neither Gul nor the AK Party which swept parliamentary elections in Turkey in June, can be called Islamists. ในความเป็นจริง, so little does the AK Party share with the Muslim Brotherhoodaside from the common faith of its membersthat it’s absurd to use its success in Turkish politics as a reason to reduce fears over the Mus-lim Brotherhood’s role in Arab politics.The three litmus tests of Islamism will prove my point: women and sex, the “ทิศตะวันตก”, and Israel.As a secular Muslim who has vowed never to live in Egypt should Islamists ever take power, I never take lightly any attempt to blend religion with politics. So it has been with a more than skeptical eye that I’ve followed Turkish politics over the past few years.

ศูนย์อ้างว่า: ศาสนาอิสลามในการเปลี่ยนผ่านทางการเมือง

John L. Edwards

ในปี 1990 ทางการเมืองศาสนาอิสลาม, บางสิ่งที่เรียก “การนับถือหลักเดิมของศาสนาอิสลาม,” การแสดงตนที่สำคัญในรัฐบาลและในทางการเมืองยังคงอยู่ตรงข้ามจากทวีปแอฟริกาไปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้. ศาสนาอิสลามในทางการเมืองและอำนาจทางการเมืองได้ระดมปัญหาหลายอย่างและคำถาม: “ศาสนาอิสลามเป็น antithetical ให้ทันสมัย?,” “มีศาสนาอิสลามและประชาธิปไตยเข้ากันไม่ได้?,” “อะไรคือความหมายของรัฐบาลอิสลามฝ่าย, ชนกลุ่มน้อยและสิทธิสตรี,” “วิธีการเป็นตัวแทนอิสลาม,” “มีกลางอิสลาม?,” “ควรตะวันตกกลัวภัยคุกคามข้ามชาติอิสลามหรือการปะทะกันของอารยธรรม?” ร่วมสมัยอิสลามฟื้นฟูภูมิทัศน์ของโลกมุสลิมวันนี้เผยให้เห็นการเกิดขึ้นของสาธารณรัฐอิสลามใหม่ (ประเทศอิหร่าน, ซูดาน, ประเทศอัฟกานิสถาน), การขยายตัวของการเคลื่อนไหวอิสลามที่ทำงานนักแสดงทางการเมืองและสังคมเป็นสำคัญในระบบที่มีอยู่, และการเมืองคาดคั้นของ extremists._ รุนแรงรุนแรงในทางตรงกันข้ามกับปี 1980 เมื่อทางการเมืองอิสลามได้รับการบรรจุเพียงกับการปฏิวัติอิหร่านหรือกลุ่มลับที่มีชื่อเหมือนญิฮาดอิสลามหรือกองทัพของพระเจ้า, โลกมุสลิมในปี 1990 ซึ่งเป็นหนึ่งในอิสลามมีส่วนร่วมในกระบวนการเลือกตั้งและสามารถมองเห็นได้เป็นนายกรัฐมนตรี, เจ้าหน้าที่ตู้, ลำโพงของการประกอบชาติ, พระบรมวงศานุวงศ์, และนายกเทศมนตรีในประเทศที่หลากหลายเช่นอียิปต์, ซูดาน, ไก่งวง, ประเทศอิหร่าน, ประเทศเลบานอน, คูเวต, เยเมน, ประเทศจอร์แดน, ปากีสถาน, บังคลาเทศ, ประเทศมาเลเซีย, ประเทศอินโดนีเซีย, และอิสราเอล / ปาเลสไตน์. ในช่วงเริ่มต้นของศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดแรก, การเมืองศาสนาอิสลามยังคงเป็นกำลังสำคัญสำหรับการสั่งซื้อและความผิดปกติในทางการเมืองทั่วโลก, หนึ่งที่มีส่วนร่วมในกระบวนการทางการเมือง แต่ยังอยู่ในการกระทำของการก่อการร้าย, เป็นความท้าทายที่โลกมุสลิมและไปทางทิศตะวันตก. ทำความเข้าใจธรรมชาติของการเมืองศาสนาอิสลามในวันนี้, และโดยเฉพาะอย่างยิ่งปัญหาและคำถามที่ได้เกิดจากประสบการณ์ที่ผ่านมาเมื่อเร็ว ๆ นี้, ยังคงเป็นสิ่งสำคัญสำหรับรัฐบาล, ผู้กำหนดนโยบาย, และนักเรียนของการเมืองระหว่างประเทศเหมือนกัน.


Mogahed Dalia

Islam in politics has been asserted in many countries in the Muslim world through democratic elections. Islamist parties have gained varying degreesof political power in Turkey, อียิปต์, ประเทศเลบานอน, and the occupied Palestinian territories, and have widespread influence in Morocco and Jordan. Now, more than ever, Western governments, alarmed by this outcome, have raised the perennial question: Is Islam compatible with democracy?A recent in-depth Gallup survey in 10 predominantly Muslim countries,representing more than 80% of the global Muslim population, shows that whenasked what they admire most about the West, Muslims frequently mention political freedom, liberty, fair judicial systems, and freedom of speech. When asked to critique their own societies, extremism and inadequate adherence to Islamic teachings were their top grievances.However, while Muslims say they admire freedom and an open political system,Gallup surveys suggest that they do not believe they must choose between Islam and democracy, but rather, that the two can co-exist inside one functional government.


Paison Michelle

We in the West !nd it incomprehensible that theological ideas still iname the minds of men, stirring up messianic passions that can leave societies in ruin. We had assumed that this was no longer possible,that human beings had learned to separate religious questions from political ones, that political theology died in 16h-century Europe. We were wrong.1Islam is no longer exclusively a religion, but an ideology that provides a total framework for all aspects of political, social, ทางเศรษฐกิจ, and cultural life in the Muslim world. Although Islam has continuously demonstrated the theme of resurgence throughout its history in response to the internal and external forces that challenge Muslim faith and society, the assertion of Islamism has strongly reemerged. Discontent is evident through the gradual movement towards Islamist ideology, whether or not the idea ofIslam strongly resonates among the populous. Individuals, despondentfrom the suppression of alternatives from oppressive regimes, look towards change. Organizations, such as the Muslim Brotherhood in Egypt, provide clear examples of the greater trend developing throughout the region ofthe Middle East and North Africa. #e political power and social inuenceheld by the Brotherhood capitalizes on the Arab Republic of Egypt’s failureto support its peoples. Subsequently the dissatis!ed population turns to a movement that has the ability to provide the necessary services for survival;ศาสนามุสลิม. #is increasing development is pushing moderate, mainstream Islam into the realm of radicalism through means of desperation.Part of the emergence of neorevivalism, ประชาชาติมุสลิม,established by Hassan al-Banna in 1928, saw the Islamic community at a critical crossroads and insisted that Muslims would !nd strength in the totalself-su$ciency of Islam.

RISE ประชาธิปไตย MUSLIM"”

Nasr ราชการ

อสุรกายเป็น haunting โลกมุสลิม. สางนี้โดยเฉพาะเป็นภัย notthe และมาก - อภิปรายวิญญาณของ fundamentalist ลัทธิหัวรนแรง, หรือยังหวังความฝันที่เรียกว่าเสรีนิยมอิสลาม. แทน, อสุรกายที่ฉันมีในใจเป็นกำลังสาม, a hopeful if still somewhat ambiguoustrend that I call—in a conscious evocation of the political tradition associated with the Christian Democratic parties of Europe—“Muslim Democracy.”The emergence and unfolding of Muslim Democracy as a “fact on the ground” over the last fifteen years has been impressive. This is so even though all its exponents have thus far eschewed that label1 and even though the lion’s share of scholarly and political attention has gone to the question of how to promote religious reform within Islam as a prelude to democratization.2 Since the early 1990s, เปิดทางการเมืองใน anumber ของมุสลิมส่วนใหญ่ - ประเทศทั้งหมด, เป็นที่ยอมรับ, นอก Arabworld - ได้เห็น Islamic - oriented (แต่ไม่ Islamist) บุคคล vying votes successfullyfor ในบังคลาเทศ, ประเทศอินโดนีเซีย, ประเทศมาเลเซีย, ปากีสถาน (beforeits 1999 รัฐประหาร), และ Islamists Turkey.Unlike, ด้วยวิสัยทัศน์ของกฎโดย shari'a ของ (กฎหมายอิสลาม) oreven ตำแหน่งพระเจ้ากาหลิบคืน, มุสลิม Democrats ดูทางการเมืองกับตา apragmatic. พวกเขาปฏิเสธหรืออย่างน้อยส่วนลดอ้าง Islamist คลาสสิคที่อิสลามคำสั่งล่าของรัฐ shari'a, และ goaltends หลักของพวกเขาให้เป็นหนึ่งโลกีย์มากกว่าหัตถกรรมทรายแพลตฟอร์มทำงานได้เลือกตั้ง coalitions ปกครองคงให้บริการส่วนบุคคลและประโยชน์ส่วนรวมอิสลามเป็นฆราวาสภายในเวทีประชาธิปไตย whosebounds พวกเขาเคารพ, แพ้ชนะ. Islamists ดูประชาธิปไตยไม่เป็นสิ่งที่ถูกต้องลึก, แต่ที่ดีที่สุดเป็นเครื่องมือหรือกลยุทธ์ที่อาจเป็นประโยชน์ในการดึงดูดพลังที่จะสร้างรัฐอิสลาม.


shadi hamid

America’s post-September 11 project to promote democracy in the Middle East has proven a spectacular failure. ในวันนี้,Arab autocrats are as emboldened as ever. อียิปต์, ประเทศจอร์แดน, ตูนิเซีย, and others are backsliding on reform. Opposition forces are being crushed. Three of the most democratic polities in the region, ประเทศเลบานอน, ประเทศอิรัก, and the Palestinian territories,are being torn apart by violence and sectarian conflict.Not long ago, it seemed an entirely different outcome was in the offing. Asrecently as late 2005, observers were hailing the “Arab spring,” an “autumn forautocrats,” and other seasonal formulations. They had cause for such optimism.On January 31, 2005, the world stood in collective awe as Iraqis braved terroristthreats to cast their ballots for the first time. That February, Egyptian PresidentHosni Mubarak announced multi-candidate presidential elections, another first.And that same month, after former Lebanese Prime Minister Rafiq Hariri wasshadi hamid is director of research at the Project on Middle East Democracyand an associate of the Truman National Security Project.Parting the Veil Now is no time to give up supporting democracy in the Muslim world.But to do so, the United States must embrace Islamist moderates.shadi 39killed, Lebanon erupted in grief and then anger as nearly one million Lebanesetook to the streets of their war-torn capital, demanding self-determination. Notlong afterward, 50,000 Bahrainis—one-eighth of the country’s population—ralliedfor constitutional reform. The opposition was finally coming alive.But when the Arab spring really did come, the American response provide dample evidence that while Arabs were ready for democracy, the United States most certainly was not. Looking back, the failure of the Bush Administration’s efforts should not have been so surprising. Since the early 1990s, สหรัฐอเมริกา. policymakershave had two dueling and ultimately incompatible objectives in the Middle East: promoting Arab democracy on one hand, and curbing the power and appealof Islamist groups on the other. In his second inaugural address, President George W. Bush declared that in supporting Arab democracy, our “vital interests and our deepest beliefs” were now one. The reality was more complicated.When Islamist groups throughout the region began making impressive gains at the ballot box, particularly in Egypt and in the Palestinian territories, the Bush Administration stumbled. With Israel’s withdrawal from Gaza high on the agendaand a deteriorating situation in Iraq, American priorities began to shift. Friendly dictators once again became an invaluable resource for an administration that found itself increasingly embattled both at home and abroad.The reason for this divergence in policy revolves around a critical question:What should the United States do when Islamists come to power through free elections? In a region where Islamist parties represent the only viable oppositionto secular dictatorships, this is the crux of the matter. In the MiddleEastern context, the question of democracy and the question of political Islamare inseparable. Without a well-defined policy of engagement toward politicalIslam, the United States will fall victim to the same pitfalls of the past. In many ways, it already has.

การเคลื่อนไหวอิสลาม: เสรีภาพทางการเมือง & ประชาธิปไตย

Dr.Yusuf al - Qaradawi

เป็นหน้าที่ของ (ศาสนาอิสลาม) การเคลื่อนไหวในระยะมา tostand บริษัท กับกฎ totalitarian และเผด็จการ, กดขี่ทางการเมืองและการแย่งชิงสิทธิของประชาชน. การเคลื่อนไหวควร stand by เสรีภาพทางการเมือง, แสดงตามจริง,ไม่ผิด, ประชาธิปไตย. มันมีทางจะประกาศมันปฏิเสธการ tyrantsand คัดท้ายชัดเจนของเผด็จการทั้งหมด, แม้เผด็จการบางปรากฏ havegood ความตั้งใจต่อมันให้ได้บางและเวลาที่มักจะสั้น, ที่ได้รับการแสดงโดย experience.The บี (เลื่อย) กล่าว, "เมื่อคุณเห็นเหยื่อตกของฉัน Nation กลัวและไม่พูดกับผู้กระทำผิด, "คุณผิด", thenyou อาจสูญเสียความหวังในพวกเขา . ดังนั้นวิธีการเกี่ยวกับระบบการปกครองที่ผู้คนกำลังพูดถึงใจกระทำผิด, "วิธีการเพียง, วิธีที่ดีคุณ. O พระเอกของเรา, ผู้กอบกู้และกู้อิสรภาพของเรา!"อาน denounces tyrants เช่น Numrudh, ฟาโรห์, ฮามานและอื่นๆ, แต่ยัง dispraises ผู้ปฏิบัติตามคำสั่งของ tyrants andobey. นี่คือเหตุผลที่อัลลอ dispraises ประชาชน Noahby ว่า, "แต่พวกเขาปฏิบัติตาม (m) ที่มีความมั่งคั่งและ childrengive พวกเขาเพิ่มขึ้น แต่ไม่สูญเสียเท่านั้น. [Nuh นูหฺสุราษฎร์ธานี; 21]อัลลอยังกล่าวของโฆษณา, คนของฮูด, "และตาม thecommand ของพลังทุก, ผู้ฝ่าฝืนดื้อ". [ฮูสุราษฎร์ธานี:59]เห็นด้วยสิ่งที่กุรอานกล่าวเกี่ยวกับคนของเขา, "Butthey ปฏิบัติตามคำสั่งของฟาโรห์, และ ofPharaoh คำสั่งไม่ได้รับคำแนะนำอย่างถูกต้อง[ฮูสุราษฎร์ธานี: 97] "ดังนั้นเขาได้ fools คนของเขา, และพวกเขาก็เชื่อฟังเขา: แท้จริงพวกเขาเป็นคนทรยศ (กับอัลลอ)." [สุราษฎร์ธานี Az - Zukhruf: 54]มองใกล้ที่ประวัติศาสตร์ของมุสลิม Nation และ IslamicMovement ในยุคปัจจุบันควรจะแสดงอย่างชัดเจนว่า Islamicidea, ขบวนการอิสลามและอิสลามปลุกไม่เคยเจริญรุ่งเรืองหรือ borne ผลไม้เว้นแต่ใน ofdemocracy บรรยากาศและเสรีภาพ, และมีลานและเป็นหมันเท่านั้นเวลาของการกดขี่และการปกครองแบบเผด็จการที่ trod กว่า willof คนที่ clung เพื่อศาสนาอิสลาม. เช่นภาระ regimesimposed การไม่เชื่อความจริงของศาสนาของพวกเขา, สังคมนิยมหรือคอมมิวนิสต์ในคนโดยกำลังและการบังคับ, แอบแฝงใช้ทรมานและ publicexecutions, และใช้เครื่องมือเหล่าวายร้ายที่ฉีกเนื้อ,หลั่งเลือด, กระดูกทับและทำลาย soul.We เห็นการเหล่านี้ในประเทศมุสลิมหลาย, รวมถึงตุรกี, อียิปต์, ประเทศซีเรีย, ประเทศอิรัก, (อดีต) เยเมนใต้, Somaliaand เหนือ African States สำหรับช่วงเวลาที่แตกต่างกัน, ขึ้นอยู่กับอายุหรือการปกครองของเผด็จการในแต่ละ country.On อีก, เราเห็นการเคลื่อนไหวอิสลามและอิสลามเกิดผลกระตุ้นและอวดเวลาของเสรีภาพและประชาธิปไตย, และในยามของการล่มสลายของระบอบจักรวรรดิที่ปกครองคนด้วยความกลัวและ oppression.Therefore ที่, ฉันจะไม่คิดว่าอิสลามได้สนับสนุนการเคลื่อนไหวอื่นใดนอกเหนือจากเสรีภาพทางการเมืองและ tyrants democracy.The ได้ทุกเสียงจะเพิ่มขึ้น, ยกเว้น ofIslam เสียง, และให้ทุกแนวโน้มแสดงตัวในรูปแบบของ politicalparty หรือร่างกายบางจัดเรียง, ยกเว้นปัจจุบันอิสลามที่ theonly แนวโน้มที่จริงพูดเพื่อชาตินี้และแสดงมันพูดนานน่าเบื่อ, ค่า, สำคัญและมีอยู่มาก.

the 500 ชาวมุสลิมมีอิทธิพลมากที่สุด

John Esposito

Kalin Ibrahim

สิ่งพิมพ์ที่คุณมีอยู่ในมือของคุณเป็นครั้งแรกของสิ่งที่เราหวังว่าจะได้รับชุด anannual ที่ให้หน้าต่างลง movers และอิทธิพลของ Muslimworld. ขณะนี้มี strived เพื่อเลือกบุคคลที่มีอิทธิพลเป็นมุสลิม, thatis, คนที่มีอิทธิพลมาจากการปฏิบัติตนของศาสนาอิสลามหรือจาก factthat ที่พวกเขาเป็นมุสลิม. We think that this gives valuable insight into the differentways that Muslims impact the world, and also shows the diversity of how peopleare living as Muslims today.Influence is a tricky concept. Its meaning derives from the Latin word influensmeaning to flow-in, pointing to an old astrological idea that unseen forces (like themoon) affect humanity. The figures on this list have the ability to affect humanitytoo. In a variety of different ways each person on this list has influence over thelives of a large number of people on the earth. The 50 most influential figuresare profiled. Their influence comes from a variety of sources; however they areunified by the fact that they each affect huge swathes of humanity.We have then broken up the 500 leaders into 15 categories—Scholarly, Political,Administrative, Lineage, Preachers, Women, Youth, Philanthropy, Development,Science and Technology, Arts and Culture, Media, Radicals, International IslamicNetworks, and Issues of the Day—to help you understand the different kinds ofways Islam and Muslims impact the world today.Two composite lists show how influence works in different ways: InternationalIslamic Networks shows people who are at the head of important transnationalnetworks of Muslims, and Issues of the Day highlights individuals whoseimportance is due to current issues affecting humanity.

ของ ISLAMISTS และกล่องลงคะแนน

Vickie Langohr

As Islamist movements have gained strength across the Muslim world, their commitmentto democratic means of achieving and exercising power has been repeatedlyanalyzed. The question of whether resort to violence to achieve its goals is inherentin the Islamist project (that what some Islamists understand as a divine mandate toimplement sharia ultimately sanctions the use of force against dissenters) or contingent(that the violent exclusion of Islamists from the political arena has driven themto arms, best expressed by Franc¸ois Burgat’s contention that any Western politicalparty could be turned into the Armed Islamic Group in weeks if it were subjected tothe same repression Islamists had endured1) looms large in this debate. Where Islamistmovements have not had the opportunity to participate in elections for political office,analysts willing to give these movements the benefit of the democratic doubt arguethat their peaceful participation in the student body and syndicate elections that theyhave been allowed to contest proves their intention to respect the results of nationallevelelections.2 They also point to these groups’ repeated public commitment to playby the rules of the electoral game.3 The fact that the Muslim Brotherhood in Egyptand Jordan and members of the Islah Party in Yemen have successfully competed innot one but a series of parliamentary elections and evinced a tendency to wage theirbattles through parliament and the courts rather than by force suggests to many thatthe question of whether Islamists can ever be democrats has already been settled inthe affirmative.Analysts who are more skeptical of the possibility of a democratic Islamism generallyadvance one of two arguments. The first is procedural: that although some Islamistshave seemingly opted to effect change through the ballot box, they have chosenthis method only because they do not yet have the power to use more forceful ones.In a manner of speaking, this line of thinking accuses Islamists competing in parliamentarypolitics of engaging in political taqiyya, of parroting the rhetoric that democratswant to hear until they obtain sufficient power to abort the democratic politicalprocess and institute a policy of “one-man, one-vote, one-time.”




“A ring of friends surrounding the Union […], from Morocco to Russia”.This is how, in late 2002, the then President of the European Commission, Romano Prodi, described the key challenge facing Europe following the planned enlargement of 2004. The accession process had built up momentum, and the former communist countries of Central Europe had been stabilised and were transforming themselves into democracies. EU membership was not directly on the agenda for countries beyond the enlargement horizon, however. How could Europe prevent new dividing lines forming at its borders? How could the European Union guarantee stability, security and peace along its perimeter? Those questions were perhaps most pertinent to the EU’s southern neighbours. Since 11 September 2001, in particular, our relations with the Islamic world have been imbued with a sense of urgency. Political developments in our Islamic neighbour countries bordering the Mediterranean could have a tremendous impact on European security. Although the area is nearby, the political distance is great. Amid threatening language about a ‘clash of civilisations’, the EU quickly drew the conclusion that conciliation and cooperation, rather than confrontation, constituted the best strategy for dealing with its southern neighbours.