RSSУсе запісы ў "Турцыя" Катэгорыя

ISLAM, DEMOCRACY & THE USA:

Cordoba Foundation

Абдула Faliq

Intro ,


In spite of it being both a perennial and a complex debate, Arches Quarterly reexamines from theological and practical grounds, the important debate about the relationship and compatibility between Islam and Democracy, as echoed in Barack Obama’s agenda of hope and change. Whilst many celebrate Obama’s ascendancy to the Oval Office as a national catharsis for the US, others remain less optimistic of a shift in ideology and approach in the international arena. While much of the tension and distrust between the Muslim world and the USA can be attributed to the approach of promoting democracy, typically favoring dictatorships and puppet regimes that pay lip-service to democratic values and human rights, the aftershock of 9/11 has truly cemented the misgivings further through America’s position on political Islam. It has created a wall of negativity as found by worldpublicopinion.org, according to which 67% of Egyptians believe that globally America is playing a “mainly negative” role.
America’s response has thus been apt. By electing Obama, many around the world are pinning their hopes for developing a less belligerent, but fairer foreign policy towards the Muslim world. Th e test for Obama, as we discuss, is how America and her allies promote democracy. Will it be facilitating or imposing?
Прычым, can it importantly be an honest broker in prolonged zones of confl icts? Enlisting the expertise and insight of prolifi
c scholars, academics, seasoned journalists and politicians, Arches Quarterly brings to light the relationship between Islam and Democracy and the role of America – as well as the changes brought about by Obama, in seeking the common ground. Anas Altikriti, the CEO of Th e Cordoba Foundation provides the opening gambit to this discussion, where he refl ects on the hopes and challenges that rests on Obama’s path. Following Altikriti, the former advisor to President Nixon, Dr Robert Crane off ers a thorough analysis of the Islamic principle of the right to freedom. Anwar Ibrahim, former Deputy Prime Minister of Malaysia, enriches the discussion with the practical realities of implementing democracy in Muslim dominant societies, а менавіта, in Indonesia and Malaysia.
We also have Dr Shireen Hunter, of Georgetown University, ЗША, who explores Muslim countries lagging in democratisation and modernisation. Th is is complemented by terrorism writer, Dr Nafeez Ahmed’s explanation of the crisis of post-modernity and the
demise of democracy. Dr Daud Abdullah (Director of Middle East Media Monitor), Alan Hart (former ITN and BBC Panorama correspondent; author of Zionism: Th e Real Enemy of the Jews) and Asem Sondos (Editor of Egypt’s Sawt Al Omma weekly) concentrate on Obama and his role vis-à-vis democracy-promotion in the Muslim world, as well as US relations with Israel and the Muslim Brotherhood.
Minister of Foreign Aff airs, Maldives, Ahmed Shaheed speculates on the future of Islam and Democracy; Cllr. Gerry Maclochlainn
a Sinn Féin member who endured four years in prison for Irish Republican activities and a campaigner for the Guildford 4 and Birmingham 6, refl ects on his recent trip to Gaza where he witnessed the impact of the brutality and injustice meted out against Palestinians; Dr Marie Breen-Smyth, Director of the Centre for the Study of Radicalisation and Contemporary Political Violence discusses the challenges of critically researching political terror; Dr Khalid al-Mubarak, writer and playwright, discusses prospects of peace in Darfur; and fi nally journalist and human rights activist Ashur Shamis looks critically at the democratisation and politicisation of Muslims today.
We hope all this makes for a comprehensive reading and a source for refl ection on issues that aff ect us all in a new dawn of hope.
Thank you

Ісламская палітычная культура, дэмакратыя, і правы чалавека

Daniel E. цана

Сцвярджалася, што іслам спрыяе аўтарытарызму, contradicts the values of Western societies, and significantly affects important political outcomes in Muslim nations. Такім чынам, навукоўцы, каментатары, and government officials frequently point to ‘‘Islamic fundamentalism’’ as the next ideological threat to liberal democracies. Гэта меркаванне, Аднак, is based primarily on the analysis of texts, Ісламская палітычная тэорыя, and ad hoc studies of individual countries, якія не ўлічваюць іншыя фактары. It is my contention that the texts and traditions of Islam, як у іншых рэлігій, можа выкарыстоўвацца для падтрымкі розных палітычных сістэм і палітык. Country specific and descriptive studies do not help us to find patterns that will help us explain the varying relationships between Islam and politics across the countries of the Muslim world. такім чынам, новы падыход да вывучэння
патрабуецца сувязь паміж ісламам і палітыкай.
Прапаную, шляхам строгай ацэнкі адносін паміж ісламам, дэмакратыя, і правы чалавека на міждзяржаўным узроўні, that too much emphasis is being placed on the power of Islam as a political force. I first use comparative case studies, which focus on factors relating to the interplay between Islamic groups and regimes, эканамічныя ўплывы, этнічныя расколы, і развіццё грамадства, to explain the variance in the influence of Islam on politics across eight nations. I argue that much of the power
attributed to Islam as the driving force behind policies and political systems in Muslim nations can be better explained by the previously mentioned factors. I also find, contrary to common belief, that the increasing strength of Islamic political groups has often been associated with modest pluralization of political systems.
I have constructed an index of Islamic political culture, based on the extent to which Islamic law is utilized and whether and, if so, how,Western ideas, institutions, and technologies are implemented, to test the nature of the relationship between Islam and democracy and Islam and human rights. This indicator is used in statistical analysis, which includes a sample of twenty-three predominantly Muslim countries and a control group of twenty-three non-Muslim developing nations. In addition to comparing
Islamic nations to non-Islamic developing nations, statistical analysis allows me to control for the influence of other variables that have been found to affect levels of democracy and the protection of individual rights. The result should be a more realistic and accurate picture of the influence of Islam on politics and policies.

PRECISION IN THE GLOBAL WAR ON TERROR:

Sherifa Zuhur

Seven years after the September 11, 2001 (9/11) attacks, many experts believe al-Qa’ida has regained strength and that its copycats or affiliates are more lethal than before. The National Intelligence Estimate of 2007 asserted that al-Qa’ida is more dangerous now than before 9/11.1 Al-Qa’ida’s emulators continue to threaten Western, блізкаўсходні, and European nations, as in the plot foiled in September 2007 in Germany. Bruce Riedel states: Thanks largely to Washington’s eagerness to go into Iraq rather than hunting down al Qaeda’s leaders, the organization now has a solid base of operations in the badlands of Pakistan and an effective franchise in western Iraq. Its reach has spread throughout the Muslim world and in Europe . . . Osama bin Laden has mounted a successful propaganda campaign. . . . His ideas now attract more followers than ever.
It is true that various salafi-jihadist organizations are still emerging throughout the Islamic world. Why have heavily resourced responses to the Islamist terrorism that we are calling global jihad not proven extremely effective?
Moving to the tools of “soft power,” what about the efficacy of Western efforts to bolster Muslims in the Global War on Terror (квота)? Why has the United States won so few “hearts and minds” in the broader Islamic world? Why do American strategic messages on this issue play so badly in the region? Why, despite broad Muslim disapproval of extremism as shown in surveys and official utterances by key Muslim leaders, has support for bin Ladin actually increased in Jordan and in Pakistan?
This monograph will not revisit the origins of Islamist violence. It is instead concerned with a type of conceptual failure that wrongly constructs the GWOT and which discourages Muslims from supporting it. They are unable to identify with the proposed transformative countermeasures because they discern some of their core beliefs and institutions as targets in
this endeavor.
Several deeply problematic trends confound the American conceptualizations of the GWOT and the strategic messages crafted to fight that War. These evolve from (1) post-colonial political approaches to Muslims and Muslim majority nations that vary greatly and therefore produce conflicting and confusing impressions and effects; і (2) residual generalized ignorance of and prejudice toward Islam and subregional cultures. Add to this American anger, fear, and anxiety about the deadly events of 9/11, and certain elements that, despite the urgings of cooler heads, hold Muslims and their religion accountable for the misdeeds of their coreligionists, or who find it useful to do so for political reasons.

EGYPT’S MUSLIM BROTHERS: CONFRONTATION OR INTEGRATION?

Research

The Society of Muslim Brothers’ success in the November-December 2005 elections for the People’s Assembly sent shockwaves through Egypt’s political system. In response, the regime cracked down on the movement, harassed other potential rivals and reversed its fledging reform process. This is dangerously short-sighted. There is reason to be concerned about the Muslim Brothers’ political program, and they owe the people genuine clarifications about several of its aspects. But the ruling National Democratic
Party’s (NDP) refusal to loosen its grip risks exacerbating tensions at a time of both political uncertainty surrounding the presidential succession and serious socio-economic unrest. Though this likely will be a prolonged, gradual process, the regime should take preliminary steps to normalise the Muslim Brothers’ participation in political life. The Muslim Brothers, whose social activities have long been tolerated but whose role in formal politics is strictly limited, won an unprecedented 20 per cent of parliamentary seats in the 2005 выбары. They did so despite competing for only a third of available seats and notwithstanding considerable obstacles, including police repression and electoral fraud. This success confirmed their position as an extremely wellorganised and deeply rooted political force. At the same time, it underscored the weaknesses of both the legal opposition and ruling party. The regime might well have wagered that a modest increase in the Muslim Brothers’ parliamentary representation could be used to stoke fears of an Islamist takeover and thereby serve as a reason to stall reform. If so, the strategy is at heavy risk of backfiring.

Islam and Democracy: Text, Tradition, and History

Ахрара Ahmad

Popular stereotypes in the West tend to posit a progressive, rational, and free West against a backward, oppressive, and threatening Islam. Public opinion polls conducted in the United States during the 1990s revealed a consistent pattern of Americans labeling Muslims as “religious fanatics” and considering Islam’s ethos as fundamentally “anti-democratic.”1 These characterizations
and misgivings have, for obvious reasons, significantly worsened since the tragedy of 9/11. Аднак, these perceptions are not reflected merely in the popular consciousness or crude media representations. Respected scholars also have contributed to this climate of opinion by writing about the supposedly irreconcilable differences between Islam and the West, the famous “clash of civilizations” that is supposed to be imminent and inevitable, and about the seeming incompatibility between Islam and democracy. Напрыклад, Professor Peter Rodman worries that “we are challenged from the outside by a militant atavistic force driven by hatred of all Western political thought harking back to age-old grievances against Christendom.” Dr. Daniel Pipes proclaims that the Muslims challenge the West more profoundly than the communists ever did, for “while the Communists disagree with our policies, the fundamentalist Muslims despise our whole way of life.” Professor Bernard Lewis warns darkly about “the historic reaction of an ancient rival against our Judeo–Christian heritage, our secular present, and the expansion of both.” Professor Amos Perlmutter asks: “Is Islam, fundamentalist or otherwise, compatible with human-rights oriented Western style representative democracy? The answer is an emphatic NO.” And Professor Samuel Huntington suggests with a flourish that “the problem is not Islamic fundamentalism, but Islam itself.” It would be intellectually lazy and simple-minded to dismiss their positions as based merely on spite or prejudice. На самай справе, if one ignores some rhetorical overkill, some of their charges, though awkward for Muslims, are relevant to a discussion of the relationship between Islam and democracy in the modern world. Напрыклад, the position of women or sometimes non-Muslims in some Muslim countries is problematic in terms of the supposed legal equality of all people in a democracy. Дакладна, the intolerance directed by some Muslims against writers (e.g., Salman Rushdie in the UK, Taslima Nasrin in Bangladesh, and Professor Nasr Abu Zaid in Egypt) ostensibly jeopardizes the principle of free speech, which is essential to a democracy.
It is also true that less than 10 of the more than 50 members of the Organization of the Islamic Conference have institutionalized democratic principles or processes as understood in the West, and that too, only tentatively. Нарэшце, the kind of internal stability and external peace that is almost a prerequisite for a democracy to function is vitiated by the turbulence of internal implosion or external aggression evident in many Muslim countries today (e.g., Самалі, Sudan, Інданезія, Пакістан, Ірак, Афганістан, Алжыр, and Bosnia).

GLOBALIZATION AND POLITICAL ISLAM: THE SOCIAL BASES OF TURKEY’S WELFARE PARTY

Haldun Gulalp

Political Islam has gained heightened visibility in recent decades in Turkey. Large numbers of female students have begun to demonstrate their commitment by wearing the banned Islamic headdress on university campuses, and influential pro-Islamist TV
channels have proliferated. This paper focuses on the Welfare (Refah) Party as the foremost institutional representative of political Islam in Turkey.
The Welfare Party’s brief tenure in power as the leading coalition partner from mid-1996 to mid-1997 was the culmination of a decade of steady growth that was aided by other Islamist organizations and institutions. These organizations and institutions
included newspapers and publishing houses that attracted Islamist writers, numerous Islamic foundations, an Islamist labor-union confederation, and an Islamist businessmen’s association. These institutions worked in tandem with, and in support of, Welfare as the undisputed leader and representative of political Islam in Turkey, even though they had their own particularistic goals and ideals, which often diverged from Welfare’s political projects. Focusing on the Welfare Party, then, allows for an analysis of the wider social base upon which the Islamist political movement rose in Turkey. Since Welfare’s ouster from power and its eventual closure, the Islamist movement has been in disarray. This paper will, Таму, be confined to the Welfare Party period.
Welfare’s predecessor, the National Salvation Party, was active in the 1970s but was closed down by the military regime in 1980. Welfare was founded in 1983 and gained great popularity in the 1990s. Starting with a 4.4 percent vote in the municipal elections of 1984, the Welfare Party steadily increased its showing and multiplied its vote nearly five times in twelve years. It alarmed Turkey’s secular establishment first in the municipal elections of 1994, з 19 percent of all votes nationwide and the mayor’s seats in both Istanbul and Ankara, then in the general elections of 1995 when it won a plurality with 21.4 percent of the national vote. Тым не менш, the Welfare Party was only briefly able to lead a coalition government in partnership with the right-wing True Path Party of Tansu C¸ iller.

A Muslim Archipelago

Max L. брута

This book has been many years in the making, as the author explains in his Preface, though he wrote most of the actual text during his year as senior Research Fellow with the Center for Strategic Intelligence Research. The author was for many years Dean of the School of Intelligence Studies at the Joint Military Intelligence College. Even though it may appear that the book could have been written by any good historian or Southeast Asia regional specialist, this work is illuminated by the author’s more than three decades of service within the national Intelligence Community. His regional expertise often has been applied to special assessments for the Community. With a knowledge of Islam unparalleled among his peers and an unquenchable thirst for determining how the goals of this religion might play out in areas far from the focus of most policymakers’ current attention, the author has made the most of this opportunity to acquaint the Intelligence Community and a broader readership with a strategic appreciation of a region in the throes of reconciling secular and religious forces.
This publication has been approved for unrestricted distribution by the Office of Security Review, Department of Defense.

Дэмакратыя ў ісламскай палітычнай думкі

Аззам S. Тамими

Дэмакратыя паглынутая арабскія палітычныя мысляры яшчэ на світанку сучаснага арабскага адраджэння каля двух стагоддзяў таму. З таго часу, the concept of democracy has changed and developed under the influence of a variety of social and political developments.The discussion of democracy in Arab Islamic literature can be traced back to Rifa’a Tahtawi, the father of Egyptian democracy according to Lewis Awad,[3] who shortly after his return to Cairo from Paris published his first book, Takhlis Al-Ibriz Ila Talkhis Bariz, у 1834. The book summarized his observations of the manners and customs of the modern French,[4] and praised the concept of democracy as he saw it in France and as he witnessed its defence and reassertion through the 1830 Revolution against King Charles X.[5] Tahtawi tried to show that the democratic concept he was explaining to his readers was compatible with the law of Islam. He compared political pluralism to forms of ideological and jurisprudential pluralism that existed in the Islamic experience:
Religious freedom is the freedom of belief, of opinion and of sect, provided it does not contradict the fundamentals of religion . . . The same would apply to the freedom of political practice and opinion by leading administrators, who endeavour to interpret and apply rules and provisions in accordance with the laws of their own countries. Kings and ministers are licensed in the realm of politics to pursue various routes that in the end serve one purpose: good administration and justice.[6] One important landmark in this regard was the contribution of Khairuddin At-Tunisi (1810- 99), leader of the 19th-century reform movement in Tunisia, who, у 1867, formulated a general plan for reform in a book entitled Aqwam Al-Masalik Fi Taqwim Al- Mamalik (The Straight Path to Reforming Governments). The main preoccupation of the book was in tackling the question of political reform in the Arab world. While appealing to politicians and scholars of his time to seek all possible means in order to improve the status of the
community and develop its civility, he warned the general Muslim public against shunning the experiences of other nations on the basis of the misconception that all the writings, inventions, experiences or attitudes of non-Muslims should be rejected or disregarded.
Khairuddin further called for an end to absolutist rule, which he blamed for the oppression of nations and the destruction of civilizations.

Ісламская палітычная культура, дэмакратыя, і правы чалавека

Daniel E. цана

Сцвярджалася, што іслам спрыяе аўтарытарызму, супярэчыць

каштоўнасці заходніх грамадстваў, і істотна ўплывае на важныя палітычныя вынікі
у мусульманскіх народаў. Такім чынам, навукоўцы, каментатары, і ўрада
чыноўнікі часта ўказваюць на наступны "ісламскі фундаменталізм"
ідэалагічная пагроза ліберальным дэмакратыям. Гэта меркаванне, Аднак, заснавана ў першую чаргу
па аналізе тэкстаў, Ісламская палітычная тэорыя, і спецыяльныя даследаванні
асобных краін, якія не ўлічваюць іншыя фактары. Гэта маё сцвярджэнне
што тэксты і традыцыі ісламу, як у іншых рэлігій,
можа выкарыстоўвацца для падтрымкі розных палітычных сістэм і палітык. Краіна
канкрэтныя і апісальныя даследаванні не дапамагаюць нам знайсці заканамернасці, якія дапамогуць
мы тлумачым розныя ўзаемасувязі паміж ісламам і палітыкай ва ўсім свеце
краіны мусульманскага свету. такім чынам, новы падыход да вывучэння
патрабуецца сувязь паміж ісламам і палітыкай.
Прапаную, шляхам строгай ацэнкі адносін паміж ісламам,
дэмакратыя, і правы чалавека на міждзяржаўным узроўні, гэта занадта шмат
акцэнт робіцца на сіле ісламу як палітычнай сілы. Я першы
выкарыстоўваць параўнальныя тэматычныя даследаванні, якія сканцэнтраваны на фактарах, звязаных з узаемадзеяннем
паміж ісламскімі групоўкамі і рэжымамі, эканамічныя ўплывы, этнічныя расколы,

і развіццё грамадства, каб растлумачыць дысперсію ўплыву

Іслам у палітыцы васьмі дзяржаў.

Апазіцыйныя партыі ісламістаў і патэнцыял для ўдзелу ў ЕС

Тобі Арчер

Хайдзі Huuhtanen

У святле ўсё большага значэння ісламісцкіх рухаў у мусульманскім свеце і

тое, як радыкалізацыя паўплывала на глабальныя падзеі з пачатку стагоддзя, гэта

для ЕС важна ацаніць сваю палітыку ў дачыненні да суб'ектаў у межах таго, што можа быць свабодна

называюць "ісламскім светам". Асабліва важна спытаць, ці трэба і як удзельнічаць

з рознымі ісламісцкімі групамі.

Гэта застаецца спрэчным нават унутры ЕС. Некаторыя лічаць, што іслам гэта цэніць

ляжаць за ісламісцкімі партыямі проста несумяшчальныя з заходнімі ідэаламі дэмакратыі і

правы чалавека, у той час як іншыя разглядаюць удзел як рэальную неабходнасць у сувязі з ростам

унутранае значэнне ісламісцкіх партый і іх павелічэнне ўдзелу ў міжнародных

спраў. Іншая перспектыва - павелічэнне дэмакратызацыі ў мусульманскім свеце

Еўрапейская бяспека. Абгрунтаванасць гэтых і іншых аргументаў наконт таго, як і як

ЕС павінен удзельнічаць можа быць правераны толькі шляхам вывучэння розных ісламісцкіх рухаў і

іх палітычныя абставіны, краіна за краінай.

Дэмакратызацыя з'яўляецца цэнтральнай тэмай агульных знешнепалітычных дзеянняў ЕС, як паклаў

з артыкула 11 Дагавора аб Еўрапейскім Саюзе. У гэтым разглядаліся многія дзяржавы

справаздачы не дэмакратычныя, альбо не цалкам дэмакратычны. У большасці гэтых краін, Ісламіст

партыі і рухі складаюць значную апазіцыю пануючым рэжымам, і

у некаторых яны складаюць найбуйнейшы апазіцыйны блок. Еўрапейскія дэмакратыі даўно павінны былі

мець справу з рэжымамі кіравання, якія з'яўляюцца аўтарытарнымі, але гэта новая з'ява для прэсы

за дэмакратычныя рэформы ў дзяржавах, дзе найбольш верагодныя бенефіцыяры могуць мець, ад

Пункт гледжання ЕС, розныя і часам праблемныя падыходы да дэмакратыі і яе

звязаныя значэнні, такія як правы меншасцей і жанчын і вяршэнства закона. Гэтыя абвінавачванні ёсць

часта выступаў супраць ісламісцкіх рухаў, таму для еўрапейскіх палітыкаў важна

мець дакладнае ўяўленне пра палітыку і філасофію патэнцыяльных партнёраў.

Вопыт розных краін, як правіла, мяркуе, што тым больш свабоды ісламіст

вечарыны дазволены, тым больш умераныя яны ў сваіх дзеяннях і ідэях. У многіх

справы ісламісцкія партыі і групы даўно адышлі ад сваёй першапачатковай мэты

стварэння ісламскай дзяржавы, якая рэгулюецца ісламскім заканадаўствам, і прынялі асноўнае

дэмакратычныя прынцыпы выбарчай канкурэнцыі за ўладу, існаванне іншых паліт

канкурэнты, і палітычны плюралізм.

Палітычны іслам на Блізкім Усходзе

з'яўляюцца Кнудсен

У гэтым дакладзе прадстаўлена агульнае ўяўленне пра асобныя аспекты з'явы

называюць "палітычным ісламам". У дакладзе асаблівы акцэнт зроблены на Блізкім Усходзе, у

у прыватнасці, у краінах Левантыі, і акрэслівае два аспекты ісламісцкага руху, якія могуць

лічыцца палярнымі супрацьлегласцямі: дэмакратыя і палітычны гвалт. У трэцім раздзеле справаздача

разглядаюцца некаторыя асноўныя тэорыі, якія выкарыстоўваюцца для тлумачэння адраджэння ісламу на Блізкім Усходзе

(Малюнак 1). У лісце, справаздача паказвае, што іслам не павінен быць несумяшчальным з дэмакратыяй і

што ёсць тэндэнцыя грэбаваць тым, што было ў многіх краінах Блізкага Усходу

займаўся жорсткім падаўленнем ісламісцкіх рухаў, выклікаючы іх, некаторыя спрачаюцца, брацца за

зброя супраць дзяржавы, і радзей, замежныя краіны. Прымяненне палітычнага гвалту ёсць

шырока распаўсюджаны на Блізкім Усходзе, але не з'яўляецца ні нелагічным, ні ірацыянальным. У многіх выпадках нават

Ісламісцкія групы, вядомыя сваім ужываннем гвалту, пераўтварыліся ў мірнае палітычнае

партыі, якія паспяхова спаборнічаюць з муніцыпальнымі і нацыянальнымі выбарамі. Тым не менш, ісламіст

адраджэнне на Блізкім Усходзе застаецца часткова невытлумачальным, нягледзячы на ​​шэраг тэорый

прыпадае на яго рост і прывабнасць. Увогуле, большасць тэорый сцвярджае, што ісламізм з'яўляецца

рэакцыя на адносную дэпрывацыю, асабліва сацыяльная няроўнасць і палітычны прыгнёт. Альтэрнатыва

тэорыі шукаюць адказ на ісламісцкае адраджэнне ў межах самой рэлігіі і

магутны, выклікальны патэнцыял рэлігійнай сімволікі.

Заключэнне сцвярджае, што трэба выходзіць за рамкі падыходу "змрок і пагібель"

адлюстроўвае ісламізм як нелегітымны палітычны выраз і патэнцыйную пагрозу для Захаду («Стары

Ісламізм "), і больш тонкага разумення цяперашняй дэмакратызацыі ісламіста

рух, які зараз адбываецца на ўсім Блізкім Усходзе ("Новы ісламізм"). Гэта

важнасць разумення ідэалагічных каранёў "новага ісламізму" на першы план

разам з неабходнасцю глыбокіх ведаў пра ісламісцкія рухі і іх першыя рукі

прыхільнікаў. Як сацыяльныя рухі, сцвярджаецца, што трэба рабіць больш увагі

разуменне спосабаў, якімі яны змаглі рэалізаваць імкненні не толькі

з бедных слаёў грамадства, але таксама з сярэдняга класа.

СТРАТЭГІІ ДЛЯ УПРАЎЛЕННЯ ПАЛІТЫЧНЫХ ІСЛАМ

ШАДЗІ ХАМІД

AMANDA KADLEC

Палітычны іслам - самая актыўная сёння палітычная сіла на Блізкім Усходзе. Яго будучыня цесна звязана з будучыняй рэгіёну. Калі ЗША і Еўрапейскі Саюз абавязаны падтрымліваць палітычныя рэформы ў рэгіёне, ім трэба будзе прыдумаць бетон, узгодненыя стратэгіі ўцягвання ісламісцкіх груповак. Усё ж, ЗША. Звычайна не хоча адкрываць дыялог з гэтымі рухамі. Дакладна, Выключэнне ЕС з ісламістамі стала выключэннем, не правіла. Там, дзе існуюць кантакты нізкага ўзроўню, у асноўным яны служаць мэтам збору інфармацыі, не стратэгічныя мэты. U.S. і ЕС маюць шэраг праграм, прысвечаных эканамічнаму і палітычнаму развіццю ў рэгіёне - сярод іх Блізка-Усходняя ініцыятыва партнёрства (MEPI), карпарацыя "тысячагоддзе" (МКК), Саюз для Міжземнамор'я, і Еўрапейская палітыка добрасуседства (ЕПС) - але яны мала што могуць сказаць пра тое, як выклік ісламісцкай палітычнай апазіцыі ўпісваецца ў больш шырокія рэгіянальныя задачы. U.S. а таксама дапамога і праграмаванне дэмакратыі ў ЕС амаль цалкам накіраваны альбо на аўтарытарныя ўрады, альбо на свецкія групы грамадзянскай супольнасці з мінімальнай падтрымкай у іх уласных грамадствах.
Надышоў час для пераацэнкі цяперашняй палітыкі. З верасня тэрактаў 11, 2001, падтрымка дэмакратыі на Блізкім Усходзе набыла большае значэнне для заходніх палітыкаў, якія бачаць сувязь паміж адсутнасцю дэмакратыі і палітычным гвалтам. Большая ўвага была ўдзелена разуменню варыяцый палітычнага ісламу. Новая амерыканская адміністрацыя больш адкрыта для пашырэння сувязі з мусульманскім светам. Тым часам, пераважная большасць асноўных ісламісцкіх арганізацый - у тым ліку Браты-мусульмане ў Егіпце, Ісламскі фронт дзеянняў Іарданіі (IAF), Партыя Справядлівасці і развіцця Марока (ПСР), ісламскі канстытуцыйны рух Кувейце, і Еменская партыя - усё часцей падтрымліваюць палітычныя рэформы і дэмакратыю як цэнтральны кампанент у іх палітычных платформах. У дадатак, шмат хто выказаў вялікую зацікаўленасць у адкрыцці дыялогу з ЗША. і ўрады ЕС.
Будучыня адносін паміж заходнімі краінамі і на Блізкім Усходзе можа ў значнай ступені вызначацца ступенню, у якім былыя ўдзельнічаюць ісламісцкім партыям, якія не гвалтуюць у шырокім дыялогу пра агульныя інтарэсы і мэты. У апошні час было распаўсюджана даследаванне, звязанае з сувяззю з ісламістамі, але мала хто выразна разглядае тое, што можа пацягнуць на практыцы. Ace Zoé Nautré, наведвальны супрацоўнік Нямецкай рады па замежных сувязях, ставіць, "ЕС думае пра ўзаемадзеянне, але не ведае, як". 1 У надзеі ўдакладніць дыскусію, мы адрозніваем тры ўзроўні "ўзаемадзеяння","Кожны з рознымі сродкамі і заканчваецца: кантакты нізкага ўзроўню, стратэгічны дыялог, і партнёрства.

Ісламісцкія партыі : participation without power

Malika Zeghal

Over the last two decades, social and political movements grounding their ideologies in references to Islam have sought to become legal political parties in many countries of the Middle East and North Africa. Some of these Islamist movements have been authorized to take part lawfully in electoral competition. Among the best known is Turkey’s Justice and Development Party (AKP), which won a parliamentary majority in 2002 and has led the government ever since. Morocco’s own Party of Justice and Development (ПСР) has been legal since the mid- 1990s and commands a significant bloc of seats in Parliament. У Егіпце, Браты-мусульмане (мегабайт) has never been authorized to form a political party, but in spite of state repression it has successfully run candidates as nominal independents in both national and local elections.
Since the early 1990s, this trend has gone hand-in-hand with official policies of limited political liberalization. Together, the two trends have occasioned a debate about whether these movements are committed to “democracy.” A vast literature has sprung up to underline the paradoxes as well as the possible risks and benefits of including Islamist parties in the electoral process. The main paradigm found in this body of writing focuses on the consequences that might ensue when Islamists use democratic instruments, and seeks to divine the “true” intentions that Islamists will manifest if they come to power.

Resolving America’s Islamist Dilemma: Lessons from South and Southeast Asia

Шадзі Хамід
U.S. efforts to promote democracy in the Middle East have long been paralyzed by the “Islamist dilemma”: in theory, we want democracy, але, in practice, fear that Islamist parties will be the prime beneficiaries of any political opening. The most tragic manifestation of this was the Algerian debacle of 1991 і 1992, when the United States stood silently while the staunchly secular military canceled elections after an Islamist party won a parliamentary majority. More recently, the Bush administration backed away from its “freedom agenda” after Islamists did surprisingly well in elections throughout region, including in Egypt, Саўдаўская Аравія, and the Palestinian territories.
But even our fear of Islamist parties—and the resulting refusal to engage with them—has itself been inconsistent, holding true for some countries but not others. The more that a country is seen as vital to American national security interests, the less willing the United States has been to accept Islamist groups having a prominent political role there. Аднак, in countries seen as less strategically relevant, and where less is at stake, the United States has occasionally taken a more nuanced approach. But it is precisely where more is at stake that recognizing a role for nonviolent Islamists is most important, і, here, American policy continues to fall short.
Throughout the region, the United States has actively supported autocratic regimes and given the green light for campaigns of repression against groups such as the Egyptian Muslim Brotherhood, the oldest and most influential political movement in the region. In March 2008, during what many observers consider to be the worst period of anti-Brotherhood repression since the 1960s, Secretary of State Condoleezza Rice waived a $100 million congressionally mandated reduction of military aid to Egypt. The situation in Jordan is similar. The Bush administration and the Democratic congress have hailed the country as a “model” of Arab reform at precisely the same time that it has been devising new ways to manipulate the electoral process to limit Islamist representation, and just as it held elections plagued by widespread allegations of outright fraud
and rigging.1 This is not a coincidence. Egypt and Jordan are the only two Arab countries that have signed peace treaties with Israel. Прычым, they are seen as crucial to U.S. efforts to counter Iran, stabilize Iraq, and combat terrorism.

ІСЛАМІСТСКІЯ РУХІ І ДЭМАКРАТЫЧНЫ ПРАЦЭС У АРАБСКІМ СВЕЦЕ: Вывучэнне шэрых зон

Натан Дж. карычневы, Амр Hamzawy,

Марына Ottaway

На працягу апошняга дзесяцігоддзя, Ісламісцкія рухі зарэкамендавалі сябе як асноўныя палітычныя гульцы на Блізкім Усходзе. Разам з урадамі, Ісламісцкія руху, умераны, а таксама радыкальны, вызначыць, як будзе развівацца палітыка рэгіёну ў агляднай будучыні. Яны прадэманстравалі здольнасць не толькі распрацоўваць паведамленні з шырока распаўсюджанай папулярнасцю, але і, і самае галоўнае, ствараць арганізацыі з сапраўднай сацыяльнай базай і распрацоўваць узгодненыя палітычныя стратэгіі. Іншыя партыі,
па вялікім рахунку, праваліліся па ўсіх рахунках.
Грамадскасць на Захадзе і, у прыватнасці, ЗША, усвядоміў важнасць ісламісцкіх рухаў толькі пасля драматычных падзей, такія як рэвалюцыя ў Іране і забойства прэзідэнта Анвара аль-Садата ў Егіпце. Увага была значна больш прыцягнутай пасля тэрактаў у верасні 11, 2001. У выніку, Ісламісцкія рухі шырока разглядаюцца як небяспечныя і варожыя. У той час як такая характарыстыка дакладная ў дачыненні да арганізацый, якія знаходзяцца ў радыкальным канцы ісламісцкага спектру, якія небяспечныя сваёй гатоўнасцю звяртацца да неразборлівага гвалту ў дасягненні сваіх мэтаў, гэта не дакладная характарыстыка многіх груп, якія адмовіліся ад гвалту альбо пазбягалі яго. Таму што тэрарыстычныя арганізацыі ствараюць неадкладную дапамогу
пагроза, Аднак, палітыкі ва ўсіх краінах звярнулі непрапарцыйную ўвагу на гвалтоўныя арганізацыі.
Гэта асноўныя ісламісцкія арганізацыі, не радыкальныя, што акажа найбольшы ўплыў на будучую палітычную эвалюцыю Блізкага Усходу. Грандыёзныя мэты радыкалаў - узнавіць халіфат, які аб'ядноўвае ўвесь арабскі свет, ці нават навязванне асобным арабскім краінам законаў і сацыяльных звычаяў, натхнёных фундаменталісцкай інтэрпрэтацыяй ісламу, проста занадта далёка ад сённяшняй рэальнасці, каб быць рэалізаваным. Гэта не азначае, што тэрарыстычныя групоўкі не небяспечныя - яны могуць прывесці да вялікай гібелі людзей нават у дасягненні немагчымых мэтаў, - але наўрад ці яны зменяць аблічча Блізкага Усходу. Агульныя ісламісцкія арганізацыі, як правіла, розныя пытанні. Яны ўжо моцна паўплывалі на сацыяльныя звычаі многіх краін, спыненне і зварот секулярысцкіх тэндэнцый і змяненне спосабу адзення і паводзін многіх арабаў. І іх непасрэдная палітычная мэта, стаць магутнай сілай, удзельнічаючы ў нармальнай палітыцы сваёй краіны, не з'яўляецца немагчымым. Гэта ўжо рэалізуецца ў такіх краінах, як Марока, Іарданія, і нават Егіпет, які па-ранейшаму забараняе ўсе палітычныя арганізацыі ісламістаў, але цяпер у парламенце восемдзесят восем братоў-мусульман. палітыка, не гвалт, гэта тое, што дае ўплыў асноўных ісламістаў.

ISLAMIST RADICALISATION

PREFACE
РЫЧАРД МАЛАДЫ
МІХАЙЛ ЭМЕРСАН

Issues relating to political Islam continue to present challenges to European foreign policies in the Middle East and North Africa (MENA). As EU policy has sought to come to terms with such challenges during the last decade or so political Islam itself has evolved. Experts point to the growing complexity and variety of trends within political Islam. Some Islamist organisations have strengthened their commitment to democratic norms and engaged fully in peaceable, mainstream national politics. Others remain wedded to violent means. And still others have drifted towards a more quietist form of Islam, disengaged from political activity. Political Islam in the MENA region presents no uniform trend to European policymakers. Analytical debate has grown around the concept of ‘radicalisation’. This in turn has spawned research on the factors driving ‘de-radicalisation’, and conversely, ‘re-radicalisation’. Much of the complexity derives from the widely held view that all three of these phenomena are occurring at the same time. Even the terms themselves are contested. It has often been pointed out that the moderate–radical dichotomy fails fully to capture the nuances of trends within political Islam. Some analysts also complain that talk of ‘radicalism’ is ideologically loaded. At the level of terminology, we understand radicalisation to be associated with extremism, but views differ over the centrality of its religious–fundamentalist versus political content, and over whether the willingness to resort to violence is implied or not.

Such differences are reflected in the views held by the Islamists themselves, as well as in the perceptions of outsiders.