RSSรายการทั้งหมดใน "ตูนิเซีย" หมวด

พรุ่งนี้อาหรับ

DAVID B. OTTAWAY

เดือนตุลาคม 6, 1981, มีความหมายถึงวันแห่งการเฉลิมฉลองในอียิปต์. มันครบรอบในช่วงเวลายิ่งใหญ่ของอียิปต์ชัยชนะในสามความขัดแย้งอาหรับอิสราเอล, เมื่อแรงผลักดันกองทัพของประเทศฝ่ายแพ้ข้ามคลองสุเอซในวันเปิด ofthe 1973 ยม Kippur War และส่งทหารอิสราเอล reeling ในอย่างไม่เป็นทางการ. เมื่อวันที่เย็น, เช้ากระจ่าง, the Cairo stadium was packed with Egyptian families that had come to see the military strut its hardware.On the reviewing stand, President Anwar el-Sadat,the war’s architect, watched with satisfaction as men and machines paraded before him. I was nearby, a newly arrived foreign correspondent.Suddenly, หนึ่งในกองทัพรถบรรทุกหยุดอยู่ตรงด้านหน้าของขาตั้งตรวจสอบเช่นเดียวกับหก Mirage jets roared ค่าใช้จ่ายในการปฏิบัติเกี่ยวกับการแสดงผาดโผน, ภาพสีฟ้ากับเส้นทางยาวสีแดง, สีเหลือง, สีม่วง,และควันสีเขียว. Sadat ยืนขึ้น, ดูเหมือนเตรียมที่จะ salutes แลกเปลี่ยนกับพวกอื่นที่เกิดขึ้นของกองกำลังอียิปต์. เขาทำให้ตัวเองเป้าหมายที่สมบูรณ์แบบสำหรับสี่สังหารมุสลิมที่เพิ่มขึ้นจากรถบรรทุก, stormed แท่น, และพรุนร่างกายของเขาด้วย bullets.As killers อย่างต่อเนื่องสำหรับสิ่งที่ประจักษ์นิรันดร์สเปรย์ยืนด้วยไฟร้ายแรงของพวกเขา, สำหรับผมถือว่าได้ทันทีว่าจะตีพื้นดินและความเสี่ยงที่จะถูก trampled ไปสู่ความตายโดย panicked ชมหรือยังคงเดินเท้าเปล่าและความเสี่ยงการ bullet เร่ร่อน. สัญชาตญาณบอกฉันที่จะอยู่บนเท้าของฉัน, และความรู้สึกเกี่ยวกับการหนังสือพิมพ์ impelled หน้าที่ฉันจะไปหาว่า Sadat มีชีวิตอยู่หรือตาย.

ศาสนาอิสลาม, ศาสนาอิสลามทางการเมืองและอเมริกา

Insight อาหรับ

Is “Brotherhood” with America Possible?

khalil al-anani

"มีโอกาสของการติดต่อสื่อสารกับสหรัฐอเมริกาใด ๆ. การบริหารตราบใดที่สหรัฐอเมริกายังคงดูยาวนานในเรื่องของของศาสนาอิสลามเป็นอันตรายจริง, a view that puts the United States in the same boat as the Zionist enemy. We have no pre-conceived notions concerning the American people or the U.S. society and its civic organizations and think tanks. We have no problem communicating with the American people but no adequate efforts are being made to bring us closer,” said Dr. Issam al-Iryan, chief of the political department of the Muslim Brotherhood in a phone interview.
Al-Iryan’s words sum up the Muslim Brotherhood’s views of the American people and the U.S. government. Other members of the Muslim Brotherhood would agree, as would the late Hassan al-Banna, who founded the group in 1928. Al- Banna viewed the West mostly as a symbol of moral decay. Other Salafis – an Islamic school of thought that relies on ancestors as exemplary models – have taken the same view of the United States, but lack the ideological flexibility espoused by the Muslim Brotherhood. While the Muslim Brotherhood believes in engaging the Americans in civil dialogue, other extremist groups see no point in dialogue and maintain that force is the only way of dealing with the United States.

หลักการของการเคลื่อนไหวในโครงสร้างของศาสนาอิสลาม

Dr. Muhammad Iqbal

ขณะที่การเคลื่อนไหวทางวัฒนธรรมอิสลามปฏิเสธมุมมองแบบคงที่อายุของจักรวาล, และถึงมุมมองแบบไดนามิก. เป็นระบบทางอารมณ์ของการรวมกันจะตระหนักถึงความคุ้มค่าของบุคคลดังกล่าว, และปฏิเสธ bloodrelationship เป็นพื้นฐานของความสามัคคีของมนุษย์. Blood-relationship is earthrootedness. The search for a purely psychological foundation of human unity becomes possible only with the perception that all human life is spiritual in its origin.1 Such a perception is creative of fresh loyalties without any ceremonial to keep them alive, and makes it possible for man to emancipate himself from the earth. Christianity which had originally appeared as a monastic order was tried by Constantine as a system of unification.2 Its failure to work as such a system drove the Emperor Julian3 to return to the old gods of Rome on which he attempted to put philosophical interpretations. A modern historian of civilization has thus depicted the state of the civilized world about the time when Islam appeared on the stage of History: It seemed then that the great civilization that it had taken four thousand years to construct was on the verge of disintegration, and that mankind was likely to return to that condition of barbarism where every tribe and sect was against the next, and law and order were unknown . . . The
old tribal sanctions had lost their power. Hence the old imperial methods would no longer operate. The new sanctions created by
Christianity were working division and destruction instead of unity and order. It was a time fraught with tragedy. Civilization, like a gigantic tree whose foliage had overarched the world and whose branches had borne the golden fruits of art and science and literature, stood tottering, its trunk no longer alive with the flowing sap of devotion and reverence, but rotted to the core, riven by the storms of war, and held together only by the cords of ancient customs and laws, that might snap at any moment. Was there any emotional culture that could be brought in, to gather mankind once more into unity and to save civilization? This culture must be something of a new type, for the old sanctions and ceremonials were dead, and to build up others of the same kind would be the work
of centuries.’The writer then proceeds to tell us that the world stood in need of a new culture to take the place of the culture of the throne, and the systems of unification which were based on bloodrelationship.
It is amazing, he adds, that such a culture should have arisen from Arabia just at the time when it was most needed. There is, อย่างไรก็ตาม, nothing amazing in the phenomenon. The world-life intuitively sees its own needs, and at critical moments defines its own direction. This is what, in the language of religion, we call prophetic revelation. It is only natural that Islam should have flashed across the consciousness of a simple people untouched by any of the ancient cultures, and occupying a geographical position where three continents meet together. The new culture finds the foundation of world-unity in the principle of Tauhâd.’5 Islam, as a polity, is only a practical means of making this principle a living factor in the intellectual and emotional life of mankind. It demands loyalty to God, not to thrones. And since God is the ultimate spiritual basis of all life, loyalty to God virtually amounts to man’s loyalty to his own ideal nature. The ultimate spiritual basis of all life, as conceived by Islam, is eternal and reveals itself in variety and change. A society based on such a conception of Reality must reconcile, in its life, the categories of permanence and change. It must possess eternal principles to regulate its collective life, for the eternal gives us a foothold in the world of perpetual change.

ศาสนาอิสลาม, ประชาธิปไตย & ประเทศสหรัฐอเมริกา:

Cordoba Foundation

Faliq Abdullah

Intro ,


In spite of it being both a perennial and a complex debate, Arches Quarterly reexamines from theological and practical grounds, การอภิปรายที่สำคัญเกี่ยวกับความสัมพันธ์และการทำงานร่วมกันระหว่างศาสนาอิสลามและประชาธิปไตย, สะท้อนไว้ในวาระการประชุม Barack Obama ของความหวังและการเปลี่ยนแปลง. ขณะที่หลายเฉลิมฉลองการขึ้นครองตำแหน่งของโอบามาถึงรูปไข่มาเป็น catharsis แห่งชาติสำหรับอเมริกา, others remain less optimistic of a shift in ideology and approach in the international arena. While much of the tension and distrust between the Muslim world and the USA can be attributed to the approach of promoting democracy, typically favoring dictatorships and puppet regimes that pay lip-service to democratic values and human rights, the aftershock of 9/11 has truly cemented the misgivings further through America’s position on political Islam. It has created a wall of negativity as found by worldpublicopinion.org, ตามที่ 67% of Egyptians believe that globally America is playing a “mainly negative” role.
America’s response has thus been apt. By electing Obama, many around the world are pinning their hopes for developing a less belligerent, but fairer foreign policy towards the Muslim world. Th ทดสอบอีโอบามา, เราเป็นหารือ, เป็นวิธีการที่อเมริกาและพันธมิตรของเธอส่งเสริมประชาธิปไตย. มันจะได้รับการอำนวยความสะดวกหรือสง่างาม?
ยิ่งไปกว่านั้น, can it importantly be an honest broker in prolonged zones of confl icts? Enlisting the expertise and insight of prolifi
c scholars, academics, seasoned journalists and politicians, Arches Quarterly brings to light the relationship between Islam and Democracy and the role of America – as well as the changes brought about by Obama, in seeking the common ground. Anas Altikriti, the CEO of Th e Cordoba Foundation provides the opening gambit to this discussion, where he refl ects on the hopes and challenges that rests on Obama’s path. Following Altikriti, the former advisor to President Nixon, Dr Robert Crane off ers a thorough analysis of the Islamic principle of the right to freedom. Anwar Ibrahim, former Deputy Prime Minister of Malaysia, enriches the discussion with the practical realities of implementing democracy in Muslim dominant societies, คือ, in Indonesia and Malaysia.
We also have Dr Shireen Hunter, of Georgetown University, สหรัฐอเมริกา, who explores Muslim countries lagging in democratisation and modernisation. Th is is complemented by terrorism writer, Dr Nafeez Ahmed’s explanation of the crisis of post-modernity and the
demise of democracy. Dr Daud Abdullah (Director of Middle East Media Monitor), Alan Hart (former ITN and BBC Panorama correspondent; author of Zionism: Th e Real Enemy of the Jews) and Asem Sondos (Editor of Egypt’s Sawt Al Omma weekly) concentrate on Obama and his role vis-à-vis democracy-promotion in the Muslim world, as well as US relations with Israel and the Muslim Brotherhood.
Minister of Foreign Aff airs, Maldives, Ahmed Shaheed speculates on the future of Islam and Democracy; Cllr. Gerry Maclochlainn
a Sinn Féin member who endured four years in prison for Irish Republican activities and a campaigner for the Guildford 4 and Birmingham 6, refl ects on his recent trip to Gaza where he witnessed the impact of the brutality and injustice meted out against Palestinians; Dr Marie Breen-Smyth, Director of the Centre for the Study of Radicalisation and Contemporary Political Violence discusses the challenges of critically researching political terror; Dr Khalid al-Mubarak, writer and playwright, discusses prospects of peace in Darfur; and fi nally journalist and human rights activist Ashur Shamis looks critically at the democratisation and politicisation of Muslims today.
We hope all this makes for a comprehensive reading and a source for refl ection on issues that aff ect us all in a new dawn of hope.
Thank you

สหรัฐอเมริกา Hamas นโยบายบล็อกสันติภาพตะวันออกกลาง

Siegman เฮนรี่


การเจรจาระดับทวิภาคีล้มเหลวมากกว่าที่ผ่านมาเหล่านี้ 16 ปีแสดงให้เห็นว่าตาม Middle East สันติภาพไม่สามารถเข้าถึงได้โดยบุคคลที่ตัวเอง. รัฐบาลอิสราเอลเชื่อว่าพวกเขาสามารถต่อต้านการลงโทษของโครงการระหว่างประเทศอาณานิคมของพวกเขาที่ผิดกฎหมายในเวสต์แบงก์เพราะพวกเขาสามารถนับบนสหรัฐเพื่อต่อต้านการลงโทษระหว่างประเทศ. พูดถึงระดับทวิภาคีที่ไม่ได้ใช้เฟรมโดย US - กำหนดค่าพารามิเตอร์ (ตามมติคณะมนตรีความมั่นคง, ข้อตกลงออสโล, Arab Peace Initiative, "แผนที่ถนน"และอื่น ๆ ข้อตกลงก่อนหน้านี้อิสราเอลปาเลสไตน์) ไม่สามารถประสบความสำเร็จ. รัฐบาลอิสราเอลเชื่อว่าสภาคองเกรสของสหรัฐฯจะไม่อนุญาตให้ประธานาธิบดีอเมริกันออกค่าพารามิเตอร์ดังกล่าวและความต้องการการยอมรับของพวกเขา. อะไรหวังว่าคงมีการพูดถึงระดับทวิภาคีที่ดำเนินการต่อในวอชิงตันดีซีเมื่อวันที่ 2 ขึ้นอยู่กับประธานโอบามาพิสูจน์ความเชื่อว่าจะไม่ถูกต้อง, และว่า"ข้อเสนอการแก้"เขามีสัญญา, ควรพูดถึงทางตัน, เป็นคำรื่นหูของการส่งพารามิเตอร์อเมริกัน. ดังกล่าวจะต้องเสนอข้อเสนอของสหรัฐฯรับรองเกราะเหล็กเพื่อความปลอดภัยของอิสราเอลภายในเขตก่อน 1967 ของ, but at the same time must make it clear these assurances are not available if Israel insists on denying Palestinians a viable and sovereign state in the West Bank and Gaza. This paper focuses on the other major obstacle to a permanent status agreement: กรณีที่ไม่มีคู่สนทนาปาเลสไตน์ที่มีประสิทธิภาพ. Addressing Hamas’ legitimate grievances – and as noted in a recent CENTCOM report, Hamas has legitimate grievances – could lead to its return to a Palestinian coalition government that would provide Israel with a credible peace partner. If that outreach fails because of Hamas’ rejectionism, the organization’s ability to prevent a reasonable accord negotiated by other Palestinian political parties will have been significantly impeded. If the Obama administration will not lead an international initiative to define the parameters of an Israeli-Palestinian agreement and actively promote Palestinian political reconciliation, Europe must do so, และหวังว่าอเมริกาจะปฏิบัติตาม. อับ, there is no silver bullet that can guarantee the goal of “two states living side by side in peace and security.”
But President Obama’s present course absolutely precludes it.

ศาสนามุสลิม Revisited

AZZAM มหาสารคาม

มีวิกฤตทางการเมืองและการรักษาความปลอดภัยรอบสิ่งที่เรียกว่าอิสลามเป็น, วิกฤตที่มีพงศาวดารยาวนำหน้า 9/11. กว่าที่ผ่านมา 25 ปีที่, มีการเน้นที่แตกต่างกันเกี่ยวกับวิธีการอธิบายและต่อสู้กับอิสลาม. Analysts and policymakers
in the 1980s and 1990s spoke of the root causes of Islamic militancy as being economic malaise and marginalization. More recently there has been a focus on political reform as a means of undermining the appeal of radicalism. Increasingly today, the ideological and religious aspects of Islamism need to be addressed because they have become features of a wider political and security debate. Whether in connection with Al-Qaeda terrorism, political reform in the Muslim world, the nuclear issue in Iran or areas of crisis such as Palestine or Lebanon, it has become commonplace to fi nd that ideology and religion are used by opposing parties as sources of legitimization, inspiration and enmity.
The situation is further complicated today by the growing antagonism towards and fear of Islam in the West because of terrorist attacks which in turn impinge on attitudes towards immigration, religion and culture. The boundaries of the umma or community of the faithful have stretched beyond Muslim states to European cities. The umma potentially exists wherever there are Muslim communities. The shared sense of belonging to a common faith increases in an environment where the sense of integration into the surrounding community is unclear and where discrimination may be apparent. The greater the rejection of the values of society,
whether in the West or even in a Muslim state, the greater the consolidation of the moral force of Islam as a cultural identity and value-system.
Following the bombings in London on 7 กรกฎาคม 2005 it became more apparent that some young people were asserting religious commitment as a way of expressing ethnicity. The links between Muslims across the globe and their perception that Muslims are vulnerable have led many in very diff erent parts of the world to merge their own local predicaments into the wider Muslim one, having identifi ed culturally, either primarily or partially, with a broadly defi ned Islam.

วัฒนธรรมทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, ประชาธิปไตย, และสิทธิมนุษยชน

Daniel E. ราคา

จะได้รับการเสนอว่าศาสนาอิสลามอำนวยความสะดวกในเผด็จการ, ขัดค่าของสังคมตะวันตก, และส่งผลกระทบต่อผลอย่างมีนัยสำคัญทางการเมืองที่สำคัญในประเทศมุสลิม. จึง, นักวิชาการ, แสดงความเห็น, และเจ้าหน้าที่ของรัฐมักชี้ไปที่ '' '' การนับถือหลักเดิมของศาสนาอิสลามเป็นภัยคุกคามที่เกี่ยวกับลัทธิเสรีนิยมประชาธิปไตยถัดจาก. มุมมองนี้, อย่างไรก็ตาม, เป็นไปตามหลักในการวิเคราะห์ของข้อความ, ทฤษฎีทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, และการศึกษาเฉพาะกิจของแต่ละประเทศ, ซึ่งจะไม่พิจารณาปัจจัยอื่น ๆ. มันเป็นความขัดแย้งของฉันที่ตำราและประเพณีของศาสนาอิสลาม, เช่นผู้ที่นับถือศาสนาอื่น, สามารถใช้ในการสนับสนุนความหลากหลายของระบบการเมืองและนโยบาย. ประเทศการศึกษาและเฉพาะเจาะจงไม่ได้ช่วยให้เราเพื่อหารูปแบบที่จะช่วยให้เราอธิบายความสัมพันธ์ที่แตกต่างกันระหว่างศาสนาอิสลามและการเมืองในประเทศของโลกมุสลิม. ด้วยเหตุนี้, วิธีการใหม่ในการศึกษาของ
การเชื่อมต่อระหว่างศาสนาอิสลามและทางการเมืองจะเรียกร้องให้.
ผมขอแนะนำ, ผ่านการประเมินอย่างเข้มข้นของความสัมพันธ์ระหว่างศาสนาอิสลาม, ประชาธิปไตย, และสิทธิมนุษยชนในระดับข้ามชาติ, ที่เน้นมากเกินไปจะถูกวางอยู่ในอำนาจของศาสนาอิสลามเป็นแรงทางการเมือง. ครั้งแรกที่ผมใช้กรณีศึกษาเปรียบเทียบ, ซึ่งมุ่งเน้นไปที่ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการทำงานร่วมกันระหว่างกลุ่มอิสลามและระบอบการปกครอง, อิทธิพลทางเศรษฐกิจ, cleavages ชาติพันธุ์, และการพัฒนาสังคม, ที่จะอธิบายความแปรปรวนในอิทธิพลของศาสนาอิสลามที่มีต่อการเมืองทั่วประเทศที่แปด. ผมยืนยันว่ามากของอำนาจ
ประกอบกับศาสนาอิสลามเป็นแรงผลักดันที่อยู่เบื้องหลังนโยบายและระบบการเมืองในประเทศมุสลิมสามารถอธิบายได้ดีขึ้นโดยปัจจัยดังกล่าวก่อนหน้า. ฉันยังหา, ขัดกับความเชื่อทั่วไป, ที่มีความแข็งแรงเพิ่มขึ้นของกลุ่มการเมืองอิสลามได้รับมักจะเกี่ยวข้องกับ pluralization เจียมเนื้อเจียมตัวของระบบการเมือง.
ฉันได้สร้างดัชนีของวัฒนธรรมทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, ขึ้นอยู่กับขอบเขตที่กฎหมายอิสลามถูกนำมาใช้และไม่ว่าและ, ถ้าเช่นนั้น, วิธี,ความคิดตะวันตก, สถาบันการศึกษา, และเทคโนโลยีที่ถูกนำมาใช้, เพื่อทดสอบลักษณะของความสัมพันธ์ระหว่างศาสนาอิสลามและประชาธิปไตยและศาสนาอิสลามและสิทธิมนุษยชน. ตัวบ่งชี้นี้จะใช้ในการวิเคราะห์ทางสถิติ, ซึ่งรวมถึงตัวอย่างยี่สิบสามประเทศมุสลิมส่วนใหญ่และกลุ่มควบคุมของยี่สิบสามประเทศกำลังพัฒนาที่ไม่ใช่มุสลิม. นอกจากการเปรียบเทียบ
ประเทศอิสลามที่ไม่ใช่อิสลามประเทศกำลังพัฒนา, การวิเคราะห์ทางสถิติช่วยให้ฉันเพื่อควบคุมอิทธิพลของตัวแปรอื่น ๆ ที่ได้รับพบว่าส่งผลกระทบต่อระดับของประชาธิปไตยและการคุ้มครองสิทธิของแต่ละบุคคล. ผลที่ควรจะเป็นภาพที่สมจริงมากขึ้นและถูกต้องของอิทธิพลของศาสนาอิสลามที่มีต่อการเมืองและนโยบาย.

อียิปต์ที่จุดการให้ทิป ?

David B. Ottaway
ในต้นทศวรรษ 1980, I lived in Cairo as bureau chief of The Washington Post covering such historic events as the withdrawal of the last
Israeli forces from Egyptian territory occupied during the 1973 Arab-Israeli war and the assassination of President
Anwar Sadat โดย fanatics ศาสนาอิสลามในเดือนตุลาคม 1981.
ละครแห่งชาติหลัง, ซึ่งผมเห็นส่วนบุคคล, had proven to be a wrenching milestone. It forced Sadat’s successor, Hosni Mubarak, to turn inwards to deal with an Islamist challenge of unknown proportions and effectively ended Egypt’s leadership role in the Arab world.
Mubarak immediately showed himself to be a highly cautious, ผู้นำทึบ, maddeningly reactive rather than pro-active in dealing with the social and economic problems overwhelming his nation like its explosive population growth (1.2 ล้านบาทมากกว่าปีชาวอียิปต์) and economic decline.
In a four-part Washington Post series written as I was departing in early 1985, I noted the new Egyptian leader was still pretty much
ปริศนาทั้งหมดให้คนของเขาเอง, offering no vision and commanding what seemed a rudderless ship of state. เศรษฐกิจสังคมนิยม
inherited from the era of President Gamal Abdel Nasser (1952 ไปยัง 1970) กินอาหารได้. The country’s currency, ปอนด์, มีการดำเนินงาน
เมื่อแปดอัตราแลกเปลี่ยนที่แตกต่างกัน; its state-run factories were unproductive, uncompetitive and deep in debt; and the government was heading for bankruptcy partly because subsidies for food, electricity and gasoline were consuming one-third ($7 พันล้าน) ของงบประมาณ. Cairo had sunk into a hopeless morass of gridlocked traffic and teeming humanity—12 million people squeezed into a narrow band of land bordering the Nile River, most living cheek by jowl in ramshackle tenements in the city’s ever-expanding slums.

รากของชาตินิยมในโลกมุสลิม

Ahmed Shabir

The Muslim world has been characterised by failure, disunity, bloodshed, oppression and backwardness. At present, no Muslim country in the world can rightly claim to be a leader in any field of human activity. จริง, the non-Muslims of the East and the West
now dictate the social, economic and political agenda for the Muslim Ummah.
นอกจากนี้, the Muslims identify themselves as Turkish, อาหรับ, African and Pakistani. If this is not enough, Muslims are further sub-divided within each country or continent. เช่น, in Pakistan people are classed as Punjabis, Sindhis, Balauchis and
Pathans. The Muslim Ummah was never faced with such a dilemma in the past during Islamic rule. They never suffered from disunity, widespread oppression, stagnation in science and technology and certainly not from the internal conflicts that we have witnessed this century like the Iran-Iraq war. So what has gone wrong with the Muslims this century? Why are there so many feuds between them and why are they seen to be fighting each other? What has caused their weakness and how will they ever recover from the present stagnation?
There are many factors that contributed to the present state of affairs, but the main ones are the abandoning of the Arabic language as the language of understanding Islam correctly and performing ijtihad, the absorption of foreign cultures such as the philosophies of the Greeks, Persian and the Hindus, the gradual loss of central authority over some of the provinces, and the rise of nationalism since the 19th Century.
This book focuses on the origins of nationalism in the Muslim world. Nationalism did not arise in the Muslim world naturally, nor did it came about in response to any hardships faced by the people, nor due to the frustration they felt when Europe started to dominate the world after the industrial revolution. ค่อนข้าง, nationalism was implanted in the minds of the Muslims through a well thought out scheme by the European powers, after their failure to destroy the Islamic State by force. The book also presents the Islamic verdict on nationalism and practical steps that can be taken to eradicate the disease of nationalism from the Muslim Ummah so as to restore it back to its former glory.

ประชาธิปไตยในความคิดทางการเมืองของศาสนาอิสลาม

S Azzam. Tamimi

ประชาธิปไตยมีหวั่นใจนักคิดทางการเมืองอาหรับตั้งแต่เช้ามืดของเรเนสซองอาหรับทันสมัยประมาณสองศตวรรษที่ผ่านมา. ตั้งแต่นั้นมา, the concept of democracy has changed and developed under the influence of a variety of social and political developments.The discussion of democracy in Arab Islamic literature can be traced back to Rifa’a Tahtawi, the father of Egyptian democracy according to Lewis Awad,[3] who shortly after his return to Cairo from Paris published his first book, Takhlis Al-Ibriz Ila Talkhis Bariz, ใน 1834. The book summarized his observations of the manners and customs of the modern French,[4] and praised the concept of democracy as he saw it in France and as he witnessed its defence and reassertion through the 1830 Revolution against King Charles X.[5] Tahtawi tried to show that the democratic concept he was explaining to his readers was compatible with the law of Islam. He compared political pluralism to forms of ideological and jurisprudential pluralism that existed in the Islamic experience:
Religious freedom is the freedom of belief, of opinion and of sect, provided it does not contradict the fundamentals of religion . . . The same would apply to the freedom of political practice and opinion by leading administrators, who endeavour to interpret and apply rules and provisions in accordance with the laws of their own countries. Kings and ministers are licensed in the realm of politics to pursue various routes that in the end serve one purpose: good administration and justice.[6] One important landmark in this regard was the contribution of Khairuddin At-Tunisi (1810- 99), leader of the 19th-century reform movement in Tunisia, who, ใน 1867, formulated a general plan for reform in a book entitled Aqwam Al-Masalik Fi Taqwim Al- Mamalik (The Straight Path to Reforming Governments). The main preoccupation of the book was in tackling the question of political reform in the Arab world. While appealing to politicians and scholars of his time to seek all possible means in order to improve the status of the
community and develop its civility, he warned the general Muslim public against shunning the experiences of other nations on the basis of the misconception that all the writings, inventions, experiences or attitudes of non-Muslims should be rejected or disregarded.
Khairuddin further called for an end to absolutist rule, which he blamed for the oppression of nations and the destruction of civilizations.

การไม่เชื่อความจริงของศาสนา, Hermeneutics, และเอ็มไพร์: การปฏิรูปการเมืองของศาสนาอิสลาม

Saba Mahmood

Since the events of September 11, 2001, against the

backdrop of two decades of the ascendance of global religious politics, urgent
calls for the reinstatement of secularism have reached a crescendo that cannot
be ignored. The most obvious target of these strident calls is Islam, เฉพาะ
those practices and discourses within Islam that are suspected of fostering fundamentalism
and militancy. It has become de rigueur for leftists and liberals alike
to link the fate of democracy in the Muslim world with the institutionalization

of secularism — both as a political doctrine and as a political ethic. This coupling
is now broadly echoed within the discourse emanating from the U.S. State
Department, particularly in its programmatic efforts to reshape and transform
“Islam from within.” In this essay, I will examine both the particular conception
of secularism that underlies the current consensus that Islam needs to be
reformed — that its secularization is a necessary step in bringing “democracy” to
the Muslim world — and the strategic means by which this programmatic vision is
being instituted today. Insomuch as secularism is a historically shifting category
with a variegated genealogy, my aim is not to secure an authoritative definition of
secularism or to trace its historical transformation within the United States or the
Muslim world. My goal here is more limited: I want to sketch out the particular
understanding of secularism underlying contemporary American discourses on
ศาสนาอิสลาม, an understanding that is deeply shaped by U.S. security and foreign policy
concerns in the Muslim world.

วัฒนธรรมทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, ประชาธิปไตย, และสิทธิมนุษยชน

Daniel E. ราคา

จะได้รับการเสนอว่าศาสนาอิสลามอำนวยความสะดวกในเผด็จการ, contradicts

ค่านิยมของสังคมตะวันตก, และส่งผลกระทบต่อผลอย่างมีนัยสำคัญทางการเมืองที่สำคัญ

ในประเทศมุสลิม. จึง, นักวิชาการ, แสดงความเห็น, รัฐบาลและ

เจ้าหน้าที่บ่อยชี้ไปที่การนับถือหลักเดิมของศาสนาอิสลาม '' '' เป็นต่อไป

ภัยคุกคามทางอุดมการณ์เพื่อประชาธิปไตยเสรีนิยม. มุมมองนี้, อย่างไรก็ตาม, เป็นไปตามหลัก

การวิเคราะห์ตัวบท, ทฤษฎีทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, และการโฆษณาการศึกษาเฉพาะกิจ

ของแต่ละประเทศ, ซึ่งจะไม่พิจารณาปัจจัยอื่น ๆ. มันคือการต่อสู้ของฉัน

ที่ข้อความและประเพณีของศาสนาอิสลาม, เช่นผู้ที่นับถือศาสนาอื่น,

สามารถใช้ในการสนับสนุนความหลากหลายของระบบการเมืองและนโยบาย. ประเทศ

เฉพาะการศึกษาและอธิบายไม่ได้ช่วยให้เราเพื่อหารูปแบบที่จะช่วยให้

เราจะอธิบายความสัมพันธ์ที่แตกต่างกันระหว่างศาสนาอิสลามและการเมืองใน

ประเทศในโลกมุสลิม. ด้วยเหตุนี้, วิธีการใหม่ในการศึกษาของ

การเชื่อมต่อระหว่างศาสนาอิสลามและทางการเมืองจะเรียกร้องให้.
ผมขอแนะนำ, ผ่านการประเมินอย่างเข้มข้นของความสัมพันธ์ระหว่างศาสนาอิสลาม,

ประชาธิปไตย, และสิทธิมนุษยชนในระดับข้ามชาติ, ที่มากเกินไป

เน้นจะถูกวางไว้ในอำนาจของศาสนาอิสลามเป็นผู้ทรงอิทธิพลทางการเมือง. ฉันแรก

การใช้กรณีศึกษาเปรียบเทียบ, ซึ่งมุ่งเน้นไปที่ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการมีอิทธิพลซึ่งกันและกัน

ระหว่างกลุ่มอิสลามและระบอบการปกครอง, อิทธิพลทางเศรษฐกิจ, cleavages ชาติพันธุ์,

และการพัฒนาสังคม, เพื่ออธิบายความแปรปรวนในอิทธิพลของ

ศาสนาอิสลามทางการเมืองในแปดประเทศ.

วัฒนธรรมทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, ประชาธิปไตย, และสิทธิมนุษยชน

Daniel E. ราคา

จะได้รับการเสนอว่าศาสนาอิสลามอำนวยความสะดวกในเผด็จการ, contradicts

ค่านิยมของสังคมตะวันตก, และส่งผลกระทบต่อผลอย่างมีนัยสำคัญทางการเมืองที่สำคัญ
ในประเทศมุสลิม. จึง, นักวิชาการ, แสดงความเห็น, รัฐบาลและ
เจ้าหน้าที่บ่อยชี้ไปที่การนับถือหลักเดิมของศาสนาอิสลาม '' '' เป็นต่อไป
ภัยคุกคามทางอุดมการณ์เพื่อประชาธิปไตยเสรีนิยม. มุมมองนี้, อย่างไรก็ตาม, เป็นไปตามหลัก
การวิเคราะห์ตัวบท, ทฤษฎีทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, และการโฆษณาการศึกษาเฉพาะกิจ
ของแต่ละประเทศ, ซึ่งจะไม่พิจารณาปัจจัยอื่น ๆ. มันคือการต่อสู้ของฉัน
ที่ข้อความและประเพณีของศาสนาอิสลาม, เช่นผู้ที่นับถือศาสนาอื่น,
สามารถใช้ในการสนับสนุนความหลากหลายของระบบการเมืองและนโยบาย. ประเทศ
เฉพาะการศึกษาและอธิบายไม่ได้ช่วยให้เราเพื่อหารูปแบบที่จะช่วยให้
เราจะอธิบายความสัมพันธ์ที่แตกต่างกันระหว่างศาสนาอิสลามและการเมืองใน
ประเทศในโลกมุสลิม. ด้วยเหตุนี้, วิธีการใหม่ในการศึกษาของ
การเชื่อมต่อระหว่างศาสนาอิสลามและทางการเมืองจะเรียกร้องให้.
ผมขอแนะนำ, ผ่านการประเมินอย่างเข้มข้นของความสัมพันธ์ระหว่างศาสนาอิสลาม,
ประชาธิปไตย, และสิทธิมนุษยชนในระดับข้ามชาติ, ที่มากเกินไป
เน้นจะถูกวางไว้ในอำนาจของศาสนาอิสลามเป็นผู้ทรงอิทธิพลทางการเมือง. ฉันแรก
การใช้กรณีศึกษาเปรียบเทียบ, ซึ่งมุ่งเน้นไปที่ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการมีอิทธิพลซึ่งกันและกัน
ระหว่างกลุ่มอิสลามและระบอบการปกครอง, อิทธิพลทางเศรษฐกิจ, cleavages ชาติพันธุ์,

และการพัฒนาสังคม, เพื่ออธิบายความแปรปรวนในอิทธิพลของ

ศาสนาอิสลามทางการเมืองในแปดประเทศ.

กลยุทธ์การมีส่วนร่วมทางการเมืองของศาสนาอิสลาม

SHADI HAMID

KADLEC Amanda

การเมืองศาสนาอิสลามเป็นผู้ทรงอิทธิพลทางการเมืองเพียงครั้งเดียวใช้งานมากที่สุดในตะวันออกกลางในวันนี้. อนาคตขึ้นจะเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับที่ของพื้นที่. หากประเทศสหรัฐอเมริกาและสหภาพยุโรปมีความมุ่งมั่นที่จะสนับสนุนการปฏิรูปการเมืองในภูมิภาค, they will need to devise concrete, coherent strategies for engaging Islamist groups. ยัง, สหรัฐอเมริกา. has generally been unwilling to open a dialogue with these movements. เหมือนกับ, EU engagement with Islamists has been the exception, not the rule. Where low-level contacts exist, they mainly serve information-gathering purposes, not strategic objectives. The U.S. and EU have a number of programs that address economic and political development in the region – among them the Middle East Partnership Initiative (MEPI), the Millennium Challenge Corporation (MCC), the Union for the Mediterranean, and the European Neighborhood Policy (ENP) – yet they have little to say about how the challenge of Islamist political opposition fits within broader regional objectives. สหรัฐอเมริกา. and EU democracy assistance and programming are directed almost entirely to either authoritarian governments themselves or secular civil society groups with minimal support in their own societies.
The time is ripe for a reassessment of current policies. Since the terrorist attacks of September 11, 2001, supporting Middle East democracy has assumed a greater importance for Western policymakers, who see a link between lack of democracy and political violence. Greater attention has been devoted to understanding the variations within political Islam. The new American administration is more open to broadening communication with the Muslim world. Meanwhile, the vast majority of mainstream Islamist organizations – including the Muslim Brotherhood in Egypt, Jordan’s Islamic Action Front (IAF), Morocco’s Justice and Development Party (PJD), the Islamic Constitutional Movement of Kuwait, and the Yemeni Islah Party – have increasingly made support for political reform and democracy a central component in their political platforms. นอกจากนี้, many have signaled strong interest in opening dialogue with U.S. and EU governments.
The future of relations between Western nations and the Middle East may be largely determined by the degree to which the former engage nonviolent Islamist parties in a broad dialogue about shared interests and objectives. There has been a recent proliferation of studies on engagement with Islamists, but few clearly address what it might entail in practice. As Zoé Nautré, visiting fellow at the German Council on Foreign Relations, puts it, “the EU is thinking about engagement but doesn’t really know how.”1 In the hope of clarifying the discussion, we distinguish between three levels of “engagement,” each with varying means and ends: low-level contacts, strategic dialogue, and partnership.

Dilemma Islamist America แก้ไขของ: บทเรียนจากใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

Hamid Shadi
สหรัฐอเมริกา. ความพยายามในการส่งเสริมประชาธิปไตยในตะวันออกกลางมานานเป็นอัมพาตโดย"ขึ้นเขียง Islamist": ในทางทฤษฎี, เราต้องการประชาธิปไตย, แต่, ในทางปฏิบัติ, กลัวว่าบุคคลที่จะเป็นมุสลิมได้รับผลประโยชน์สำคัญของการเปิดทางการเมืองใด ๆ. The most tragic manifestation of this was the Algerian debacle of 1991 และ 1992, when the United States stood silently while the staunchly secular military canceled elections after an Islamist party won a parliamentary majority. More recently, the Bush administration backed away from its “freedom agenda” after Islamists did surprisingly well in elections throughout region, including in Egypt, ประเทศซาอุดีอาระเบีย, and the Palestinian territories.
But even our fear of Islamist parties—and the resulting refusal to engage with them—has itself been inconsistent, holding true for some countries but not others. The more that a country is seen as vital to American national security interests, the less willing the United States has been to accept Islamist groups having a prominent political role there. อย่างไรก็ตาม, in countries seen as less strategically relevant, and where less is at stake, the United States has occasionally taken a more nuanced approach. But it is precisely where more is at stake that recognizing a role for nonviolent Islamists is most important, และ, here, American policy continues to fall short.
Throughout the region, the United States has actively supported autocratic regimes and given the green light for campaigns of repression against groups such as the Egyptian Muslim Brotherhood, the oldest and most influential political movement in the region. In March 2008, during what many observers consider to be the worst period of anti-Brotherhood repression since the 1960s, Secretary of State Condoleezza Rice waived a $100 million congressionally mandated reduction of military aid to Egypt. The situation in Jordan is similar. The Bush administration and the Democratic congress have hailed the country as a “model” of Arab reform at precisely the same time that it has been devising new ways to manipulate the electoral process to limit Islamist representation, and just as it held elections plagued by widespread allegations of outright fraud
and rigging.1 This is not a coincidence. Egypt and Jordan are the only two Arab countries that have signed peace treaties with Israel. ยิ่งไปกว่านั้น, they are seen as crucial to U.S. efforts to counter Iran, stabilize Iraq, and combat terrorism.

Mismeasure ของศาสนาอิสลามทางการเมือง

Kramer มาร์ติน

Perhaps no development of the last decade of the twentieth century has caused as much confusion in the West as the emergence of political Islam. Just what does it portend? Is it against modernity, or is it an effect of modernity? Is it against nationalism, or is it a
form of nationalism? Is it a striving for freedom, or a revolt against freedom?
One would think that these are difficult questions to answer, and that they would inspire deep debates. Yet over the past few years, a surprisingly broad consensus has emerged within academe about the way political Islam should be measured. This consensus has
begun to spread into parts of government as well, especially in the U.S. and Europe. A paradigm has been built, and its builders claim that its reliability and validity are beyond question.
This now-dominant paradigm runs as follows. The Arab Middle East and North Africa are stirring. The peoples in these lands are still under varieties of authoritarian or despotic rule. But they are moved by the same universal yearning for democracy that transformed Eastern Europe and Latin America. True, there are no movements we would easily recognize as democracy movements. But for historical and cultural reasons, this universal yearning has taken the form of Islamist protest movements. If these do not look
like democracy movements, it is only a consequence of our own age-old bias against Islam. When the veil of prejudice is lifted, one will see Islamist movements for what they are: the functional equivalents of democratic reform movements. True, on the edges of these movements are groups that are atavistic and authoritarian. Some of their members are prone to violence. These are theextremists.” But the mainstream movements are essentially open, pluralistic, and nonviolent, led bymoderatesorreformists.” Thesemoderatescan be strengthened if they are made partners in the political process, and an initial step must be dialogue. But ultimately, the most effective way to domesticate the Islamists is to permit them to share or possess power. There is no threat here unless the West creates it, by supporting acts of state repression that would deny Islamists access to participation or power.