RSSรายการทั้งหมดใน "ประเทศซีเรีย" หมวด



Issues relating to political Islam continue to present challenges to European foreign policies in the Middle East and North Africa (MENA). As EU policy has sought to come to terms with such challenges during the last decade or so political Islam itself has evolved. Experts point to the growing complexity and variety of trends within political Islam. Some Islamist organisations have strengthened their commitment to democratic norms and engaged fully in peaceable, mainstream national politics. Others remain wedded to violent means. And still others have drifted towards a more quietist form of Islam, disengaged from political activity. Political Islam in the MENA region presents no uniform trend to European policymakers. Analytical debate has grown around the concept of ‘radicalisation’. This in turn has spawned research on the factors driving ‘de-radicalisation’, and conversely, ‘re-radicalisation’. Much of the complexity derives from the widely held view that all three of these phenomena are occurring at the same time. Even the terms themselves are contested. It has often been pointed out that the moderate–radical dichotomy fails fully to capture the nuances of trends within political Islam. Some analysts also complain that talk of ‘radicalism’ is ideologically loaded. At the level of terminology, we understand radicalisation to be associated with extremism, but views differ over the centrality of its religious–fundamentalist versus political content, and over whether the willingness to resort to violence is implied or not.

Such differences are reflected in the views held by the Islamists themselves, as well as in the perceptions of outsiders.

ศาสนาอิสลาม, Islamists, และหลักการเกี่ยวกับการเลือกตั้งในตะวันออกกลาง

Piscatori James

For an idea whose time has supposedly come, ÒdemocracyÓ masks an astonishing

number of unanswered questions and, ในโลกมุสลิม, has generated

a remarkable amount of heat. มันเป็นวัฒนธรรมเฉพาะระยะ, reflecting Western

European experiences over several centuries? Do non-Western societies possess

their own standards of participation and accountabilityÑand indeed their own

rhythms of developmentÑwhich command attention, if not respect? Does Islam,

with its emphasis on scriptural authority and the centrality of sacred law, allow

for flexible politics and participatory government?

The answers to these questions form part of a narrative and counter-narrative

that themselves are an integral part of a contested discourse. The larger story

concerns whether or not ÒIslamÓ constitutes a threat to the West, and the supplementary

story involves IslamÕs compatibility with democracy. The intellectual

baggage, to change the metaphor, is scarcely neutral. The discussion itself has

become acutely politicised, caught in the related controversies over Orientalism,

the exceptionalism of the Middle East in particular and the Muslim world in general,

and the modernism of religious ÒfundamentalistÓ movements.





Since 2001 and the international events that ensued the nature of the relationship between the West and political Islam has become a definingissue for foreign policy. In recent years a considerable amount of research and analysis has been undertaken on the issue of political Islam. This has helped to correct some of the simplistic and alarmist assumptions previously held in the West about the nature of Islamist values and intentions. Parallel to this, the European Union (EU) has developed a number of policy initiatives primarily the European Neighbourhood Policy(ENP) that in principle commit to dialogue and deeper engagement all(non-violent) political actors and civil society organisations within Arab countries. Yet many analysts and policy-makers now complain of a certain a trophy in both conceptual debate and policy development. It has been established that political Islam is a changing landscape, deeply affected bya range of circumstances, but debate often seems to have stuck on the simplistic question of ‘are Islamists democratic?’ Many independent analysts have nevertheless advocated engagement with Islamists, but theactual rapprochement between Western governments and Islamist organisations remains limited .


S โรเบิร์ต. แง่มุม


The Muslim Brotherhood is the world’s oldest, largest, and most influential Islamist organization. It is also the most controversial,
condemned by both conventional opinion in the West and radical opinion in the Middle East. American commentators have called the Muslim Brothers “radical Islamists” and “a vital component of the enemy’s assault forcedeeply hostile to the United States.” Al Qaeda’s Ayman al-Zawahiri sneers at them for “lur[ing] thousands of young Muslim men into lines for electionsinstead of into the lines of jihad.” Jihadists loathe the Muslim Brotherhood (known in Arabic as al-Ikhwan al-Muslimeen) for rejecting global jihad and embracing democracy. These positions seem to make them moderates, the very thing the United States, short on allies in the Muslim world, seeks.
But the Ikhwan also assails U.S. นโยบายต่างประเทศ, especially Washington’s support for Israel, and questions linger about its actual commitment to the democratic process. Over the past year, we have met with dozens of Brotherhood leaders and activists from Egypt, ประเทศฝรั่งเศส, ประเทศจอร์แดน, ประเทศสเปน, ประเทศซีเรีย,ตูนิเซีย, and the United Kingdom.

Energizing สัมพันธ์ซีเรีย - US: ใช้ประโยชน์ทางการทูตขึ้นอยู่กับยานพาหนะ

E - เบนจามิน. อำนาจ,

Akhlaghi แอนดรู,

Rotchtin Steven

The prospect for greater stability in the Middle East largely hinges on the ability to bring Syria into diplomatic and security discussions as a productive stakeholder, necessitating a thaw in the less than normal state of U.S. – Syrian relations. While Syria’s
importance as a keystone state to a Middle East peace process was acknowledged in the 2006 Iraq Study Group Report,1 which called for a shift from disincentives to incentives in seeking constructive results, only in the past few months has there been a demonstrable shift in Washington’s disposition. Recent meetings between high-ranking U.S. officials and their counterparts in Damascus, and even the announcement of reinstating a U.S. ambassador to Syria, have led to widespread speculation in policy circles that a diplomatic thaw is afoot.
This report analyzes key trends in Syria’s domestic and regional socio-political situation that currently function to make Syria a natural ally of the United States.


ROTH เคนเน ธ

ในวันนี้, virtually every government wants to be seen as a democracy, but many resist allowing the basic human rights that would make democracy meaningful because that might jeopardize their grasp on power. แทน, governments use a variety of subterfuges to manage or undermine the electoral process. Their task is facilitated by the lack of a broadly accepted definition of ‘democracy’ akin to the detailed rules of international human rights law. But much of the problem lies in the fact that, because of commercial or strategic interests, the world’s established democracies often close their eyes to electoral manipulation, making it easier for sham democrats to pass themselves off as the real thing. That acquiescence undermines the efforts to promote human rights because it can be more difficult for human rights organizations to stigmatize a government for its human rights violations when that government can hold itself up as an accepted ‘democracy.’ The challenge facing the human rights movement is to highlight the ploys used by dictatorial regimes to feign democratic rule and to build pressure on the established democracies to refuse to admit these pretenders into the club of democracies on the cheap. Keywords: civil society, democracy promotion, dictatorship, การเลือกตั้ง,
electoral manipulation, political violence Rarely has democracy been so acclaimed yet so breached, so promoted yet so disrespected, so important yet so disappointing. Democracy has become the key to legitimacy. Few governments want to be seen as undemocratic. Yet the credentials of the claimants have not kept pace with democracy’s
growing popularity. These days, even overt dictators aspire to the status conferred by the democracy label. Determined not to let mere facts stand in their way, these rulers have mastered the art of democratic rhetoric which bears
little relationship to their practice of governing.
This growing tendency poses an enormous challenge to the human rights movement. Human rights groups can hardly oppose the promotion of democracy, but they must be wary that the embrace of democracy not become a subterfuge for avoiding the more demanding standards of international human rights law. Human rights groups must especially insist that their natural governmental allies – the established democracies – not allow competing interests and short-sighted strategies to stand in the way of their
embrace of a richer, more meaningful concept of democracy.


Crooke Alastair

The view held by many in the West that transformation from an armed resistance movement to political party should be linear, should be preceded by a renunciation of violence, should be facilitated by civil society and brokered by moderate politicians has little reality for the case of the Islamic Resistance Movement (Hamas). This is not to suggest that Hamas has not been subject to a political transformation: it has. But that transformation has been achieved in spite of Western efforts and not facilitated by those efforts. While remaining a resistance movement, Hamas has become the government of the Palestinian Authority and has modified its military posture. But this transformation has taken a different course from the one outlined in traditional conflict resolution models. Hamas and other Islamist groups continue to see themselves as resistance movements, but increasingly they see the prospect that their organizations may evolve into political currents that are focused on non-violent resistance.Standard conflict resolution models rely heavily on Western experience in conflict resolution and often ignore the differences of approach in the Islamic history of peace-making. Not surprisingly, the Hamas approach to political negotiation is different in style to that of the West. ยัง, as an Islamist movement that shares the wider optic of the impact of the West on their societies, Hamas has requirements of authenticity and legitimacy within its own constituency that bear on the importance attached to maintaining an armed capability. These factors, together with the overwhelming effect of long term conflict on a community’s psychology (an aspect that receives little attention in Western models that put preponderant weight on political analysis), suggests that the transformation process for Hamas has been very different from the transformation of arms movements in traditional analysis. นอกจากนี้, the harsh landscape of the Israeli – Palestinian conflict gives the Hamas experience its special characteristics.Hamas is in the midst of an important transformation, but the political currents within Israel, and within the region, make the outcome of this transformation unpredictable. Much will depend on the course of Western policy (its “Global War on Terror”) and how that policy effects revivalist Islamist groups such as Hamas, groups that are committed to elections, reform and good-governance.

สอบสวน INTO กลัวตะวันตก

Jahn ด่าน

If one can point to an overarching characteristic of our time, concern with justice would surely be
near the top of the list. Never in the history of man has there been such a quest for justice, a quest
pursued by both individuals and groups in all walks of life and around the world. In this quest,
religions have played a vital role, while at the same time, religious movements are continually misunderstood
and mis-characterized by opposing groups. The Muslim movements which the Western
media refer to as representative of a dangerous Islamic fundamentalism with militant overtones
is one example where a misunderstanding has resulted in widespread fear and prohibited
what could potentially be a useful partnership. It is not an exaggeration to say that upon hearing
the words ‘Muslim Brotherhood’, many otherwise educated Westerners tend to think only of a
terrorist organization, and it is not inconceivable to think that some Muslims may in fact look at
the World Council of Churches as yet another example of Western imperialism. The truth is that
although Islamic fundamentalism or perhaps more appropriately ‘revivalism’ does have its extremists,
a major focal point of some Muslim movements is an attempt to balance the scales of
social justice in much the same way that the Christians of the West–through the World Council of
Churches–are attempting to rectify situations of poverty, abuse of human rights and other social
issues. This is not to dismiss the violence inherent in some Islamic fundamentalist movements,
merely to show that the terrorist like activities of these movements are emphatically not the
movements’ main program of action, and are, for instance in the case of the Muslim Brotherhood,
more a reaction to events of the time that many organizations, including the Brotherhood,
responded to in a violent manner.

การทำให้มากขึ้นในตะวันออกกลาง: ความเสียหายที่ยั่งยืนเพื่อสันติภาพและประชาธิปไตย

Paolo Cotta

The rapid and dangerous escalation of war operations in the Middle East has resulted in a very significant loss of life among Lebanese, Palestinians and Israelis, and serious damage to civilian infrastructures. Major operations began with a low-level conflict around Gaza,that involved the launching of some missiles into Israel, some (more deadly) Israeli retaliation on Gaza, and the attack on an Israeli military post outside Gaza to which Israel reacted swiftly and very strongly. In the chain reaction that followed, admittedly Israel’ sintention was, and is, to inflict on the other side a far heavier punishment than that taken by Israel—which may appear as a militarily sound posture aimed at avoiding incidents andattacks, แต่, in fact, it is the civilian population that has been mainly affected. As a result,the suffering of the Lebanese and Palestinian civilian populations (in terms of deaths,wounded and destroyed infrastructures) has to date been largely disproportionate to that of Israel. When, in the case of Palestine, this discrimination already follows about 40 years of discrimination in the same direction, hostility and adversarial relations are bound toincrease. So while Israel’s heavy deterrence through punishment may work temporarily and occasionally in preventing or reducing attacks, the general sentiment of hostility in the region is increased, and creates in the long range a bigger obstacle to peace.


Joshua Landis

Pace Joe

มานานหลายทศวรรษ, สหรัฐอเมริกา. นโยบายต่อประเทศซีเรียได้เน้นเดียวเลื่อนลอยที่ประธานของซีเรีย, Hafiz al - Asad, จาก 1970 ไปยัง 2000, ตามด้วยลูกชาย Bashar. Because they perceived the Syrian opposition to be too weak and anti-American, สหรัฐอเมริกา. officials preferred to work with the Asad regime. Washington thus had no relations with the Syrian opposition until its invasion of Iraq in 2003. ยัก, the Bush administration reached out only to Washington-based opponents of the Syrian regime. They were looking for a Syrian counterpart to Ahmad Chalabi, the pro-U.S. Iraqi opposition leader who helped build the case for invading Iraq.
Washington was not interested in engaging Islamists, whom it considered the only opposition with a demonstrated popular base in Syria. As for the secular opposition in Syria, สหรัฐอเมริกา. embassy officials in Damascus considered them to “have a weak back bench,” without a popular constituency or connection to Syrian youth.2 Moreover, contact between opposition members and embassy officials could be dangerous for opponents of the regime and leave them open to accusations of treason. For these reasons, the difficult terrain of opposition figures within Syria remained terra incognita.

Dilemma Islamist America แก้ไขของ

Hamid Shadi

สหรัฐอเมริกา. ความพยายามในการส่งเสริมประชาธิปไตยในตะวันออกกลางมานานเป็นอัมพาตโดย"ขึ้นเขียง Islamist": ในทางทฤษฎี, เราต้องการประชาธิปไตย, แต่, ในทางปฏิบัติ, กลัวว่าบุคคลที่จะเป็นมุสลิมได้รับผลประโยชน์สำคัญของการเปิดทางการเมืองใด ๆ. The most tragic manifestation of this was the Algerian debacle of 1991 และ 1992, when the United States stood silently while the staunchly secular military canceled elections after an Islamist party won a parliamentary majority. More recently, the Bush administration backed away from its “freedom agenda” after Islamists did surprisingly well in elections throughout region, including in Egypt, ประเทศซาอุดีอาระเบีย, and the Palestinian territories.
But even our fear of Islamist parties—and the resulting refusal to engage with them—has itself been inconsistent, holding true for some countries but not others. The more that a country is seen as vital to American national security interests, the less willing the United States has been to accept Islamist groups having a prominent political role there. อย่างไรก็ตาม, in countries seen as less strategically relevant, and where less is at stake, the United States has occasionally taken a more nuanced approach. But it is precisely where more is at stake that recognizing a role for nonviolent Islamists is most important, และ, here, American policy continues to fall short.
Throughout the region, the United States has actively supported autocratic regimes and given the green light for campaigns of repression against groups such as the Egyptian Muslim Brotherhood, the oldest and most influential political movement in the region. In March 2008, during what many observers consider to be the worst period of anti-Brotherhood repression since the 1960s, Secretary of State Condoleezza Rice waived a $100 million congressionally mandated reduction of military aid to Egypt.

ให้คำปรึกษาระหว่างประเทศของปัญญาชนมุสลิมในอิสลาม & การเมือง

Stimson Center & สถาบันนโยบาย

นี้การสนทนาสองวันมาร่วมกันผู้เชี่ยวชาญและนักวิชาการจากประเทศบังคลาเทศ, อียิปต์, ประเทศอินเดีย,ประเทศอินโดนีเซีย, ประเทศเคนย่า, ประเทศมาเลเซีย, ปากีสถาน, ฟิลิปปินส์, ซูดานและศรีลังกาตัวแทนนักวิชาการ,องค์กรพัฒนาเอกชนและคิดว่าถัง. ระหว่างผู้เข้าร่วมเป็นจำนวนข้าราชการและอดีตหนึ่งนั่งผู้แทนราษฎร. The participants were also chosen to comprise abroad spectrum of ideologies, including the religious and the secular, cultural, political andeconomic conservatives, liberals and radicals.The following themes characterized the discussion:1. Western and US (Mis)Understanding There is a fundamental failure by the West to understand the rich variety of intellectual currents andcross-currents in the Muslim world and in Islamic thought. What is underway in the Muslim worldis not a simple opposition to the West based on grievance (though grievances there also are), but are newal of thought and culture and an aspiration to seek development and to modernize withoutlosing their identity. This takes diverse forms, and cannot be understood in simple terms. There is particular resentment towards Western attempts to define the parameters of legitimate Islamicdiscourse. There is a sense that Islam suffers from gross over generalization, from its champions asmuch as from its detractors. It is strongly urged that in order to understand the nature of the Muslim renaissance, the West should study all intellectual elements within Muslim societies, and not only professedly Islamic discourse.US policy in the aftermath of 9/11 has had several effects. It has led to a hardening andradicalization on both sides of the Western-Muslim encounter. It has led to mutual broad brush(mis)characterization of the other and its intentions. It has contributed to a sense of pan-Islamicsolidarity unprecedented since the end of the Khilafat after World War I. It has also produced adegeneration of US policy, and a diminution of US power, influence and credibility. ในที่สุด, theUS’ dualistic opposition of terror and its national interests has made the former an appealing instrument for those intent on resistance to the West.


Shehata Dina

ปีที่ 2007 เครื่องหมายการสิ้นสุดของระยะเวลาสั้น ๆ ของการเปิดเสรีทางการเมืองในโลกอาหรับซึ่งเริ่มหลังจากการประกอบอาชีพของอิรักและก่อให้เกิดแรงกดดันหลักจากภายนอกที่เข้มข้นอาหรับเพื่อการปฏิรูปและประชาธิปไตย. แรงกดดันภายนอกในระหว่าง 2003-2006 ระยะเวลาการเปิดทางการเมืองที่สร้างขึ้นซึ่งกิจกรรมในภูมิภาคที่ใช้ในการกดเพื่อเรียกร้องยาวนานสำหรับทางการเมืองและรัฐธรรมนูญ reform.Faced กับการรวมกันของแรงกดดันทั้งภายในและภายนอกเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ให้มีการปฏิรูป, ความเข้มข้นของอาหรับถูกบังคับให้ทำสัมปทานของพวกเขาที่จะ challengers.In อียิปต์, ตามคำขอของประธานาธิบดี, รัฐสภาผ่านการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญ allowfor การเลือกตั้งประธานาธิบดีโดยตรงในการแข่งขัน. ใน September2005, อียิปต์เป็นพยานครั้งแรกของการเลือกตั้งประธานาธิบดีและการแข่งขันที่เคยคาดไว้ Mubarak ได้รับเลือกสำหรับคำที่ห้ากับ 87% ของคะแนน. ยิ่งไปกว่านั้น,ระหว่างเดือนพฤศจิกายน 2005 การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร,ซึ่งได้ง่ายกว่าสมมติฐานกว่าการเลือกตั้งก่อนหน้านี้, ประชาชาติมุสลิม, การเคลื่อนไหวฝ่ายค้านที่ใหญ่ที่สุดในอียิปต์, วอน 88 ที่นั่ง. นี้มีจำนวนมากที่สุดของที่นั่งได้รับรางวัลโดยกลุ่มฝ่ายค้านในอียิปต์ตั้งแต่ 1952 revolution.Similarly, ในเดือนมกราคม 2006 การเลือกตั้งรัฐสภาปาเลสไตน์, Hamas won a majority of the seats.Hamas was thereby able to establish control over the Palestinian Legislative Council which had been dominated by Fatah since the establishment of the Palestinian Authority in 1996. ในเลบานอน, ในเหตุการณ์การลอบสังหารของ Rafiq Hariri บน February2005 14, a coalition of pro-Hariri political forces was ablet hrough broad-based mass mobilization and external support to force Syrian troops to pull out from Lebanon and the pro-Syrian Government to resign. การเลือกตั้งได้จัดขึ้น, และการร่วมมือกัน 14 กุมภาพันธ์ก็สามารถที่จะชนะเสียงข้างมากของจำนวนเสียงและในรูปแบบใหม่ government.In โมร็อกโก, King Mohamed VI ดูแลสถานประกอบการของคณะกรรมการความจริงและสมานฉันท์ที่ขอไปยังที่อยู่ข้อร้องเรียนของบรรดาผู้ที่เคยถูกล่วงละเมิดภายใต้การปกครองของ father.The อ่าวของเขาประเทศสภาความร่วมมือ (GCC) ยังอยู่ภายใต้เอาการปฏิรูปที่สำคัญบางช่วง 2003-2006 ระยะเวลา. ใน 2003 กาตาร์ประกาศใช้รัฐธรรมนูญที่เขียนเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของ. ในปี 2005 ซาอุดีอาระเบียประชุมสำหรับการเลือกตั้งเทศบาล firsttime ในห้าทศวรรษที่ผ่านมา. และในเรื่อง 2006, Bahrain held parliamentaryelections in which the Shiite society of AlWefaqwon 40%of the seats. ต่อมา, รัฐมนตรีว่าการกระทรวง Shiitedeputy แรกที่สำคัญในประเทศบาห์เรนเป็นกิจกรรม appointed.Theses, ซึ่งเป็นที่รู้จักกันมาเป็น'อาหรับฤดูใบไม้ผลิ,'นำ optimists บางที่เชื่อได้ว่า Arabworld อยู่ในปากของการเปลี่ยนแปลงระบอบประชาธิปไตยคล้ายกับที่มีประสบการณ์ในละตินอเมริกาและยุโรปตะวันออกและภาคกลางในช่วงทศวรรษ 1980 and1990s. อย่างไรก็ตาม, ใน 2007, การเปิดเสรีทางการเมืองให้เป็นวิธีการโพลาไรซ์ที่ทำเป็นและปราบปรามการต่ออายุ,ความหวังเหล่านี้ถูกยกเลิกได้. เปิด ofthe ความล้มเหลวของ 2003-2006 ระยะเวลาในการสร้างแรงต่อความเป็นประชาธิปไตยอย่างยั่งยืนสามารถตี tributed จำนวนของปัจจัย. The deteriorating security situation in Iraq and the failure of the United States to create a stable and democratic regime dampened support for democracy promotion efforts within the American administration and reinforced the views ofthose who held that security and stability must come before democracy. ยิ่งไปกว่านั้น, ความสำเร็จเกี่ยวกับการเลือกตั้งของ Islamists ในอียิปต์และในปาเลสไตน์ต่อไปชุบสนับสนุนเวสเทิร์สำหรับการดำเนินการส่งเสริมประชาธิปไตยในภูมิภาคนี้ตั้งแต่หลักของ thesemovements มีการรับรู้ที่จะขัดแย้งกับ theWest interestsof.


Alon Ben - Meir

notions บุชของที่ democratizing อิรักจะมีผลกระเพื่อมใน ofthe เหลือ Arab โลก, นำความเจริญและความสงบในพื้นที่, และประชาธิปไตยที่ panaceafor ก่อการร้ายอิสลามเป็น unsubstantiated เป็นเข้าใจผิดอย่างไม่มีการลด. Even a cursory review of the Arab political landscape indicates that the rise of democracy will not automatically translateinto the establishment of enduring liberal democracies or undermine terrorism in the region. Thesame conclusion may be generally made for the Muslim political landscape. ในความเป็นจริง, given theopportunity to compete freely and fairly in elections, Islamic extremist organizations will mostlikely emerge triumphant. In the recent elections in Lebanon and Egypt, Hezbollah and the Muslim Brotherhood respectively, won substantial gains, and in Palestine Hamas won thenational Parliamentary elections handedly. That they did so is both a vivid example of the today’spolitical realities and an indicator of future trends. And if current sentiments in the Arab statesoffer a guide, any government formed by elected Islamist political parties will be more antagonistic to the West than the authoritarian regimes still in power. นอกจากนี้, there are noindications that democracy is a prerequisite to defeating terrorism or any empirical data tosupport the claim of linkage between existing authoritarian regimes and terrorism.


Ibrahim Saad Eddin
แม้ว่าศาสนาอิสลามคือคำตอบ, อาหรับมุสลิมมีปัญหา

ในเดือนพฤษภาคม 2008, ชาติอาหรับมีประสบการณ์จากไฟไหม้จำนวน, หรือว่าจะเป็น, ความขัดแย้งทางอาวุธ—ใน

ประเทศเลบานอน, ประเทศอิรัก, ปาเลสไตน์, เยเมน, และโซมาเลีย. ในความขัดแย้งเหล่านี้,


และสนับสนุนการรวมเป็นก้อน. เรียกรวม, เป็นชาวมุสลิม

waging สงครามกับชาวมุสลิม.




than they raised it against the state and its ruling regime regardless of


We have

seen this in recent years between the followers of Osama bin Laden

และองค์กรอัลกออิดะห์ในมือเดียว, and the authorities in

ราชอาณาจักรซาอุดีอาระเบีย, ในอื่น ๆ. We have also seen an

ตัวอย่างเช่นการระเบิดของปรากฏการณ์นี้ในโมร็อกโก, whose king rules in the name of Islam and

whose title is the ‘Prince of the Faithful.’ ดังนั้นแต่ละฝ่ายมุสลิมอื่น ๆ ฆ่าชาวมุสลิมใน

A quick glance at the contents of the media confirms how the


ตัวอย่างจุดเด่นของฝ่ายศาสนาอิสลาม - exploiting เหล่านี้:
ภราดรภาพมุสลิม, ญิฮาดอิสลามอียิปต์, และ Jamiat Islamiyya - al, in Egypt

Hamas และการเคลื่อนย้ายญิฮาดอิสลาม, ใน Hezbollah ปาเลสไตน์, Fatah al - Islam,

และ Jamiat Islammiyya - al, in Lebanon The Houthi Zayadi rebels and the Islamic Reform Grouping

(Islah), inYemen ศาลอิสลาม, หน้าอิสลามในโซมาเลีย ,

เปรียบเทียบสาม BROTHERHOODS MUSLIM: ซีเรีย, จอร์แดน, อียิปต์

Rubin Barry

banner ของการปฏิวัติ Islamist ในตะวันออกกลางในวันนี้ได้ผ่านส่วนใหญ่ในกลุ่มการสนับสนุนจากหรือมาจากมุสลิมภราดรภาพ. บทความนี้จะพัฒนาการตรวจสอบเบื้องต้นของสามคีย์กลุ่มประชาชาติมุสลิมและเปรียบเทียบการเมืองของพวกเขา, interrelations, และวิธีการ. แต่ละ, แน่นอน, สามารถปรับให้เข้ากับเงื่อนไขของแบนเนอร์ country.The เฉพาะของการปฏิวัติมุสลิมในตะวันออกกลางในวันนี้ได้ผ่านการส่วนใหญ่ในกลุ่มการสนับสนุนจากหรือได้มาจากประชาชาติมุสลิม. บทความนี้จะพัฒนาการตรวจสอบเบื้องต้นของสามคีย์กลุ่มประชาชาติมุสลิมและเปรียบเทียบการเมืองของพวกเขา, interrelations, และวิธีการ. แต่ละ, แน่นอน, สามารถปรับให้เข้ากับเงื่อนไขของ country.First โดยเฉพาะอย่างยิ่ง, มันเป็นสิ่งสำคัญที่จะเข้าใจนโยบายที่มีต่อประชาชาติและความสัมพันธ์กับกลุ่ม jihadist ทั้ง (al - Qa'ida, เครือข่าย Zarqawi, และอื่น ๆ เช่น Hizb al - Tahrir และ Hamas) และนักทฤษฎี (such as Abu Mus’ab al-Suri and Abu Muhammad al-Maqdisi).The Brotherhoods do not have ongoing relationships with Hizb al-Tahrir—which is regarded by them as a small, cultish กลุ่มที่มีความสำคัญไม่. ที่นอกเหนือจากในประเทศจอร์แดน, พวกเขาได้มีการติดต่อกับมันน้อยที่ all.Regarding al - Qa'ida - ทั้งนักทฤษฎีและ Brotherhoods ของโครงสร้างพื้นฐานของการก่อการร้าย - อนุมัติโดยทั่วไปของความเข้มแข็งของ, การโจมตีในอเมริกา, และอุดมการณ์ (หรือเคารพ ideologues ของ), แต่จะดูเป็นคู่แข่ง.