RSSTë gjitha Hyrje në "Palestinë" Kategori

The Arab Tomorrow

DAVID B. OTTAWAY

Tetor 6, 1981, was meant to be a day of celebration in Egypt. It marked the anniversary of Egypt’s grandest moment of victory in three Arab-Israeli conflicts, when the country’s underdog army thrust across the Suez Canal in the opening days ofthe 1973 Yom Kippur War and sent Israeli troops reeling in retreat. On a cool, cloudless morning, the Cairo stadium was packed with Egyptian families that had come to see the military strut its hardware.On the reviewing stand, President Anwar el-Sadat,the war’s architect, watched with satisfaction as men and machines paraded before him. I was nearby, a newly arrived foreign correspondent.Suddenly, one of the army trucks halted directly in front of the reviewing stand just as six Mirage jets roared overhead in an acrobatic performance, painting the sky with long trails of red, yellow, purple,and green smoke. Sadat stood up, apparently preparing to exchange salutes with yet another contingent of Egyptian troops. He made himself a perfect target for four Islamist assassins who jumped from the truck, stormed the podium, and riddled his body with bullets.As the killers continued for what seemed an eternity to spray the stand with their deadly fire, I considered for an instant whether to hit the ground and risk being trampled to death by panicked spectators or remain afoot and risk taking a stray bullet. Instinct told me to stay on my feet, and my sense of journalistic duty impelled me to go find out whether Sadat was alive or dead.

Feminizmi MES sekularizmit dhe islamizmit: Rastin e Palestinës

Dr, Islah Jad

Zgjedhjet legjislative të mbajtura në Bregun Perëndimor dhe Rripin e Gazës në 2006 solli në pushtet lëvizjen islamike e Hamasit, e cila vazhdoi për të formuar shumicën e Këshillit Legjislativ palestinez dhe gjithashtu shumicën parë qeverinë e Hamasit. Këto zgjedhje rezultuan në emërimin e ministrit të parë femër të Hamasit, i cili u bë ministri i Punëve të Grave. në mes të marsit 2006 dhe qershor 2007, dy ministra të ndryshëm femra Hamasit mori këtë post, por të dyja gjetur të vështirë për të menaxhuar Ministrinë pasi që shumica e punonjësve të saj nuk ishin anëtarë të Hamasit, por i përkisnin partive të tjera politike, dhe shumica ishin anëtarë të Fatahut, lëvizja dominante kontrollon shumicën e institucioneve palestineze Autoriteti. Një periudhë e tensionuar të luftës midis grave të Hamasit në Ministrinë e Punëve të Grave dhe femra anëtarët e Fatahut erdhi fundi pas marrjen Hamasit e pushtetit në Rripin e Gazës dhe rënies rezultante e qeverisë së tij në Bregun Perëndimor - një luftë të cilat nganjëherë mori një kthesë të dhunshme. Një arsye më vonë cituara për të shpjeguar këtë luftë ishte diferenca midis diskursit laik feminist dhe diskursin islamik në çështjet e grave. Në kontekstin palestinez kjo mosmarrëveshje mori një natyrë të rrezikshme si ajo është përdorur për të justifikuar përjetësimin luftën të përgjakshme politike, heqja e grave të Hamasit nga pozitat e tyre apo posteve, dhe ndarjeve politike dhe gjeografike mbizotëruese në kohën në të dy Bregun Perëndimor dhe e pushtuar Rripin e Gazës.
Kjo luftë ngre një numër pyetjesh të rëndësishme: duhet të dënojë lëvizjen islamike e cila ka ardhur në pushtet, apo duhet të kemi parasysh arsyet që çuan në dështimin e Fateh në arenën politike? Mund feminizmi të ofrojë një kornizë gjithëpërfshirëse për gratë, pavarësisht nga përkatësitë e tyre sociale dhe ideologjike? A mund një ligjërim i një bazë të përbashkët të përbashkët për gratë ndihmuar ata për të realizuar dhe për të rënë dakord mbi qëllimet e tyre të përbashkëta? Është paternalizmi vetëm i pranishëm në ideologjinë islamike, dhe jo në nacionalizëm dhe patriotizëm? Çfarë nënkuptojmë me feminizmin? A ka vetëm një feminizmi, ose disa Feminizmat? Çfarë kuptojmë me Islam – është lëvizja e njohur me këtë emër ose fesë, filozofia, ose sistemi ligjor? Ne kemi nevojë për të shkuar në fund të këtyre çështjeve dhe të konsiderojnë me kujdes, dhe ne duhet të bien dakord mbi ta në mënyrë që më vonë mund të vendosë, si feministe, në qoftë se kritika jonë i paternalizmit duhet të drejtohen në fenë (besim), të cilat duhet të kufizohet në zemrën e besimtarit dhe nuk të lejohet të marrë kontrollin e botës në përgjithësi, ose jurisprudenca, e cila ka të bëjë me shkolla të ndryshme të besimit të cilat shpjegojnë sistemin ligjor përfshira në Kuran dhe thëniet e Profetit – Suneti.

Islamist Aktivizmi i grave në Palestinën e pushtuar

Intervistat nga Khaled Amayreh

Intervistë me Sameera Al-Halayka

Sameera Al-Halayka është një anëtar i zgjedhur i Këshillit Legjislativ palestinez. Ajo ishte

lindur në fshatin Shoyoukh afër Hebronit në 1964. Ajo ka një BA në Sheriatit (Islamik

jurisprudencë) nga Universiteti Hebron. Ajo ka punuar si gazetar nga 1996 te 2006 kur

ajo hyri Këshillit Legjislativ palestinez si një anëtar i zgjedhur në 2006 Zgjedhjet.

Ajo është e martuar dhe ka shtatë fëmijë.

Q: Ekziston një përshtypje e përgjithshme në disa vende perëndimore që gratë marrin

Trajtimi inferior brenda grupeve të rezistencës islamike, si Hamasin. A eshte e vertete?

Si janë gratë aktiviste trajtohen në Hamasit?
Të drejtat dhe detyrat e grave muslimane buron para së gjithash nga Sheriatit apo ligjit islamik.

Ata nuk janë akte vullnetare apo bamirëse apo gjeste që marrim nga Hamasi apo të gjithë

tjetër. Kështu, aq sa është angazhimi politik dhe aktivizmi është e shqetësuar, gratë në përgjithësi kanë

të njëjtat të drejta dhe detyrime si meshkujt. Pas te gjithave, gratë përbëjnë të paktën 50 për qind e

shoqëri. Në një kuptim, ato janë e gjithë shoqëria, sepse ata lindin, dhe për të rritur,

brezi i ri.

prandaj, Unë mund të them se statusi i grave në kuadër të Hamasit është në përputhje të plotë me të

Statusi në vetë Islam. Kjo do të thotë se ajo është një partner i plotë në të gjitha nivelet. Me të vërtetë, do të ishte

e padrejtë dhe e padrejtë për një islam (ose islamist në qoftë se ju preferoni) grua që të jetë partner në vuajtje

ndërsa ajo është përjashtuar nga procesi i vendim-marrjes. Kjo është arsyeja pse roli i gruas në

Hamasi ka qenë gjithmonë pioniere.

Q: A mendoni se shfaqja e aktivizmit politik të grave në kuadër të Hamasit është

një zhvillim i natyrshëm që është në përputhje me konceptet klasike islame

lidhur me statusin dhe rolin e gruas, apo është kjo thjesht një përgjigje e nevojshme për të

presionet e modernitetit dhe kërkesat e veprimit politik dhe e të vazhdueshme

pushtimi izraelit?

Nuk ka asnjë tekst në jurisprudencën islame as në statutin e Hamasit e cila pengon gratë nga

pjesëmarrja politike. Unë besoj se e kundërta është e vërtetë — ka ajete të shumta Kur'anore

dhe thëniet e Profetit Muhammed duke i bërë thirrje grave që të jenë aktivë në politikë dhe në publik

Çështjet që prekin muslimanët. Por është gjithashtu e vërtetë se për gratë, si ajo është për burrat, aktivizmi politik

nuk është i detyrueshëm, por vullnetare, dhe është i vendosur kryesisht në dritën e aftësive të secilit gruas,

kualifikimet dhe rrethanat individuale. Asnjë më pak, duke treguar shqetësim për publikun

çështje është i detyrueshëm mbi çdo dhe çdo njeriu musliman dhe gruaja. Profeti

Muhammed tha: "Ai që nuk tregojnë shqetësim për çështjet e muslimanëve nuk është musliman."

Për më tepër, gratë palestineze islamike duhet të marrin të gjithë faktorëve objektivë në terren në

parasysh kur të vendoset nëse do të bashkohet me politikën apo të përfshihen në aktivitete politike.


Islam, Islami politik dhe Amerikë

Arabe Insajt

Është "Vëllazëria" me Amerikën mundshme?

Khalil al-Anani

"Nuk ka mundësi për të komunikuar me çdo SHBA. administratës për sa kohë që Shtetet e Bashkuara mban qëndrimin e saj të gjatë në këmbë të Islamit si një rrezik real, një pamje që i vë në Shtetet e Bashkuara në të njëjtën barkë si armiku sionist. Ne nuk kemi nocione të para-konceptuar në lidhje popullin amerikan apo U.S. shoqëria dhe organizatat e saj qytetare dhe mendoj tanke. Ne nuk kemi asnjë problem komunikimin me popullin amerikan, por jo përpjekjet e duhura janë duke u bërë për të na sjellë më afër,"Tha Dr. Issam al-Iryan, Shefi i departamentit politik të Vëllazërisë Myslimane në një intervistë telefonike.
Fjalët al-Iryan të përmbledhur pikëpamjet e Vëllazërisë Myslimane së popullit amerikan dhe të U.S. qeveri. Anëtarët e tjerë të Vëllazërisë Myslimane do të pajtoheshin, siç do vonë Hassan al-Banna, i cili e themeloi grupin në 1928. Al- Banna shikuara Perëndimin kryesisht si një simbol i prishjes morale. Selefite tjera - një shkollë islame të mendimit që mbështetet në paraardhësit si modele shembullore - kanë marrë të njëjtin mendim e Shteteve të Bashkuara, por nuk kanë fleksibilitetin ideologjik përqafuar nga Vëllazëria Myslimane. Ndërsa Vëllazëria Myslimane beson në angazhuar amerikanët në dialog civil, grupe të tjera ekstremiste nuk shoh asnjë pikë në dialog dhe për të ruajtur se forca është e vetmja mënyrë për të që kanë të bëjnë me Shtetet e Bashkuara.

ROOTS OF MISCONCEPTION

IBRAHIM KALIN

In the aftermath of September 11, the long and checkered relationship between Islam and the West entered a new phase. The attacks were interpreted as the fulfillment of a prophecy that had been in the consciousness of the West for a long time, i.e., the coming of Islam as a menacing power with a clear intent to destroy Western civilization. Representations of Islam as a violent, aktivist, and oppressive religious ideology extended from television programs and state offices to schools and the internet. It was even suggested that Makka, the holiest city of Islam, be “nuked” to give a lasting lesson to all Muslims. Although one can look at the widespread sense of anger, hostility, and revenge as a normal human reaction to the abominable loss of innocent lives, the demonization of Muslims is the result of deeper philosophical and historical issues.
In many subtle ways, the long history of Islam and the West, from the theological polemics of Baghdad in the eighth and ninth centuries to the experience of convivencia in Andalusia in the twelfth and thirteenth centuries, informs the current perceptions and qualms of each civilization vis-à-vis the other. This paper will examine some of the salient features of this history and argue that the monolithic representations of Islam, created and sustained by a highly complex set of image-producers, think-tanks, academics, lobbyists, policy makers, and media, dominating the present Western conscience, have their roots in the West’s long history with the Islamic world. It will also be argued that the deep-rooted misgivings about Islam and Muslims have led and continue to lead to fundamentally flawed and erroneous policy decisions that have a direct impact on the current relations of Islam and the West. The almost unequivocal identification of Islam with terrorism and extremism in the minds of many Americans after September 11 is an outcome generated by both historical misperceptions, which will be analyzed in some detail below, and the political agenda of certain interest groups that see confrontation as the only way to deal with the Islamic world. It is hoped that the following analysis will provide a historical context in which we can make sense of these tendencies and their repercussions for both worlds.

Profesion, Kolonializëm, Aparteid?

The Human Sciences Research Council

The Human Sciences Research Council of South Africa commissioned this study to test the hypothesis posed by Professor John Dugard in the report he presented to the UN Human Rights Council in January 2007, in his capacity as UN Special Rapporteur on the human rights situation in the Palestinian territories occupied by Israel (domethënë, the West Bank, including East Jerusalem, dhe
Gaz, hereafter OPT). Professor Dugard posed the question: Israel is clearly in military occupation of the OPT. At the same time, elements of the occupation constitute forms of colonialism and of apartheid, which are contrary to international law. What are the legal consequences of a regime of prolonged occupation with features of colonialism and apartheid for the occupied people, the Occupying Power and third States?
In order to consider these consequences, this study set out to examine legally the premises of Professor Dugard’s question: is Israel the occupant of the OPT, dhe, if so, do elements of its occupation of these territories amount to colonialism or apartheid? South Africa has an obvious interest in these questions given its bitter history of apartheid, which entailed the denial of selfdetermination
to its majority population and, during its occupation of Namibia, the extension of apartheid to that territory which South Africa effectively sought to colonise. These unlawful practices must not be replicated elsewhere: other peoples must not suffer in the way the populations of South Africa and Namibia have suffered.
To explore these issues, an international team of scholars was assembled. The aim of this project was to scrutinise the situation from the nonpartisan perspective of international law, rather than engage in political discourse and rhetoric. This study is the outcome of a fifteen-month collaborative process of intensive research, këshillim, writing and review. It concludes and, it is to be hoped, persuasively argues and clearly demonstrates that Israel, since 1967, has been the belligerent Occupying Power in the OPT, and that its occupation of these territories has become a colonial enterprise which implements a system of apartheid. Belligerent occupation in itself is not an unlawful situation: it is accepted as a possible consequence of armed conflict. At the same time, under the law of armed conflict (also known as international humanitarian law), occupation is intended to be only a temporary state of affairs. International law prohibits the unilateral annexation or permanent acquisition of territory as a result of the threat or use of force: should this occur, no State may recognise or support the resulting unlawful situation. In contrast to occupation, both colonialism and apartheid are always unlawful and indeed are considered to be particularly serious breaches of international law because they are fundamentally contrary to core values of the international legal order. Colonialism violates the principle of self-determination,
which the International Court of Justice (ICJ) has affirmed as ‘one of the essential principles of contemporary international law’. All States have a duty to respect and promote self-determination. Apartheid is an aggravated case of racial discrimination, which is constituted according to the International Convention for the Suppression and Punishment of the Crime of Apartheid (1973,
hereafter ‘Apartheid Convention’) by ‘inhuman acts committed for the purpose of establishing and maintaining domination by one racial group of persons over any other racial group of persons and systematically oppressing them’. The practice of apartheid, për më tepër, is an international crime.
Professor Dugard in his report to the UN Human Rights Council in 2007 suggested that an advisory opinion on the legal consequences of Israel’s conduct should be sought from the ICJ. This advisory opinion would undoubtedly complement the opinion that the ICJ delivered in 2004 on the Legal consequences of the construction of a wall in the occupied Palestinian territories (hereafter ‘the Wall advisory opinion’). This course of legal action does not exhaust the options open to the international community, nor indeed the duties of third States and international organisations when they are appraised that another State is engaged in the practices of colonialism or apartheid.

ISLAM, DEMOKRACIA & USA:

Cordoba Foundation

Abdullah Faliq

Intro ,


In spite of it being both a perennial and a complex debate, Arches Quarterly reexamines from theological and practical grounds, the important debate about the relationship and compatibility between Islam and Democracy, as echoed in Barack Obama’s agenda of hope and change. Whilst many celebrate Obama’s ascendancy to the Oval Office as a national catharsis for the US, others remain less optimistic of a shift in ideology and approach in the international arena. While much of the tension and distrust between the Muslim world and the USA can be attributed to the approach of promoting democracy, typically favoring dictatorships and puppet regimes that pay lip-service to democratic values and human rights, the aftershock of 9/11 has truly cemented the misgivings further through America’s position on political Islam. It has created a wall of negativity as found by worldpublicopinion.org, according to which 67% of Egyptians believe that globally America is playing a “mainly negative” role.
America’s response has thus been apt. By electing Obama, many around the world are pinning their hopes for developing a less belligerent, but fairer foreign policy towards the Muslim world. Th e test for Obama, as we discuss, is how America and her allies promote democracy. Will it be facilitating or imposing?
Për më tepër, can it importantly be an honest broker in prolonged zones of confl icts? Enlisting the expertise and insight of prolifi
c scholars, academics, seasoned journalists and politicians, Arches Quarterly brings to light the relationship between Islam and Democracy and the role of America – as well as the changes brought about by Obama, in seeking the common ground. Anas Altikriti, the CEO of Th e Cordoba Foundation provides the opening gambit to this discussion, where he refl ects on the hopes and challenges that rests on Obama’s path. Following Altikriti, the former advisor to President Nixon, Dr Robert Crane off ers a thorough analysis of the Islamic principle of the right to freedom. Anwar Ibrahim, former Deputy Prime Minister of Malaysia, enriches the discussion with the practical realities of implementing democracy in Muslim dominant societies, domethënë, in Indonesia and Malaysia.
We also have Dr Shireen Hunter, of Georgetown University, SHBA, who explores Muslim countries lagging in democratisation and modernisation. Th is is complemented by terrorism writer, Dr Nafeez Ahmed’s explanation of the crisis of post-modernity and the
demise of democracy. Dr Daud Abdullah (Director of Middle East Media Monitor), Alan Hart (former ITN and BBC Panorama correspondent; author of Zionism: Th e Real Enemy of the Jews) and Asem Sondos (Editor of Egypt’s Sawt Al Omma weekly) concentrate on Obama and his role vis-à-vis democracy-promotion in the Muslim world, as well as US relations with Israel and the Muslim Brotherhood.
Minister of Foreign Aff airs, Maldives, Ahmed Shaheed speculates on the future of Islam and Democracy; Cllr. Gerry Maclochlainn
a Sinn Féin member who endured four years in prison for Irish Republican activities and a campaigner for the Guildford 4 and Birmingham 6, refl ects on his recent trip to Gaza where he witnessed the impact of the brutality and injustice meted out against Palestinians; Dr Marie Breen-Smyth, Director of the Centre for the Study of Radicalisation and Contemporary Political Violence discusses the challenges of critically researching political terror; Dr Khalid al-Mubarak, writer and playwright, discusses prospects of peace in Darfur; and fi nally journalist and human rights activist Ashur Shamis looks critically at the democratisation and politicisation of Muslims today.
We hope all this makes for a comprehensive reading and a source for refl ection on issues that aff ect us all in a new dawn of hope.
Thank you

SHBA Hamasi blloqe politike e paqes në Lindjen e Mesme

Henry Siegman


bisedimeve dypalëshe Gabim gjatë këtyre të fundit 16 vite kanë treguar se një marrëveshje paqeje në Lindjen e Mesme nuk mund të arrihet nga vetë palët. Israeli governments believe they can defy international condemnation of their illegal colonial project in the West Bank because they can count on the US to oppose international sanctions. Bilateral talks that are not framed by US-formulated parameters (based on Security Council resolutions, the Oslo accords, the Arab Peace Initiative, the “road map” and other previous Israeli-Palestinian agreements) cannot succeed. Israel’s government believes that the US Congress will not permit an American president to issue such parameters and demand their acceptance. What hope there is for the bilateral talks that resume in Washington DC on September 2 depends entirely on President Obama proving that belief to be wrong, and on whether the “bridging proposals” he has promised, should the talks reach an impasse, are a euphemism for the submission of American parameters. Such a US initiative must offer Israel iron-clad assurances for its security within its pre-1967 borders, but at the same time must make it clear these assurances are not available if Israel insists on denying Palestinians a viable and sovereign state in the West Bank and Gaza. This paper focuses on the other major obstacle to a permanent status agreement: the absence of an effective Palestinian interlocutor. Addressing Hamas’ legitimate grievances – and as noted in a recent CENTCOM report, Hamas has legitimate grievances – could lead to its return to a Palestinian coalition government that would provide Israel with a credible peace partner. If that outreach fails because of Hamas’ rejectionism, the organization’s ability to prevent a reasonable accord negotiated by other Palestinian political parties will have been significantly impeded. If the Obama administration will not lead an international initiative to define the parameters of an Israeli-Palestinian agreement and actively promote Palestinian political reconciliation, Europe must do so, and hope America will follow. Për fat të keq, there is no silver bullet that can guarantee the goal of “two states living side by side in peace and security.”
But President Obama’s present course absolutely precludes it.

islamizmi rishqyrtohet

Maha Azzam

Ka një krizë politike dhe të sigurisë përreth atë që është përmendur si islamizmit, një krizë paraardhes cilit gjatë paraprijë 9/11. Ne te shkuaren 25 vjet, ka pasur emphases të ndryshme se si për të shpjeguar dhe për të luftuar islamizmin. Analistët dhe politikëbërësit
në vitet 1980 dhe 1990 foli për shkaqet rrënjësore të militantizmit islamik si gjendje e sëmurë ekonomike dhe margjinalizimit. Kohët e fundit ka pasur një fokus në reformën politike, si një mjet për të minuar ankesën e radikalizmit. gjithnjë sot, aspektet ideologjike dhe fetare të islamizmit duhet të adresohen, sepse ata janë bërë tiparet e një debati më të gjerë politik dhe të sigurisë. Qoftë në lidhje me terrorizmin Al-Kaedës, reforma politike në botën myslimane, çështjen bërthamore në Iran apo zonat e krizës të tilla si Palestina apo Libani, ajo është bërë e zakonshme për të fi nd atë ideologji dhe fe janë përdorur nga palët kundërshtare si burime të legjitimim, frymëzim dhe armiqësia.
Situata është e komplikuar edhe më tej sot nga rritje antagonizmi ndaj dhe frika e Islamit në Perëndim për shkak të sulmeve terroriste e cila nga ana cenojë qëndrimet ndaj emigracionit, feja dhe kultura. Kufijtë e ummetit apo komunitetin e besimtarëve kanë shtrirë përtej vendeve myslimane në qytete evropiane. Ummeti potencialisht ekziston kudo që ka komunitete muslimane. Ndjenja e përbashkët e përkatësisë në një besim të përbashkët rrit në një mjedis ku ndjenja e integrimit në komunitetin përreth është e paqartë dhe ku diskriminimi mund të jenë të dukshme. Sa më e madhe refuzimi i vlerave të shoqërisë,
qoftë në Perëndim apo edhe në një shtet mysliman, më e madhe konsolidimin e forcës morale të Islamit si një identitet kulturor dhe të vlerës së sistemit.
Pas shpërthimeve në Londër 7 Korrik 2005 ajo u bë më e qartë se disa të rinj kanë pohuar përkushtimin fetar si një mënyrë për të shprehur përkatësinë etnike. Lidhjet mes myslimanëve në të gjithë globin dhe perceptimin e tyre se muslimanët janë të pambrojtur kanë çuar shumë në pjesë shumë të ndrysh erent të botës të bashkojë predicaments e tyre lokale në një më të gjerë myslimane, duke identifi ed kulturore, ose kryesisht ose pjesërisht, me një Islamin gjerësisht defi shkarko Pa.

Saktësi në luftën globale ndaj terrorit:

Sherifa Zuhur

Shtatë vjet pas shtator 11, 2001 (9/11) sulmet, many experts believe al-Qa’ida has regained strength and that its copycats or affiliates are more lethal than before. The National Intelligence Estimate of 2007 asserted that al-Qa’ida is more dangerous now than before 9/11.1 Al-Qa’ida’s emulators continue to threaten Western, Europa e Mesme, and European nations, si në komplot kapur në shtator 2007 in Germany. Bruce shtetet Riedel: Thanks largely to Washington’s eagerness to go into Iraq rather than hunting down al Qaeda’s leaders, the organization now has a solid base of operations in the badlands of Pakistan and an effective franchise in western Iraq. Its reach has spread throughout the Muslim world and in Europe . . . Osama bin Laden has mounted a successful propaganda campaign. . . . His ideas now attract more followers than ever.
It is true that various salafi-jihadist organizations are still emerging throughout the Islamic world. Why have heavily resourced responses to the Islamist terrorism that we are calling global jihad not proven extremely effective?
Kalimi në mjetet e "pushtetit të butë,” what about the efficacy of Western efforts to bolster Muslims in the Global War on Terror (GWOT)? Why has the United States won so few “hearts and minds” in the broader Islamic world? Why do American strategic messages on this issue play so badly in the region? Pse, despite broad Muslim disapproval of extremism as shown in surveys and official utterances by key Muslim leaders, has support for bin Ladin actually increased in Jordan and in Pakistan?
This monograph will not revisit the origins of Islamist violence. It is instead concerned with a type of conceptual failure that wrongly constructs the GWOT and which discourages Muslims from supporting it. They are unable to identify with the proposed transformative countermeasures because they discern some of their core beliefs and institutions as targets in
këtë përpjekje.
Several deeply problematic trends confound the American conceptualizations of the GWOT and the strategic messages crafted to fight that War. These evolve from (1) post-colonial political approaches to Muslims and Muslim majority nations that vary greatly and therefore produce conflicting and confusing impressions and effects; dhe (2) residual generalized ignorance of and prejudice toward Islam and subregional cultures. Shtoni në këtë zemërim amerikan, fear, dhe ankthi në lidhje me ngjarjet vdekjeprurës i 9/11, and certain elements that, despite the urgings of cooler heads, hold Muslims and their religion accountable for the misdeeds of their coreligionists, or who find it useful to do so for political reasons.

Vëllezërit Myslimanë EGYPT'S: Konfrontimit ose INTEGRIMIT?

Research

The Society of Muslim Brothers’ success in the November-December 2005 elections for the People’s Assembly sent shockwaves through Egypt’s political system. In response, the regime cracked down on the movement, harassed other potential rivals and reversed its fledging reform process. This is dangerously short-sighted. There is reason to be concerned about the Muslim Brothers’ political program, and they owe the people genuine clarifications about several of its aspects. But the ruling National Democratic
Party’s (PDR) refusal to loosen its grip risks exacerbating tensions at a time of both political uncertainty surrounding the presidential succession and serious socio-economic unrest. Though this likely will be a prolonged, gradual process, the regime should take preliminary steps to normalise the Muslim Brothers’ participation in political life. The Muslim Brothers, whose social activities have long been tolerated but whose role in formal politics is strictly limited, won an unprecedented 20 per cent of parliamentary seats in the 2005 Zgjedhjet. They did so despite competing for only a third of available seats and notwithstanding considerable obstacles, including police repression and electoral fraud. This success confirmed their position as an extremely wellorganised and deeply rooted political force. At the same time, it underscored the weaknesses of both the legal opposition and ruling party. The regime might well have wagered that a modest increase in the Muslim Brothers’ parliamentary representation could be used to stoke fears of an Islamist takeover and thereby serve as a reason to stall reform. If so, the strategy is at heavy risk of backfiring.

Iraku dhe e ardhmja e Islamit Politike

James Piscatori

Sixty-five years ago one of the greatest scholars of modern Islam asked the simple question, “whither Islam?", where was the Islamic world going? It was a time of intense turmoil in both the Western and Muslim worlds – the demise of imperialism and crystallisation of a new state system outside Europe; the creation and testing of the neo- Wilsonian world order in the League of Nations; the emergence of European Fascism. Sir Hamilton Gibb recognised that Muslim societies, unable to avoid such world trends, were also faced with the equally inescapable penetration of nationalism, kundërlaicizim, and Westernisation. While he prudently warned against making predictions – hazards for all of us interested in Middle Eastern and Islamic politics – he felt sure of two things:
(një) the Islamic world would move between the ideal of solidarity and the realities of division;
(b) the key to the future lay in leadership, or who speaks authoritatively for Islam.
Today Gibb’s prognostications may well have renewed relevance as we face a deepening crisis over Iraq, the unfolding of an expansive and controversial war on terror, and the continuing Palestinian problem. In this lecture I would like to look at the factors that may affect the course of Muslim politics in the present period and near-term future. Although the points I will raise are likely to have broader relevance, I will draw mainly on the case of the Arab world.
Assumptions about Political Islam There is no lack of predictions when it comes to a politicised Islam or Islamism. ‘Islamism’ is best understood as a sense that something has gone wrong with contemporary Muslim societies and that the solution must lie in a range of political action. Often used interchangeably with ‘fundamentalism’, Islamism is better equated with ‘political Islam’. Several commentators have proclaimed its demise and the advent of the post-Islamist era. They argue that the repressive apparatus of the state has proven more durable than the Islamic opposition and that the ideological incoherence of the Islamists has made them unsuitable to modern political competition. The events of September 11th seemed to contradict this prediction, yet, unshaken, they have argued that such spectacular, virtually anarchic acts only prove the bankruptcy of Islamist ideas and suggest that the radicals have abandoned any real hope of seizing power.

Islami dhe Demokracia

ITAC

Nëse dikush lexon shtypin apo dëgjon komentuesve mbi çështjet ndërkombëtare, ajo shpesh është thënë - dhe edhe më shpesh nënkuptohet, por nuk tha - se Islami nuk është në përputhje me demokracinë. Në vitet nëntëdhjetë, Samuel Huntington vendosur jashtë një stuhi intelektuale, kur ai botoi përplasjes së qytetërimeve dhe remaking e Rendit Botëror, në të cilën ai jep parashikimet e tij për botën - shkrim i madh. Në sferën politike, ai vë në dukje se ndërsa Turqia dhe Pakistani mund të ketë disa kërkesë të vogël për të "legjitimitetit demokratik" të gjitha të tjera "... vendet myslimane ishin shumicë dërrmuese jo-demokratike: monarkitë, Sistemet e një-partisë, regjimet ushtarake, diktaturat personale ose ndonjë kombinim i këtyre, zakonisht pushimi në një familje të kufizuar, fis, ose baza fisnore ". Premisa mbi të cilën argumenti i tij është themeluar është se ata nuk janë vetëm "nuk na pëlqen", ata janë kundër të vërtetë për vlerat tona themelore demokratike. Ai beson, si të tjerët, se ndërsa ideja e demokratizimit perëndimore është duke u rezistuar në pjesë të tjera të botës, konfrontimi është më i dukshëm në ato rajone ku Islami është feja dominante.
Argumenti ka bërë edhe nga ana tjetër, si dhe. Një dijetar fetar iranian, reflektuar në një krizë në fillim të shekullit të njëzetë kushtetuese në vendin e tij, deklaroi se Islami dhe demokracia nuk janë të pajtueshme për shkak se njerëzit nuk janë të barabartë dhe një trup legjislativ është i panevojshëm për shkak të natyrës gjithëpërfshirëse të ligjit fetar islam. Një pozitë e ngjashme është marrë kohët e fundit nga Ali Belhadj, një mësues algjerian të shkollës së mesme, predikues dhe (në këtë kontekst) Lideri i FIS, kur ai deklaroi se "demokracia nuk ishte një koncept islamik". Ndoshta deklarata më dramatike për këtë qëllim ishte ai i Abu Musab al-Zarqawi, Lideri i kryengritësve suni në Irak të cilët, kur të përballen me perspektivën e zgjedhjeve, denoncuar demokracinë si një "parim i keq".
Por, sipas disa dijetarëve myslimanë, demokracia mbetet një ideal i rëndësishëm në Islam, me shtojcë që ajo është gjithmonë subjekt i ligjit fetar. Theksi në vendin madhe e Sheriatit është një element i pothuajse çdo komenti islame në qeverisje, moderuar apo ekstremist. Vetëm nëse sundimtari, që merr autoritetin e tij nga Perëndia, kufizon veprimet e tij në "mbikëqyrjen e administrimit të Sheriatit", është ai që do të bind. Nëse ai e bën të ndryshme nga kjo, ai është një jo-besimtar dhe e angazhuar muslimanët janë të rebelohen kundër tij. Këtu qëndron arsyetimi për pjesën më të madhe të dhunës që ka pllakosur botën myslimane në betejat e tilla si ai që mbizotëron në Algjeri gjatë viteve '90

Challenging Authoritarianism, Kolonializëm, and Disunity: The Islamic Political Reform Movements of al-Afghani and Rida

Ahmed Ali Salem

The decline of the Muslim world preceded European colonization of most

Muslim lands in the last quarter of the nineteenth century and the first
quarter of the twentieth century. Veçanërisht, the Ottoman Empire’s
power and world status had been deteriorating since the seventeenth century.
But, more important for Muslim scholars, it had ceased to meet

some basic requirements of its position as the caliphate, the supreme and
sovereign political entity to which all Muslims should be loyal.
prandaj, some of the empire’s Muslim scholars and intellectuals called
for political reform even before the European encroachment upon
Muslim lands. The reforms that they envisaged were not only Islamic, por
also Ottomanic – from within the Ottoman framework.

These reformers perceived the decline of the Muslim world in general,

and of the Ottoman Empire in particular, to be the result of an increasing

disregard for implementing the Shari`ah (ligjit islamik). Megjithatë, since the

late eighteenth century, an increasing number of reformers, sometimes supported

by the Ottoman sultans, began to call for reforming the empire along

modern European lines. The empire’s failure to defend its lands and to

respond successfully to the West’s challenges only further fueled this call

for “modernizing” reform, which reached its peak in the Tanzimat movement

in the second half of the nineteenth century.

Other Muslim reformers called for a middle course. Në njërën anë,

they admitted that the caliphate should be modeled according to the Islamic

sources of guidance, especially the Qur’an and Prophet Muhammad’s

teachings (Sunnah), and that the ummah’s (the world Muslim community)

unity is one of Islam’s political pillars. On the other hand, they realized the

need to rejuvenate the empire or replace it with a more viable one. Me të vërtetë,

their creative ideas on future models included, but were not limited to, the

following: replacing the Turkish-led Ottoman Empire with an Arab-led

caliphate, building a federal or confederate Muslim caliphate, establishing

a commonwealth of Muslim or oriental nations, and strengthening solidarity

and cooperation among independent Muslim countries without creating

a fixed structure. These and similar ideas were later referred to as the

Muslim league model, which was an umbrella thesis for the various proposals

related to the future caliphate.

Two advocates of such reform were Jamal al-Din al-Afghani and

Muhammad `Abduh, both of whom played key roles in the modern

Islamic political reform movement.1 Their response to the dual challenge

facing the Muslim world in the late nineteenth century – European colonization

and Muslim decline – was balanced. Their ultimate goal was to

revive the ummah by observing the Islamic revelation and benefiting

from Europe’s achievements. Megjithatë, they disagreed on certain aspects

and methods, as well as the immediate goals and strategies, of reform.

While al-Afghani called and struggled mainly for political reform,

`Abduh, once one of his close disciples, developed his own ideas, që

emphasized education and undermined politics.




A Muslim Archipelago

Max L. Bruto

This book has been many years in the making, as the author explains in his Preface, though he wrote most of the actual text during his year as senior Research Fellow with the Center for Strategic Intelligence Research. The author was for many years Dean of the School of Intelligence Studies at the Joint Military Intelligence College. Even though it may appear that the book could have been written by any good historian or Southeast Asia regional specialist, this work is illuminated by the author’s more than three decades of service within the national Intelligence Community. His regional expertise often has been applied to special assessments for the Community. With a knowledge of Islam unparalleled among his peers and an unquenchable thirst for determining how the goals of this religion might play out in areas far from the focus of most policymakers’ current attention, the author has made the most of this opportunity to acquaint the Intelligence Community and a broader readership with a strategic appreciation of a region in the throes of reconciling secular and religious forces.
This publication has been approved for unrestricted distribution by the Office of Security Review, Department of Defense.

Democracy in Islamic Political Thought

Azzam S. Tamimi

Democracy has preoccupied Arab political thinkers since the dawn of the modern Arab renaissance about two centuries ago. Since then, the concept of democracy has changed and developed under the influence of a variety of social and political developments.The discussion of democracy in Arab Islamic literature can be traced back to Rifa’a Tahtawi, the father of Egyptian democracy according to Lewis Awad,[3] who shortly after his return to Cairo from Paris published his first book, Takhlis Al-Ibriz Ila Talkhis Bariz, në 1834. The book summarized his observations of the manners and customs of the modern French,[4] and praised the concept of democracy as he saw it in France and as he witnessed its defence and reassertion through the 1830 Revolution against King Charles X.[5] Tahtawi tried to show that the democratic concept he was explaining to his readers was compatible with the law of Islam. He compared political pluralism to forms of ideological and jurisprudential pluralism that existed in the Islamic experience:
Religious freedom is the freedom of belief, of opinion and of sect, provided it does not contradict the fundamentals of religion . . . The same would apply to the freedom of political practice and opinion by leading administrators, who endeavour to interpret and apply rules and provisions in accordance with the laws of their own countries. Kings and ministers are licensed in the realm of politics to pursue various routes that in the end serve one purpose: good administration and justice.[6] One important landmark in this regard was the contribution of Khairuddin At-Tunisi (1810- 99), leader of the 19th-century reform movement in Tunisia, who, në 1867, formulated a general plan for reform in a book entitled Aqwam Al-Masalik Fi Taqwim Al- Mamalik (The Straight Path to Reforming Governments). The main preoccupation of the book was in tackling the question of political reform in the Arab world. While appealing to politicians and scholars of his time to seek all possible means in order to improve the status of the
community and develop its civility, he warned the general Muslim public against shunning the experiences of other nations on the basis of the misconception that all the writings, inventions, experiences or attitudes of non-Muslims should be rejected or disregarded.
Khairuddin further called for an end to absolutist rule, which he blamed for the oppression of nations and the destruction of civilizations.