RSSTë gjitha Hyrje në "Egjipt" Kategori

Demokraci, Elections and the Egyptian Muslim Brotherhood

Israel Elad-Altman

The American-led Middle East reform and democratization campaign of the last two years has helped shape a new political reality in Egypt. Opportunities have opened up for dissent. With U.S. and European support, local opposition groups have been able to take initiative, advance their causes and extract concessions from the state. The Egyptian Muslim Brotherhood movement (MB), which has been officially outlawed as a political organization, is now among the groups facing both new opportunities
and new risks.
Western governments, including the government of the United States, are considering the MB and other “moderate Islamist” groups as potential partners in helping to advance democracy in their countries, and perhaps also in eradicating Islamist terrorism. Could the Egyptian MB fill that role? Could it follow the track of the Turkish Justice and Development Party (AKP) and the Indonesian Prosperous Justice Party (PKS), two Islamist parties that, according to some analysts, are successfully adapting to the rules of liberal democracy and leading their countries toward greater integration with, respectively, Europe and a “pagan” Asia?
This article examines how the MB has responded to the new reality, how it has handled the ideological and practical challenges and dilemmas that have arisen during the past two years. To what extent has the movement accommodated its outlook to new circumstances? What are its objectives and its vision of the political order? How has it reacted to U.S. overtures and to the reform and democratization campaign?
How has it navigated its relations with the Egyptian regime on one hand, and other opposition forces on the other, as the country headed toward two dramatic elections in autumn 2005? To what extent can the MB be considered a force that might lead Egypt
toward liberal democracy?

Vëllezërit Myslimanë EGYPT'S: Konfrontimit ose INTEGRIMIT?

Research

The Society of Muslim Brothers’ success in the November-December 2005 elections for the People’s Assembly sent shockwaves through Egypt’s political system. In response, the regime cracked down on the movement, harassed other potential rivals and reversed its fledging reform process. This is dangerously short-sighted. There is reason to be concerned about the Muslim Brothers’ political program, and they owe the people genuine clarifications about several of its aspects. But the ruling National Democratic
Party’s (PDR) refusal to loosen its grip risks exacerbating tensions at a time of both political uncertainty surrounding the presidential succession and serious socio-economic unrest. Though this likely will be a prolonged, gradual process, the regime should take preliminary steps to normalise the Muslim Brothers’ participation in political life. The Muslim Brothers, whose social activities have long been tolerated but whose role in formal politics is strictly limited, won an unprecedented 20 per cent of parliamentary seats in the 2005 Zgjedhjet. They did so despite competing for only a third of available seats and notwithstanding considerable obstacles, including police repression and electoral fraud. This success confirmed their position as an extremely wellorganised and deeply rooted political force. At the same time, it underscored the weaknesses of both the legal opposition and ruling party. The regime might well have wagered that a modest increase in the Muslim Brothers’ parliamentary representation could be used to stoke fears of an Islamist takeover and thereby serve as a reason to stall reform. If so, the strategy is at heavy risk of backfiring.

Iraku dhe e ardhmja e Islamit Politike

James Piscatori

Sixty-five years ago one of the greatest scholars of modern Islam asked the simple question, “whither Islam?", where was the Islamic world going? It was a time of intense turmoil in both the Western and Muslim worlds – the demise of imperialism and crystallisation of a new state system outside Europe; the creation and testing of the neo- Wilsonian world order in the League of Nations; the emergence of European Fascism. Sir Hamilton Gibb recognised that Muslim societies, unable to avoid such world trends, were also faced with the equally inescapable penetration of nationalism, kundërlaicizim, and Westernisation. While he prudently warned against making predictions – hazards for all of us interested in Middle Eastern and Islamic politics – he felt sure of two things:
(një) the Islamic world would move between the ideal of solidarity and the realities of division;
(b) the key to the future lay in leadership, or who speaks authoritatively for Islam.
Today Gibb’s prognostications may well have renewed relevance as we face a deepening crisis over Iraq, the unfolding of an expansive and controversial war on terror, and the continuing Palestinian problem. In this lecture I would like to look at the factors that may affect the course of Muslim politics in the present period and near-term future. Although the points I will raise are likely to have broader relevance, I will draw mainly on the case of the Arab world.
Assumptions about Political Islam There is no lack of predictions when it comes to a politicised Islam or Islamism. ‘Islamism’ is best understood as a sense that something has gone wrong with contemporary Muslim societies and that the solution must lie in a range of political action. Often used interchangeably with ‘fundamentalism’, Islamism is better equated with ‘political Islam’. Several commentators have proclaimed its demise and the advent of the post-Islamist era. They argue that the repressive apparatus of the state has proven more durable than the Islamic opposition and that the ideological incoherence of the Islamists has made them unsuitable to modern political competition. The events of September 11th seemed to contradict this prediction, yet, unshaken, they have argued that such spectacular, virtually anarchic acts only prove the bankruptcy of Islamist ideas and suggest that the radicals have abandoned any real hope of seizing power.

Islami dhe Demokracia

ITAC

Nëse dikush lexon shtypin apo dëgjon komentuesve mbi çështjet ndërkombëtare, ajo shpesh është thënë - dhe edhe më shpesh nënkuptohet, por nuk tha - se Islami nuk është në përputhje me demokracinë. Në vitet nëntëdhjetë, Samuel Huntington vendosur jashtë një stuhi intelektuale, kur ai botoi përplasjes së qytetërimeve dhe remaking e Rendit Botëror, në të cilën ai jep parashikimet e tij për botën - shkrim i madh. Në sferën politike, ai vë në dukje se ndërsa Turqia dhe Pakistani mund të ketë disa kërkesë të vogël për të "legjitimitetit demokratik" të gjitha të tjera "... vendet myslimane ishin shumicë dërrmuese jo-demokratike: monarkitë, Sistemet e një-partisë, regjimet ushtarake, diktaturat personale ose ndonjë kombinim i këtyre, zakonisht pushimi në një familje të kufizuar, fis, ose baza fisnore ". Premisa mbi të cilën argumenti i tij është themeluar është se ata nuk janë vetëm "nuk na pëlqen", ata janë kundër të vërtetë për vlerat tona themelore demokratike. Ai beson, si të tjerët, se ndërsa ideja e demokratizimit perëndimore është duke u rezistuar në pjesë të tjera të botës, konfrontimi është më i dukshëm në ato rajone ku Islami është feja dominante.
Argumenti ka bërë edhe nga ana tjetër, si dhe. Një dijetar fetar iranian, reflektuar në një krizë në fillim të shekullit të njëzetë kushtetuese në vendin e tij, deklaroi se Islami dhe demokracia nuk janë të pajtueshme për shkak se njerëzit nuk janë të barabartë dhe një trup legjislativ është i panevojshëm për shkak të natyrës gjithëpërfshirëse të ligjit fetar islam. Një pozitë e ngjashme është marrë kohët e fundit nga Ali Belhadj, një mësues algjerian të shkollës së mesme, predikues dhe (në këtë kontekst) Lideri i FIS, kur ai deklaroi se "demokracia nuk ishte një koncept islamik". Ndoshta deklarata më dramatike për këtë qëllim ishte ai i Abu Musab al-Zarqawi, Lideri i kryengritësve suni në Irak të cilët, kur të përballen me perspektivën e zgjedhjeve, denoncuar demokracinë si një "parim i keq".
Por, sipas disa dijetarëve myslimanë, demokracia mbetet një ideal i rëndësishëm në Islam, me shtojcë që ajo është gjithmonë subjekt i ligjit fetar. Theksi në vendin madhe e Sheriatit është një element i pothuajse çdo komenti islame në qeverisje, moderuar apo ekstremist. Vetëm nëse sundimtari, që merr autoritetin e tij nga Perëndia, kufizon veprimet e tij në "mbikëqyrjen e administrimit të Sheriatit", është ai që do të bind. Nëse ai e bën të ndryshme nga kjo, ai është një jo-besimtar dhe e angazhuar muslimanët janë të rebelohen kundër tij. Këtu qëndron arsyetimi për pjesën më të madhe të dhunës që ka pllakosur botën myslimane në betejat e tilla si ai që mbizotëron në Algjeri gjatë viteve '90

Islami dhe Islamizmi në Afganistan

Christine Mendoza

The last half-century in particular has seen the recurrent use of religious Islam as

ideologji, often referred to as political Islam or Islamism, in groups espousing the

establishment of an Islamic state. Attention was drawn to Afghanistan when it became

the rallying point for Islamists in the 1980s. Megjithatë, the earlier appearance of an

Islamist movement in Afghanistan in the 1960s and its subsequent development offer an

instructive, unique lesson in understanding Islam and Islamism in Afghan society.

This overview of the Islamist movement in Afghanistan is divided into three

parts: It begins by defining the differing manifestations of Islam in Afghanistan,

indicating how Islamism differs from or draws upon each manifestation in constructing

its own vision. atëherë, the broader context of Islamism elsewhere in the Muslim world is

discussed and analyzed. Although the theoretical basis for Islamism was constructed in

the 1960s by Abu ‘Ala Mawdudi in Pakistan and Sayyid Qutb in Egypt, this paper will

show that the Islamist movement in Afghanistan did not mirror those in either of these

countries. To this end, this paper reviews the thought of the above-mentioned

theoreticians of Islamism, and outlines historical and social conditions that colored the

implementation of their models in their respective countries. This leads back to a

discussion of the Afghan context, which makes up the final part of the paper. Eshte

necessary to review salient aspects of the traditional structure of Afghan society, dhe

role Islam has historically played in Afghanistan to understand how the Islamist

experience was shaped and constrained by this structure, as well as how the Islamist

experience has altered it.
As Afghanistan is now faced with the monumental task of rebuilding a state and

legal system, Islamists are attempting to influence the reconstruction. This overview will

underscore for those observing and participating in this process the importance of

understanding the Afghan Islamist perspective, its historical underpinnings, and current

demands.


Challenging Authoritarianism, Kolonializëm, and Disunity: The Islamic Political Reform Movements of al-Afghani and Rida

Ahmed Ali Salem

The decline of the Muslim world preceded European colonization of most

Muslim lands in the last quarter of the nineteenth century and the first
quarter of the twentieth century. Veçanërisht, the Ottoman Empire’s
power and world status had been deteriorating since the seventeenth century.
But, more important for Muslim scholars, it had ceased to meet

some basic requirements of its position as the caliphate, the supreme and
sovereign political entity to which all Muslims should be loyal.
prandaj, some of the empire’s Muslim scholars and intellectuals called
for political reform even before the European encroachment upon
Muslim lands. The reforms that they envisaged were not only Islamic, por
also Ottomanic – from within the Ottoman framework.

These reformers perceived the decline of the Muslim world in general,

and of the Ottoman Empire in particular, to be the result of an increasing

disregard for implementing the Shari`ah (ligjit islamik). Megjithatë, since the

late eighteenth century, an increasing number of reformers, sometimes supported

by the Ottoman sultans, began to call for reforming the empire along

modern European lines. The empire’s failure to defend its lands and to

respond successfully to the West’s challenges only further fueled this call

for “modernizing” reform, which reached its peak in the Tanzimat movement

in the second half of the nineteenth century.

Other Muslim reformers called for a middle course. Në njërën anë,

they admitted that the caliphate should be modeled according to the Islamic

sources of guidance, especially the Qur’an and Prophet Muhammad’s

teachings (Sunnah), and that the ummah’s (the world Muslim community)

unity is one of Islam’s political pillars. On the other hand, they realized the

need to rejuvenate the empire or replace it with a more viable one. Me të vërtetë,

their creative ideas on future models included, but were not limited to, the

following: replacing the Turkish-led Ottoman Empire with an Arab-led

caliphate, building a federal or confederate Muslim caliphate, establishing

a commonwealth of Muslim or oriental nations, and strengthening solidarity

and cooperation among independent Muslim countries without creating

a fixed structure. These and similar ideas were later referred to as the

Muslim league model, which was an umbrella thesis for the various proposals

related to the future caliphate.

Two advocates of such reform were Jamal al-Din al-Afghani and

Muhammad `Abduh, both of whom played key roles in the modern

Islamic political reform movement.1 Their response to the dual challenge

facing the Muslim world in the late nineteenth century – European colonization

and Muslim decline – was balanced. Their ultimate goal was to

revive the ummah by observing the Islamic revelation and benefiting

from Europe’s achievements. Megjithatë, they disagreed on certain aspects

and methods, as well as the immediate goals and strategies, of reform.

While al-Afghani called and struggled mainly for political reform,

`Abduh, once one of his close disciples, developed his own ideas, që

emphasized education and undermined politics.




Egjipti në Tipping Point ?

David B. Ottaway
In the early 1980s, I lived in Cairo as bureau chief of The Washington Post covering such historic events as the withdrawal of the last
Israeli forces from Egyptian territory occupied during the 1973 Arab-Israeli war and the assassination of President
Anwar Sadat by Islamic fanatics in October 1981.
The latter national drama, which I witnessed personally, had proven to be a wrenching milestone. It forced Sadat’s successor, Hosni Mubarak, to turn inwards to deal with an Islamist challenge of unknown proportions and effectively ended Egypt’s leadership role in the Arab world.
Mubarak immediately showed himself to be a highly cautious, unimaginative leader, maddeningly reactive rather than pro-active in dealing with the social and economic problems overwhelming his nation like its explosive population growth (1.2 million more Egyptians a year) and economic decline.
In a four-part Washington Post series written as I was departing in early 1985, I noted the new Egyptian leader was still pretty much
a total enigma to his own people, offering no vision and commanding what seemed a rudderless ship of state. The socialist economy
inherited from the era of President Gamal Abdel Nasser (1952 te 1970) was a mess. The country’s currency, the pound, was operating
on eight different exchange rates; its state-run factories were unproductive, uncompetitive and deep in debt; and the government was heading for bankruptcy partly because subsidies for food, electricity and gasoline were consuming one-third ($7 billion) of its budget. Cairo had sunk into a hopeless morass of gridlocked traffic and teeming humanity—12 million people squeezed into a narrow band of land bordering the Nile River, most living cheek by jowl in ramshackle tenements in the city’s ever-expanding slums.

Vazhdimësinë organizative në Vëllazëria myslimane Egjiptit

Eisenhart Tess Lee

As Egypt’s oldest and most prominent opposition movement, the Society of

Vëllezër musliman, al-ikhwan al-muslimeen, has long posed a challenge to successive secular
regimes by offering a comprehensive vision of an Islamic state and extensive social
welfare services. Since its founding in 1928, the Brotherhood (Ikhwan) has thrived in a
parallel religious and social services sector, generally avoiding direct confrontation with
ruling regimes.1 More recently over the past two decades, megjithatë, Vëllazëria ka
dabbled with partisanship in the formal political realm. This experiment culminated in
the election of the eighty-eight Brothers to the People’s Assembly in 2005—the largest
oppositional bloc in modern Egyptian history—and the subsequent arrests of nearly
1,000 Brothers.2 The electoral advance into mainstream politics provides ample fodder
for scholars to test theories and make predictions about the future of the Egyptian
regjim: will it fall to the Islamist opposition or remain a beacon of secularism in the
Arab world?
This thesis shies away from making such broad speculations. Në vend të kësaj, it explores

the extent to which the Muslim Brotherhood has adapted as an organization in the past
decade.

Fjalimi i Dr,MUHAMMAD BADIE

Dr,Muhammad Badie

Në emër të All-llahut, Mëshirëbërësit!, i tërë falënderimi më i mëshirshëm i qoftë Allahut dhe bekimi mbi të dërguarin e Tij, shokët dhe pasuesit
Të dashur vëllezër dhe motra,
Unë ju përshëndes me përshëndetjen islame; Paqja qoftë mbi ju dhe mëshira dhe bekimet e Perëndisë;
Është vullneti i All-llahut, se unë përsipër këtë përgjegjësi të madhe që Allahu ka zgjedhur për mua dhe një kërkesë nga Lëvizja MB që unë përgjigjen me mbështetjen e All-llahut. Me mbështetjen e vëllezërve të mi myslimanë Unë pres që të arritjen e qëllimeve të mëdha, Ne përkushtuar veten për, vetëm për hir të Allahut.
Të dashur vëllezër dhe motra,
Në fillim të fjalës sime unë do të doja të trajtojë mësuesi tonë, vëllai i madh, dhe udhëheqës i shquar z. Mohamed Mahdy Akef, udhëheqësi i shtatë i grupit MB një të fortë, person i përkushtuar dhe entuziast i cili udhëhoqi udhëtimin e grupit në mes të stuhive dhe tejkaluar të gjitha pengesat e saj, duke siguruar kështu këtë model unik dhe të papaguar të gjithë liderëve dhe zyrtarëve të lartë në qeveri, shoqatat dhe partitë e tjera duke përmbushur premtimin e tij dhe dorëzimin e udhëheqjes pas vetëm një mandat, Fjalët nuk janë të mjaftueshme për të shprehur ndjenjat tona të këtij lideri të madh dhe të udhëzojë dhe ne mund të themi vetëm “Allahu ju shpërbleftë të gjithë më të mirë”.
Ne themi vëllezërve tanë të dashur muslimanë të cilët janë të përhapur në mbarë globin, kjo është për të ardhur keq për ne që të ketë ndodhur kjo ngjarje e madhe, ndërsa ju nuk jeni në mes nesh për arsye përtej kontrollit tonë, megjithatë ne mendojmë se shpirtrat tuaj janë me ne, dërgimin buzëqesh të ndershëm dhe të sinqertë dhe ndjenjë.
Sa për ato të dashur që janë pas hekurave të tiranisë dhe shtypjes për asnjë arsye të drejtë pos përsëritur All-llahu është Zoti ynë, dhe për të kërkuar dinjitetin, krenaria dhe zhvillimin e vendit të tyre, Ne sinqerisht duartrokasin dhe përshëndes ata për durimin e tyre, durim dhe sakrifica të cilat ne jemi të sigurt që nuk do të jetë pa fitim. Ne lutemi që ato tiranët dhe shtypës shpëtuar ndërgjegjen e tyre dhe që ne t'ju shoh përsëri në mesin tonë duke mbështetur kauzën tonë, Allahu e bekoftë dhe ju të gjithë të mbrojtur.
Të dashur vëllezër dhe motra,
Meqenese ti je i informuar, qëllimi kryesor i Lëvizjes së Vëllazërisë Myslimane (MB) është modifikim i plotë, e cila merret me të gjitha llojet e korrupsionit përmes reformave dhe ndryshimit. “I vetëm dëshirë (juaj) përmirësim në të mirë të pushtetit tim; dhe suksesi im (në detyrën time) mund të vijë vetëm nga All-llahu. " (Skin-88) dhe nëpërmjet bashkëpunimit me të gjitha fuqitë e kombit dhe ata me qejf të cilët janë të sinqertë ndaj fesë dhe kombit të tyre.
VM beson se Allahu i ka vendosur të gjitha themelet e nevojshme për zhvillimin dhe mirëqenien e popujve në Islam madhe; prandaj, Islami është referencë e tyre drejt reformave, e cila fillon nga disiplinimit dhe trajnimin e shpirtrave të individëve, pasuar nga rregullimin familjet dhe shoqëritë duke forcuar ato, paraprirë duke sjellë drejtësi për atë dhe xhihadit të vazhdueshme për të çliruar kombin nga çdo dominimi të huaj ose intelektuale, shpirtëror, hegjemonia kulturore dhe ekonomike, kolonializmi politik ose ushtarak, si dhe duke çuar kombin në zhvillim, prosperiteti dhe duke marrë vendin e saj të duhur në botë.

NDËRMJET dje dhe sot

Hasan el-Banna

Shteti i parë islam
Në themel të këtij urdhri të virtytshme kur'anor shoqëror shteti i parë islamik u ngrit, duke pasur besim të patundur në ajo, meticulously aplikuar atë, dhe përhapjen atë në të gjithë botën, kështu që i pari Hilafeti përdoret për të thënë: 'Nese une duhet të humbasin avantazhin deves, Unë do të gjeni atë në librin e Allahut. ". Ai luftoi ata që nuk pranoi të paguajë zekat, në lidhje me ata në mosbesim për shkak se ata kishin rrëzuar një nga shtyllat e këtij urdhri, duke thënë: "Pasha All-llahun, në qoftë se ata refuzuan me një plumb të cilin ata do të dorëzojë të Dërguarit të Allahut (savs), Unë do të luftuar të tyre sa më shpejt që unë kam një shpatë në dorë!'Për unitet, në të gjitha kuptimet dhe manifestimet e tij, mbytur këtë komb të ri të ardhshëm.
unitet të plotë social u ngrit nga bërja e rendit kuranor dhe është gjuhë universale, ndërsa i plotë politik uniteti ishte nën hijen e Emir el-Muminin dhe nën standardin e Kalifatit në kryeqytet.
Fakti se ideologjia islame ishte një i decentralizimit të forcave të armatosura, thesaret e shtetit, dhe guvernatorët provincialë provuar të ketë asnjë pengesë për këtë, pasi që të gjithë ka vepruar në bazë të një besimi të vetëm dhe një të unifikuar dhe kontrollin e plotë. Parimet kuranore dispelled dhe preh e idhujtarinë paragjykues përhapur në Gadishullin Arabik dhe Persisë. Ata dëbuan dredharak Judaizmin dhe mbyllur atë në një krahinë të ngushtë, duke i dhënë fund autoritetin e saj fetar dhe politik. Ata luftuan me krishterimin e tillë që ndikimi i tij ishte zvogëluar në masë të madhe në kontinentet aziatike dhe afrikane, kufizuar vetëm në Evropë nën roje e bizantine Empire në Kostandinopojë. Kështu shteti islam u bë qendra e dominimit shpirtëror dhe politik brenda dy kontinentet më të mëdha. Kjo gjendje vazhdoi në sulmet e saj kundër kontinentit tretë, Goditjet Konstandinopoja nga lindja dhe rrethonin deri rrethimi u rrit lodhshëm. Atëherë ajo erdhi në atë nga perëndimi,
zhytje në Spanjë, me ushtarët e saj fitimtarë duke arritur në zemrën e Francës dhe të depërtojnë sa i përket veriut dhe Italia jugore. Është themeluar një shtet të imponuar në Evropën Perëndimore, rrezatues me shkencë dhe njohuri.
pastaj, ajo përfundoi pushtimin e vetë Konstandinopojës dhe krishterimit mbyllur brenda zonës së kufizuar të Evropës Qendrore. flotës islame ventured në thellësitë e deteve të Kuq Mesdhe dhe, të dyja u bënë liqenet islame. Dhe kështu forcat e armatosura të shtetit islamik mori supremacinë e deteve si në Lindje dhe West, shijuar zotërim absolut mbi tokë e në det. Këta kombe islame kishte kombinuar tashmë dhe përfshihen shumë gjëra nga qytetërimet e tjera, por ata triumfuan me anë të forcës së besimit të tyre dhe solidness e sistemit të tyre mbi të tjerët. Ata Arabised tyre, ose sukses duke bërë kështu në një shkallë, dhe ishin në gjendje të ndikoj ata dhe konvertimin e tyre në shkëlqimin, bukurinë dhe vitalitetin e gjuhës dhe fesë së tyre. The Muslimanët ishin të lirë të miratojë ndonjë gjë të dobishme nga qytetërimet e tjera, për aq kohë sa ajo nuk ka pasur efekte negative në unitetin e tyre sociale dhe politike.

Rrënjët e nacionalizmit në botën myslimane

Shaban Ahmed

The Muslim world has been characterised by failure, disunity, bloodshed, oppression and backwardness. At present, no Muslim country in the world can rightly claim to be a leader in any field of human activity. Me të vërtetë, the non-Muslims of the East and the West
now dictate the social, economic and political agenda for the Muslim Ummah.
Veç kësaj, the Muslims identify themselves as Turkish, Arab, African and Pakistani. If this is not enough, Muslims are further sub-divided within each country or continent. Për shembull, in Pakistan people are classed as Punjabis, Sindhis, Balauchis and
Pathans. The Muslim Ummah was never faced with such a dilemma in the past during Islamic rule. They never suffered from disunity, widespread oppression, stagnation in science and technology and certainly not from the internal conflicts that we have witnessed this century like the Iran-Iraq war. So what has gone wrong with the Muslims this century? Why are there so many feuds between them and why are they seen to be fighting each other? What has caused their weakness and how will they ever recover from the present stagnation?
There are many factors that contributed to the present state of affairs, but the main ones are the abandoning of the Arabic language as the language of understanding Islam correctly and performing ijtihad, the absorption of foreign cultures such as the philosophies of the Greeks, Persian and the Hindus, the gradual loss of central authority over some of the provinces, and the rise of nationalism since the 19th Century.
This book focuses on the origins of nationalism in the Muslim world. Nationalism did not arise in the Muslim world naturally, nor did it came about in response to any hardships faced by the people, nor due to the frustration they felt when Europe started to dominate the world after the industrial revolution. Më tepër, nationalism was implanted in the minds of the Muslims through a well thought out scheme by the European powers, after their failure to destroy the Islamic State by force. The book also presents the Islamic verdict on nationalism and practical steps that can be taken to eradicate the disease of nationalism from the Muslim Ummah so as to restore it back to its former glory.

A Muslim Archipelago

Max L. Bruto

This book has been many years in the making, as the author explains in his Preface, though he wrote most of the actual text during his year as senior Research Fellow with the Center for Strategic Intelligence Research. The author was for many years Dean of the School of Intelligence Studies at the Joint Military Intelligence College. Even though it may appear that the book could have been written by any good historian or Southeast Asia regional specialist, this work is illuminated by the author’s more than three decades of service within the national Intelligence Community. His regional expertise often has been applied to special assessments for the Community. With a knowledge of Islam unparalleled among his peers and an unquenchable thirst for determining how the goals of this religion might play out in areas far from the focus of most policymakers’ current attention, the author has made the most of this opportunity to acquaint the Intelligence Community and a broader readership with a strategic appreciation of a region in the throes of reconciling secular and religious forces.
This publication has been approved for unrestricted distribution by the Office of Security Review, Department of Defense.

Democracy in Islamic Political Thought

Azzam S. Tamimi

Democracy has preoccupied Arab political thinkers since the dawn of the modern Arab renaissance about two centuries ago. Since then, the concept of democracy has changed and developed under the influence of a variety of social and political developments.The discussion of democracy in Arab Islamic literature can be traced back to Rifa’a Tahtawi, the father of Egyptian democracy according to Lewis Awad,[3] who shortly after his return to Cairo from Paris published his first book, Takhlis Al-Ibriz Ila Talkhis Bariz, në 1834. The book summarized his observations of the manners and customs of the modern French,[4] and praised the concept of democracy as he saw it in France and as he witnessed its defence and reassertion through the 1830 Revolution against King Charles X.[5] Tahtawi tried to show that the democratic concept he was explaining to his readers was compatible with the law of Islam. He compared political pluralism to forms of ideological and jurisprudential pluralism that existed in the Islamic experience:
Religious freedom is the freedom of belief, of opinion and of sect, provided it does not contradict the fundamentals of religion . . . The same would apply to the freedom of political practice and opinion by leading administrators, who endeavour to interpret and apply rules and provisions in accordance with the laws of their own countries. Kings and ministers are licensed in the realm of politics to pursue various routes that in the end serve one purpose: good administration and justice.[6] One important landmark in this regard was the contribution of Khairuddin At-Tunisi (1810- 99), leader of the 19th-century reform movement in Tunisia, who, në 1867, formulated a general plan for reform in a book entitled Aqwam Al-Masalik Fi Taqwim Al- Mamalik (The Straight Path to Reforming Governments). The main preoccupation of the book was in tackling the question of political reform in the Arab world. While appealing to politicians and scholars of his time to seek all possible means in order to improve the status of the
community and develop its civility, he warned the general Muslim public against shunning the experiences of other nations on the basis of the misconception that all the writings, inventions, experiences or attitudes of non-Muslims should be rejected or disregarded.
Khairuddin further called for an end to absolutist rule, which he blamed for the oppression of nations and the destruction of civilizations.

Kundërlaicizim, Hermeneutics, dhe Perandorisë: Politika e Reformacionit islame

Saba Mahmood

Since the events of September 11, 2001, against the

backdrop of two decades of the ascendance of global religious politics, urgent
calls for the reinstatement of secularism have reached a crescendo that cannot
be ignored. The most obvious target of these strident calls is Islam, veçanërisht
those practices and discourses within Islam that are suspected of fostering fundamentalism
and militancy. It has become de rigueur for leftists and liberals alike
to link the fate of democracy in the Muslim world with the institutionalization

of secularism — both as a political doctrine and as a political ethic. This coupling
is now broadly echoed within the discourse emanating from the U.S. State
Department, particularly in its programmatic efforts to reshape and transform
“Islam from within.” In this essay, I will examine both the particular conception
of secularism that underlies the current consensus that Islam needs to be
reformed — that its secularization is a necessary step in bringing “democracy” to
the Muslim world — and the strategic means by which this programmatic vision is
being instituted today. Insomuch as secularism is a historically shifting category
with a variegated genealogy, my aim is not to secure an authoritative definition of
secularism or to trace its historical transformation within the United States or the
Muslim world. My goal here is more limited: I want to sketch out the particular
understanding of secularism underlying contemporary American discourses on
Islam, an understanding that is deeply shaped by U.S. security and foreign policy
concerns in the Muslim world.

Kulturës islame Politike, Demokraci, dhe të Drejtat e Njeriut

Daniel E. Çmimi

It has been argued that Islam facilitates authoritarianism, contradicts the

values of Western societies, and significantly affects important political outcomes

in Muslim nations. Si pasojë, scholars, commentators, and government

officials frequently point to ‘‘Islamic fundamentalism’’ as the next

ideological threat to liberal democracies. This view, megjithatë, is based primarily

on the analysis of texts, Islamic political theory, and ad hoc studies

of individual countries, which do not consider other factors. It is my contention

that the texts and traditions of Islam, like those of other religions,

can be used to support a variety of political systems and policies. Country

specific and descriptive studies do not help us to find patterns that will help

us explain the varying relationships between Islam and politics across the

countries of the Muslim world. Prandaj, a new approach to the study of the

connection between Islam and politics is called for.
I suggest, through rigorous evaluation of the relationship between Islam,

demokraci, and human rights at the cross-national level, that too much

emphasis is being placed on the power of Islam as a political force. I first

use comparative case studies, which focus on factors relating to the interplay

between Islamic groups and regimes, economic influences, ethnic cleavages,

and societal development, to explain the variance in the influence of

Islam on politics across eight nations.

Prelud për të shtetit islam

Muhamed Ibn Katebur Rahman

Ne kemi qenë të dhënë Islamin si udhëzim dhe udhëzimin e tij është e ndarë në të, aktet e adhurimit të plotë në mes të All-llahut dhe robërve të Tij dhe veprimet për arritjen e qëllimeve për të arritur sovranitetin islame në tokë. Aktet e adhurimit janë Salat, buzë, Zabh, etj, të cilat nuk kanë arsye racionale për ekzistencën e saj. Pastaj ka akte të cilat kanë arsyet e ekzistencës së saj të tilla si shpenzimet e pasurisë, Luftë fetare, duke thënë të vërtetën, luftimet padrejtësi, parandalimin Zina, droga, interesat, etj, të cilat janë atje për të mirën dhe mirëqenien e shoqërive dhe kombeve. Çdo adhurues inteligjente për të arritur këto qëllime të përfitimeve universale, pra, gjithmonë duhet të kërkojnë mënyra për të arritur atë dhe një e saj është uniteti teologjike dhe politike. Në mënyrë që të parashikojnë gateways në botë për të zbatuar dhe për të realizuar këto interesa universale ne atëherë duhet të dini në lidhje me ndryshimin e botës, ne duhet të dimë rreth moshës së informacionit. Ne duhet të dini në lidhje me natyrën e saj, sjellje, Përparimi i cili përfshin ditur në lidhje me politikën, histori, teknologji, shkencë, ushtarak, kultura, filozofitë, Psikologji e kombeve, njerëzit e pushtetit dhe vlerave, vende me interes dhe vlera, burimet e tokës, ligj nderkombetar, Internet, njerëzimi me ndarjet e saj në bazë të pasurisë, fuqia dhe vendi i tyre në histori dhe në progresion. Profeti ynë (saas) deklaroi se dituria është një pronë e humbur e një besimtari dhe në të vërtetë kjo dije është e gjitha ato njohuri që duke e ditur përfitimet Islamin dhe muslimanët si në botë dhe në ahiret. Inteligjente mes nesh sidomos klerikët, pra të studiuar libra dhe organizon popullin e njohurive në bazë të ekspertizës së tyre përkatëse në mënyrë që ata mund të japin zgjidhje efikase dhe efektive për arritjen e këtyre përfitimeve universale islame. Politika islame është vetëm atje për të realizuar këto përfitime universale, të njerëzimit mbi myslimanët të tërë dhe në veçanti