RSSรายการทั้งหมดใน "ประเทศแอลจีเรีย" หมวด

กลยุทธ์การมีส่วนร่วมทางการเมืองของศาสนาอิสลาม

SHADI HAMID

KADLEC Amanda

การเมืองศาสนาอิสลามเป็นผู้ทรงอิทธิพลทางการเมืองเพียงครั้งเดียวใช้งานมากที่สุดในตะวันออกกลางในวันนี้. อนาคตขึ้นจะเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับที่ของพื้นที่. หากประเทศสหรัฐอเมริกาและสหภาพยุโรปมีความมุ่งมั่นที่จะสนับสนุนการปฏิรูปการเมืองในภูมิภาค, they will need to devise concrete, coherent strategies for engaging Islamist groups. ยัง, สหรัฐอเมริกา. has generally been unwilling to open a dialogue with these movements. เหมือนกับ, EU engagement with Islamists has been the exception, not the rule. Where low-level contacts exist, they mainly serve information-gathering purposes, not strategic objectives. The U.S. and EU have a number of programs that address economic and political development in the region – among them the Middle East Partnership Initiative (MEPI), the Millennium Challenge Corporation (MCC), the Union for the Mediterranean, and the European Neighborhood Policy (ENP) – yet they have little to say about how the challenge of Islamist political opposition fits within broader regional objectives. สหรัฐอเมริกา. and EU democracy assistance and programming are directed almost entirely to either authoritarian governments themselves or secular civil society groups with minimal support in their own societies.
The time is ripe for a reassessment of current policies. Since the terrorist attacks of September 11, 2001, supporting Middle East democracy has assumed a greater importance for Western policymakers, who see a link between lack of democracy and political violence. Greater attention has been devoted to understanding the variations within political Islam. The new American administration is more open to broadening communication with the Muslim world. Meanwhile, the vast majority of mainstream Islamist organizations – including the Muslim Brotherhood in Egypt, Jordan’s Islamic Action Front (IAF), Morocco’s Justice and Development Party (PJD), the Islamic Constitutional Movement of Kuwait, and the Yemeni Islah Party – have increasingly made support for political reform and democracy a central component in their political platforms. นอกจากนี้, many have signaled strong interest in opening dialogue with U.S. and EU governments.
The future of relations between Western nations and the Middle East may be largely determined by the degree to which the former engage nonviolent Islamist parties in a broad dialogue about shared interests and objectives. There has been a recent proliferation of studies on engagement with Islamists, but few clearly address what it might entail in practice. As Zoé Nautré, visiting fellow at the German Council on Foreign Relations, puts it, “the EU is thinking about engagement but doesn’t really know how.”1 In the hope of clarifying the discussion, we distinguish between three levels of “engagement,” each with varying means and ends: low-level contacts, strategic dialogue, and partnership.

ฝ่ายอิสลาม : สามชนิดของการเคลื่อนไหว

Cofman Tamara

ระหว่าง 1991 และ 2001, โลกของการเมืองศาสนาอิสลามกลายเป็นความหลากหลายมากขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ. ในวันนี้, คำว่า“อิสลาม” เชิงลบที่จะอธิบายมุมมองทางการเมืองแจ้งส่วนกลางโดยชุดของการตีความศาสนาและผูกพันสามารถนำไปใช้เช่นความหลากหลายของกลุ่มให้เป็นความหมายเกือบ. It encompasses everyone from the terrorists who flew planes into the World Trade Center to peacefully elected legislators in Kuwait who have voted in favor of women’s suffrage.
กระนั้น, the prominence of Islamist movements—legal and illegal, violent and peaceful—in the ranks of political oppositions across the Arab world makes the necessity of drawing relevant distinctions obvious. The religious discourse of the Islamists is now unavoidably central to Arab politics. Conventional policy discussions label Islamists either “moderate” or “radical,” generally categorizing them according to two rather loose and unhelpful criteria. The first is violence: Radicals use it and moderates do not. This begs the question of how to classify groups that do not themselves engage in violence but who condone, justify, or even actively support the violence of others. A second, only somewhat more restrictive criterion is whether the groups or individuals in question
accept the rules of the democratic electoral game. Popular sovereignty is no small concession for traditional Islamists, many of whom reject democratically elected governments as usurpers of God’s sovereignty.
Yet commitment to the procedural rules of democratic elections is not the same as commitment to democratic politics or governance.

ภาคี Islamist : A boon or a bane for democracy?

Hamzawy Amr

J Nathan. สีน้ำตาล

What role do Islamist movements play in Arab politics? With their popular messages and broad followings within Arab societies, would their incorporation as normal political actors be a boon for democratization or democracy’s bane? For too long, we have tried to answer such questions solely by speculating about the true intentions of these movements and their leaders. Islamist political movements in the Arab world are increasingly asked—both by outside observers and by members of their own societies—about their true intentions.
But to hear them tell it, leaders of mainstream Arab Islamist movements are not the problem. They see themselves as democrats in nondemocratic lands, firmly committed to clean and fair electoral processes, whatever outcomes these may bring. It is rulers and regimes that should be pressed to commit to democracy, say the Islamists, not their oppositions. We need not take such Islamist leaders at their word. จริง, we should realize that there is only so much that any of their words can do to answer the question of the relationship between these movements and the prospects for democracy.
While their words are increasingly numerous (Islamist movements tend to be quite loquacious) and their answers about democracy increasingly specific, their ability to resolve all ambiguities is limited. แรก, as long as they are out of power—as most of them are, and are likely to remain for some time—they will never fully prove themselves. Many Islamist leaders themselves probably do not know how they would act were they to come to power.

Mismeasure ของศาสนาอิสลามทางการเมือง

Kramer มาร์ติน

Perhaps no development of the last decade of the twentieth century has caused as much confusion in the West as the emergence of political Islam. Just what does it portend? Is it against modernity, or is it an effect of modernity? Is it against nationalism, or is it a
form of nationalism? Is it a striving for freedom, or a revolt against freedom?
One would think that these are difficult questions to answer, and that they would inspire deep debates. Yet over the past few years, a surprisingly broad consensus has emerged within academe about the way political Islam should be measured. This consensus has
begun to spread into parts of government as well, especially in the U.S. and Europe. A paradigm has been built, and its builders claim that its reliability and validity are beyond question.
This now-dominant paradigm runs as follows. The Arab Middle East and North Africa are stirring. The peoples in these lands are still under varieties of authoritarian or despotic rule. But they are moved by the same universal yearning for democracy that transformed Eastern Europe and Latin America. True, there are no movements we would easily recognize as democracy movements. But for historical and cultural reasons, this universal yearning has taken the form of Islamist protest movements. If these do not look
like democracy movements, it is only a consequence of our own age-old bias against Islam. When the veil of prejudice is lifted, one will see Islamist movements for what they are: the functional equivalents of democratic reform movements. True, on the edges of these movements are groups that are atavistic and authoritarian. Some of their members are prone to violence. These are theextremists.” But the mainstream movements are essentially open, pluralistic, and nonviolent, led bymoderatesorreformists.” Thesemoderatescan be strengthened if they are made partners in the political process, and an initial step must be dialogue. But ultimately, the most effective way to domesticate the Islamists is to permit them to share or possess power. There is no threat here unless the West creates it, by supporting acts of state repression that would deny Islamists access to participation or power.

การเคลื่อนไหวของมุสลิมและกระบวนการประชาธิปไตยในโลกอาหรับ: การสำรวจเขตพื้นที่สีเทา

J Nathan. สีน้ำตาล, Hamzawy Amr,

Ottaway Marina

ในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา, การเคลื่อนไหวของมุสลิมมีการจัดตั้งตัวเองเป็นผู้เล่นทางการเมืองที่สำคัญในตะวันออกกลาง. ด้วยความร่วมมือกับรัฐบาล, Islamist เคลื่อนไหว, ปานกลางรวมทั้งอนุมูลอิสระ, จะกำหนดวิธีการทางการเมืองของภูมิภาคเปิดตัวขึ้นในอนาคตอันใกล้. Th ey have shown the ability not only to craft messages with widespread popular appeal but also, and most importantly, to create organizations with genuine social bases and develop coherent political strategies. Other parties,
by and large, have failed on all accounts.
Th e public in the West and, in particular, the United States, has only become aware of the importance of Islamist movements after dramatic events, such as the revolution in Iran and the assassination of President Anwar al-Sadat in Egypt. Attention has been far more sustained since the terrorist attacks of September 11, 2001. As a result, Islamist movements are widely regarded as dangerous and hostile. While such a characterization is accurate regarding organizations at the radical end of the Islamist spectrum, which are dangerous because of their willingness to resort to indiscriminate violence in pursuing their goals, it is not an accurate characterization of the many groups that have renounced or avoided violence. Because terrorist organizations pose an immediate
threat, อย่างไรก็ตาม, policy makers in all countries have paid disproportionate attention to the violent organizations.
It is the mainstream Islamist organizations, not the radical ones, that will have the greatest impact on the future political evolution of the Middle East. Th e radicals’ grandiose goals of re-establishing a caliphate uniting the entire Arab world, or even of imposing on individual Arab countries laws and social customs inspired by a fundamentalist interpretation of Islam are simply too far removed from today’s reality to be realized. Th is does not mean that terrorist groups are not dangerous—they could cause great loss of life even in the pursuit of impossible goals—but that they are unlikely to change the face of the Middle East. Mainstream Islamist organizations are generally a diff erent matter. Th ey already have had a powerful impact on social customs in many countries, halting and reversing secularist trends and changing the way many Arabs dress and behave. And their immediate political goal, to become a powerful force by participating in the normal politics of their country, is not an impossible one. It is already being realized in countries such as Morocco, ประเทศจอร์แดน, and even Egypt, which still bans all Islamist political organizations but now has eighty-eight Muslim Brothers in the Parliament. การเมือง, not violence, is what gives mainstream Islamists their infl uence.

ศาสนาอิสลาม, Islamists, และหลักการเกี่ยวกับการเลือกตั้งในตะวันออกกลาง

Piscatori James

For an idea whose time has supposedly come, ÒdemocracyÓ masks an astonishing

number of unanswered questions and, ในโลกมุสลิม, has generated

a remarkable amount of heat. มันเป็นวัฒนธรรมเฉพาะระยะ, reflecting Western

European experiences over several centuries? Do non-Western societies possess

their own standards of participation and accountabilityÑand indeed their own

rhythms of developmentÑwhich command attention, if not respect? Does Islam,

with its emphasis on scriptural authority and the centrality of sacred law, allow

for flexible politics and participatory government?

The answers to these questions form part of a narrative and counter-narrative

that themselves are an integral part of a contested discourse. The larger story

concerns whether or not ÒIslamÓ constitutes a threat to the West, and the supplementary

story involves IslamÕs compatibility with democracy. The intellectual

baggage, to change the metaphor, is scarcely neutral. The discussion itself has

become acutely politicised, caught in the related controversies over Orientalism,

the exceptionalism of the Middle East in particular and the Muslim world in general,

and the modernism of religious ÒfundamentalistÓ movements.

ศาสนาอิสลามทางการเมืองและนโยบายต่างประเทศยุโรป

POLITICAL ISLAM AND THE EUROPEAN NEIGHBOURHOOD POLICY

MICHAEL EMERSON

RICHARD YOUNGS

Since 2001 and the international events that ensued the nature of the relationship between the West and political Islam has become a definingissue for foreign policy. In recent years a considerable amount of research and analysis has been undertaken on the issue of political Islam. This has helped to correct some of the simplistic and alarmist assumptions previously held in the West about the nature of Islamist values and intentions. Parallel to this, the European Union (EU) has developed a number of policy initiatives primarily the European Neighbourhood Policy(ENP) that in principle commit to dialogue and deeper engagement all(non-violent) political actors and civil society organisations within Arab countries. Yet many analysts and policy-makers now complain of a certain a trophy in both conceptual debate and policy development. It has been established that political Islam is a changing landscape, deeply affected bya range of circumstances, but debate often seems to have stuck on the simplistic question of ‘are Islamists democratic?’ Many independent analysts have nevertheless advocated engagement with Islamists, but theactual rapprochement between Western governments and Islamist organisations remains limited .

นำไปสู่การลงคะแนนเสียงเพื่อสนับสนุนสิ่งที่ฝ่ายค้านภายใต้เผด็จการ ?

DH ไมเคิล. Robbins

Elections have become commonplace in most authoritarian states. While this may seem to be a contradiction in terms, in reality elections play an important role in these regimes. While elections for positions of real power tend to be non-competitive, many
elections—including those for seemingly toothless parliaments—can be strongly contested.
The existing literature has focused on the role that elections play in supporting the regime. เช่น, they can help let off steam, help the regime take the temperature of society, or can be used to help a dominant party know which individuals it should promote (Schedler 2002; Blaydes 2006). ยัง, while the literature has focused on the supply-side of elections in authoritarian states, there are relatively few systematic studies of voter behavior in these elections (see Lust-Okar 2006 for an exception). ค่อนข้าง, most analyses have argued that patronage politics are the norm in these societies and that ordinary citizens tend to be very cynical about these exercises given that they cannot bring any real change (Kassem 2004; Desposato 2001; Zaki 1995). While the majority of voters in authoritarian systems may behave in this manner, not all do. ในความเป็นจริง, at times, even the majority vote against the regime leading to
significant changes as has occurred recently in Kenya, the Ukraine and Zimbabwe. ยัง, even in cases where opposition voters make up a much smaller percentage of voters, it is important to understand who these voters are and what leads them to vote against the
ระบบการปกครอง.

จะมีทำไมไม่มีประชาธิปไตยอาหรับ ?

Larry Diamond

During democratization’s “third wave,” democracy ceased being a mostly Western phenomenon and “went global.” When the third wave began in 1974, the world had only about 40 democracies, and only a few of them lay outside the West. By the time the Journal of Democracy began publishing in 1990, there were 76 electoral democracies (accounting for slightly less than half the world’s independent states). โดย 1995, that number had shot up to 117—three in every five states. By then, a critical mass of democracies existed in every major world region save one—the Middle East.1 Moreover, every one of the world’s major cultural realms had become host to a significant democratic presence, albeit again with a single exception—the Arab world.2 Fifteen years later, this exception still stands.
The continuing absence of even a single democratic regime in the Arab world is a striking anomaly—the principal exception to the globalization of democracy. Why is there no Arab democracy? จริง, why is it the case that among the sixteen independent Arab states of the Middle East and coastal North Africa, Lebanon is the only one to have ever been a democracy?
The most common assumption about the Arab democracy deficit is that it must have something to do with religion or culture. After all, the one thing that all Arab countries share is that they are Arab.

ประชาธิปไตย, การก่อการร้ายและนโยบายของอเมริกาในโลกอาหรับ

F. Gause Gregory

สหรัฐอเมริกาได้เริ่มดำเนินตามสิ่งที่ประธานาธิบดีบุชและเลขานุการของรัฐข้าวได้เรียกว่า"ความท้าทาย generational"เพื่อส่งเสริมให้การปฏิรูปการเมืองและประชาธิปไตยในโลกอาหรับ. ของรัฐบาลบุชและกองหลังอื่นของแคมเปญประชาธิปไตยโต้เถียงที่ผลักดันให้ประชาธิปไตยอาหรับไม่เพียงเกี่ยวกับการแพร่กระจายค่าอเมริกัน, แต่ยังเกี่ยวกับการประกันภัยการรักษาความปลอดภัยอเมริกา. They hypothesize that as democracy grows in the Arab world, anti-American terrorism from the Arab world will decline. จึง, the promotion of democracy inthe Arab world is not only consistent with American security goals in the area, but necessary to achieve those goals.
Two questions present themselves in considering this element of the “Bush Doctrine” in the Arab world: 1) Is there a relationship between terrorism and democracy such that the more democratic a country becomes, the less likely it is to produce terrorists and terrorist groups? อีกนัยหนึ่ง, is the security rationale for democracy promotion in the Arab world based on a sound premise?; และ 2) What kind of governments would likely be generated by democratic elections in Arab countries? Would they be willing to cooperate with the United States on important policy objectives in the Middle East, not only in maintaining democracy but also on
Arab-Israeli, Gulf security and oil issues?
This paper will consider these two questions. It finds that there is little empirical evidence linking democracy with an absence of or reduction in terrorism. It questions whether democracy would reduce the motives and opportunities of groups like al-Qa’ida, which oppose democracy on both religious and practical grounds. It examines recent trends in Arab public opinion and elections, concluding that while Arab publics are very supportive of democracy, democratic elections in Arab states are likely to produce Islamist governments which would be much less likely to cooperate with the United States than their authoritarian predecessors.

Europe’s Engagement with Moderate Islamists

Kausch Kristina

Direct engagement1 with Islamist political movements has typically been a no-go for European governments. ในปีที่ผ่านมา, อย่างไรก็ตาม, the limits of the European Union’s (EU) stability-oriented approach towards cooperation with authoritarian rulers in the Middle East and North Africa (MENA) to defend EU strategic interests in the region have become increasingly obvious. Incumbent MENA rulers’ attempts to portray the European choice of interlocutors in the region as either stabilising governments or de-stabilising Islamists are increasingly perceived as short-sighted and contradictory. Recent debates suggest that the search for viable alternative policy approaches is leading to a shift in European policy makers’ attitude towards moderate2 Islamist actors.
There is no shortage of incentives to redirect the course of EU policies in the region. Preventing the
radicalisation of Islamist movements in the region is an integral part of the EU’s counter-terrorism strategy. It
has become common wisdom that substantial political reform will only happen through effective pressure from
ภายใน. Non-violent, non-revolutionary Islamist parties that aspire to take power by means of a democratic
process have therefore often been portrayed as potential reform actors that carry the hopes of a volatile region
for genuine democratic development and long-term stability

RISE ประชาธิปไตย MUSLIM"”

Nasr ราชการ

อสุรกายเป็น haunting โลกมุสลิม. สางนี้โดยเฉพาะเป็นภัย notthe และมาก - อภิปรายวิญญาณของ fundamentalist ลัทธิหัวรนแรง, หรือยังหวังความฝันที่เรียกว่าเสรีนิยมอิสลาม. แทน, อสุรกายที่ฉันมีในใจเป็นกำลังสาม, a hopeful if still somewhat ambiguoustrend that I call—in a conscious evocation of the political tradition associated with the Christian Democratic parties of Europe—“Muslim Democracy.”The emergence and unfolding of Muslim Democracy as a “fact on the ground” over the last fifteen years has been impressive. This is so even though all its exponents have thus far eschewed that label1 and even though the lion’s share of scholarly and political attention has gone to the question of how to promote religious reform within Islam as a prelude to democratization.2 Since the early 1990s, เปิดทางการเมืองใน anumber ของมุสลิมส่วนใหญ่ - ประเทศทั้งหมด, เป็นที่ยอมรับ, นอก Arabworld - ได้เห็น Islamic - oriented (แต่ไม่ Islamist) บุคคล vying votes successfullyfor ในบังคลาเทศ, ประเทศอินโดนีเซีย, ประเทศมาเลเซีย, ปากีสถาน (beforeits 1999 รัฐประหาร), และ Islamists Turkey.Unlike, ด้วยวิสัยทัศน์ของกฎโดย shari'a ของ (กฎหมายอิสลาม) oreven ตำแหน่งพระเจ้ากาหลิบคืน, มุสลิม Democrats ดูทางการเมืองกับตา apragmatic. พวกเขาปฏิเสธหรืออย่างน้อยส่วนลดอ้าง Islamist คลาสสิคที่อิสลามคำสั่งล่าของรัฐ shari'a, และ goaltends หลักของพวกเขาให้เป็นหนึ่งโลกีย์มากกว่าหัตถกรรมทรายแพลตฟอร์มทำงานได้เลือกตั้ง coalitions ปกครองคงให้บริการส่วนบุคคลและประโยชน์ส่วนรวมอิสลามเป็นฆราวาสภายในเวทีประชาธิปไตย whosebounds พวกเขาเคารพ, แพ้ชนะ. Islamists ดูประชาธิปไตยไม่เป็นสิ่งที่ถูกต้องลึก, แต่ที่ดีที่สุดเป็นเครื่องมือหรือกลยุทธ์ที่อาจเป็นประโยชน์ในการดึงดูดพลังที่จะสร้างรัฐอิสลาม.

การเคลื่อนไหวอิสลาม: เสรีภาพทางการเมือง & ประชาธิปไตย

Dr.Yusuf al - Qaradawi

เป็นหน้าที่ของ (ศาสนาอิสลาม) การเคลื่อนไหวในระยะมา tostand บริษัท กับกฎ totalitarian และเผด็จการ, กดขี่ทางการเมืองและการแย่งชิงสิทธิของประชาชน. การเคลื่อนไหวควร stand by เสรีภาพทางการเมือง, แสดงตามจริง,ไม่ผิด, ประชาธิปไตย. มันมีทางจะประกาศมันปฏิเสธการ tyrantsand คัดท้ายชัดเจนของเผด็จการทั้งหมด, แม้เผด็จการบางปรากฏ havegood ความตั้งใจต่อมันให้ได้บางและเวลาที่มักจะสั้น, ที่ได้รับการแสดงโดย experience.The บี (เลื่อย) กล่าว, "เมื่อคุณเห็นเหยื่อตกของฉัน Nation กลัวและไม่พูดกับผู้กระทำผิด, "คุณผิด", thenyou อาจสูญเสียความหวังในพวกเขา . ดังนั้นวิธีการเกี่ยวกับระบบการปกครองที่ผู้คนกำลังพูดถึงใจกระทำผิด, "วิธีการเพียง, วิธีที่ดีคุณ. O พระเอกของเรา, ผู้กอบกู้และกู้อิสรภาพของเรา!"อาน denounces tyrants เช่น Numrudh, ฟาโรห์, ฮามานและอื่นๆ, แต่ยัง dispraises ผู้ปฏิบัติตามคำสั่งของ tyrants andobey. นี่คือเหตุผลที่อัลลอ dispraises ประชาชน Noahby ว่า, "แต่พวกเขาปฏิบัติตาม (m) ที่มีความมั่งคั่งและ childrengive พวกเขาเพิ่มขึ้น แต่ไม่สูญเสียเท่านั้น. [Nuh นูหฺสุราษฎร์ธานี; 21]อัลลอยังกล่าวของโฆษณา, คนของฮูด, "และตาม thecommand ของพลังทุก, ผู้ฝ่าฝืนดื้อ". [ฮูสุราษฎร์ธานี:59]เห็นด้วยสิ่งที่กุรอานกล่าวเกี่ยวกับคนของเขา, "Butthey ปฏิบัติตามคำสั่งของฟาโรห์, และ ofPharaoh คำสั่งไม่ได้รับคำแนะนำอย่างถูกต้อง[ฮูสุราษฎร์ธานี: 97] "ดังนั้นเขาได้ fools คนของเขา, และพวกเขาก็เชื่อฟังเขา: แท้จริงพวกเขาเป็นคนทรยศ (กับอัลลอ)." [สุราษฎร์ธานี Az - Zukhruf: 54]มองใกล้ที่ประวัติศาสตร์ของมุสลิม Nation และ IslamicMovement ในยุคปัจจุบันควรจะแสดงอย่างชัดเจนว่า Islamicidea, ขบวนการอิสลามและอิสลามปลุกไม่เคยเจริญรุ่งเรืองหรือ borne ผลไม้เว้นแต่ใน ofdemocracy บรรยากาศและเสรีภาพ, และมีลานและเป็นหมันเท่านั้นเวลาของการกดขี่และการปกครองแบบเผด็จการที่ trod กว่า willof คนที่ clung เพื่อศาสนาอิสลาม. เช่นภาระ regimesimposed การไม่เชื่อความจริงของศาสนาของพวกเขา, สังคมนิยมหรือคอมมิวนิสต์ในคนโดยกำลังและการบังคับ, แอบแฝงใช้ทรมานและ publicexecutions, และใช้เครื่องมือเหล่าวายร้ายที่ฉีกเนื้อ,หลั่งเลือด, กระดูกทับและทำลาย soul.We เห็นการเหล่านี้ในประเทศมุสลิมหลาย, รวมถึงตุรกี, อียิปต์, ประเทศซีเรีย, ประเทศอิรัก, (อดีต) เยเมนใต้, Somaliaand เหนือ African States สำหรับช่วงเวลาที่แตกต่างกัน, ขึ้นอยู่กับอายุหรือการปกครองของเผด็จการในแต่ละ country.On อีก, เราเห็นการเคลื่อนไหวอิสลามและอิสลามเกิดผลกระตุ้นและอวดเวลาของเสรีภาพและประชาธิปไตย, และในยามของการล่มสลายของระบอบจักรวรรดิที่ปกครองคนด้วยความกลัวและ oppression.Therefore ที่, ฉันจะไม่คิดว่าอิสลามได้สนับสนุนการเคลื่อนไหวอื่นใดนอกเหนือจากเสรีภาพทางการเมืองและ tyrants democracy.The ได้ทุกเสียงจะเพิ่มขึ้น, ยกเว้น ofIslam เสียง, และให้ทุกแนวโน้มแสดงตัวในรูปแบบของ politicalparty หรือร่างกายบางจัดเรียง, ยกเว้นปัจจุบันอิสลามที่ theonly แนวโน้มที่จริงพูดเพื่อชาตินี้และแสดงมันพูดนานน่าเบื่อ, ค่า, สำคัญและมีอยู่มาก.

the 500 ชาวมุสลิมมีอิทธิพลมากที่สุด

John Esposito

Kalin Ibrahim

สิ่งพิมพ์ที่คุณมีอยู่ในมือของคุณเป็นครั้งแรกของสิ่งที่เราหวังว่าจะได้รับชุด anannual ที่ให้หน้าต่างลง movers และอิทธิพลของ Muslimworld. ขณะนี้มี strived เพื่อเลือกบุคคลที่มีอิทธิพลเป็นมุสลิม, thatis, คนที่มีอิทธิพลมาจากการปฏิบัติตนของศาสนาอิสลามหรือจาก factthat ที่พวกเขาเป็นมุสลิม. We think that this gives valuable insight into the differentways that Muslims impact the world, and also shows the diversity of how peopleare living as Muslims today.Influence is a tricky concept. Its meaning derives from the Latin word influensmeaning to flow-in, pointing to an old astrological idea that unseen forces (like themoon) affect humanity. The figures on this list have the ability to affect humanitytoo. In a variety of different ways each person on this list has influence over thelives of a large number of people on the earth. The 50 most influential figuresare profiled. Their influence comes from a variety of sources; however they areunified by the fact that they each affect huge swathes of humanity.We have then broken up the 500 leaders into 15 categories—Scholarly, Political,Administrative, Lineage, Preachers, Women, Youth, Philanthropy, Development,Science and Technology, Arts and Culture, Media, Radicals, International IslamicNetworks, and Issues of the Day—to help you understand the different kinds ofways Islam and Muslims impact the world today.Two composite lists show how influence works in different ways: InternationalIslamic Networks shows people who are at the head of important transnationalnetworks of Muslims, and Issues of the Day highlights individuals whoseimportance is due to current issues affecting humanity.

ประเทศแอลจีเรีย: อนาคตสำหรับอิสลามหรือรัฐฆราวาส

เมื่อ Akacem

อะไรคือเป้าหมายของรัฐอิสลามในประเทศแอลจีเรียในปัจจุบัน? ก่อนที่จะตอบคำถามที่ wecan, เราต้องเข้าใจการเมือง, ทางเศรษฐกิจ,และการพัฒนาสังคมที่มีที่เพิ่งเกิดขึ้นในแอลจีเรีย. !eventswill ESE โรงไฟที่ลดลงของ movements.Soon Islamist หลังอิสระบาง, แอลจีเรียนำเข้าในเชิง"ระบบ"สังคมนิยม. รูปแบบการพัฒนาเศรษฐกิจมันขึ้นอยู่กับรายได้ fromhydrocarbons, น้ำมันเป็นหลัก. ด้วยซ้ำ, ภาครัฐ dominated economicactivities ผ่าน State Owned Enterprises (เค้กพัฟ) ที่ถูกควร tocatalyze พัฒนาเศรษฐกิจและสังคมของประเทศ. !e governmentwas จำหน่ายหลักของอาหารอุดหนุน, สาธารณูปโภค, ที่อยู่อาศัย, การศึกษา, andjobs. ในระยะแรกนี้มีประสบการณ์สังคมนิยม, รัฐบาล successfullyfaced"ปัญหาของการพัฒนา,"และสามารถส่งมอบเพียง mentionedgoods และบริการตราบเท่าที่ราคาน้ำมันและน้ำมันมีรายได้สูง enough.1 !egovernment, อย่างไรก็ตาม, ไม่ได้หน้า"การพัฒนาปัญหา"ในช่วง thesecond ประสบการณ์ของสังคมนิยม. ลดลงมากในราคาของ inthe กลาง 1980 น้ำมัน, จากทั่ว $40 ไปทั่ว $6 บาร์เรลในไม่กี่สัปดาห์, thegovernment ซ้ายไม่สามารถให้ชีวิต better มาตรฐานสำหรับประชากรที่ haddoubled ในขนาดตั้งแต่ความเป็นอิสระ. เนื่องจากรายได้จากน้ำมันได้, และยังคงเป็น, themost แหล่งสำคัญของเงินตราต่างประเทศของประเทศ, decreasein รุนแรงราคาน้ำมันดิบมีผลกระทบหลาย. แรก, จะนำไปสู่การ debtcrisis ต่างประเทศรุนแรง. ที่สอง, มีการลดลงอย่างมากในปริมาณได้ imports - inparticular, ผลิตภัณฑ์อาหาร. !เขียน, รัฐบาลแหล่งงบประมาณ werereduced โดยประมาณ 50%. ในที่สุด, มีภาวะถดถอยทางเศรษฐกิจอย่างรุนแรงเป็นที่ประท้วงสังคม ledto ที่นำ, ในทางกลับกัน, การจลาจลขนมปัง". "