RSSTë gjitha Hyrje në "Malajzi" Kategori

Islam and the Making of State Power

Seyyed Vali Reza Nasr

Në 1979 General Muhammad Zia ul-Haq, the military ruler of Pakistan, declared that Pakistan would become an Islamic state. Islamic values and norms would serve as the foundation of national identity, law, economy, and social relations, and would inspire all policy making. Në 1980 Mahathir Muhammad, the new prime minister of Malaysia, introduced a similar broad-based plan to anchor state policy making in Islamic values, and to bring his country’s laws and economic practices in line with the teachings of Islam. Why did these rulers choose the path of “Islamization” for their countries? And how did one-time secular postcolonial states become the agents of Islamization and the harbinger of the “true” Islamic state?
Malaysia and Pakistan have since the late 1970s–early 1980s followed a unique path to development that diverges from the experiences of other Third World states. In these two countries religious identity was integrated into state ideology to inform the goal and process of development with Islamic values.
This undertaking has also presented a very different picture of the relation between Islam and politics in Muslim societies. In Malaysia and Pakistan, it has been state institutions rather than Islamist activists (those who advocate a political reading of Islam; also known as revivalists or fundamentalists) that have been the guardians of Islam and the defenders of its interests. This suggests a
very different dynamic in the ebbs and flow of Islamic politics—in the least pointing to the importance of the state in the vicissitudes of this phenomenon.
What to make of secular states that turn Islamic? What does such a transformation mean for the state as well as for Islamic politics?
This book grapples with these questions. This is not a comprehensive account of Malaysia’s or Pakistan’s politics, nor does it cover all aspects of Islam’s role in their societies and politics, although the analytical narrative dwells on these issues considerably. This book is rather a social scientific inquiry into the phenomenon of secular postcolonial states becoming agents of Islamization, and more broadly how culture and religion serve the needs of state power and development. The analysis here relies on theoretical discussions
in the social sciences of state behavior and the role of culture and religion therein. More important, it draws inferences from the cases under examination to make broader conclusions of interest to the disciplines.

ISLAM, DEMOKRACIA & USA:

Cordoba Foundation

Abdullah Faliq

Intro ,


In spite of it being both a perennial and a complex debate, Arches Quarterly reexamines from theological and practical grounds, the important debate about the relationship and compatibility between Islam and Democracy, as echoed in Barack Obama’s agenda of hope and change. Whilst many celebrate Obama’s ascendancy to the Oval Office as a national catharsis for the US, others remain less optimistic of a shift in ideology and approach in the international arena. While much of the tension and distrust between the Muslim world and the USA can be attributed to the approach of promoting democracy, typically favoring dictatorships and puppet regimes that pay lip-service to democratic values and human rights, the aftershock of 9/11 has truly cemented the misgivings further through America’s position on political Islam. It has created a wall of negativity as found by worldpublicopinion.org, according to which 67% of Egyptians believe that globally America is playing a “mainly negative” role.
America’s response has thus been apt. By electing Obama, many around the world are pinning their hopes for developing a less belligerent, but fairer foreign policy towards the Muslim world. Th e test for Obama, as we discuss, is how America and her allies promote democracy. Will it be facilitating or imposing?
Për më tepër, can it importantly be an honest broker in prolonged zones of confl icts? Enlisting the expertise and insight of prolifi
c scholars, academics, seasoned journalists and politicians, Arches Quarterly brings to light the relationship between Islam and Democracy and the role of America – as well as the changes brought about by Obama, in seeking the common ground. Anas Altikriti, the CEO of Th e Cordoba Foundation provides the opening gambit to this discussion, where he refl ects on the hopes and challenges that rests on Obama’s path. Following Altikriti, the former advisor to President Nixon, Dr Robert Crane off ers a thorough analysis of the Islamic principle of the right to freedom. Anwar Ibrahim, former Deputy Prime Minister of Malaysia, enriches the discussion with the practical realities of implementing democracy in Muslim dominant societies, domethënë, in Indonesia and Malaysia.
We also have Dr Shireen Hunter, of Georgetown University, SHBA, who explores Muslim countries lagging in democratisation and modernisation. Th is is complemented by terrorism writer, Dr Nafeez Ahmed’s explanation of the crisis of post-modernity and the
demise of democracy. Dr Daud Abdullah (Director of Middle East Media Monitor), Alan Hart (former ITN and BBC Panorama correspondent; author of Zionism: Th e Real Enemy of the Jews) and Asem Sondos (Editor of Egypt’s Sawt Al Omma weekly) concentrate on Obama and his role vis-à-vis democracy-promotion in the Muslim world, as well as US relations with Israel and the Muslim Brotherhood.
Minister of Foreign Aff airs, Maldives, Ahmed Shaheed speculates on the future of Islam and Democracy; Cllr. Gerry Maclochlainn
a Sinn Féin member who endured four years in prison for Irish Republican activities and a campaigner for the Guildford 4 and Birmingham 6, refl ects on his recent trip to Gaza where he witnessed the impact of the brutality and injustice meted out against Palestinians; Dr Marie Breen-Smyth, Director of the Centre for the Study of Radicalisation and Contemporary Political Violence discusses the challenges of critically researching political terror; Dr Khalid al-Mubarak, writer and playwright, discusses prospects of peace in Darfur; and fi nally journalist and human rights activist Ashur Shamis looks critically at the democratisation and politicisation of Muslims today.
We hope all this makes for a comprehensive reading and a source for refl ection on issues that aff ect us all in a new dawn of hope.
Thank you

A Muslim Archipelago

Max L. Bruto

This book has been many years in the making, as the author explains in his Preface, though he wrote most of the actual text during his year as senior Research Fellow with the Center for Strategic Intelligence Research. The author was for many years Dean of the School of Intelligence Studies at the Joint Military Intelligence College. Even though it may appear that the book could have been written by any good historian or Southeast Asia regional specialist, this work is illuminated by the author’s more than three decades of service within the national Intelligence Community. His regional expertise often has been applied to special assessments for the Community. With a knowledge of Islam unparalleled among his peers and an unquenchable thirst for determining how the goals of this religion might play out in areas far from the focus of most policymakers’ current attention, the author has made the most of this opportunity to acquaint the Intelligence Community and a broader readership with a strategic appreciation of a region in the throes of reconciling secular and religious forces.
This publication has been approved for unrestricted distribution by the Office of Security Review, Department of Defense.

Partitë e opozitës islamiste dhe e mundshme për angazhimin e BE-

Toby Archer

Heidi Huuhtanen

Në dritën e rritjes së rëndësisë së lëvizjeve islamiste në botën myslimane dhe

mënyra se radikalizmi ka ndikuar ngjarjet globale që nga ana e shekullit, ajo

është e rëndësishme që BE të vlerësojë politikat e saj ndaj aktorëve në atë që mund të jetë i lirshëm

quajtur 'botën islame'. Kjo është veçanërisht e rëndësishme për të pyetur nëse dhe si të angazhohen

me grupe të ndryshme islamiste.

Kjo mbetet e diskutueshme edhe brenda BE-së. Disa mendojnë se vlerat islame që

shtrihen prapa partitë islamike janë thjesht të papajtueshme me idealet perëndimore të demokracisë dhe

të drejtat e njeriut, ndërsa të tjerët shohin angazhimin si një domosdoshmëri reale për shkak të rritje

Rëndësia e brendshme e partive islamike dhe përfshirja e tyre në rritje në ndërkombëtare

punë. Një perspektivë tjetër është se demokratizimi në botën muslimane do të rritet

sigurisë evropiane. Vlefshmëria e këtyre dhe argumente të tjera mbi nëse dhe si

BE-ja duhet të angazhohen mund të testohen vetëm duke studiuar lëvizjet e ndryshme islamike dhe

rrethanat e tyre politike, vendi nga vendi.

Demokratizimi është një temë qendrore e veprimeve të përbashkëta të politikës së jashtme të BE-së, siç përcaktohet

në nenin 11 të Traktatit për Bashkimin Europian. Shumica e shteteve të konsiderohen në këtë

Raporti nuk janë demokratike, ose jo plotësisht demokratike. Në shumicën e këtyre vendeve, islamike

partitë dhe lëvizjet përbëjnë një opozitë të rëndësishëm në regjimeve mbizotëruese, dhe

në disa ata formojnë madh bllokun opozitar. demokracitë europiane kanë pasur kohë për të

merren me regjimet qeverisëse që janë autoritare, por është një fenomen i ri për shtyp

për reforma demokratike në shtetet ku përfituesit më të mundshme mund të ketë, nga

Pika e parë e BE-së, qasje të ndryshme dhe nganjëherë problematike për të demokracisë dhe e saj

vlerat e lidhura, të tilla si minoritet dhe të drejtat e grave dhe të sundimit të ligjit. Këto akuza janë

shpesh hedhur kundër lëvizjeve islamiste, kështu që është e rëndësishme për hartuesit e politikave evropiane në

kanë një pamje të saktë të politikave dhe filozofitë e partnerëve të mundshëm.

Eksperienca nga vende të ndryshme ka tendencë për të sugjeruar se më shumë liri islamike

Partitë janë të lejuara, më të moderuar se ata janë në veprimet dhe idetë e tyre. Ne shume

Rastet partitë islamike dhe grupet kanë zhvendosur kohë që larg qëllimin e tyre origjinale

e krijimit të një shteti islamik i qeverisur nga ligji islamik, dhe kanë ardhur për të pranuar themelore

parimet demokratike të konkurrencës zgjedhore për pushtet, ekzistenca e politike të tjera

konkurrentët, dhe pluralizmi politik.

Dilema islamike Amerikës Zgjidhja e: Mësime nga Azia Jugore dhe Juglindore

Shadi Hamid
SHBA. përpjekjet për të promovuar demokracinë në Lindjen e Mesme kanë kohë që janë paralizuar nga "dilemë islamike": në teori, ne duam demokraci, por, në praktikë, frikë se partitë islamike do të jenë përfituesit kryesor të çdo hapjes politike. Manifestimi më tragjike e kësaj ishte përmbysje e algjerian i 1991 dhe 1992, kur Shtetet e Bashkuara qëndroi në heshtje, ndërsa me vendosmëri laik zgjedhjet e ushtarake anulua pas një parti islamike fitoi një shumicë parlamentare. Më shumë kohët e fundit, administrata e presidentit Bush mbështeti larg nga "agjendën e lirisë" e tij pasi islamistët e bëri çuditërisht edhe në zgjedhjet në të gjithë rajonin, përfshirë në Egjipt, Arabia Saudite, dhe territoret palestineze.
Por edhe frika jonë e partive islamiste-dhe refuzimi rezulton që të angazhohen me ta-ka qenë në kundërshtim vetë, mbajtjen e vërtetë për disa vende por jo të tjerët. Më shumë se një vend është parë si jetike për interesat e sigurisë kombëtare amerikane, më pak të gatshëm të Shteteve të Bashkuara ka qenë për të pranuar grupet islamike që ka një rol të rëndësishëm politik ka. Megjithatë, në vende të shihen si më pak të rëndësishme strategjike, dhe ku më pak është në rrezik, Shtetet e Bashkuara ka marrë herë pas here një qasje më të nuancuar. Por kjo është pikërisht aty ku më shumë është në rrezik që duke njohur një rol për islamistët jo të dhunshme është më e rëndësishme, dhe, këtu, Politika amerikane vazhdon të dështoj.
Në të gjithë rajonin, Shtetet e Bashkuara kanë mbështetur në mënyrë aktive dhe të regjimeve autokratike dhënë dritën e gjelbër për fushata e represionit kundër grupeve të tilla si Vëllazëria Muslimane egjiptian, lëvizjes më të vjetra dhe më me ndikim politik në rajon. Në mars 2008, gjatë asaj që shumë vëzhgues e konsiderojnë të jetë periudha më e keqe e anti-Vëllazëria represionit që nga viti 1960, Sekretarja e Shtetit Kondoliza Rajs hiqet dorë një $100 milion reduktim të mandatuar nga Kongresi i ndihmës ushtarake në Egjipt. The situation in Jordan is similar. The Bush administration and the Democratic congress have hailed the country as a “model” of Arab reform at precisely the same time that it has been devising new ways to manipulate the electoral process to limit Islamist representation, and just as it held elections plagued by widespread allegations of outright fraud
and rigging.1 This is not a coincidence. Egypt and Jordan are the only two Arab countries that have signed peace treaties with Israel. Për më tepër, they are seen as crucial to U.S. efforts to counter Iran, stabilize Iraq, and combat terrorism.