RSSTë gjitha Hyrje në "Lindja e Largët" Kategori

Islam and the Making of State Power

Seyyed Vali Reza Nasr

Në 1979 General Muhammad Zia ul-Haq, the military ruler of Pakistan, declared that Pakistan would become an Islamic state. Islamic values and norms would serve as the foundation of national identity, law, economy, and social relations, and would inspire all policy making. Në 1980 Mahathir Muhammad, the new prime minister of Malaysia, introduced a similar broad-based plan to anchor state policy making in Islamic values, and to bring his country’s laws and economic practices in line with the teachings of Islam. Why did these rulers choose the path of “Islamization” for their countries? And how did one-time secular postcolonial states become the agents of Islamization and the harbinger of the “true” Islamic state?
Malaysia and Pakistan have since the late 1970s–early 1980s followed a unique path to development that diverges from the experiences of other Third World states. In these two countries religious identity was integrated into state ideology to inform the goal and process of development with Islamic values.
This undertaking has also presented a very different picture of the relation between Islam and politics in Muslim societies. In Malaysia and Pakistan, it has been state institutions rather than Islamist activists (those who advocate a political reading of Islam; also known as revivalists or fundamentalists) that have been the guardians of Islam and the defenders of its interests. This suggests a
very different dynamic in the ebbs and flow of Islamic politics—in the least pointing to the importance of the state in the vicissitudes of this phenomenon.
What to make of secular states that turn Islamic? What does such a transformation mean for the state as well as for Islamic politics?
This book grapples with these questions. This is not a comprehensive account of Malaysia’s or Pakistan’s politics, nor does it cover all aspects of Islam’s role in their societies and politics, although the analytical narrative dwells on these issues considerably. This book is rather a social scientific inquiry into the phenomenon of secular postcolonial states becoming agents of Islamization, and more broadly how culture and religion serve the needs of state power and development. The analysis here relies on theoretical discussions
in the social sciences of state behavior and the role of culture and religion therein. More important, it draws inferences from the cases under examination to make broader conclusions of interest to the disciplines.

ISLAM, DEMOKRACIA & USA:

Cordoba Foundation

Abdullah Faliq

Intro ,


In spite of it being both a perennial and a complex debate, Arches Quarterly reexamines from theological and practical grounds, the important debate about the relationship and compatibility between Islam and Democracy, as echoed in Barack Obama’s agenda of hope and change. Whilst many celebrate Obama’s ascendancy to the Oval Office as a national catharsis for the US, others remain less optimistic of a shift in ideology and approach in the international arena. While much of the tension and distrust between the Muslim world and the USA can be attributed to the approach of promoting democracy, typically favoring dictatorships and puppet regimes that pay lip-service to democratic values and human rights, the aftershock of 9/11 has truly cemented the misgivings further through America’s position on political Islam. It has created a wall of negativity as found by worldpublicopinion.org, according to which 67% of Egyptians believe that globally America is playing a “mainly negative” role.
America’s response has thus been apt. By electing Obama, many around the world are pinning their hopes for developing a less belligerent, but fairer foreign policy towards the Muslim world. Th e test for Obama, as we discuss, is how America and her allies promote democracy. Will it be facilitating or imposing?
Për më tepër, can it importantly be an honest broker in prolonged zones of confl icts? Enlisting the expertise and insight of prolifi
c scholars, academics, seasoned journalists and politicians, Arches Quarterly brings to light the relationship between Islam and Democracy and the role of America – as well as the changes brought about by Obama, in seeking the common ground. Anas Altikriti, the CEO of Th e Cordoba Foundation provides the opening gambit to this discussion, where he refl ects on the hopes and challenges that rests on Obama’s path. Following Altikriti, the former advisor to President Nixon, Dr Robert Crane off ers a thorough analysis of the Islamic principle of the right to freedom. Anwar Ibrahim, former Deputy Prime Minister of Malaysia, enriches the discussion with the practical realities of implementing democracy in Muslim dominant societies, domethënë, in Indonesia and Malaysia.
We also have Dr Shireen Hunter, of Georgetown University, SHBA, who explores Muslim countries lagging in democratisation and modernisation. Th is is complemented by terrorism writer, Dr Nafeez Ahmed’s explanation of the crisis of post-modernity and the
demise of democracy. Dr Daud Abdullah (Director of Middle East Media Monitor), Alan Hart (former ITN and BBC Panorama correspondent; author of Zionism: Th e Real Enemy of the Jews) and Asem Sondos (Editor of Egypt’s Sawt Al Omma weekly) concentrate on Obama and his role vis-à-vis democracy-promotion in the Muslim world, as well as US relations with Israel and the Muslim Brotherhood.
Minister of Foreign Aff airs, Maldives, Ahmed Shaheed speculates on the future of Islam and Democracy; Cllr. Gerry Maclochlainn
a Sinn Féin member who endured four years in prison for Irish Republican activities and a campaigner for the Guildford 4 and Birmingham 6, refl ects on his recent trip to Gaza where he witnessed the impact of the brutality and injustice meted out against Palestinians; Dr Marie Breen-Smyth, Director of the Centre for the Study of Radicalisation and Contemporary Political Violence discusses the challenges of critically researching political terror; Dr Khalid al-Mubarak, writer and playwright, discusses prospects of peace in Darfur; and fi nally journalist and human rights activist Ashur Shamis looks critically at the democratisation and politicisation of Muslims today.
We hope all this makes for a comprehensive reading and a source for refl ection on issues that aff ect us all in a new dawn of hope.
Thank you

A Muslim Archipelago

Max L. Bruto

This book has been many years in the making, as the author explains in his Preface, though he wrote most of the actual text during his year as senior Research Fellow with the Center for Strategic Intelligence Research. The author was for many years Dean of the School of Intelligence Studies at the Joint Military Intelligence College. Even though it may appear that the book could have been written by any good historian or Southeast Asia regional specialist, this work is illuminated by the author’s more than three decades of service within the national Intelligence Community. His regional expertise often has been applied to special assessments for the Community. With a knowledge of Islam unparalleled among his peers and an unquenchable thirst for determining how the goals of this religion might play out in areas far from the focus of most policymakers’ current attention, the author has made the most of this opportunity to acquaint the Intelligence Community and a broader readership with a strategic appreciation of a region in the throes of reconciling secular and religious forces.
This publication has been approved for unrestricted distribution by the Office of Security Review, Department of Defense.

Partitë e opozitës islamiste dhe e mundshme për angazhimin e BE-

Toby Archer

Heidi Huuhtanen

Në dritën e rritjes së rëndësisë së lëvizjeve islamiste në botën myslimane dhe

mënyra se radikalizmi ka ndikuar ngjarjet globale që nga ana e shekullit, ajo

është e rëndësishme që BE të vlerësojë politikat e saj ndaj aktorëve në atë që mund të jetë i lirshëm

quajtur 'botën islame'. Kjo është veçanërisht e rëndësishme për të pyetur nëse dhe si të angazhohen

me grupe të ndryshme islamiste.

Kjo mbetet e diskutueshme edhe brenda BE-së. Disa mendojnë se vlerat islame që

shtrihen prapa partitë islamike janë thjesht të papajtueshme me idealet perëndimore të demokracisë dhe

të drejtat e njeriut, ndërsa të tjerët shohin angazhimin si një domosdoshmëri reale për shkak të rritje

Rëndësia e brendshme e partive islamike dhe përfshirja e tyre në rritje në ndërkombëtare

punë. Një perspektivë tjetër është se demokratizimi në botën muslimane do të rritet

sigurisë evropiane. Vlefshmëria e këtyre dhe argumente të tjera mbi nëse dhe si

BE-ja duhet të angazhohen mund të testohen vetëm duke studiuar lëvizjet e ndryshme islamike dhe

rrethanat e tyre politike, vendi nga vendi.

Demokratizimi është një temë qendrore e veprimeve të përbashkëta të politikës së jashtme të BE-së, siç përcaktohet

në nenin 11 të Traktatit për Bashkimin Europian. Shumica e shteteve të konsiderohen në këtë

Raporti nuk janë demokratike, ose jo plotësisht demokratike. Në shumicën e këtyre vendeve, islamike

partitë dhe lëvizjet përbëjnë një opozitë të rëndësishëm në regjimeve mbizotëruese, dhe

në disa ata formojnë madh bllokun opozitar. demokracitë europiane kanë pasur kohë për të

merren me regjimet qeverisëse që janë autoritare, por është një fenomen i ri për shtyp

për reforma demokratike në shtetet ku përfituesit më të mundshme mund të ketë, nga

Pika e parë e BE-së, qasje të ndryshme dhe nganjëherë problematike për të demokracisë dhe e saj

vlerat e lidhura, të tilla si minoritet dhe të drejtat e grave dhe të sundimit të ligjit. Këto akuza janë

shpesh hedhur kundër lëvizjeve islamiste, kështu që është e rëndësishme për hartuesit e politikave evropiane në

kanë një pamje të saktë të politikave dhe filozofitë e partnerëve të mundshëm.

Eksperienca nga vende të ndryshme ka tendencë për të sugjeruar se më shumë liri islamike

Partitë janë të lejuara, më të moderuar se ata janë në veprimet dhe idetë e tyre. Ne shume

Rastet partitë islamike dhe grupet kanë zhvendosur kohë që larg qëllimin e tyre origjinale

e krijimit të një shteti islamik i qeverisur nga ligji islamik, dhe kanë ardhur për të pranuar themelore

parimet demokratike të konkurrencës zgjedhore për pushtet, ekzistenca e politike të tjera

konkurrentët, dhe pluralizmi politik.

Dilema islamike Amerikës Zgjidhja e: Mësime nga Azia Jugore dhe Juglindore

Shadi Hamid
SHBA. përpjekjet për të promovuar demokracinë në Lindjen e Mesme kanë kohë që janë paralizuar nga "dilemë islamike": në teori, ne duam demokraci, por, në praktikë, frikë se partitë islamike do të jenë përfituesit kryesor të çdo hapjes politike. Manifestimi më tragjike e kësaj ishte përmbysje e algjerian i 1991 dhe 1992, kur Shtetet e Bashkuara qëndroi në heshtje, ndërsa me vendosmëri laik zgjedhjet e ushtarake anulua pas një parti islamike fitoi një shumicë parlamentare. Më shumë kohët e fundit, administrata e presidentit Bush mbështeti larg nga "agjendën e lirisë" e tij pasi islamistët e bëri çuditërisht edhe në zgjedhjet në të gjithë rajonin, përfshirë në Egjipt, Arabia Saudite, dhe territoret palestineze.
Por edhe frika jonë e partive islamiste-dhe refuzimi rezulton që të angazhohen me ta-ka qenë në kundërshtim vetë, mbajtjen e vërtetë për disa vende por jo të tjerët. Më shumë se një vend është parë si jetike për interesat e sigurisë kombëtare amerikane, më pak të gatshëm të Shteteve të Bashkuara ka qenë për të pranuar grupet islamike që ka një rol të rëndësishëm politik ka. Megjithatë, në vende të shihen si më pak të rëndësishme strategjike, dhe ku më pak është në rrezik, Shtetet e Bashkuara ka marrë herë pas here një qasje më të nuancuar. Por kjo është pikërisht aty ku më shumë është në rrezik që duke njohur një rol për islamistët jo të dhunshme është më e rëndësishme, dhe, këtu, Politika amerikane vazhdon të dështoj.
Në të gjithë rajonin, Shtetet e Bashkuara kanë mbështetur në mënyrë aktive dhe të regjimeve autokratike dhënë dritën e gjelbër për fushata e represionit kundër grupeve të tilla si Vëllazëria Muslimane egjiptian, lëvizjes më të vjetra dhe më me ndikim politik në rajon. Në mars 2008, gjatë asaj që shumë vëzhgues e konsiderojnë të jetë periudha më e keqe e anti-Vëllazëria represionit që nga viti 1960, Sekretarja e Shtetit Kondoliza Rajs hiqet dorë një $100 milion reduktim të mandatuar nga Kongresi i ndihmës ushtarake në Egjipt. The situation in Jordan is similar. The Bush administration and the Democratic congress have hailed the country as a “model” of Arab reform at precisely the same time that it has been devising new ways to manipulate the electoral process to limit Islamist representation, and just as it held elections plagued by widespread allegations of outright fraud
and rigging.1 This is not a coincidence. Egypt and Jordan are the only two Arab countries that have signed peace treaties with Israel. Për më tepër, they are seen as crucial to U.S. efforts to counter Iran, stabilize Iraq, and combat terrorism.

NË MES TË GLOBAL DHE LOKAL

Anthony Bubalo

Greg FEALY

Against the background of the ‘war on terror’,many people have come to view Islamism as amonolithic ideological movement spreading from thecenter of the Muslim world, the Middle East, toMuslim countries around the globe. To borrow aphrase from Abdullah Azzam, the legendary jihadistwho fought to expel the Soviet Union fromAfghanistan in the 1980s, many today see all Islamistsas fellow travellers in a global fundamentalist caravan.This paper evaluates the truth of that perception. Itdoes so by examining the spread of two broad categoriesof Islamic thinking and activism — the morepolitically focused Islamism and more religiouslyfocused ‘neo-fundamentalism’ — from the MiddleEast to Indonesia, a country often cited as an exampleof a formerly peaceful Muslim community radicalizedby external influences.Islamism is a term familiar to many.Most commonly itis used to categorize ideas and forms of activism thatconceive of Islam as a political ideology. Today, a widerange of groups are classified as Islamist, from theEgyptian Muslim Brotherhood to al-qa‘ida.While sucha categorization remains appropriate in many cases,Islamism seems less useful as a label for those groupsthat do not see Islam as a political ideology and largelyeschew political activism — even if their activism sometimeshas political implications. Included in this categoryare groups concerned primarily with Islamic mission-IV Be t w e e n t h e G l o b a l a n d t h e L o c a l : Islamism, the Mi d d l e E a s t , a n d Indonesiaary activity, but it would also include a group such asal-qa‘ida whose acts of terrorism are arguably drivenless by concrete political objectives than religious inspiration,albeit of a misguided form. This paper thereforeuses the term ‘neo-fundamentalist’, developed by theFrench scholar Olivier Roy, to describe these groups andwill study the transmission of both Islamist and neofundamentalistideas to Indonesia.

Islame MODERNITIES: Fethullah Gulen dhe bashkëkohor islamik

Nderit thikë

Movement1 Nurju, duke qenë më të vjetër lëvizjen e moderuar islamike e cila është ndoshta e veçantë për Turqinë Moderne, ishte thyer në disa grupe që nga Said Nursi, themeluesi i lëvizjes, ndërroi jetë në 1960. Ne kohen e tashme, ka më shumë se dhjetë grupe nurcu me agjendat dhe strategjitë e ndryshme. Pavarësisht nga të gjitha dallimet e tyre, sot grupet Nurju duket të pranojnë identitetin e njëri-tjetrit dhe të përpiqemi për të mbajtur një nivel të caktuar të solidaritetit. Theplace i grupit të Fethullah Gylenit në kuadër të lëvizjes Nurju, megjithatë, duket të jetë pak shaky.Fethullah Gulen (b.1938) ndarë veten, të paktën në dukje, nga lëvizja e përgjithshme Nurju në 1972 dhe sukses në krijimin e grupit e tij me një strukturë të fortë organizative në 1980 dhe 90-. Për shkak të zhvillimit të rrjetit të saj të gjerë shkollor si në Turqi dhe abroad2, grupi i tij tërhoqi vëmendjen. Këto shkolla shtangur jo vetëm biznesmenët islamikë dhe klasat e mesme, por edhe një numër të madh të intelektualëve laikë dhe politikanëve. Edhe pse ai fillimisht doli nga lëvizja e përgjithshme Nurju, disa besojnë se numri i pasuesve të grupit Fethullah Gylen është shumë më i madh se ajo e totali i pjesës tjetër të grupeve nurju. Akoma, nuk duket të jetë arsye e mjaftueshme për të menduar se ka pasur një çmim për të paguar për këtë sukses: Largimi nga grupet e tjera islamike, si dhe nga lëvizja e përgjithshme Nurju të cilat vetë group3 Fethullah Gulen është menduar të jetë një pjesë.

Progresive islamike menduar, shoqërisë civile dhe të lëvizjes Gulen në kontekstin kombëtar

Greg Barton

Fethullah Gulen (i lindur 1941), ose Hodjaeffendi pasi ai është i njohur affectionately nga qindra mijëra njerëz në vendlindjen e tij në Turqi dhe jashtë vendit, është një nga mendimtarët më të rëndësishme islame dhe aktivistët për të janë shfaqur në shekullin e njëzetë. Mendimi i tij optimiste dhe largpamëse, me theksin e tij në zhvillimin e vetë të dyja zemrës dhe mendjes përmes edukimit, të angazhohen në mënyrë proaktive dhe pozitive me botën moderne dhe e arritur në dialog dhe një frymë e bashkëpunimit midis komuniteteve fetare, shtresat sociale dhe kombet mund të lexohet si një riformulim bashkëkohore të mësimeve të Jalaluddin Rumi, Yunus Emre, dhe të tjera mësues sufi klasike (michel, 2005një, 2005b; Sarıtoprak, 2003; 2005një; 2005b; Unal dhe Williams, 2005). Më specifikisht, Gulen mund të shihet të mbante në ku Said Nursi (1876-1960), një intelektual i madh Anatolian Islamik, la off: mënyrë chartinga për aktivistët myslimanë në Turqi dhe më gjerë në mënyrë efektive për të kontribuar në zhvillimin e shoqërisë moderne që shmang kurthet dhe kompromiset e aktivizmit partiak-politik dhe zëvendëson Ngushtësia e islamike menduar me një kuptim të vërtetë gjithëpërfshirës dhe humanitare e rolin e fesë në botën moderne (Abu-Rabi, 1995; Markham dhe Ozdemir, 2005; Vahide, 2005, Yavuz, 2005një).

Shtetet e Bashkuara dhe Egjipti

A Conference Report

The study of bilateral relations has fallen deeply out of favor in the academiccommunity. Political science has turned to the study of international state systemsrather than relations between individual states; anthropologists and sociologists arefar more interested in non-state actors; and historians have largely abandonedstates altogether. It is a shame, because there is much to be learned from bilateralrelationships, and some such relationships are vital—not only to the countriesinvolved, but also to a broader array of countries.One such vital relationship is that between the United States and Egypt. Forgedduring the Cold War almost entirely on the issue of Arab-Israeli peacemaking, theU.S.-Egyptian bilateral relationship has deepened and broadened over the lastquarter century. Egypt remains one of the United States’ most important Arab allies,and the bilateral relationship with Washington remains the keystone of Egypt’sforeign policy. Strong U.S.-Egyptian bilateral relations are also an important anchorfor states throughout the Middle East and for Western policy in the region. Therelationship is valuable for policymakers in both countries; doing without it isunthinkable.To explore this relationship, the CSIS Middle East Program, in cooperation with theAl-Ahram Center for Political and Strategic Studies in Cairo, convened a one-dayconference on June 26, 2003, entitled, “The United States and Egypt: Building thePartnership.” The goal of the meeting was to brainstorm how that partnership mightbe strengthened.Participants agreed that much needs to be done on the diplomatic, politike, ushtarak,and economic levels. Although all did not agree on a single course forward, theparticipants unanimously concurred that a stronger U.S.-Egyptian relationship is verymuch in the interests of both countries, and although it will require a great deal ofwork to achieve, the benefits are worth the effort.

Will Turkey Have An Islamist President?

Michael Rubin


While the campaigns have not officially begun, election season in Turkey is heating up. This spring, the

Turkish parliament will select a president to replace current president Ahmet Necdet Sezer, whose seven-year

term ends on May 16, 2007. On or before November 4, 2007, Turks will head to the polls to choose a new

parliament. Not only does this year mark the first since 1973—and 1950 before that—in which Turks will

inaugurate a new president and parliament in the same year, but this year’s polls will also impact the future

of Turkey more than perhaps any election in the past half century. If Prime Minister Recep Tayyip Erdo˘gan

wins the presidency and his Justice and Development Party (Adalet ve Kalkinma Partisi, also known as

AKP) retains its parliamentary majority, Islamists would control all Turkish offices and be positioned to

erode secularism and redefine state and society.If Erdo˘gan ascends to Çankaya Palace—the

Turkish White House—Turks face the prospect if an Islamist president and a first lady who wears

a Saudi-style headscarf. Such a prospect has fueled speculation about intervention by the Turkish military,

which traditionally serves as the guardian of secularism and the Turkish constitution. In December

2006, për shembull, Newsweek published an essay entitled “The Coming Coup d’Etat?” predicting

një 50 percent chance of the military seizing control in Turkey this year.1

While concern about the future of Turkish secularism is warranted, alarmism about military
intervention is not. There will be no more military coups in Turkey. Erdog˘ an may be prepared to
spark a constitutional crisis in pursuit of personal ambition and ideological agenda, but Turkey’s
civilian institutions are strong enough to confront the challenge. The greatest danger to Turkish
democracy will not be Turkish military intervention,but rather well-meaning but naïve interference
by U.S. diplomats seeking stability and downplaying the Islamist threat.

While the campaigns have not officially begun, election season in Turkey is heating up. This spring, theTurkish parliament will select a president to replace current president Ahmet Necdet Sezer, whose seven-yearterm ends on May 16, 2007. On or before November 4, 2007, Turks will head to the polls to choose a newparliament. Not only does this year mark the first since 1973—and 1950 before that—in which Turks willinaugurate a new president and parliament in the same year, but this year’s polls will also impact the futureof Turkey more than perhaps any election in the past half century. If Prime Minister Recep Tayyip Erdo˘gan wins the presidency and his Justice and Development Party (Adalet ve Kalkinma Partisi, also known asAKP) retains its parliamentary majority, Islamists would control all Turkish offices and be positioned toerode secularism and redefine state and society.If Erdo˘gan ascends to Çankaya Palace—theTurkish White House—Turks face the prospect if an Islamist president and a first lady who wearsa Saudi-style headscarf. Such a prospect has fueled speculation about intervention by the Turkish military,which traditionally serves as the guardian of secularism and the Turkish constitution. In December2006, për shembull, Newsweek published an essay entitled “The Coming Coup d’Etat?” predictinga 50 percent chance of the military seizing control in Turkey this year.1While concern about the future of Turkish secularism is warranted, alarmism about militaryintervention is not. There will be no more military coups in Turkey. Erdog˘ an may be prepared tospark a constitutional crisis in pursuit of personal ambition and ideological agenda, but Turkey’scivilian institutions are strong enough to confront the challenge. The greatest danger to Turkishdemocracy will not be Turkish military intervention,but rather well-meaning but naïve interferenceby U.S. diplomats seeking stability and downplaying the Islamist threat.

Lëvizja islame dhe përdorimin e dhunës:

Lavdërim Kirdis

.


Pavarësisht fokus të fundit akademike dhe popullore në rrjetet ndërkombëtar të dhunshme terroriste islamike,ka një shumëllojshmëri të lëvizjeve islamike. Kjo shumëllojshmëri paraqet studiues me dy puzzles. The first puzzle is understanding why domestic-oriented Islamic movements that were formed as a reaction to the establishment of secular nation-states shifted their activities and targets onto a multi-layered transnational space. The second puzzle is understanding why groups with similar aims and targets adopt different strategies of using violence or nonviolence when they “go transnational.” The two main questions that this paper will address are: Why do Islamic movements go transnational? And, why do they take on different forms when they transnationalize? I parë, I argue that the transnational level presents a new political venue for Islamic movements which are limited in their claim making at the domestic level. i dytë, I argue that transnationalization creates uncertainty for groups about their identity and claims at the transnational level. The medium adopted, unë. use of violence versus non-violence, is dependent on type of transnationalization, the actors encounter at the transnational level, and leadership’s interpretations on where the movement should go next. To answer my questions, I will look at four cases: (1) Turkish Islam, (2) Vëllazëria Muslimane, (3) Jemaah Islamiyah, dhe (4) Tablighi Jamaat

Vlerësimi kryesore islamike në Egjipt dhe Malajzi

Beyond ‘Terrorism’ and ‘StateHegemony’: assessing the Islamistmainstream in Egypt and Malaysia

Janar të fortëMalaysia-Islamists

rrjetet ndërkombëtare të terrorizmit islamik ',' kanë shërbyer si shpjegim themost popullore për të përshkruar fenomenin e sincethe politike të Islamit 11 sulmeve shtator.

This paper argues that both the self-proclaimeddoctrinal Islam of the militants and Western perceptions of a homogeneousIslamist threat need to be deconstructed in order to discover the oftenambiguous manifestations of ‘official’ and ‘opposition’ Islam, of modernity andconservatism.

As a comparison of two Islamic countries, Egypt and Malaysia,which both claim a leading role in their respective regions, shows, moderateIslamic groups have had a considerable impact on processes of democratisationand the emergence of civil society during the quarter century since the ‘Islamicresurgence’.

Shared experiences like coalition building and active participationwithin the political system demonstrate the influence and importance of groupssuch as the Egyptian Muslim Brotherhood, the Islamic Youth Movement of Malaysia (ABIM) or the Islamic Party of Malaysia (PAS).

These groups haveshaped the political landscape to a much larger extent than the current pre-occupation with the ‘terrorist threat’ suggests. The gradual development of a‘culture of dialogue’ has rather revealed new approaches towards politicalparticipation and democracy at the grassroots level.