RSSรายการทั้งหมดใน "ทรัพย์สินทางปัญญา" หมวด


Zuhur Sherifa

Seven years after the September 11, 2001 (9/11) attacks, many experts believe al-Qa’ida has regained strength and that its copycats or affiliates are more lethal than before. The National Intelligence Estimate of 2007 asserted that al-Qa’ida is more dangerous now than before 9/11.1 Al-Qa’ida’s emulators continue to threaten Western, Middle Eastern, and European nations, as in the plot foiled in September 2007 in Germany. Bruce Riedel states: Thanks largely to Washington’s eagerness to go into Iraq rather than hunting down al Qaeda’s leaders, the organization now has a solid base of operations in the badlands of Pakistan and an effective franchise in western Iraq. Its reach has spread throughout the Muslim world and in Europe . . . Osama bin Laden has mounted a successful propaganda campaign. . . . His ideas now attract more followers than ever.
It is true that various salafi-jihadist organizations are still emerging throughout the Islamic world. Why have heavily resourced responses to the Islamist terrorism that we are calling global jihad not proven extremely effective?
Moving to the tools of “soft power,” what about the efficacy of Western efforts to bolster Muslims in the Global War on Terror (GWOT)? Why has the United States won so few “hearts and minds” in the broader Islamic world? Why do American strategic messages on this issue play so badly in the region? Why, despite broad Muslim disapproval of extremism as shown in surveys and official utterances by key Muslim leaders, has support for bin Ladin actually increased in Jordan and in Pakistan?
This monograph will not revisit the origins of Islamist violence. It is instead concerned with a type of conceptual failure that wrongly constructs the GWOT and which discourages Muslims from supporting it. They are unable to identify with the proposed transformative countermeasures because they discern some of their core beliefs and institutions as targets in
this endeavor.
Several deeply problematic trends confound the American conceptualizations of the GWOT and the strategic messages crafted to fight that War. These evolve from (1) post-colonial political approaches to Muslims and Muslim majority nations that vary greatly and therefore produce conflicting and confusing impressions and effects; และ (2) residual generalized ignorance of and prejudice toward Islam and subregional cultures. Add to this American anger, fear, and anxiety about the deadly events of 9/11, and certain elements that, despite the urgings of cooler heads, hold Muslims and their religion accountable for the misdeeds of their coreligionists, or who find it useful to do so for political reasons.


อิบราฮิม Ibtisam

What is Democracy?
นักวิชาการตะวันตกประชาธิปไตยกำหนดวิธีการปกป้องสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมืองแต่ละบุคคลในเรื่อง. จะให้สำหรับเสรีภาพในการพูด, กด, ความเชื่อ, ความคิดเห็น, ความเป็นเจ้าของ, การประกอบและ, รวมทั้งสิทธิในการออกเสียงลงคะแนน, และขอเสนอชื่อสำนักงานสาธารณะ. Huntington (1984) argues that a political system is democratic to the extent that its most powerful collective decision makers are selected through
periodic elections in which candidates freely compete for votes and in which virtually all adults are eligible to vote. Rothstein (1995) states that democracy is a form of government and a process of governance that changes and adapts in response to circumstances. He also adds that the Western definition of democracyin addition to accountability, competition, some degree of participationcontains a guarantee of important civil and political rights. Anderson (1995) argues that the term democracy means a system in which the most powerful collective decision makers are selected through periodic elections in which candidates freely compete for votes and in which virtually all the adult population is eligible to vote. Ibrahim Saad Eddin (1995), an Egyptian scholar, sees democracy that might apply to the Arab world as a set of rules and institutions designed to enable governance through the peaceful
management of competing groups and/or conflicting interests. อย่างไรก็ตาม, Samir Amin (1991) based his definition of democracy on the social Marxist perspective. He divides democracy into two categories: bourgeois democracy which is based on individual rights and freedom for the individual, but without having social equality; and political democracy which entitles all people in society the right to vote and to elect their government and institutional representatives which will help to obtain their equal social rights.
To conclude this section, I would say that there is no one single definition of democracy that indicates precisely what it is or what is not. อย่างไรก็ตาม, as we noticed, most of the definitions mentioned above have essential similar elementsaccountability, competition, and some degree of participationwhich have become dominant in the Western world and internationally.

ประชาธิปไตย, การเลือกตั้งและประชาชาติมุสลิมอียิปต์

Israel Elad-Altman

อเมริกันนำปฏิรูปตะวันออกกลางและแคมเปญประชาธิปไตยของสองปีได้ช่วยให้รูปร่างความเป็นจริงทางการเมืองใหม่ในอียิปต์. Opportunities have opened up for dissent. With U.S. and European support, local opposition groups have been able to take initiative, advance their causes and extract concessions from the state. The Egyptian Muslim Brotherhood movement (MB), which has been officially outlawed as a political organization, is now among the groups facing both new opportunities
and new risks.
Western governments, including the government of the United States, are considering the MB and other “moderate Islamist” groups as potential partners in helping to advance democracy in their countries, and perhaps also in eradicating Islamist terrorism. Could the Egyptian MB fill that role? Could it follow the track of the Turkish Justice and Development Party (AKP) and the Indonesian Prosperous Justice Party (PKS), two Islamist parties that, according to some analysts, are successfully adapting to the rules of liberal democracy and leading their countries toward greater integration with, respectively, Europe and a “pagan” Asia?
This article examines how the MB has responded to the new reality, how it has handled the ideological and practical challenges and dilemmas that have arisen during the past two years. To what extent has the movement accommodated its outlook to new circumstances? What are its objectives and its vision of the political order? How has it reacted to U.S. overtures and to the reform and democratization campaign?
How has it navigated its relations with the Egyptian regime on one hand, and other opposition forces on the other, as the country headed toward two dramatic elections in autumn 2005? To what extent can the MB be considered a force that might lead Egypt
toward liberal democracy?

อียิปต์พี่น้องมุสลิม: การเผชิญหน้าหรือการรวม?


สังคมของความสำเร็จของชาวมุสลิมบราเธอร์สในเดือนพฤศจิกายนถึงธันวาคม 2005 การเลือกตั้งสมัชชาประชาชนส่งคลื่นกระแทกผ่านระบบการเมืองของอียิปต์. ในการตอบสนอง, ระบอบการปกครองแตกลงในการเคลื่อนไหว, คุกคามคู่แข่งที่มีศักยภาพอื่น ๆ และย้อนกลับกระบวนการปฏิรูป fledging. This is dangerously short-sighted. There is reason to be concerned about the Muslim Brothers’ political program, and they owe the people genuine clarifications about several of its aspects. But the ruling National Democratic
Party’s (NDP) refusal to loosen its grip risks exacerbating tensions at a time of both political uncertainty surrounding the presidential succession and serious socio-economic unrest. Though this likely will be a prolonged, gradual process, the regime should take preliminary steps to normalise the Muslim Brothers’ participation in political life. The Muslim Brothers, whose social activities have long been tolerated but whose role in formal politics is strictly limited, won an unprecedented 20 per cent of parliamentary seats in the 2005 การเลือกตั้ง. They did so despite competing for only a third of available seats and notwithstanding considerable obstacles, including police repression and electoral fraud. This success confirmed their position as an extremely wellorganised and deeply rooted political force. At the same time, it underscored the weaknesses of both the legal opposition and ruling party. The regime might well have wagered that a modest increase in the Muslim Brothers’ parliamentary representation could be used to stoke fears of an Islamist takeover and thereby serve as a reason to stall reform. If so, the strategy is at heavy risk of backfiring.


Piscatori James

Sixty-five years ago one of the greatest scholars of modern Islam asked the simple question, อิสลามที่ไหน"?", โลกอิสลามเป็นที่ไป? It was a time of intense turmoil in both the Western and Muslim worlds – the demise of imperialism and crystallisation of a new state system outside Europe; the creation and testing of the neo- Wilsonian world order in the League of Nations; the emergence of European Fascism. Sir Hamilton Gibb recognised that Muslim societies, ไม่สามารถหลีกเลี่ยงแนวโน้มของโลกอาทิ, were also faced with the equally inescapable penetration of nationalism, secularism, and Westernisation. While he prudently warned against making predictions – hazards for all of us interested in Middle Eastern and Islamic politics – he felt sure of two things:
(a) the Islamic world would move between the ideal of solidarity and the realities of division;
(B) the key to the future lay in leadership, หรือพูด authoritatively ที่สำหรับศาสนาอิสลาม.
Today Gibb’s prognostications may well have renewed relevance as we face a deepening crisis over Iraq, แฉสงครามขยายตัวและการโต้เถียงในความหวาดกลัว, and the continuing Palestinian problem. In this lecture I would like to look at the factors that may affect the course of Muslim politics in the present period and near-term future. Although the points I will raise are likely to have broader relevance, I will draw mainly on the case of the Arab world.
Assumptions about Political Islam There is no lack of predictions when it comes to a politicised Islam or Islamism. ‘Islamism’ is best understood as a sense that something has gone wrong with contemporary Muslim societies and that the solution must lie in a range of political action. มักจะใช้แทนกันได้กับ'การนับถือหลักเดิม', Islamism is better equated with ‘political Islam’. Several commentators have proclaimed its demise and the advent of the post-Islamist era. They argue that the repressive apparatus of the state has proven more durable than the Islamic opposition and that the ideological incoherence of the Islamists has made them unsuitable to modern political competition. The events of September 11th seemed to contradict this prediction, ยัง, ไม่หวั่นไหว, they have argued that such spectacular, virtually anarchic acts only prove the bankruptcy of Islamist ideas and suggest that the radicals have abandoned any real hope of seizing power.



ถ้าคนอ่านกดหรือฟังการแสดงความเห็นในกิจการระหว่างประเทศ, ได้มีการกล่าวมักจะ -- และโดยนัยได้มากขึ้น แต่มักจะไม่กล่าวว่า -- ว่าศาสนาอิสลามเข้ากันไม่ได้กับระบอบประชาธิปไตย. In the nineties, Samuel Huntington set off an intellectual firestorm when he published The Clash of Civilizations and the Remaking of World Order, in which he presents his forecasts for the world – writ large. In the political realm, he notes that while Turkey and Pakistan might have some small claim to “democratic legitimacy” all other “… Muslim countries were overwhelmingly non-democratic: monarchies, one-party systems, military regimes, personal dictatorships or some combination of these, usually resting on a limited family, clan, or tribal base”. The premise on which his argument is founded is that they are not only ‘not like us’, they are actually opposed to our essential democratic values. He believes, as do others, that while the idea of Western democratization is being resisted in other parts of the world, the confrontation is most notable in those regions where Islam is the dominant faith.
The argument has also been made from the other side as well. An Iranian religious scholar, reflecting on an early twentieth-century constitutional crisis in his country, declared that Islam and democracy are not compatible because people are not equal and a legislative body is unnecessary because of the inclusive nature of Islamic religious law. A similar position was taken more recently by Ali Belhadj, an Algerian high school teacher, preacher and (in this context) leader of the FIS, when he declared “democracy was not an Islamic concept”. Perhaps the most dramatic statement to this effect was that of Abu Musab al-Zarqawi, leader of the Sunni insurgents in Iraq who, when faced with the prospect of an election, denounced democracy as “an evil principle”.
But according to some Muslim scholars, democracy remains an important ideal in Islam, with the caveat that it is always subject to the religious law. The emphasis on the paramount place of the shari’a is an element of almost every Islamic comment on governance, moderate or extremist. Only if the ruler, who receives his authority from God, limits his actions to the “supervision of the administration of the shari’a” is he to be obeyed. If he does other than this, he is a non-believer and committed Muslims are to rebel against him. Herein lies the justification for much of the violence that has plagued the Muslim world in such struggles as that prevailing in Algeria during the 90s


Christine Mendoza

The last half-century in particular has seen the recurrent use of religious Islam as

คตินิยม, often referred to as political Islam or Islamism, in groups espousing the

establishment of an Islamic state. Attention was drawn to Afghanistan when it became

the rallying point for Islamists in the 1980s. อย่างไรก็ตาม, the earlier appearance of an

Islamist movement in Afghanistan in the 1960s and its subsequent development offer an

instructive, unique lesson in understanding Islam and Islamism in Afghan society.

This overview of the Islamist movement in Afghanistan is divided into three

parts: It begins by defining the differing manifestations of Islam in Afghanistan,

indicating how Islamism differs from or draws upon each manifestation in constructing

its own vision. Then, the broader context of Islamism elsewhere in the Muslim world is

discussed and analyzed. Although the theoretical basis for Islamism was constructed in

the 1960s by Abu ‘Ala Mawdudi in Pakistan and Sayyid Qutb in Egypt, this paper will

show that the Islamist movement in Afghanistan did not mirror those in either of these

countries. To this end, this paper reviews the thought of the above-mentioned

theoreticians of Islamism, and outlines historical and social conditions that colored the

implementation of their models in their respective countries. This leads back to a

discussion of the Afghan context, which makes up the final part of the paper. มันเป็น

necessary to review salient aspects of the traditional structure of Afghan society, และ

role Islam has historically played in Afghanistan to understand how the Islamist

experience was shaped and constrained by this structure, as well as how the Islamist

experience has altered it.
As Afghanistan is now faced with the monumental task of rebuilding a state and

legal system, Islamists are attempting to influence the reconstruction. This overview will

underscore for those observing and participating in this process the importance of

understanding the Afghan Islamist perspective, its historical underpinnings, and current


โลกาภิวัตน์ทางการเมืองและศาสนาอิสลาม: ฐานการจัดสวัสดิการสังคมของบุคคลที่ตุรกี

Gulalp Haldun

การเมืองศาสนาอิสลามได้รับการแสดงผลที่ทำเป็นในทศวรรษที่ผ่านมาเมื่อเร็ว ๆ นี้ในประเทศตุรกี. จำนวนมากของนักเรียนหญิงได้เริ่มแสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นของพวกเขาโดยการสวมใส่ผ้าโพกศีรษะอิสลามห้ามในวิทยาเขตของมหาวิทยาลัย, และทีวี Pro - Islamist มีอิทธิพล
มีช่องทาง proliferated. กระดาษนี้จะเน้นที่การจัดสวัสดิการที่ (สวัสดิการ) Party as the foremost institutional representative of political Islam in Turkey.
The Welfare Party’s brief tenure in power as the leading coalition partner from mid-1996 to mid-1997 was the culmination of a decade of steady growth that was aided by other Islamist organizations and institutions. องค์กรเหล่านี้และสถาบันการศึกษา
รวมหนังสือพิมพ์และสำนักพิมพ์ที่ดึงดูดนักเขียนมุสลิม, numerous Islamic foundations, สมาพันธ์แรงงาน Islamist ยูเนี่ยน, and an Islamist businessmen’s association. สถาบันเหล่านี้ทำงานควบคู่กับ, and in support of, สวัสดิการเป็นผู้นำไม่มีปัญหาทางการเมืองและตัวแทนของศาสนาอิสลามในตุรกี, even though they had their own particularistic goals and ideals, which often diverged from Welfare’s political projects. การมุ่งเน้นที่พรรคสวัสดิการ, จากนั้น, allows for an analysis of the wider social base upon which the Islamist political movement rose in Turkey. ตั้งแต่ ouster สวัสดิการจากไฟและการปิดท้ายของ, the Islamist movement has been in disarray. กระดาษนี้จะ, จึง, be confined to the Welfare Party period.
สวัสดิการของบรรพบุรุษ, พรรคความรอดแห่งชาติ, was active in the 1970s but was closed down by the military regime in 1980. สวัสดิการก่อตั้งขึ้นในปี 1983 and gained great popularity in the 1990s. เริ่มต้นด้วย 4.4 percent vote in the municipal elections of 1984, the Welfare Party steadily increased its showing and multiplied its vote nearly five times in twelve years. It alarmed Turkey’s secular establishment first in the municipal elections of 1994, ด้วย 19 percent of all votes nationwide and the mayor’s seats in both Istanbul and Ankara, จากนั้นในการเลือกตั้งทั่วไป 1995 when it won a plurality with 21.4 เปอร์เซ็นต์การโหวตแห่งชาติ. แต่กระนั้น, the Welfare Party was only briefly able to lead a coalition government in partnership with the right-wing True Path Party of Tansu C¸ iller.

ท้าทายเผด็จการ, ลัทธิล่าอาณานิคม, และการแตกแยก: อิสลามการเปลี่ยนแปลงการปฏิรูปการเมืองของ al - Afghani และ Rida

Ahmed Ali Salem


ไตรมาสของศตวรรษที่ยี่สิบ. โดยเฉพาะอย่างยิ่ง, จักรวรรดิออตโตของ
แต่, สำคัญยิ่งสำหรับนักวิชาการมุสลิม, มันได้หยุดที่จะตอบสนอง

ความต้องการขั้นพื้นฐานของบางตำแหน่งเป็นตำแหน่งพระเจ้ากาหลิบ, ศาลฎีกาและ
จึง, บางส่วนของอาณาจักรของนักวิชาการและปัญญาชนมุสลิมที่เรียกว่า
ดินแดนมุสลิม. การปฏิรูปที่พวกเขาไม่ได้ envisaged อิสลามเท่านั้น, แต่
ยัง Ottomanic - จากการอยู่ในกรอบของออตโตมัน.

reformers เหล่านี้ลดลงตามการรับรู้ของโลกมุสลิมโดยทั่วไป,

และของชาวเติร์กเอ็มไพร์โดยเฉพาะ, เป็นผลมาจากการเพิ่มขึ้น

ไม่นำพาต่อการใช้อา Shari` (กฎหมายอิสลาม). อย่างไรก็ตาม, ตั้งแต่

ปลายศตวรรษที่สิบแปด, จำนวนเพิ่มมากขึ้น reformers, ได้รับการสนับสนุนบางครั้ง

โดยสุลต่านชาวเติร์ก, เริ่มต้นขึ้นเพื่อเรียกร้องให้ปฏิรูปอาณาจักรตาม

สายยุโรปสมัยใหม่. อาณาจักรของความล้มเหลวที่จะปกป้องดินแดนและเพื่อเป็น


สำหรับ"ทันสมัย"การปฏิรูป, ซึ่งถึงจุดสูงสุดในการเคลื่อนไหว Tanzimat


reformers มุสลิมอื่น ๆ ที่เรียกว่าหลักสูตรกลาง. ในด้านหนึ่ง,


แหล่งที่มาของคำแนะนำ, โดยเฉพาะอย่างยิ่งคัมภีร์กุรอ่านและท่านศาสดามูฮัมหมัด

คำสอน (ซุนนาห์), และที่ ummah ของ (ชุมชนมุสลิมโลก)

ความสามัคคีเป็นหนึ่งในเสาหลักทางการเมืองของศาสนาอิสลาม. ในทางกลับกัน, พวกเขารู้

จำเป็นต้องฟื้นฟูอาณาจักรหรือแทนที่ด้วยทำงานได้มากกว่าหนึ่ง. จริง,

ความคิดสร้างสรรค์ของพวกเขาในรูปแบบในอนาคตรวม, แต่ไม่ได้ จำกัด อยู่ที่, the

ดังต่อไปนี้: แทนที่ตุรกีนำโดยชาวเติร์กเอ็มไพร์กับอาหรับที่นำโดย

ตำแหน่งพระเจ้ากาหลิบ, ตำแหน่งพระเจ้ากาหลิบมุสลิมอาคารรัฐบาลกลางหรือผู้สมรู้ร่วมคิด, การสร้าง

เครือจักรภพของประเทศมุสลิมหรือโอเรียนเต็ล, และการเสริมสร้างความสามัคคี


โครงสร้างถาวร. เหล่านี้และความคิดคล้ายกันได้ในภายหลังเรียกว่า

ลีกแบบมุสลิม, ซึ่งเป็นฉบับที่ร่มสำหรับข้อเสนอต่างๆ


สองสนับสนุนการปฏิรูปดังกล่าวเป็น Jamal al - Din al - Afghani และ

มูฮัมหมัด`Abduh, ทั้งของผู้ที่มีบทบาทสำคัญในการที่ทันสมัย

การปฏิรูปการเมืองอิสลาม movement.1 การตอบสนองต่อความท้าทายที่สอง

หันหน้าไปทางโลกมุสลิมในศตวรรษที่สิบเก้าปลาย -- อาณานิคมของยุโรป

และลดลงมุสลิม -- ได้สมดุล. เป้าหมายสูงสุดของพวกเขาไป

ฟื้น ummah โดยการสังเกตเปิดเผยอิสลามและได้รับประโยชน์

จากความสำเร็จของยุโรป. อย่างไรก็ตาม, พวกเขาไม่เห็นด้วยในลักษณะบางอย่าง

และวิธีการ, รวมทั้งเป้าหมายและกลยุทธ์ในทันที, ของการปฏิรูป.

ในขณะที่ Al - Afghani และต่อสู้ส่วนใหญ่ที่เรียกว่าการปฏิรูปการเมือง,

`Abduh, ครั้งหนึ่งในสาวกใกล้ชิดของเขา, พัฒนาความคิดของเขา, ซึ่ง


อียิปต์ที่จุดการให้ทิป ?

David B. Ottaway
ในต้นทศวรรษ 1980, I lived in Cairo as bureau chief of The Washington Post covering such historic events as the withdrawal of the last
Israeli forces from Egyptian territory occupied during the 1973 Arab-Israeli war and the assassination of President
Anwar Sadat โดย fanatics ศาสนาอิสลามในเดือนตุลาคม 1981.
ละครแห่งชาติหลัง, ซึ่งผมเห็นส่วนบุคคล, had proven to be a wrenching milestone. It forced Sadat’s successor, Hosni Mubarak, to turn inwards to deal with an Islamist challenge of unknown proportions and effectively ended Egypt’s leadership role in the Arab world.
Mubarak immediately showed himself to be a highly cautious, ผู้นำทึบ, maddeningly reactive rather than pro-active in dealing with the social and economic problems overwhelming his nation like its explosive population growth (1.2 ล้านบาทมากกว่าปีชาวอียิปต์) and economic decline.
In a four-part Washington Post series written as I was departing in early 1985, I noted the new Egyptian leader was still pretty much
ปริศนาทั้งหมดให้คนของเขาเอง, offering no vision and commanding what seemed a rudderless ship of state. เศรษฐกิจสังคมนิยม
inherited from the era of President Gamal Abdel Nasser (1952 ไปยัง 1970) กินอาหารได้. The country’s currency, ปอนด์, มีการดำเนินงาน
เมื่อแปดอัตราแลกเปลี่ยนที่แตกต่างกัน; its state-run factories were unproductive, uncompetitive and deep in debt; and the government was heading for bankruptcy partly because subsidies for food, electricity and gasoline were consuming one-third ($7 พันล้าน) ของงบประมาณ. Cairo had sunk into a hopeless morass of gridlocked traffic and teeming humanity—12 million people squeezed into a narrow band of land bordering the Nile River, most living cheek by jowl in ramshackle tenements in the city’s ever-expanding slums.


Lee Eisenhart Tess

ในฐานะที่เป็นอียิปต์เคลื่อนไหวฝ่ายค้านที่เก่าแก่ที่สุดและโดดเด่นที่สุด, the Society of

พี่น้องมุสลิม, อัลอิควานอัล Muslimeen, has long posed a challenge to successive secular
regimes by offering a comprehensive vision of an Islamic state and extensive social
welfare services. นับตั้งแต่ก่อตั้งใน 1928, the Brotherhood (Ikhwan) has thrived in a
parallel religious and social services sector, generally avoiding direct confrontation with
ruling regimes.1 More recently over the past two decades, อย่างไรก็ตาม, มีพี่น้อง
dabbled with partisanship in the formal political realm. This experiment culminated in
the election of the eighty-eight Brothers to the People’s Assembly in 2005—the largest
oppositional bloc in modern Egyptian history—and the subsequent arrests of nearly
1,000 Brothers.2 The electoral advance into mainstream politics provides ample fodder
for scholars to test theories and make predictions about the future of the Egyptian
ระบบการปกครอง: will it fall to the Islamist opposition or remain a beacon of secularism in the
Arab world?
This thesis shies away from making such broad speculations. แทน, it explores

the extent to which the Muslim Brotherhood has adapted as an organization in the past

คำพูดของดร,BADIE มูฮัมหมัด

Dr,Badie มูฮัมหมัด

In the name of Allah, the Most Merciful, the Most Compassionate Praise be to Allah and Blessing on His messenger, companions and followers
Dear Brothers and Sisters,
I greet you with the Islamic greeting; Peace be upon you and God’s mercy and blessings;
It is the will of Allah that I undertake this huge responsibility which Allah has chosen for me and a request from the MB Movement which I respond to with the support of Allah. With the support of my Muslim Brothers I look forward to achieving the great goals, we devoted ourselves to, solely for the sake of Allah.
Dear Brothers and Sisters,
At the outset of my speech I would like to address our teacher, older brother, and distinguished leader Mr. Mohamed Mahdy Akef, the seventh leader of the MB group a strong, dedicated and enthusiastic person who led the group’s journey amid storms and surpassed all its obstacles, thus providing this unique and outstanding model to all leaders and senior officials in the government, associations and other parties by fulfilling his promise and handing over the leadership after only one term, words are not enough to express our feelings to this great leader and guide and we can only sayMay Allah reward you all the best”.
We say to our beloved Muslim brothers who are spread around the globe, it is unfortunate for us to have this big event happening while you are not among us for reasons beyond our control, however we feel that your souls are with us sending honest and sincere smiles and vibes.
As for the beloved ones who are behind the bars of tyranny and oppression for no just reason other than reiterating Allah is our God, and for seeking the dignity, pride and development of their country, we sincerely applaud and salute them for their patience, steadfastness and sacrifices which we are sure will not be without gain. We pray that those tyrants and oppressors salvage their conscience and that we see you again in our midst supporting our cause, may Allah bless and protect you all.
Dear Brothers and Sisters,
As you are aware, the main goal of the Muslim Brotherhood Movement (MB) is comprehensive modification, which deals with all kinds of corruption through reform and change. “I only desire (your) betterment to the best of my power; and my success (in my task) can only come from Allah.” (Hud-88) and through cooperation with all powers of the nation and those with high spirits who are sincere to their religion and nation.
The MB believes that Allah has placed all the foundations necessary for the development and welfare of nations in the great Islam; จึง, Islam is their reference towards reform, which starts from the disciplining and training of the souls of individuals, followed by regulating families and societies by strengthening them, preceded by bringing justice to it and the continuous jihad to liberate the nation from any foreign dominance or intellectual, spiritual, cultural hegemony and economic, political or military colonialism, as well as leading the nation to development, prosperity and assuming its appropriate place in the world.



The First Islamic State
บนพื้นฐานของการนี้คุณงามความดีเพื่อสังคม Qur'anic รัฐอิสลามเกิดขึ้นครั้งแรก, having unshakeable faith in it, ใช้มันอย่างพิถีพิถัน, และการแพร่ระบาดของไวรัสทั่วโลก, เพื่อให้แรก Khilafah เคยพูด: ‘If I should lose a camel’s lead, ฉันจะพบมันอยู่ในคัมภีร์ของอัลลอ.'. He fought those who refused to pay zakah, regarding them as apostates because they had overthrown one of the pillars of this order, saying: ‘By Allah, if they refused me a lead which they would hand over to the Apostle of Allah (PBUH), I would fight them as soon as I have a sword in my hand!’ For unity, in all its meanings and manifestations, pervaded this new forthcoming nation.
Complete social unity arose from making the Qur’anic order and it’s language universal, while complete political unity was under the shadow of the Amir Al-Mumineen and beneath the standard of the Khilafah in the capital.
The fact that the Islamic ideology was one of decentralisation of the armed forces, the state treasuries, และ provincial governors proved to be no obstacle to this, since all acted according to a single creed and a unified and comprehensive control. The Qur’anic principles dispelled and laid to rest the superstitious idolatry prevalent in the Arabian Peninsula and Persia. They banished guileful Judaism and confined it to a narrow province, putting an end to its religious and political authority. They struggled with Christianity such that its influence was greatly diminished in the Asian and African continents, confined only to Europe under the guard of the Byzantine Empire in Constantinople. Thus the Islamic state became the centre of spiritual and political dominance within the two largest continents. This state persisted in its attacks against the third continent, assaulting Constantinople from the east and besieging it until the siege grew wearisome. Then it came at it from the west,
plunging into Spain, with its victorious soldiers reaching the heart of France and penetrating as far as northern and southern Italy. It established an imposing state in Western Europe, radiant with science and knowledge.
Afterwards, it ended the conquest of Constantinople itself and the confined Christianity within the restricted area of Central Europe. Islamic fleets ventured into the depths of the Mediterranean and Red seas, both became Islamic lakes. And so the armed forces of the Islamic state assumed supremacy of the seas both in the East and West, enjoying absolute mastery over land and sea. These Islamic nations had already combined and incorporated many things from other civilisations, but they triumphed through the strength of their faith and the solidness of their system over others. They Arabised them, or succeeded in doing so to a degree, and were able to sway them and convert them to the splendour, beauty and vitality of their language and religion. The Muslims were free to adopt anything beneficial from other civilisations, insofar as it did not have adverse effects on their social and political unity.


L สูงสุด. มวลรวมประชาชาติ

หนังสือเล่มนี้ได้รับหลายปีในการทำ, ในฐานะผู้เขียนอธิบายในบทนำของเขา, แต่เขาเขียนส่วนใหญ่ของข้อความที่เกิดขึ้นจริงในรอบปีของเขาเป็นนักวิจัยอาวุโสกับศูนย์การวิจัยเชิงกลยุทธ์ Intelligence. ผู้เขียนได้เป็นเวลาหลายปีคณบดีคณะศึกษา Intelligence ที่ร่วมทหาร Intelligence College. แม้ว่ามันอาจปรากฏว่าหนังสือจะได้รับที่เขียนโดยนักประวัติศาสตร์ที่ดีหรือผู้เชี่ยวชาญในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้, งานนี้สว่างโดยผู้เขียนกว่าสามทศวรรษในการให้บริการภายในประเทศ Intelligence Community. ความเชี่ยวชาญในระดับภูมิภาคของเขามักจะได้รับนำไปใช้กับการประเมินพิเศษสำหรับชุมชน. ด้วยความรู้ของศาสนาอิสลามที่เหนือชั้นของเพื่อนและความกระหายโดยไม่มีเงื่อนไขของเขาในการกำหนดเป้าหมายของศาสนานี้อาจเล่นในพื้นที่ห่างไกลจากจุดศูนย์กลางของความสนใจในปัจจุบันผู้กำหนดนโยบายส่วนใหญ่ของ, ผู้เขียนได้ทำส่วนใหญ่โอกาสที่จะคุ้นเคย Intelligence ชุมชนและผู้อ่านที่กว้างขึ้นด้วยความชื่นชมเชิงกลยุทธ์ของภูมิภาคในอาการปวดเกร็งของ reconciling กองกำลังทางโลกและทางศาสนา.
สิ่งพิมพ์นี้ได้รับการอนุมัติให้จำหน่ายไม่ จำกัด โดยสำนักงานการตรวจสอบการรักษาความปลอดภัย, กระทรวงกลาโหม.


S Azzam. Tamimi

ประชาธิปไตยมีหวั่นใจนักคิดทางการเมืองอาหรับตั้งแต่เช้ามืดของเรเนสซองอาหรับทันสมัยประมาณสองศตวรรษที่ผ่านมา. ตั้งแต่นั้นมา, the concept of democracy has changed and developed under the influence of a variety of social and political developments.The discussion of democracy in Arab Islamic literature can be traced back to Rifa’a Tahtawi, the father of Egyptian democracy according to Lewis Awad,[3] who shortly after his return to Cairo from Paris published his first book, Takhlis Al-Ibriz Ila Talkhis Bariz, ใน 1834. The book summarized his observations of the manners and customs of the modern French,[4] and praised the concept of democracy as he saw it in France and as he witnessed its defence and reassertion through the 1830 Revolution against King Charles X.[5] Tahtawi tried to show that the democratic concept he was explaining to his readers was compatible with the law of Islam. He compared political pluralism to forms of ideological and jurisprudential pluralism that existed in the Islamic experience:
Religious freedom is the freedom of belief, of opinion and of sect, provided it does not contradict the fundamentals of religion . . . The same would apply to the freedom of political practice and opinion by leading administrators, who endeavour to interpret and apply rules and provisions in accordance with the laws of their own countries. Kings and ministers are licensed in the realm of politics to pursue various routes that in the end serve one purpose: good administration and justice.[6] One important landmark in this regard was the contribution of Khairuddin At-Tunisi (1810- 99), leader of the 19th-century reform movement in Tunisia, who, ใน 1867, formulated a general plan for reform in a book entitled Aqwam Al-Masalik Fi Taqwim Al- Mamalik (The Straight Path to Reforming Governments). The main preoccupation of the book was in tackling the question of political reform in the Arab world. While appealing to politicians and scholars of his time to seek all possible means in order to improve the status of the
community and develop its civility, he warned the general Muslim public against shunning the experiences of other nations on the basis of the misconception that all the writings, inventions, experiences or attitudes of non-Muslims should be rejected or disregarded.
Khairuddin further called for an end to absolutist rule, which he blamed for the oppression of nations and the destruction of civilizations.

Hizbollah ของแถลงการณ์ทางการเมือง 2009

หลังสงครามโลกครั้งที่สอง, สหรัฐอเมริกากลายเป็นศูนย์กลางของโพลาไรซ์และมีอำนาจในโลก; เป็นโครงการดังกล่าวเป็นสักขีพยานในการพัฒนาอย่างมากในระดับของการปกครองและการปราบปรามที่เป็นประวัติการณ์ในประวัติศาสตร์, making use and taking advantage of the multifaceted achievements on the several levels of knowledge, culture, technology, economy as well as the military level- that are supported by an economic-political system that only views the world as markets that have to abide by the American view.
The most dangerous aspect in the western hegemony-the American one precisely- is that they consider themselves as owners of the world and therefore, this expandin strategy along with the economic-capitalist project has become awestern expanding strategythat turned to be an international scheme of limitless greed. Savage capitalism forces- embodied mainly in international monopoly networks o fcompanies that cross the nations and continents, networks of various international establishments especially the financial ones backed by superior military force have led to more contradictions and conflicts of which not less important are the conflicts of identities, cultures, civilizations, in addition to the conflicts of poverty and wealth. These savage capitalism forces have turned into mechanisms of sowing dissension and destroying identities as well as imposing the most dangerous type of cultural,
national, economic as well as social theft .