RSSУсе запісы ў "Руху Новай суфийских" Катэгорыя

ISLAM, DEMOCRACY & THE USA:

Cordoba Foundation

Абдула Faliq

Intro ,


In spite of it being both a perennial and a complex debate, Arches Quarterly reexamines from theological and practical grounds, the important debate about the relationship and compatibility between Islam and Democracy, as echoed in Barack Obama’s agenda of hope and change. Whilst many celebrate Obama’s ascendancy to the Oval Office as a national catharsis for the US, others remain less optimistic of a shift in ideology and approach in the international arena. While much of the tension and distrust between the Muslim world and the USA can be attributed to the approach of promoting democracy, typically favoring dictatorships and puppet regimes that pay lip-service to democratic values and human rights, the aftershock of 9/11 has truly cemented the misgivings further through America’s position on political Islam. It has created a wall of negativity as found by worldpublicopinion.org, according to which 67% of Egyptians believe that globally America is playing a “mainly negative” role.
America’s response has thus been apt. By electing Obama, many around the world are pinning their hopes for developing a less belligerent, but fairer foreign policy towards the Muslim world. Th e test for Obama, as we discuss, is how America and her allies promote democracy. Will it be facilitating or imposing?
Прычым, can it importantly be an honest broker in prolonged zones of confl icts? Enlisting the expertise and insight of prolifi
c scholars, academics, seasoned journalists and politicians, Arches Quarterly brings to light the relationship between Islam and Democracy and the role of America – as well as the changes brought about by Obama, in seeking the common ground. Anas Altikriti, the CEO of Th e Cordoba Foundation provides the opening gambit to this discussion, where he refl ects on the hopes and challenges that rests on Obama’s path. Following Altikriti, the former advisor to President Nixon, Dr Robert Crane off ers a thorough analysis of the Islamic principle of the right to freedom. Anwar Ibrahim, former Deputy Prime Minister of Malaysia, enriches the discussion with the practical realities of implementing democracy in Muslim dominant societies, а менавіта, in Indonesia and Malaysia.
We also have Dr Shireen Hunter, of Georgetown University, ЗША, who explores Muslim countries lagging in democratisation and modernisation. Th is is complemented by terrorism writer, Dr Nafeez Ahmed’s explanation of the crisis of post-modernity and the
demise of democracy. Dr Daud Abdullah (Director of Middle East Media Monitor), Alan Hart (former ITN and BBC Panorama correspondent; author of Zionism: Th e Real Enemy of the Jews) and Asem Sondos (Editor of Egypt’s Sawt Al Omma weekly) concentrate on Obama and his role vis-à-vis democracy-promotion in the Muslim world, as well as US relations with Israel and the Muslim Brotherhood.
Minister of Foreign Aff airs, Maldives, Ahmed Shaheed speculates on the future of Islam and Democracy; Cllr. Gerry Maclochlainn
a Sinn Féin member who endured four years in prison for Irish Republican activities and a campaigner for the Guildford 4 and Birmingham 6, refl ects on his recent trip to Gaza where he witnessed the impact of the brutality and injustice meted out against Palestinians; Dr Marie Breen-Smyth, Director of the Centre for the Study of Radicalisation and Contemporary Political Violence discusses the challenges of critically researching political terror; Dr Khalid al-Mubarak, writer and playwright, discusses prospects of peace in Darfur; and fi nally journalist and human rights activist Ashur Shamis looks critically at the democratisation and politicisation of Muslims today.
We hope all this makes for a comprehensive reading and a source for refl ection on issues that aff ect us all in a new dawn of hope.
Thank you

PRECISION IN THE GLOBAL WAR ON TERROR:

Sherifa Zuhur

Seven years after the September 11, 2001 (9/11) attacks, many experts believe al-Qa’ida has regained strength and that its copycats or affiliates are more lethal than before. The National Intelligence Estimate of 2007 asserted that al-Qa’ida is more dangerous now than before 9/11.1 Al-Qa’ida’s emulators continue to threaten Western, блізкаўсходні, and European nations, as in the plot foiled in September 2007 in Germany. Bruce Riedel states: Thanks largely to Washington’s eagerness to go into Iraq rather than hunting down al Qaeda’s leaders, the organization now has a solid base of operations in the badlands of Pakistan and an effective franchise in western Iraq. Its reach has spread throughout the Muslim world and in Europe . . . Osama bin Laden has mounted a successful propaganda campaign. . . . His ideas now attract more followers than ever.
It is true that various salafi-jihadist organizations are still emerging throughout the Islamic world. Why have heavily resourced responses to the Islamist terrorism that we are calling global jihad not proven extremely effective?
Moving to the tools of “soft power,” what about the efficacy of Western efforts to bolster Muslims in the Global War on Terror (квота)? Why has the United States won so few “hearts and minds” in the broader Islamic world? Why do American strategic messages on this issue play so badly in the region? Why, despite broad Muslim disapproval of extremism as shown in surveys and official utterances by key Muslim leaders, has support for bin Ladin actually increased in Jordan and in Pakistan?
This monograph will not revisit the origins of Islamist violence. It is instead concerned with a type of conceptual failure that wrongly constructs the GWOT and which discourages Muslims from supporting it. They are unable to identify with the proposed transformative countermeasures because they discern some of their core beliefs and institutions as targets in
this endeavor.
Several deeply problematic trends confound the American conceptualizations of the GWOT and the strategic messages crafted to fight that War. These evolve from (1) post-colonial political approaches to Muslims and Muslim majority nations that vary greatly and therefore produce conflicting and confusing impressions and effects; і (2) residual generalized ignorance of and prejudice toward Islam and subregional cultures. Add to this American anger, fear, and anxiety about the deadly events of 9/11, and certain elements that, despite the urgings of cooler heads, hold Muslims and their religion accountable for the misdeeds of their coreligionists, or who find it useful to do so for political reasons.

GLOBALIZATION AND POLITICAL ISLAM: THE SOCIAL BASES OF TURKEY’S WELFARE PARTY

Haldun Gulalp

Political Islam has gained heightened visibility in recent decades in Turkey. Large numbers of female students have begun to demonstrate their commitment by wearing the banned Islamic headdress on university campuses, and influential pro-Islamist TV
channels have proliferated. This paper focuses on the Welfare (Refah) Party as the foremost institutional representative of political Islam in Turkey.
The Welfare Party’s brief tenure in power as the leading coalition partner from mid-1996 to mid-1997 was the culmination of a decade of steady growth that was aided by other Islamist organizations and institutions. These organizations and institutions
included newspapers and publishing houses that attracted Islamist writers, numerous Islamic foundations, an Islamist labor-union confederation, and an Islamist businessmen’s association. These institutions worked in tandem with, and in support of, Welfare as the undisputed leader and representative of political Islam in Turkey, even though they had their own particularistic goals and ideals, which often diverged from Welfare’s political projects. Focusing on the Welfare Party, then, allows for an analysis of the wider social base upon which the Islamist political movement rose in Turkey. Since Welfare’s ouster from power and its eventual closure, the Islamist movement has been in disarray. This paper will, Таму, be confined to the Welfare Party period.
Welfare’s predecessor, the National Salvation Party, was active in the 1970s but was closed down by the military regime in 1980. Welfare was founded in 1983 and gained great popularity in the 1990s. Starting with a 4.4 percent vote in the municipal elections of 1984, the Welfare Party steadily increased its showing and multiplied its vote nearly five times in twelve years. It alarmed Turkey’s secular establishment first in the municipal elections of 1994, з 19 percent of all votes nationwide and the mayor’s seats in both Istanbul and Ankara, then in the general elections of 1995 when it won a plurality with 21.4 percent of the national vote. Тым не менш, the Welfare Party was only briefly able to lead a coalition government in partnership with the right-wing True Path Party of Tansu C¸ iller.

Дэмакратыя ў ісламскай палітычнай думкі

Аззам S. Тамими

Дэмакратыя паглынутая арабскія палітычныя мысляры яшчэ на світанку сучаснага арабскага адраджэння каля двух стагоддзяў таму. З таго часу, the concept of democracy has changed and developed under the influence of a variety of social and political developments.The discussion of democracy in Arab Islamic literature can be traced back to Rifa’a Tahtawi, the father of Egyptian democracy according to Lewis Awad,[3] who shortly after his return to Cairo from Paris published his first book, Takhlis Al-Ibriz Ila Talkhis Bariz, у 1834. The book summarized his observations of the manners and customs of the modern French,[4] and praised the concept of democracy as he saw it in France and as he witnessed its defence and reassertion through the 1830 Revolution against King Charles X.[5] Tahtawi tried to show that the democratic concept he was explaining to his readers was compatible with the law of Islam. He compared political pluralism to forms of ideological and jurisprudential pluralism that existed in the Islamic experience:
Religious freedom is the freedom of belief, of opinion and of sect, provided it does not contradict the fundamentals of religion . . . The same would apply to the freedom of political practice and opinion by leading administrators, who endeavour to interpret and apply rules and provisions in accordance with the laws of their own countries. Kings and ministers are licensed in the realm of politics to pursue various routes that in the end serve one purpose: good administration and justice.[6] One important landmark in this regard was the contribution of Khairuddin At-Tunisi (1810- 99), leader of the 19th-century reform movement in Tunisia, who, у 1867, formulated a general plan for reform in a book entitled Aqwam Al-Masalik Fi Taqwim Al- Mamalik (The Straight Path to Reforming Governments). The main preoccupation of the book was in tackling the question of political reform in the Arab world. While appealing to politicians and scholars of his time to seek all possible means in order to improve the status of the
community and develop its civility, he warned the general Muslim public against shunning the experiences of other nations on the basis of the misconception that all the writings, inventions, experiences or attitudes of non-Muslims should be rejected or disregarded.
Khairuddin further called for an end to absolutist rule, which he blamed for the oppression of nations and the destruction of civilizations.

Ісламская палітычная культура, дэмакратыя, і правы чалавека

Daniel E. цана

Сцвярджалася, што іслам спрыяе аўтарытарызму, супярэчыць

каштоўнасці заходніх грамадстваў, і істотна ўплывае на важныя палітычныя вынікі

у мусульманскіх народаў. Такім чынам, навукоўцы, каментатары, і ўрада

чыноўнікі часта ўказваюць на наступны "ісламскі фундаменталізм"

ідэалагічная пагроза ліберальным дэмакратыям. Гэта меркаванне, Аднак, заснавана ў першую чаргу

па аналізе тэкстаў, Ісламская палітычная тэорыя, і спецыяльныя даследаванні

асобных краін, якія не ўлічваюць іншыя фактары. Гэта маё сцвярджэнне

што тэксты і традыцыі ісламу, як у іншых рэлігій,

можа выкарыстоўвацца для падтрымкі розных палітычных сістэм і палітык. Краіна

канкрэтныя і апісальныя даследаванні не дапамагаюць нам знайсці заканамернасці, якія дапамогуць

мы тлумачым розныя ўзаемасувязі паміж ісламам і палітыкай ва ўсім свеце

краіны мусульманскага свету. такім чынам, новы падыход да вывучэння

патрабуецца сувязь паміж ісламам і палітыкай.
Прапаную, шляхам строгай ацэнкі адносін паміж ісламам,

дэмакратыя, і правы чалавека на міждзяржаўным узроўні, гэта занадта шмат

акцэнт робіцца на сіле ісламу як палітычнай сілы. Я першы

выкарыстоўваць параўнальныя тэматычныя даследаванні, якія сканцэнтраваны на фактарах, звязаных з узаемадзеяннем

паміж ісламскімі групоўкамі і рэжымамі, эканамічныя ўплывы, этнічныя расколы,

і развіццё грамадства, каб растлумачыць дысперсію ўплыву

Іслам у палітыцы васьмі дзяржаў.

Ісламская палітычная культура, дэмакратыя, і правы чалавека

Daniel E. цана

Сцвярджалася, што іслам спрыяе аўтарытарызму, супярэчыць

каштоўнасці заходніх грамадстваў, і істотна ўплывае на важныя палітычныя вынікі
у мусульманскіх народаў. Такім чынам, навукоўцы, каментатары, і ўрада
чыноўнікі часта ўказваюць на наступны "ісламскі фундаменталізм"
ідэалагічная пагроза ліберальным дэмакратыям. Гэта меркаванне, Аднак, заснавана ў першую чаргу
па аналізе тэкстаў, Ісламская палітычная тэорыя, і спецыяльныя даследаванні
асобных краін, якія не ўлічваюць іншыя фактары. Гэта маё сцвярджэнне
што тэксты і традыцыі ісламу, як у іншых рэлігій,
можа выкарыстоўвацца для падтрымкі розных палітычных сістэм і палітык. Краіна
канкрэтныя і апісальныя даследаванні не дапамагаюць нам знайсці заканамернасці, якія дапамогуць
мы тлумачым розныя ўзаемасувязі паміж ісламам і палітыкай ва ўсім свеце
краіны мусульманскага свету. такім чынам, новы падыход да вывучэння
патрабуецца сувязь паміж ісламам і палітыкай.
Прапаную, шляхам строгай ацэнкі адносін паміж ісламам,
дэмакратыя, і правы чалавека на міждзяржаўным узроўні, гэта занадта шмат
акцэнт робіцца на сіле ісламу як палітычнай сілы. Я першы
выкарыстоўваць параўнальныя тэматычныя даследаванні, якія сканцэнтраваны на фактарах, звязаных з узаемадзеяннем
паміж ісламскімі групоўкамі і рэжымамі, эканамічныя ўплывы, этнічныя расколы,

і развіццё грамадства, каб растлумачыць дысперсію ўплыву

Іслам у палітыцы васьмі дзяржаў.

ІСЛАМІСТСКІЯ РУХІ І ДЭМАКРАТЫЧНЫ ПРАЦЭС У АРАБСКІМ СВЕЦЕ: Вывучэнне шэрых зон

Натан Дж. карычневы, Амр Hamzawy,

Марына Ottaway

На працягу апошняга дзесяцігоддзя, Ісламісцкія рухі зарэкамендавалі сябе як асноўныя палітычныя гульцы на Блізкім Усходзе. Разам з урадамі, Ісламісцкія руху, умераны, а таксама радыкальны, вызначыць, як будзе развівацца палітыка рэгіёну ў агляднай будучыні. Яны прадэманстравалі здольнасць не толькі распрацоўваць паведамленні з шырока распаўсюджанай папулярнасцю, але і, і самае галоўнае, ствараць арганізацыі з сапраўднай сацыяльнай базай і распрацоўваць узгодненыя палітычныя стратэгіі. Іншыя партыі,
па вялікім рахунку, праваліліся па ўсіх рахунках.
Грамадскасць на Захадзе і, у прыватнасці, ЗША, усвядоміў важнасць ісламісцкіх рухаў толькі пасля драматычных падзей, такія як рэвалюцыя ў Іране і забойства прэзідэнта Анвара аль-Садата ў Егіпце. Увага была значна больш прыцягнутай пасля тэрактаў у верасні 11, 2001. У выніку, Ісламісцкія рухі шырока разглядаюцца як небяспечныя і варожыя. У той час як такая характарыстыка дакладная ў дачыненні да арганізацый, якія знаходзяцца ў радыкальным канцы ісламісцкага спектру, якія небяспечныя сваёй гатоўнасцю звяртацца да неразборлівага гвалту ў дасягненні сваіх мэтаў, гэта не дакладная характарыстыка многіх груп, якія адмовіліся ад гвалту альбо пазбягалі яго. Таму што тэрарыстычныя арганізацыі ствараюць неадкладную дапамогу
пагроза, Аднак, палітыкі ва ўсіх краінах звярнулі непрапарцыйную ўвагу на гвалтоўныя арганізацыі.
Гэта асноўныя ісламісцкія арганізацыі, не радыкальныя, што акажа найбольшы ўплыў на будучую палітычную эвалюцыю Блізкага Усходу. Грандыёзныя мэты радыкалаў - узнавіць халіфат, які аб'ядноўвае ўвесь арабскі свет, ці нават навязванне асобным арабскім краінам законаў і сацыяльных звычаяў, натхнёных фундаменталісцкай інтэрпрэтацыяй ісламу, проста занадта далёка ад сённяшняй рэальнасці, каб быць рэалізаваным. Гэта не азначае, што тэрарыстычныя групоўкі не небяспечныя - яны могуць прывесці да вялікай гібелі людзей нават у дасягненні немагчымых мэтаў, - але наўрад ці яны зменяць аблічча Блізкага Усходу. Агульныя ісламісцкія арганізацыі, як правіла, розныя пытанні. Яны ўжо моцна паўплывалі на сацыяльныя звычаі многіх краін, спыненне і зварот секулярысцкіх тэндэнцый і змяненне спосабу адзення і паводзін многіх арабаў. І іх непасрэдная палітычная мэта, стаць магутнай сілай, удзельнічаючы ў нармальнай палітыцы сваёй краіны, не з'яўляецца немагчымым. Гэта ўжо рэалізуецца ў такіх краінах, як Марока, Іарданія, і нават Егіпет, які па-ранейшаму забараняе ўсе палітычныя арганізацыі ісламістаў, але цяпер у парламенце восемдзесят восем братоў-мусульман. палітыка, не гвалт, гэта тое, што дае ўплыў асноўных ісламістаў.

ISLAMIST RADICALISATION

PREFACE
РЫЧАРД МАЛАДЫ
МІХАЙЛ ЭМЕРСАН

Issues relating to political Islam continue to present challenges to European foreign policies in the Middle East and North Africa (MENA). As EU policy has sought to come to terms with such challenges during the last decade or so political Islam itself has evolved. Experts point to the growing complexity and variety of trends within political Islam. Some Islamist organisations have strengthened their commitment to democratic norms and engaged fully in peaceable, mainstream national politics. Others remain wedded to violent means. And still others have drifted towards a more quietist form of Islam, disengaged from political activity. Political Islam in the MENA region presents no uniform trend to European policymakers. Analytical debate has grown around the concept of ‘radicalisation’. This in turn has spawned research on the factors driving ‘de-radicalisation’, and conversely, ‘re-radicalisation’. Much of the complexity derives from the widely held view that all three of these phenomena are occurring at the same time. Even the terms themselves are contested. It has often been pointed out that the moderate–radical dichotomy fails fully to capture the nuances of trends within political Islam. Some analysts also complain that talk of ‘radicalism’ is ideologically loaded. At the level of terminology, we understand radicalisation to be associated with extremism, but views differ over the centrality of its religious–fundamentalist versus political content, and over whether the willingness to resort to violence is implied or not.

Such differences are reflected in the views held by the Islamists themselves, as well as in the perceptions of outsiders.

ISLAM, ISLAMISTS, AND THE ELECTORAL PRINCIPLE I N THE MIDDLE EAST

Джэймс Piscatori

For an idea whose time has supposedly come, ÒdemocracyÓ masks an astonishing

number of unanswered questions and, in the Muslim world, has generated

a remarkable amount of heat. Is it a culturally specific term, reflecting Western

European experiences over several centuries? Do non-Western societies possess

their own standards of participation and accountabilityÑand indeed their own

rhythms of developmentÑwhich command attention, if not respect? Does Islam,

with its emphasis on scriptural authority and the centrality of sacred law, allow

for flexible politics and participatory government?

The answers to these questions form part of a narrative and counter-narrative

that themselves are an integral part of a contested discourse. The larger story

concerns whether or not ÒIslamÓ constitutes a threat to the West, and the supplementary

story involves IslamÕs compatibility with democracy. The intellectual

baggage, to change the metaphor, is scarcely neutral. The discussion itself has

become acutely politicised, caught in the related controversies over Orientalism,

the exceptionalism of the Middle East in particular and the Muslim world in general,

and the modernism of religious ÒfundamentalistÓ movements.

Для таго, каб быць мусульманінам

Фатх Yakan

All praises to Allah, and blessings and peace to His Messenger.This book is divided into two parts. The first part focuses on the characteristics that every single Muslim should portray in order to fulfill the conditions of being a Muslim in both belief and practice. Many people are Muslim by identity,because they were ”born Muslim” from Muslim parents. Theymay not know what Islam really means or its requirements, an dso may lead a very secular life. The purpose of this first partis to explain the responsibility of every Muslim to become aknowledgeable and true believer in Islam.The second part of this book discusses the responsibility to become an activist for Islam and participate in the Islamic Movement. It explains the nature of this movement and its goals, philosophy, strategy, and tactics, as well as the desirable characteristics of it members.The failure of various movements in the Islamic world, and especially in the Arab countries, result from a spiritual emptiness in these movements as well as in society generally. In sucha situation the principles and institutions of Islam are forgotten.The westernized leaders and movements collapse when they encounter serious challenges. These leaders and movements and the systems of government and economics they try to imposehave fallen because they lacked a solid base. They fell becausethey were artificial constructs copied from alien cultures anddid not represent the Muslim community. Therefore they wererejected by it. This situation is comparable to a kidney transplantin a human body. Although the body is able to tolerate it painfully for a short period of time, eventually the kidney willbe rejected and die.When the sickness of the Muslim Ummah became acute few Muslims thought of building a new society on Islamic principles.Instead many tried to import man made systems and principles, which looked good but really were grossly defectiveand so could be easily toppled and crushed.

the 500 most influential muslims

Джон Эспазіта

Ібрагім Калін

The publication you have in your hands is the first of what we hope will be anannual series that provides a window into the movers and shakers of the Muslimworld. We have strived to highlight people who are influential as Muslims, thatis, people whose influence is derived from their practice of Islam or from the factthat they are Muslim. We think that this gives valuable insight into the differentways that Muslims impact the world, and also shows the diversity of how peopleare living as Muslims today.Influence is a tricky concept. Its meaning derives from the Latin word influensmeaning to flow-in, pointing to an old astrological idea that unseen forces (like themoon) affect humanity. The figures on this list have the ability to affect humanitytoo. In a variety of different ways each person on this list has influence over thelives of a large number of people on the earth. The 50 most influential figuresare profiled. Their influence comes from a variety of sources; however they areunified by the fact that they each affect huge swathes of humanity.We have then broken up the 500 leaders into 15 categories—Scholarly, Political,Administrative, Lineage, Preachers, жанчыны, Youth, Philanthropy, Development,Science and Technology, Arts and Culture, сродкі масавай інфармацыі, Radicals, International IslamicNetworks, and Issues of the Day—to help you understand the different kinds ofways Islam and Muslims impact the world today.Two composite lists show how influence works in different ways: InternationalIslamic Networks shows people who are at the head of important transnationalnetworks of Muslims, and Issues of the Day highlights individuals whoseimportance is due to current issues affecting humanity.

Акрамя постісламізму

Ихсан Йылмаз


З ростам міжнароднай вядомасці Турцыі і яе паспяховага і паважанага на міжнародным узроўні ўрада Партыі АК, увага акадэмікаў была сканцэнтравана на вопыце турэцкага ісламізму. Турцыя ўжо разглядалася як амаль унікальны выпадак у адносінах да ісламска-дзяржаўна-секулярыстычнай дэмакратыі, але нядаўняя трансфармацыя турэцкага ісламізму ў спалучэнні з глабальнай калатнечаю ў свеце пасля 11 верасня зрабіла турэцкую справу значна важнейшай. "нядаўнія пераўтварэнні, якія прывялі да іх уздыму да ўлады, былі апладзіраваны ў краіне і за мяжой, даследаванняў, якія аналізуюць іх трансфармацыю з улікам унікальнага вопыту турэцкага ісламізму, пачынаючы з 18-га, адносна вельмі мала & 19Асманская секулярызацыя стагоддзяў, Маладыя асманы 1860-х гадоў і асманская канстытуцыяналізм і дэмакратыя. Прычым, некаторыя дынамікі, якія паўплывалі на змены ў ісламскіх нарматыўных рамках турэцкіх ісламістаў, не былі падрабязна прааналізаваны. Такім чынам, гэта даследаванне імкнецца прааналізаваць асноўныя фактары нядаўна ўзніклай талерантнай нарматыўнай базы лідэраў партыі АК, якія раней былі ісламістамі. Паказаўшы, што ёсць важкія гістарычныя прычыны, якія вынікаюць з асманскага досведу секулярызму і дэмакратыі, і паспрачаўшыся на аснове кароткага тэарэтычнага абмеркавання мноства ісламізма, ён сцвярджае, што турэцкі ісламізм заўсёды адрозніваўся ад іншага досведу ісламізму. Таму, у гэтым даследаванні, праводзіцца падрабязная ацэнка турэцкага ісламісцкага досведу, пачынаючы з маладых асманаў. Тады, гэты артыкул спрабуе паказаць, што фізічнае і дыскурсіўнае ўзаемадзеянне ісламскіх груп стала важным фактарам пераўтварэння турэцкага ісламізму. Асноўная перадумова гэтага артыкула заключаецца ў тым, што рух Гюлена быў найбольш уплывовым фактарам, які дапамог лідэрам партыі АК распрацаваць больш талерантную нарматыўную базу і ў рэшце рэшт адмовіцца ад свайго ісламізму. Вядома, складана ўсталяваць выпадковыя сувязі паміж двума сацыяльнымі з'явамі, але можна падкрэсліць карэляцыю. Паколькі асноўная гіпотэза заключаецца ў тым, што рух Гюлена быў найбольш уплывовым фактарам нарматыўнай трансфармацыі ментальных рам былых ісламістаў і іх рэлігійна-палітычнага светапогляду, гэты артыкул забяспечвае параўнальны аналіз дыскурсу паміж ідэямі Фетхулаха Гюлена і ісламістаў па некалькіх пытаннях, якія былі актуальныя як для ісламізму, так і для новага постісламізму.. Каб вызначыць гэтыя адпаведныя праблемы (секулярызм, плюралізм,дэмакратыя, вяршэнства закона, нацыяналізм, дзяржавы, ісламізм, рэлігійнасць, другі, межы і дыялог),артыкул дае кароткае тэарэтычнае абмеркаванне ісламізму і постісламізму, якое таксама дапаможа чытачу зразумець асноўныя адрозненні паміж ісламізмам і думкай Гюлена.

ISLAMIC MODERNITIES: FETHULLAH GULEN and CONTEMPORARY ISLAM

Фергюсон Caki

The Nurju movement1, being the oldest moderate Islamist movement which is probably peculiar to Modern Turkey, was broken into several groups since Said Nursi, the founder of the movement, passed away in 1960. At the present time, there are more than ten nurcu groups with different agendas and strategies. Despite all their differences, today the Nurju groups seem to acknowledge each other’s identity and try to keep a certain level of solidarity. Theplace of the Fethullah Gulen group within the Nurju movement, Аднак, seems to be a bit shaky.Fethullah Gulen (b.1938) split himself, at least in appearance, from the overall Nurju movement in 1972 and succeeded in establishing his own group with a strong organizational structure in the 1980’s and the 90’s. Due to the development of its broad school network both in Turkey and abroad2, his group attracted attention. Those schools fascinated not only Islamist businessmen and middle classes but also a large number of secularist intellectuals and politicians. Although it originally emerged out of the overall Nurju movement, some believe that the number of the followers of the Fethullah Gulen group is much larger than that of the total of the rest of the nurju groups. Усё ж, there seems to be enough reason to think that there was a price to pay for this success: alienation from other Islamist groups as well as from the overall Nurju movement of which the Fethullah Gulen group3 itself is supposed to be a part.