RSSTë gjitha Hyrje në "Maroken islamistët" Kategori

Partitë e opozitës islamiste dhe e mundshme për angazhimin e BE-

Toby Archer

Heidi Huuhtanen

Në dritën e rritjes së rëndësisë së lëvizjeve islamiste në botën myslimane dhe

mënyra se radikalizmi ka ndikuar ngjarjet globale që nga ana e shekullit, ajo

është e rëndësishme që BE të vlerësojë politikat e saj ndaj aktorëve në atë që mund të jetë i lirshëm

quajtur 'botën islame'. Kjo është veçanërisht e rëndësishme për të pyetur nëse dhe si të angazhohen

me grupe të ndryshme islamiste.

Kjo mbetet e diskutueshme edhe brenda BE-së. Disa mendojnë se vlerat islame që

shtrihen prapa partitë islamike janë thjesht të papajtueshme me idealet perëndimore të demokracisë dhe

të drejtat e njeriut, ndërsa të tjerët shohin angazhimin si një domosdoshmëri reale për shkak të rritje

Rëndësia e brendshme e partive islamike dhe përfshirja e tyre në rritje në ndërkombëtare

punë. Një perspektivë tjetër është se demokratizimi në botën muslimane do të rritet

sigurisë evropiane. Vlefshmëria e këtyre dhe argumente të tjera mbi nëse dhe si

BE-ja duhet të angazhohen mund të testohen vetëm duke studiuar lëvizjet e ndryshme islamike dhe

rrethanat e tyre politike, vendi nga vendi.

Demokratizimi është një temë qendrore e veprimeve të përbashkëta të politikës së jashtme të BE-së, siç përcaktohet

në nenin 11 të Traktatit për Bashkimin Europian. Shumica e shteteve të konsiderohen në këtë

Raporti nuk janë demokratike, ose jo plotësisht demokratike. Në shumicën e këtyre vendeve, islamike

partitë dhe lëvizjet përbëjnë një opozitë të rëndësishëm në regjimeve mbizotëruese, dhe

në disa ata formojnë madh bllokun opozitar. demokracitë europiane kanë pasur kohë për të

merren me regjimet qeverisëse që janë autoritare, por është një fenomen i ri për shtyp

për reforma demokratike në shtetet ku përfituesit më të mundshme mund të ketë, nga

Pika e parë e BE-së, qasje të ndryshme dhe nganjëherë problematike për të demokracisë dhe e saj

vlerat e lidhura, të tilla si minoritet dhe të drejtat e grave dhe të sundimit të ligjit. Këto akuza janë

shpesh hedhur kundër lëvizjeve islamiste, kështu që është e rëndësishme për hartuesit e politikave evropiane në

kanë një pamje të saktë të politikave dhe filozofitë e partnerëve të mundshëm.

Eksperienca nga vende të ndryshme ka tendencë për të sugjeruar se më shumë liri islamike

Partitë janë të lejuara, më të moderuar se ata janë në veprimet dhe idetë e tyre. Ne shume

Rastet partitë islamike dhe grupet kanë zhvendosur kohë që larg qëllimin e tyre origjinale

e krijimit të një shteti islamik i qeverisur nga ligji islamik, dhe kanë ardhur për të pranuar themelore

parimet demokratike të konkurrencës zgjedhore për pushtet, ekzistenca e politike të tjera

konkurrentët, dhe pluralizmi politik.

STRATEGJITË PËR Angazhimi ISLAMI POLITIK

SHADI HAMID

Amanda KADLEC

Political Islam is the single most active political force in the Middle East today. Its future is intimately tied to that of the region. If the United States and the European Union are committed to supporting political reform in the region, they will need to devise concrete, coherent strategies for engaging Islamist groups. Akoma, the U.S. has generally been unwilling to open a dialogue with these movements. Në mënyrë të ngjashme, EU engagement with Islamists has been the exception, not the rule. Where low-level contacts exist, they mainly serve information-gathering purposes, not strategic objectives. The U.S. and EU have a number of programs that address economic and political development in the region – among them the Middle East Partnership Initiative (MEPI), the Millennium Challenge Corporation (MCC), the Union for the Mediterranean, and the European Neighborhood Policy (PPE) – yet they have little to say about how the challenge of Islamist political opposition fits within broader regional objectives. SHBA. and EU democracy assistance and programming are directed almost entirely to either authoritarian governments themselves or secular civil society groups with minimal support in their own societies.
The time is ripe for a reassessment of current policies. Since the terrorist attacks of September 11, 2001, supporting Middle East democracy has assumed a greater importance for Western policymakers, who see a link between lack of democracy and political violence. Greater attention has been devoted to understanding the variations within political Islam. The new American administration is more open to broadening communication with the Muslim world. Ndërkohë, the vast majority of mainstream Islamist organizations – including the Muslim Brotherhood in Egypt, Fronti i Veprimit Islamik i Jordanisë (IAF), Morocco’s Justice and Development Party (PJD), the Islamic Constitutional Movement of Kuwait, and the Yemeni Islah Party – have increasingly made support for political reform and democracy a central component in their political platforms. Veç, many have signaled strong interest in opening dialogue with U.S. and EU governments.
The future of relations between Western nations and the Middle East may be largely determined by the degree to which the former engage nonviolent Islamist parties in a broad dialogue about shared interests and objectives. There has been a recent proliferation of studies on engagement with Islamists, but few clearly address what it might entail in practice. As Zoé Nautré, visiting fellow at the German Council on Foreign Relations, puts it, “the EU is thinking about engagement but doesn’t really know how.”1 In the hope of clarifying the discussion, we distinguish between three levels of “engagement,” each with varying means and ends: low-level contacts, strategic dialogue, and partnership.

LËVIZJET islamike dhe procesit demokratik në botën arabe: Eksplorimi i Zonat Gray

Nathan J. I nxirë nga dielli, Amr Hamzawy,

Marina Ottaway

During the last decade, Islamist movements have established themselves as major political players in the Middle East. Together with the governments, lëvizjet islamike, moderate as well as radical, will determine how the politics of the region unfold in the foreseeable future. Th ey have shown the ability not only to craft messages with widespread popular appeal but also, and most importantly, to create organizations with genuine social bases and develop coherent political strategies. Other parties,
by and large, have failed on all accounts.
Th e public in the West and, in particular, Shtetet e Bashkuara, has only become aware of the importance of Islamist movements after dramatic events, such as the revolution in Iran and the assassination of President Anwar al-Sadat in Egypt. Attention has been far more sustained since the terrorist attacks of September 11, 2001. As a result, Islamist movements are widely regarded as dangerous and hostile. While such a characterization is accurate regarding organizations at the radical end of the Islamist spectrum, which are dangerous because of their willingness to resort to indiscriminate violence in pursuing their goals, it is not an accurate characterization of the many groups that have renounced or avoided violence. Because terrorist organizations pose an immediate
threat, megjithatë, policy makers in all countries have paid disproportionate attention to the violent organizations.
It is the mainstream Islamist organizations, not the radical ones, that will have the greatest impact on the future political evolution of the Middle East. Th e radicals’ grandiose goals of re-establishing a caliphate uniting the entire Arab world, or even of imposing on individual Arab countries laws and social customs inspired by a fundamentalist interpretation of Islam are simply too far removed from today’s reality to be realized. Th is does not mean that terrorist groups are not dangerous—they could cause great loss of life even in the pursuit of impossible goals—but that they are unlikely to change the face of the Middle East. Mainstream Islamist organizations are generally a diff erent matter. Th ey already have had a powerful impact on social customs in many countries, halting and reversing secularist trends and changing the way many Arabs dress and behave. And their immediate political goal, to become a powerful force by participating in the normal politics of their country, is not an impossible one. It is already being realized in countries such as Morocco, Jordan, and even Egypt, which still bans all Islamist political organizations but now has eighty-eight Muslim Brothers in the Parliament. Politikë, not violence, is what gives mainstream Islamists their infl uence.

ISLAMIST RADICALISATION

PREFACE
RICHARD YOUNGS
MICHAEL EMERSON

Issues relating to political Islam continue to present challenges to European foreign policies in the Middle East and North Africa (MENA). As EU policy has sought to come to terms with such challenges during the last decade or so political Islam itself has evolved. Experts point to the growing complexity and variety of trends within political Islam. Some Islamist organisations have strengthened their commitment to democratic norms and engaged fully in peaceable, mainstream national politics. Others remain wedded to violent means. And still others have drifted towards a more quietist form of Islam, disengaged from political activity. Political Islam in the MENA region presents no uniform trend to European policymakers. Analytical debate has grown around the concept of ‘radicalisation’. This in turn has spawned research on the factors driving ‘de-radicalisation’, and conversely, ‘re-radicalisation’. Much of the complexity derives from the widely held view that all three of these phenomena are occurring at the same time. Even the terms themselves are contested. It has often been pointed out that the moderate–radical dichotomy fails fully to capture the nuances of trends within political Islam. Some analysts also complain that talk of ‘radicalism’ is ideologically loaded. At the level of terminology, we understand radicalisation to be associated with extremism, but views differ over the centrality of its religious–fundamentalist versus political content, and over whether the willingness to resort to violence is implied or not.

Such differences are reflected in the views held by the Islamists themselves, as well as in the perceptions of outsiders.

Islami politik dhe politika e jashtme evropiane

POLITICAL ISLAM AND THE EUROPEAN NEIGHBOURHOOD POLICY

MICHAEL EMERSON

RICHARD YOUNGS

që nga 2001 and the international events that ensued the nature of the relationship between the West and political Islam has become a definingissue for foreign policy. In recent years a considerable amount of research and analysis has been undertaken on the issue of political Islam. This has helped to correct some of the simplistic and alarmist assumptions previously held in the West about the nature of Islamist values and intentions. Parallel to this, Bashkimi Evropian (EU) has developed a number of policy initiatives primarily the European Neighbourhood Policy(PPE) that in principle commit to dialogue and deeper engagement all(non-violent) political actors and civil society organisations within Arab countries. Yet many analysts and policy-makers now complain of a certain a trophy in both conceptual debate and policy development. It has been established that political Islam is a changing landscape, deeply affected bya range of circumstances, but debate often seems to have stuck on the simplistic question of ‘are Islamists democratic?’ Many independent analysts have nevertheless advocated engagement with Islamists, but theactual rapprochement between Western governments and Islamist organisations remains limited .

why are there no arab democracies ?

Larry Diamond

During democratization’s “third wave,” democracy ceased being a mostly Western phenomenon and “went global.” When the third wave began in 1974, the world had only about 40 democracies, and only a few of them lay outside the West. By the time the Journal of Democracy began publishing in 1990, there were 76 electoral democracies (accounting for slightly less than half the world’s independent states). Nga 1995, that number had shot up to 117—three in every five states. By then, a critical mass of democracies existed in every major world region save one—the Middle East.1 Moreover, every one of the world’s major cultural realms had become host to a significant democratic presence, albeit again with a single exception—the Arab world.2 Fifteen years later, this exception still stands.
The continuing absence of even a single democratic regime in the Arab world is a striking anomaly—the principal exception to the globalization of democracy. Why is there no Arab democracy? Me të vërtetë, why is it the case that among the sixteen independent Arab states of the Middle East and coastal North Africa, Lebanon is the only one to have ever been a democracy?
The most common assumption about the Arab democracy deficit is that it must have something to do with religion or culture. Pas te gjithave, the one thing that all Arab countries share is that they are Arab.

Success of Turkey’s AK Party must not dilute worries over Arab Islamists

Mona Eltahawy

It has been unsurprising that since Abdullah Gul became president of Turkey on 27 August that much misguided analyses has been wasted on howIslamistscan pass the democracy test. His victory was bound to be described as the “islamike” routing of Turkish politics. And Arab Islamistsin the form of the Muslim Brotherhood, their supporters and defenderswere always going to point to Turkey and tell us that we’ve been wrong all along to worry about the Arab Islamistalleged flirtation with democracy. “It worked in Turkey, it can work in the Arab world,” they would try to assure us.Wrong. Wrong. And wrong.Firstly, Gul is not an Islamist. His wife’s headscarf might be the red cloth to the bull of the secular nationalists in Turkey, but neither Gul nor the AK Party which swept parliamentary elections in Turkey in June, can be called Islamists. Në të vërtetë, so little does the AK Party share with the Muslim Brotherhoodaside from the common faith of its membersthat it’s absurd to use its success in Turkish politics as a reason to reduce fears over the Mus-lim Brotherhood’s role in Arab politics.The three litmus tests of Islamism will prove my point: women and sex, the “Perëndimi”, and Israel.As a secular Muslim who has vowed never to live in Egypt should Islamists ever take power, I never take lightly any attempt to blend religion with politics. So it has been with a more than skeptical eye that I’ve followed Turkish politics over the past few years.

Angazhimi islamistët dhe Promovimi i Demokracisë

Mona Yacoubian

ndryshim gjykuar demokratike të jetë një antidot afat-gjatë për ekstremizmin islamik, administrata e Bushit i shoqëruar ndërhyrje e saj ushtarake në Afganistan dhe Irak me intensifikimin e përpjekjeve për të promovuar demokracinë në botën arabe, duke theksuar nevojën për zgjedhje të lira dhe të ndershme. Deri më sot, zgjedhjet parlamentare e hapjes të ndryshme kanë ndodhur në rajon, nga Maroku në Kuvajt. Zgjedhjet çuar në një valë për fitoret islamike, quajtur nga shumë si një cunami "islamike." sukseset 1The islamikë 'rrjedhin nga efektiviteti i tyre si mjete për opozitën popullore. Ndërsa liberale, Partitë e opozitës sekulare të mbetet e shkëputur kryesisht nga më të madhe të popullsisë, Islamistët kanë zhvilluar të madhe dhe të mobilizuar lehtë bazë rrjete me organizatat bamirëse dhe xhamive. Udhëheqja është shpesh më i ri dhe më dinamik, me lidhje të forta me komunitetin, dhe organizatat e partisë buzë me energji dhe ide të, tërheqjen e ata që janë duke kërkuar ndryshojë.Ligji SHBA. Qeveria i ka angazhuar në heshtje një numër të partive të moderuara dhe ligjore islamike në rajon për disa vjet, ndonjëherë nëpërmjet veprimtarisë normale diplomatike, ndonjëherë nëpërmjet granteve të financuara nga qeveria në SHBA. organizatat. Ky Raport Special shqyrton angazhimin e SHBA-financuara me ligjore, Partitë padhunshëm islamike përmes Institutit Nacional Demokratik (NDI) dhe Instituti Ndërkombëtar Republikan (IRI), të cilat kanë përvojë më të madhe të angazhohen me islamikë në rajon, dhe përqëndrohet në Marok, Jordan, dhe Jemen, për shkak të hapjes të afërm të tyre politike dhe forca dhe dridhje të Strategjisë islamike e tyre politike opposition.Successful. Një strategji e suksesshme islamike angazhimin e të dy fuqizon individët dhe forcon institucionet të japë transparencë më të madhe, përgjegjësi më, dhe zhvendosjet drejt moderim. Trajnim dhe fuqizimin e individëve kultivon moderuarit brenda partive dhe rrit sofistikimit të tyre politike dhe ndikimin e. Ndërkohë, si regjimet në botën arabe të rezistojë apo manipuluar reformat politike, forcimin e infrastrukturës së demokracisë është aq e rëndësishme sa individë mbështetëse. procedurat e Pavarur zgjedhore dhe monitorimit të ndihmojë për krijimin e zgjedhjeve të lira dhe të ndershme. ndërtimin Institucioni siguron kontrollet e duhura në pushtetin ekzekutiv dhe një drejtim të fortë të ligjit. Forcimi i parlamenteve është veçanërisht e rëndësishme, si islamikë të marrin pjesë kryesisht në legislatures.In vlerësimin se palët kanë moderuara islamike në përgjigje të SHBA. angazhim, është e vështirë në mos e pamundur të përcaktoj sasinë ose masë ndërrime që mund vetë të jetë relativ dhe subjektiv. Direkt lidh moderimit më të madhe për SHBA të veçanta. aktivitetet e angazhimit është gjithashtu mjaft problematik. Në të mirë, ky angazhim duhet të konsiderohet një faktor kontribues. Megjithatë, rezultatet paraprake në Maroko, Jordan, dhe Jemen janë premtuese sa që angazhimi i vazhduar me islamistët e moderuar duhet të inkurajohen, pse me theks më të madh në ndërtimin e institucioneve dhe një sy në kuadrin e gjerë të betejës ideologjike në botën muslimane në mes ekstremizmit dhe moderim.

ISLAM POLITIK dhe Perëndimit

JOHN L.ESPOSITO


At the dawn of the 21st centurypolitical Islam, ormore commonly Islamicfundamentalism, remainsa major presence in governments andoppositional politics from North Africato Southeast Asia. New Islamic republicshave emerged in Afghanistan,Iran, and Sudan. Islamists have beenelected to parliaments, served in cabinets,and been presidents, prime ministers,and deputy prime ministers innations as diverse as Algeria, Egjipt, Indonezi,Jordan, Kuwait, Liban,Malajzi, Pakistan, dhe Jemen. At thesame time opposition movements andradical extremist groups have sought todestabilize regimes in Muslim countriesand the West. Americans have witnessedattacks on their embassies fromKenya to Pakistan. Terrorism abroadhas been accompanied by strikes ondomestic targets such as the WorldTrade Center in New York. In recentyears, Saudi millionaire Osama binLaden has become emblematic of effortsto spread international violence

Ndërtimi i mureve nuk ura

Alex Glennie

Since the terror attacks of 11 Shtator 2001 there has been an explosion of interest inpolitical Islamism in the Middle East and North Africa (MENA) region. Until fairly recently,analysts have understandably focused on those actors that operate at the violent end of theIslamist spectrum, including Al-Qaeda, the Taliban, some of the sectarian parties in Iraq andpolitical groups with armed wings like Hamas in the Occupied Palestinian Territories (OPT)and Hezbollah in Lebanon.However, this has obscured the fact that across the MENA region contemporary politics arebeing driven and shaped by a much more diverse collection of ‘mainstream’ Islamistmovements. We define these asgroups that engage or seek to engage in the legal political processes oftheir countries and that have publicly eschewed the use of violence tohelp realise their objectives at the national level, even where they arediscriminated against or repressed.This definition would encompass groups like the Muslim Brotherhood in Egypt, the Party ofJustice and Development (PJD) in Morocco and the Islamic Action Front (IAF) in Jordan.These non-violent Islamist movements or parties often represent the best organised andmost popular element of the opposition to the existing regimes in each country, and as suchthere has been increasing interest on the part of western policymakers in the role that theymight play in democracy promotion in the region. Yet discussions on this issue appear tohave stalled on the question of whether it would be appropriate to engage with these groupson a more systematic and formal basis, rather than on the practicalities of actually doing so.This attitude is partly linked to a justifiable unwillingness to legitimise groups that mighthold anti-democratic views on women’s rights, political pluralism and a range of other issues.It also reflects pragmatic considerations about the strategic interests of western powers inthe MENA region that are perceived to be threatened by the rising popularity and influenceof Islamists. For their part, Islamist parties and movements have shown a clear reluctance toforge closer ties with those western powers whose policies in the region they stronglyoppose, not least for fear of how the repressive regimes they operate within might react.This project’s focus on non-violent political Islamist movements should not be misinterpretedas implicit support for their political agendas. Committing to a strategy of more deliberateengagement with mainstream Islamist parties would involve significant risks and tradeoffs forNorth American and European policymakers. Megjithatë, we do take the position that thetendency of both sides to view engagement as a zero sum ‘all or nothing’ game has beenunhelpful, and needs to change if a more constructive dialogue around reform in the MiddleEast and North Africa is to emerge.

Lëvizja terroriste dhe ekstremistë në Lindjen e Mesme

Anthony H. Cordesman

Terrorizmit dhe luftës asimetrike janë fare tipare të reja të bilancit ushtarake e Lindjes së Mesme, dhe islamike
ekstremizëm është zor se i vetmi burim i dhunës ekstremiste. Ka shumë ndryshime serioze etnike dhe sektare
në Lindjen e Mesme, dhe këto kanë çuar të gjatë për dhunën sporadike brenda shteteve të dhënë, dhe nganjëherë të mëdha civile
konflikteve. Luftrat civile në Jemen dhe rebelimit Dhofar në Oman janë shembuj, siç janë histori të gjatë e civile
të luftës në Liban dhe Siri shtypjen e dhunshme të grupeve politike islamike që janë kundër regjimit të Hafez al-
Asad. Pushtetit në rritje të Organizatës Çlirimtare palestinez (PLO) çoi në një luftë civile në Jordani në shtator
1970. E revolucionit iranian në 1979 u pasua nga luftimet serioze politike, dhe një përpjekje për të eksportuar një teokratik
revolucionit që ndihmoi të shkaktojë Luftës Iran-Irak. Bahreini dhe Arabia Saudite kanë të dy kishin përleshjet civile në mes të tyre
elitat në pushtet suni dhe shiitë armiqësore dhe këto përleshje të çuar në dhunën e rëndësishme në rastin e Arabisë Saudite.
Ka gjithashtu, megjithatë, ka qenë një histori të gjatë të ekstremizmit të dhunshëm islamik në rajon, inkurajuar ndonjëherë nga
regjimet që më vonë u bë objekt i shumë islamikë ata fillimisht e mbështetën. Sadat tentativë për të përdorur islamike
lëvizjet si një kundër për kundërshtimin e tij laike në Egjipt vetëm të jetë i vrarë nga një lëvizje e tillë pas tij
marrëveshjen e paqes me Izraelin. Izraeli mendohet se e sigurt për të sponsorizojë lëvizjet islamike, pas 1967 si në kundërshtim me të
PLO, vetëm për të parë shfaqjen e shpejtë të grupeve të dhunshme anti-izraelite. Veriut dhe Jugut Jemen ishin skena të
grushtet dhe luftrave civile që prej fillimit të viteve 1960, dhe kjo ishte një luftë civile në Jemen Afrika e Jugut në fund të fundit që çuan në rrëzimin
e regjimit të saj dhe bashkimin e saj me të Veriut në Jemen 1990.
Rënia e Shah çuan në marrjen e kontrollit islamike në Iran, dhe rezistenca ndaj pushtimit sovjetik të Afganistanit shkaktuar
një reaksion islamike që ende ndikon në Lindjen e Mesme dhe të gjithë botën islame. Arabia Saudite kishte për t'u marrë me
kryengritje në Xhaminë e Madhe në Mekë në 1979. Karakteri fetar i këtij kryengritje të përbashkët shumë elemente
e lëvizjet që u ngrit pas tërheqjes sovjetike nga Afganistani dhe Luftës së Gjirit në 1991.
përpjekjet algjerian për të shtypur fitoren e partive politike islame në një zgjedhje demokratike në 1992 u pasuan nga
një luftë civile që ka zgjatur ndonjëherë që nga. Egjipti luftoi një betejë të gjatë dhe kryesisht i suksesshëm me vet islame
ekstremistët në vitet 1990, por Egjipti ka arritur vetëm të ketë të shtypur lëvizjet e tilla në vend se çrrënjosen
ata. Në pjesën tjetër të Botës Arabe, luftrat civile në Kosovë dhe Bosnje ndihmoi në krijimin e kuadrove të reja ekstremiste islamike.
Arabia Saudite vuajtur nga dy sulme të mëdha terroriste para 2001. Këto sulme i goditur në një Gardës Kombëtare
Qendra e trajnimeve dhe kazermat USAF në Al Khobar, dhe të paktën një duket të ketë qenë rezultat i islamike
ekstremistët. Marok, Libi, Tunizi, Jordan, Bahrain, Katar, Oman, dhe Jemen kanë parë të gjithë vijës islamike
lëvizjeve të bëhet një kërcënim serioz kombëtar.
Ndërsa një pjesë jo të drejtpërdrejtë të rajonit, Sudani ka luftuar një luftë 15-vjeçare, civile që ka gjasa të kushtojë mbi dy
milion jeton, dhe kjo luftë ka qenë i mbështetur nga të vijës së elementeve islamike në veri arabe. Somalia ka edhe
qenë skena e një lufte civile që 1991 se ka lejuar qelizat islamike për të vepruar në atë vendit.Një

Terrorizmit dhe luftës asimetrike janë fare tipare të reja të bilancit ushtarake e Lindjes së Mesme, dhe Islamicextremism është thuajse i vetmi burim i dhunës ekstremiste. Ka shumë differencesin serioze etnike dhe sektare në Lindjen e Mesme, dhe këto kanë çuar të gjatë për dhunën sporadike brenda shteteve të dhënë, dhe nganjëherë të civilconflicts të mëdha. Luftrat civile në Jemen dhe rebelimit Dhofar në Oman janë shembuj, siç janë histori të gjatë të civilwar në Liban dhe Siri shtypjen e dhunshme të grupeve politike islamike që janë kundër regjimit të Hafez Basher al-Asad. Pushtetit në rritje të Organizatës Çlirimtare palestinez (PLO) çoi në një luftë civile në Jordani në September1970. E revolucionit iranian në 1979 u pasua nga luftimet serioze politike, dhe një përpjekje për të eksportuar një theocraticrevolution që ndihmoi të shkaktojë Lufta Iran-Irak. Bahreini dhe Arabia Saudite kanë të dy kishin përleshjet civile në mes të elitave në pushtet theirSunni dhe shiitë armiqësore dhe këto përleshje të çuar në dhunën e rëndësishme në rastin e Arabisë Arabia.There edhe, megjithatë, ka qenë një histori të gjatë të ekstremizmit të dhunshëm islamik në rajon, inkurajuar ndonjëherë byregimes që më vonë u bë objekt i shumë islamistë që fillimisht e mbështetën. Sadat tentativë për të përdorur Islamicmovements si një kundër për kundërshtimin e tij laike në Egjipt vetëm të jetë i vrarë nga një lëvizje e tillë pas marrëveshjes hispeace me Izraelin. Izraeli mendohet se e sigurt për të sponsorizojë lëvizjet islamike, pas 1967 si në kundërshtim me thePLO, vetëm për të parë shfaqjen e shpejtë të grupeve të dhunshme anti-izraelite. Veriut dhe Jugut Jemen ishin ofcoups skena dhe luftrave civile që prej fillimit të viteve 1960, dhe kjo ishte një luftë civile në Evropën Jemen që çoi në fund të fundit për të collapseof regjimin e saj dhe bashkimin e saj me të Veriut në Jemen 1990.The rënies së Shah çuan në marrjen e kontrollit islamike në Iran, dhe rezistenca ndaj pushtimit sovjetik të Afganistanit islamike reagimi triggeredan se ende ndikon në Lindjen e Mesme dhe të gjithë botën islame. Arabia Saudite kishte për t'u marrë kryengritjes withan pranë xhamisë së Madhe në Mekë në 1979. The religious character of this uprising shared many elementsof the movements that arose after the Soviet withdrawal from Afghanistan and the Gulf War in 1991.Algerian efforts to suppress the victory of Islamic political parties in a democratic election in 1992 u pasuan bya të luftës civile që ka zgjatur ndonjëherë që nga. Egjipti luftoi një betejë të gjatë dhe kryesisht të suksesshme me Islamicextremists e vet në vitet 1990, por Egjipti ka arritur vetëm të ketë të shtypur lëvizjet e tilla në vend se eradicatedthem. Në pjesën tjetër të Botës Arabe, luftrat civile në Kosovë dhe Bosnje ndihmoi në krijimin e ri islamik ekstremist cadres.Saudi Saudite vuajtur nga dy sulme të mëdha terroriste para 2001. Këto sulme i goditur në një qendër GuardTraining Kombëtare dhe kazermat USAF në Al Khobar, dhe të paktën një duket të ketë qenë rezultat i Islamicextremists. Marok, Libi, Tunizi, Jordan, Bahrain, Katar, Oman, dhe Jemen kanë parë të gjithë vijës Islamistmovements të bëhet një threat.While serioze kombëtare e jo direkt pjesë e rajonit, Sudani ka luftuar një luftë 15-vjeçare, civile që ka të ngjarë të kushtojë mbi jetën twomillion, dhe kjo luftë ka qenë i mbështetur nga të vijës së elementeve islamike në veri arabe. Somalia ka alsobeen skena e një lufte civile që 1991 se ka lejuar qelizat islamike për të vepruar në atë vend.

Vdekja e Islamit Politike

Jon B. Alterman

The obituaries for political Islam have begun to be written. After years of seemingly unstoppablegrowth, Islamic parties have begun to stumble. In Morocco, the Justice and DevelopmentParty (or PJD) did far worse than expected in last September’s elections, and Jordan’sIslamic Action Front lost more than half its seats in last month’s polling. The eagerly awaitedmanifesto of Egypt’s Muslim Brotherhood, a draft of which appeared last September,showed neither strength nor boldness. Në vend të kësaj, it suggested the group was beset by intellectualcontradictions and consumed by infighting.It is too early to declare the death of political Islam, as it was premature to proclaim therebirth of liberalism in the Arab world in 2003-04, but its prospects seem notably dimmerthan they did even a year ago.To some, the fall from grace was inevitable; political Islam has collapsed under its owncontradictions, they say. They argue that, in objective terms, political Islam was never morethan smoke and mirrors. Religion is about faith and truth, and politics are about compromiseand accommodation. Seen this way, political Islam was never a holy enterprise, butmerely an effort to boost the political prospects of one side in a political debate. Backed byreligious authority and legitimacy, opposition to Islamists’ will ceased to be merely political—it became heresy—and the Islamists benefited.These skeptics see political Islam as having been a useful way to protect political movements,cow political foes, and rally support. As a governing strategy, megjithatë, they arguethat political Islam has not produced any successes. In two areas where it recently rose topower, the Palestinian Authority and Iraq, governance has been anemic. In Iran, where themullahs have been in power for almost three decades, clerics struggle for respect and thecountry hemorrhages money to Dubai and other overseas markets with more predictablerules and more positive returns. The most avowedly religious state in the Middle East, SaudiArabia, has notably less intellectual freedom than many of its neighbors, and the guardiansof orthodoxy there carefully circumscribe religious thought. As the French scholar of Islam,Olivier Roy, memorably observed more than a decade ago, the melding of religion and politics did not sanctify politics, it politicizedreligion.But while Islam has not provided a coherent theory of governance, let alone a universally accepted approach to the problems ofhumanity, the salience of religion continues to grow among many Muslims.That salience goes far beyond issues of dress, which have become more conservative for both women and men in recent years, andbeyond language, which invokes God’s name far more than was the case a decade ago. It also goes beyond the daily practice ofIslam—from prayer to charity to fasting—all of which are on the upswing.What has changed is something even more fundamental than physical appearance or ritual practice, and that is this: A growingnumber of Muslims start from the proposition that Islam is relevant to all aspects of their daily lives, and not merely the province oftheology or personal belief.Some see this as a return to traditionalism in the Middle East, when varying measures of superstition and spirituality governed dailylife. More accurately, though, what we are seeing is the rise of “neo-traditionalism,” in which symbols and slogans of the past areenlisted in the pursuit of hastening entry into the future. Islamic finance—which is to say, finance that relies on shares and returnsrather than interest—is booming, and sleek bank branches contain separate entrances for men and women. Slick young televangelistsrely on the tropes of sanctifying the everyday and seeking forgiveness, drawing tens of thousands to their meetings and televisionaudiences in the millions. Music videos—viewable on YouTube—implore young viewers to embrace faith and turn away froma meaningless secular life.Many in the West see secularism and relativism as concrete signs of modernity. In the Middle East, many see them as symbols ofa bankrupt secular nationalist past that failed to deliver justice or development, freedom or progress. The suffering of secularism ismeaningless, but the discipline of Islam is filled with signficance.It is for this reason that it is premature to declare the death of political Islam. Islam, increasingly, cannot be contained. It is spreadingto all aspects of life, and it is robust among some of the most dynamic forces in the Middle East. It enjoys state subsidies to be sure,but states have little to do with the creativity occurring in the religious field.The danger is that this Islamization of public life will cast aside what little tolerance is left in the Middle East, after centuries asa—fundamentally Islamic—multicultural entrepôt. It is hard to imagine how Islamizing societies can flourish if they do not embraceinnovation and creativity, diversity and difference. “Islamic” is not a self-evident concept, as my friend Mustapha Kamal Pasha onceobserved, but it cannot be a source of strength in modern societies if it is tied to ossified and parochial notions of its nature.Dealing with difference is fundamentally a political task, and it is here that political Islam will face its true test. The formal structuresof government in the Middle East have proven durable, and they are unlikely to crumble under a wave of Islamic activism. For politicalIslam to succeed, it needs to find a way to unite diverse coalitions of varying faiths and degrees of faith, not merely speak to itsbase. It has not yet found a way to do so, but that is not to say that it cannot.

Interneti dhe Politika islamike në Jordani, Maroku dhe Egjipti.

Në fund të shekullit njëzet dhe fillimi i njëzet e parë e panë një
shpërndarjen e internetit si një qendër e komunikimit, informacion, argëtuese dhe
tregtisë. Përhapja e internetit arriti në të katër qoshet e globit, lidh
studiues në Antarktidë me fermer në Guatemala dhe folës në Moskë për të
Bedouin në Egjipt. Nëpërmjet Internetit, rrjedhjen e informacionit dhe në kohë reale lajme arrin
në të gjithë kontinentet, dhe zërat e subalternity kanë potencial për projektin e tyre më parë
zëra të heshtur përmes blogs, faqet e internetit dhe social networking sites. Organizatat Politike
të gjithë Vazhdimësia e majtë-djathtë kanë synuar në internet si mobilizer politik për të ardhmen,
dhe qeveritë e tani të sigurojë qasje në dokumentet historike, Platformat e partisë, dhe
dokumentat administrative nëpër faqet e tyre. Në mënyrë të ngjashme, grupet fetare të shfaqin bindjet e tyre online
nëpër faqet zyrtare, dhe forume të lejojë anëtarët nga e gjithë bota për të debatuar mbi çështjet e
eshatologji, orthopraxy dhe çdo numër të çështjeve teologjike ngjyresa. Fusing dy, islamike
organizatave politike e kanë bërë të njohur praninë e tyre nëpër faqet e internetit të sofistikuar detajuar
platformat e tyre politike, histori relevante lajme, dhe materiale fetare orientuar diskutimin e tyre
teologjik shikime. Ky dokument do të shqyrtojë në mënyrë specifike kjo lidhje - përdorimin e internetit nga
organizatave islamike politike në Lindjen e Mesme në vendet e Jordanit, Maroku dhe
Egjipt.
Edhe pse një numër të madh të organizatave islamike politike të shfrytëzojë të internetit si një forum për
publikojë pikëpamjet e tyre dhe për të krijuar një reputacion kombëtare ose ndërkombëtare, metodat dhe qëllimet
nga këto grupe ndryshojnë në masë të madhe dhe varet nga natyra e organizatës. Ky dokument do të
të shqyrtojë përdorimin e internetit nga partitë e moderuara 'tre' islamike: Front Islamike të Veprimit në
2
Jordan, Partisë për Drejtësi dhe Zhvillim në Marok dhe Vëllazëria Muslimane në Egjipt.
Pasi që këto tri parti janë rritur sofistikimit të tyre politike dhe reputacionin e, si në shtëpi
dhe jashtë vendit, ata kanë përdorur gjithnjë në Internet për një shumëllojshmëri të qëllimeve. I parë, islamike
organizatat kanë përdorur të internetit si një zgjatje bashkëkohore të sferës publike, një sferë
nëpërmjet të cilit partitë kornizë, komunikojnë dhe të institucionalizohet ide për një publik më të gjerë.
Në radhë të dytë, Interneti ofron organizatave islamike një forum pa filtër nëpërmjet të cilit
zyrtarë të mund të promovojë dhe të reklamuar pozitat e tyre dhe pikëpamjet e, si dhe ia hedh media lokale
kufizimet e vëna nga shteti. Më në fund, Internet lejon organizatat islamike për të paraqitur një
diskursi counterhegemonic në opozitë ndaj regjimit në pushtet apo monarki apo në shfaqje të një
audiencë ndërkombëtare. Ky motivim i tretë më i vlen posaçërisht për musliman
Vëllazëri, e cila paraqet një gjuhë të sofistikuar Anglisht website projektuar në një Perëndimor
stilit dhe të përshtatura për të arritur një audiencë të selektiv i dijetarëve, politikanët dhe gazetarët. MB
ka shkëlqeu në këtë të ashtuquajturin "bridgeblogging" 1 dhe ka vendosur standarde për partitë islamike
përpjekje për të ndikojnë mbi perceptimet ndërkombëtare të pozitat e tyre dhe punën e. Përmbajtja ndryshon
në mes të arabisht dhe versionet anglisht të faqes, dhe do të shqyrtohet më tej në seksionin
Vëllazëria Muslimane në. Këto tre gola përputhen në mënyrë të konsiderueshme në të dyja qëllimet e tyre dhe
rezultatet e dëshiruara; megjithatë, çdo synim synon një aktor të ndryshme: publik, mediat, dhe
regjim. Pas një analizë të këtyre tri fusha, kjo letër do të vazhdojë në një rast studimi
analiza nga faqet e internetit të IAF, PJD dhe Vëllazërisë Muslimane.
1

Andrew Helms

Ikhwanweb

The end of the twentieth century and the beginning of the twenty-first saw a dissemination of the Internet as a center of communication, informacion, entertainment and commerce.

Përhapja e internetit arriti në të katër qoshet e globit, connecting the researcher in Antarctica with the farmer in Guatemala and the newscaster in Moscow to the Bedouin in Egypt.

Nëpërmjet Internetit, the flow of information and real-time news reaches across continents, and the voices of subalternity have the potential to project their previously silenced voices through blogs, faqet e internetit dhe social networking sites.

Political organizations across the left-right continuum have targeted the Internet as the political mobilizer of the future, dhe qeveritë e tani të sigurojë qasje në dokumentet historike, Platformat e partisë, and administrative papers through their sites. Në mënyrë të ngjashme, religious groups display their beliefs online through official sites, and forums allow members from across the globe to debate issues of eschatology, orthopraxy dhe çdo numër të çështjeve teologjike ngjyresa.

Fusing dy, Islamist political organizations have made their presence known through sophisticated websites detailing their political platforms, histori relevante lajme, and religiously oriented material discussing their theological views. This paper will specifically examine this nexus – the use of the Internet by Islamist political organizations in the Middle East in the countries of Jordan, Maroku dhe Egjipti.

Although a wide range of Islamist political organizations utilize the Internet as a forum to publicize their views and create a national or international reputation, the methods and intentions of these groups vary greatly and depend on the nature of the organization.

This paper will examine the use of the Internet by three ‘moderate’ Islamist parties: the Islamic Action Front in Jordan, Partisë për Drejtësi dhe Zhvillim në Marok dhe Vëllazëria Muslimane në Egjipt. Pasi që këto tri parti janë rritur sofistikimit të tyre politike dhe reputacionin e, both at home and abroad, ata kanë përdorur gjithnjë në Internet për një shumëllojshmëri të qëllimeve.

I parë, Islamist organizations have used the Internet as a contemporary extension of the public sphere, a sphere through which parties frame, komunikojnë dhe të institucionalizohet ide për një publik më të gjerë.

Në radhë të dytë, the Internet provides Islamist organizations an unfiltered forum through which officials may promote and advertise their positions and views, as well as circumvent local media restrictions imposed by the state.

Më në fund, the Internet allows Islamist organizations to present a counterhegemonic discourse in opposition to the ruling regime or monarchy or on display to an international audience. This third motivation applies most specifically to the Muslim Brotherhood, which presents a sophisticated English language website designed in a Western style and tailored to reach a selective audience of scholars, politikanët dhe gazetarët.

The MB has excelled in this so-called “bridgeblogging” 1 and has set the standard for Islamist parties attempting to influence international perceptions of their positions and work. The content varies between the Arabic and English versions of the site, and will be examined further in the section on the Muslim Brotherhood.

These three goals overlap significantly in both their intentions and desired outcomes; megjithatë, çdo synim synon një aktor të ndryshme: publik, mediat, and the regime. Pas një analizë të këtyre tri fusha, this paper will proceed into a case study analysis of the websites of the IAF, PJD dhe Vëllazërisë Muslimane.