RSSรายการทั้งหมดใน "MB จอร์แดน" หมวด



J ยอห์น. DeGioia

The remarkable feeling of proximity between people and nations is the unmistakable reality of our globalized world. Encounters with other peoples’ ways oflife, current affairs, การเมือง, welfare and faithsare more frequent than ever. We are not onlyable to see other cultures more clearly, butalso to see our differences more sharply. The information intensity of modern life has madethis diversity of nations part of our every dayconsciousness and has led to the centrality ofculture in discerning our individual and collectiveviews of the world.Our challenges have also become global.The destinies of nations have become deeply interconnected. No matter where in the world we live, we are touched by the successes and failures of today’s global order. Yet our responses to global problems remain vastly different, not only as a result of rivalry and competing interests,but largely because our cultural difference is the lens through which we see these global challenges.Cultural diversity is not necessarily a source of clashes and conflict. ในความเป็นจริง, the proximity and cross-cultural encounters very often bring about creative change – a change that is made possible by well-organized social collaboration.Collaboration across borders is growing primarily in the area of business and economic activity. Collaborative networks for innovation,production and distribution are emerging as the single most powerful shaper of the global economy.

จะมีทำไมไม่มีประชาธิปไตยอาหรับ ?

Larry Diamond

During democratization’s “third wave,” democracy ceased being a mostly Western phenomenon and “went global.” When the third wave began in 1974, the world had only about 40 democracies, and only a few of them lay outside the West. By the time the Journal of Democracy began publishing in 1990, there were 76 electoral democracies (accounting for slightly less than half the world’s independent states). โดย 1995, that number had shot up to 117—three in every five states. By then, a critical mass of democracies existed in every major world region save one—the Middle East.1 Moreover, every one of the world’s major cultural realms had become host to a significant democratic presence, albeit again with a single exception—the Arab world.2 Fifteen years later, this exception still stands.
The continuing absence of even a single democratic regime in the Arab world is a striking anomaly—the principal exception to the globalization of democracy. Why is there no Arab democracy? จริง, why is it the case that among the sixteen independent Arab states of the Middle East and coastal North Africa, Lebanon is the only one to have ever been a democracy?
The most common assumption about the Arab democracy deficit is that it must have something to do with religion or culture. After all, the one thing that all Arab countries share is that they are Arab.


The Islamic movement in Jordan came to international attention in thewake of the April 1989 disturbances and the subsequent November 1989 การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร. These developments highlighted the movement’s political clout and raised the spectre in the West of an Iranian-style Islamic revolution in Jordan, fuelled by radical Islamic movements such as those of Egypt and the Maghrib. While various political trends competed for influence during the months prior to the elections, the Muslim Brotherhood had a clear advantage; its infrastructure in the mosques, the Qur’anicschools and the universities gave it a ready-made political base. The leftistand pro-regime groups, on the other hand, had to create de facto politicalparties—still legally banned—and to build their organizational base almostex nihilo, or to transform a clandestine infrastructure into an overt politicalone. There should have been very little surprise, จึง, when the Muslim Brotherhood and other Islamist candidates won a windfall of 32 of the 80seats in Parliament.Politicization of Islam is not new in Jordan.1 Since the foundation of the Emirate of Trans jordan by ‘Abdallah, Islam has served as one of the building blocks of regime legitimacy and of nation-building. The genealogy of the Hashemite family as scions of the Prophet’s tribe was an important source of legitimacy for its rule in Syria, Iraq and Jordan, as it had been inthe Hijaz. The ideology of the “Great Arab Revolt” was no less Islamic than it was Arab, and the control of Jerusalem after 1948 was interpretedby the regime as an Islamic responsibility and not only an Arab one.2King ‘Abdallah and his grandson Hussein, took care to present themselvesas believing Muslims, appearing at rituals and prayers, performing the pilgrimage to Mecca and embellishing their speeches with Islamic motifs.3The status of Islam in the Kingdom was also formalized in the Jordanian constitution (1952) by stipulating that Islam is the religion of the kingdom and that the king must be a Muslim and of Muslim parents. กฎหมายอิสลาม(Shari‘a) is defined in the constitution as one of the pillars of legislation in the kingdom, while family law is in the exclusive hands of the Shari‘a courts.

สอบสวน INTO กลัวตะวันตก

Jahn ด่าน

If one can point to an overarching characteristic of our time, concern with justice would surely be
near the top of the list. Never in the history of man has there been such a quest for justice, a quest
pursued by both individuals and groups in all walks of life and around the world. In this quest,
religions have played a vital role, while at the same time, religious movements are continually misunderstood
and mis-characterized by opposing groups. The Muslim movements which the Western
media refer to as representative of a dangerous Islamic fundamentalism with militant overtones
is one example where a misunderstanding has resulted in widespread fear and prohibited
what could potentially be a useful partnership. It is not an exaggeration to say that upon hearing
the words ‘Muslim Brotherhood’, many otherwise educated Westerners tend to think only of a
terrorist organization, and it is not inconceivable to think that some Muslims may in fact look at
the World Council of Churches as yet another example of Western imperialism. The truth is that
although Islamic fundamentalism or perhaps more appropriately ‘revivalism’ does have its extremists,
a major focal point of some Muslim movements is an attempt to balance the scales of
social justice in much the same way that the Christians of the West–through the World Council of
Churches–are attempting to rectify situations of poverty, abuse of human rights and other social
issues. This is not to dismiss the violence inherent in some Islamic fundamentalist movements,
merely to show that the terrorist like activities of these movements are emphatically not the
movements’ main program of action, and are, for instance in the case of the Muslim Brotherhood,
more a reaction to events of the time that many organizations, including the Brotherhood,
responded to in a violent manner.

Bulletin ปฏิรูปอาหรับ

group of researchers

อียิปต์: Regression in the Muslim Brotherhood’s Party Platform?

Amr hamzawy

The Muslim Brotherhood’s draft party platform sends mixed signals about the movement’s political views

and positions. Although it has already been widely circulated, the document does not yet have final
approval from the movement’s guidance bureau.
The platform’s detailed treatment of political, social, and economic issues marks a significant departure
from previously less developed positions, articulated inter alia in a 2004 reform initiative and the 2005
electoral platform for Brotherhood parliamentary candidates. This shift addresses one of the most
important criticisms of the Brotherhood, namely its championing of vague ideological and religious

slogans and inability to come up with specific policy prescriptions.
The document raises troubling questions, อย่างไรก็ตาม, regarding the identity of a future Brotherhood

political party as well as the group’s position on several political and social issues. Released in the
context of an ongoing stand-off between the Egyptian regime and the Brotherhood, it reveals significant
ambiguities and perhaps regression in the movement’s thinking.
แรก, the drafters chose not to address the future relationship between the party and the movement. ใน

doing so, they have deliberately ignored important ideas recently discussed within the movement,
especially among members of the parliamentary bloc. Inspired by the experiences of Islamist parties in
ประเทศโมร็อกโก, ประเทศจอร์แดน, and Yemen, these members advocate a functional separation between a party and
the movement, with the former focused mainly on political participation and the latter on religious
activism. In addition to its superficial treatment of the nature of the party and its internal organization, the
platform includes no clear statement on opening party membership to all Egyptians regardless of their
religion, one of the requirements for establishing a political party according to the Egyptian constitution.
ที่สอง, the draft Brotherhood platform identifies implementation of sharia as one of the party’s main

goals. Although this is consistent with the group’s interpretation of Article 2 of the Egyptian Constitution
(“Islam is the religion of the state, and Islamic law is the main source of legislation”), it departs from the
pragmatic spirit of various Brotherhood statements and initiatives since 2004 in which less emphasis
was given to the sharia issue. The return to a focus on sharia in the platform has led to positions
fundamentally at odds with the civil nature of the state and full citizenship rights regardless of religious


Yakan Fathi

All praises to Allah, and blessings and peace to His Messenger.This book is divided into two parts. The first part focuses on the characteristics that every single Muslim should portray in order to fulfill the conditions of being a Muslim in both belief and practice. Many people are Muslim by identity,because they were ”born Muslim” from Muslim parents. Theymay not know what Islam really means or its requirements, an dso may lead a very secular life. The purpose of this first partis to explain the responsibility of every Muslim to become aknowledgeable and true believer in Islam.The second part of this book discusses the responsibility to become an activist for Islam and participate in the Islamic Movement. It explains the nature of this movement and its goals, philosophy, strategy, and tactics, as well as the desirable characteristics of it members.The failure of various movements in the Islamic world, and especially in the Arab countries, result from a spiritual emptiness in these movements as well as in society generally. In sucha situation the principles and institutions of Islam are forgotten.The westernized leaders and movements collapse when they encounter serious challenges. These leaders and movements and the systems of government and economics they try to imposehave fallen because they lacked a solid base. They fell becausethey were artificial constructs copied from alien cultures anddid not represent the Muslim community. Therefore they wererejected by it. This situation is comparable to a kidney transplantin a human body. Although the body is able to tolerate it painfully for a short period of time, eventually the kidney willbe rejected and die.When the sickness of the Muslim Ummah became acute few Muslims thought of building a new society on Islamic principles.Instead many tried to import man made systems and principles, which looked good but really were grossly defectiveand so could be easily toppled and crushed.


shadi hamid

America’s post-September 11 project to promote democracy in the Middle East has proven a spectacular failure. ในวันนี้,Arab autocrats are as emboldened as ever. อียิปต์, ประเทศจอร์แดน, ตูนิเซีย, and others are backsliding on reform. Opposition forces are being crushed. Three of the most democratic polities in the region, ประเทศเลบานอน, ประเทศอิรัก, and the Palestinian territories,are being torn apart by violence and sectarian conflict.Not long ago, it seemed an entirely different outcome was in the offing. Asrecently as late 2005, observers were hailing the “Arab spring,” an “autumn forautocrats,” and other seasonal formulations. They had cause for such optimism.On January 31, 2005, the world stood in collective awe as Iraqis braved terroristthreats to cast their ballots for the first time. That February, Egyptian PresidentHosni Mubarak announced multi-candidate presidential elections, another first.And that same month, after former Lebanese Prime Minister Rafiq Hariri wasshadi hamid is director of research at the Project on Middle East Democracyand an associate of the Truman National Security Project.Parting the Veil Now is no time to give up supporting democracy in the Muslim world.But to do so, the United States must embrace Islamist moderates.shadi 39killed, Lebanon erupted in grief and then anger as nearly one million Lebanesetook to the streets of their war-torn capital, demanding self-determination. Notlong afterward, 50,000 Bahrainis—one-eighth of the country’s population—ralliedfor constitutional reform. The opposition was finally coming alive.But when the Arab spring really did come, the American response provide dample evidence that while Arabs were ready for democracy, the United States most certainly was not. Looking back, the failure of the Bush Administration’s efforts should not have been so surprising. Since the early 1990s, สหรัฐอเมริกา. policymakershave had two dueling and ultimately incompatible objectives in the Middle East: promoting Arab democracy on one hand, and curbing the power and appealof Islamist groups on the other. In his second inaugural address, President George W. Bush declared that in supporting Arab democracy, our “vital interests and our deepest beliefs” were now one. The reality was more complicated.When Islamist groups throughout the region began making impressive gains at the ballot box, particularly in Egypt and in the Palestinian territories, the Bush Administration stumbled. With Israel’s withdrawal from Gaza high on the agendaand a deteriorating situation in Iraq, American priorities began to shift. Friendly dictators once again became an invaluable resource for an administration that found itself increasingly embattled both at home and abroad.The reason for this divergence in policy revolves around a critical question:What should the United States do when Islamists come to power through free elections? In a region where Islamist parties represent the only viable oppositionto secular dictatorships, this is the crux of the matter. In the MiddleEastern context, the question of democracy and the question of political Islamare inseparable. Without a well-defined policy of engagement toward politicalIslam, the United States will fall victim to the same pitfalls of the past. In many ways, it already has.

Dilemma Islamist America แก้ไขของ

Hamid Shadi

สหรัฐอเมริกา. ความพยายามในการส่งเสริมประชาธิปไตยในตะวันออกกลางมานานเป็นอัมพาตโดย"ขึ้นเขียง Islamist": ในทางทฤษฎี, เราต้องการประชาธิปไตย, แต่, ในทางปฏิบัติ, กลัวว่าบุคคลที่จะเป็นมุสลิมได้รับผลประโยชน์สำคัญของการเปิดทางการเมืองใด ๆ. The most tragic manifestation of this was the Algerian debacle of 1991 และ 1992, when the United States stood silently while the staunchly secular military canceled elections after an Islamist party won a parliamentary majority. More recently, the Bush administration backed away from its “freedom agenda” after Islamists did surprisingly well in elections throughout region, including in Egypt, ประเทศซาอุดีอาระเบีย, and the Palestinian territories.
But even our fear of Islamist parties—and the resulting refusal to engage with them—has itself been inconsistent, holding true for some countries but not others. The more that a country is seen as vital to American national security interests, the less willing the United States has been to accept Islamist groups having a prominent political role there. อย่างไรก็ตาม, in countries seen as less strategically relevant, and where less is at stake, the United States has occasionally taken a more nuanced approach. But it is precisely where more is at stake that recognizing a role for nonviolent Islamists is most important, และ, here, American policy continues to fall short.
Throughout the region, the United States has actively supported autocratic regimes and given the green light for campaigns of repression against groups such as the Egyptian Muslim Brotherhood, the oldest and most influential political movement in the region. In March 2008, during what many observers consider to be the worst period of anti-Brotherhood repression since the 1960s, Secretary of State Condoleezza Rice waived a $100 million congressionally mandated reduction of military aid to Egypt.

เปรียบเทียบสาม BROTHERHOODS MUSLIM: ซีเรีย, จอร์แดน, อียิปต์

Rubin Barry

banner ของการปฏิวัติ Islamist ในตะวันออกกลางในวันนี้ได้ผ่านส่วนใหญ่ในกลุ่มการสนับสนุนจากหรือมาจากมุสลิมภราดรภาพ. บทความนี้จะพัฒนาการตรวจสอบเบื้องต้นของสามคีย์กลุ่มประชาชาติมุสลิมและเปรียบเทียบการเมืองของพวกเขา, interrelations, และวิธีการ. แต่ละ, แน่นอน, สามารถปรับให้เข้ากับเงื่อนไขของแบนเนอร์ country.The เฉพาะของการปฏิวัติมุสลิมในตะวันออกกลางในวันนี้ได้ผ่านการส่วนใหญ่ในกลุ่มการสนับสนุนจากหรือได้มาจากประชาชาติมุสลิม. บทความนี้จะพัฒนาการตรวจสอบเบื้องต้นของสามคีย์กลุ่มประชาชาติมุสลิมและเปรียบเทียบการเมืองของพวกเขา, interrelations, และวิธีการ. แต่ละ, แน่นอน, สามารถปรับให้เข้ากับเงื่อนไขของ country.First โดยเฉพาะอย่างยิ่ง, มันเป็นสิ่งสำคัญที่จะเข้าใจนโยบายที่มีต่อประชาชาติและความสัมพันธ์กับกลุ่ม jihadist ทั้ง (al - Qa'ida, เครือข่าย Zarqawi, และอื่น ๆ เช่น Hizb al - Tahrir และ Hamas) และนักทฤษฎี (such as Abu Mus’ab al-Suri and Abu Muhammad al-Maqdisi).The Brotherhoods do not have ongoing relationships with Hizb al-Tahrir—which is regarded by them as a small, cultish กลุ่มที่มีความสำคัญไม่. ที่นอกเหนือจากในประเทศจอร์แดน, พวกเขาได้มีการติดต่อกับมันน้อยที่ all.Regarding al - Qa'ida - ทั้งนักทฤษฎีและ Brotherhoods ของโครงสร้างพื้นฐานของการก่อการร้าย - อนุมัติโดยทั่วไปของความเข้มแข็งของ, การโจมตีในอเมริกา, และอุดมการณ์ (หรือเคารพ ideologues ของ), แต่จะดูเป็นคู่แข่ง.

ประกอบ Islamists และส่งเสริมประชาธิปไตย

Yacoubian Mona

Deeming เปลี่ยนแปลงประชาธิปไตยให้เป็นยาแก้ระยะยาว Islamist ลัทธิหัวรนแรง, บริหาร Bush คู่แทรกแซงทางทหารในอัฟกานิสถานและอิรักด้วยความรุนแรงในการส่งเสริมประชาธิปไตยในโลกอาหรับ, underscoring ต้องเลือกตั้งเสรีและยุติธรรม. To date, parliamentary elections of varying openness have taken place across the region, from Morocco to Kuwait. The elections ushered in a wave of Islamist victories, dubbed by many as an “Islamist tsunami.” 1The Islamists’ successes stem from their effectiveness as vehicles for popular opposition. While liberal, secular opposition parties remain largely detached from much of the population, Islamists have developed vast and easily mobilized grassroots networks through charitable organizations and mosques. The leadership is often younger and more dynamic, with strong ties to the community, and the party organizations brim with energy and ideas, attracting those who are seeking change.The U.S. government has quietly engaged a number of moderate and legal Islamist parties across the region for several years, sometimes through normal diplomatic activity, sometimes through government-funded grants to U.S. organizations. This Special Report examines U.S.-funded engagement with legal, nonviolent Islamist parties through the National Democratic Institute (NDI) and the International Republican Institute (IRI), which have the most extensive experience engaging with Islamists in the region, and focuses on Morocco, ประเทศจอร์แดน, and Yemen, because of their relative political openness and the strength and vibrancy of their Islamist political opposition.Successful Strategy. A successful Islamist engagement strategy both empowers individuals and strengthens institutions to yield greater transparency, more accountability, and shifts toward moderation. Training and empowering individuals cultivates moderates within the parties and enhances their political sophistication and influence. Meanwhile, as regimes in the Arab world resist or manipulate political reforms, strengthening democracy’s infrastructure is as important as supporting individuals. Independent electoral procedures and monitoring help to establish free and fair elections. Institution building ensures appropriate checks on executive power and a strong rule of law. Strengthening parliaments is especially crucial, as Islamists participate primarily in legislatures.In assessing whether Islamist parties have moderated in response to U.S. engagement, it is difficult if not impossible to quantify or measure shifts that may themselves be relative and subjective. Directly linking greater moderation to specific U.S. engagement activities is also highly problematic. At best, this engagement should be considered a contributing factor. แต่กระนั้น, the tentative results in Morocco, ประเทศจอร์แดน, and Yemen are promising enough that continued engagement with moderate Islamists should be encouraged, albeit with greater emphasis on institution building and an eye on the broader context of the ideological battle in the Muslim world between extremism and moderation.


Yusuf Al - Qardhawi

What Do We Mean By Islamic Movement?

โดย “การเคลื่อนไหวอิสลาม”, ผมหมายถึงที่จัด, ทำงานส่วนรวม, ดำเนินการโดย thepeople, เพื่อคืนความเป็นผู้นำของศาสนาอิสลามเพื่อสังคม, and to the helm of life all walksof life.Before being anything else, the Islamic Movement is work: persistent, industriouswork, not just words to be said, speeches and lectures to be delivered, or books andarticles are indeed required, they are merely parts of a movement, not themovement itself (Allah the Almighty says, Work, and Allah, His Messenger and thebelievers will see your work} [Surat al-Tawba: 1 05].The Islamic Movement is a popular work performed for Allah’s sakeThe Islamic movement is a popular work based mainly on self-motivation andpersonal conviction. It is a work performed out of faith and for nothing other thanthe sake of Allah, in the hope of being rewarded by Him, not by humans.The core of this self-motivation is that unrest which a Muslim feels when theAwakening visits him and he feels a turmoil deep inside him, as a result of thecontradiction between his faith on the one hand and the actual state of affairs of hisnation on the other. It is then that he launches himself into action, driven by his lovefor his religion, his devotion to Allah, His Messenger, the Quran and the MuslimNation, and his feeling of his, and his people’s, neglect of their duty. In so doing, heis also stimulated by his keenness to discharge his duty, eliminate deficiencies,contribute to the revival of the neglected faridas [enjoined duties] of enforcing theSharia [Islamic Law] sent down by Allah; unifying the Muslim nation around the HolyQuran; supporting Allah’s friends and fighting Allah’s foes; liberating Muslimterritories from all aggression or non-Muslim control; reinstating the Islamiccaliphate system to the leadership anew as required by Sharia, and renewing theobligation to spread the call of Islam, enjoin what is right and forbid what is wrongand strive in Allah’s cause by deed, by word or by heartthe latter being theweakest of beliefsso that the word of Allah may be exalted to the heights.

อนาคตของศาสนาอิสลามแล้ว 9/11

Moaddel Mansoor

มีมติในประวัติศาสตร์และ Islamicists เกี่ยวกับลักษณะของระบบความเชื่อ theIslamic และประสบการณ์ของประวัติศาสตร์ศาสนาอิสลามไม่มี, ซึ่งหนึ่ง couldbase ตัดสินสรุปเกี่ยวกับความเข้ากันได้กับศาสนาอิสลามสมัยใหม่. กระนั้น,ความพร้อมของทั้งทางประวัติศาสตร์และค่าข้อมูลการสำรวจช่วยให้เราสามารถ analyzethe อนาคตของศาสนาอิสลามในแสงของเหตุการณ์น่ากลัวของ 9/11. ปัจจัยสำคัญที่ woulddetermine ระดับของการมองเห็นสังคมที่จำเป็นสำหรับการทำนายอนาคต developmentof วัฒนธรรมเป็นธรรมชาติและความชัดเจนของเป้าหมายทางอุดมการณ์ในวาทกรรม towhich ความสัมพันธ์ทางวัฒนธรรมใหม่มีการผลิต. ขึ้นอยู่กับสถานที่นี้, ฉันจะลอง toilluminate ธรรมชาติของเป้าหมายดังกล่าวที่มีการเผชิญหน้าโดยมุสลิม inIran กิจกรรม, อียิปต์, และจอร์แดน.


Alex Glennie

Since the terror attacks of 11 กันยายน 2001 there has been an explosion of interest inpolitical Islamism in the Middle East and North Africa (MENA) region. Until fairly recently,analysts have understandably focused on those actors that operate at the violent end of theIslamist spectrum, including Al-Qaeda, the Taliban, some of the sectarian parties in Iraq andpolitical groups with armed wings like Hamas in the Occupied Palestinian Territories (OPT)and Hezbollah in Lebanon.However, this has obscured the fact that across the MENA region contemporary politics arebeing driven and shaped by a much more diverse collection of ‘mainstream’ Islamistmovements. We define these asgroups that engage or seek to engage in the legal political processes oftheir countries and that have publicly eschewed the use of violence tohelp realise their objectives at the national level, even where they arediscriminated against or repressed.This definition would encompass groups like the Muslim Brotherhood in Egypt, the Party ofJustice and Development (PJD) in Morocco and the Islamic Action Front (IAF) in Jordan.These non-violent Islamist movements or parties often represent the best organised andmost popular element of the opposition to the existing regimes in each country, and as suchthere has been increasing interest on the part of western policymakers in the role that theymight play in democracy promotion in the region. Yet discussions on this issue appear tohave stalled on the question of whether it would be appropriate to engage with these groupson a more systematic and formal basis, rather than on the practicalities of actually doing so.This attitude is partly linked to a justifiable unwillingness to legitimise groups that mighthold anti-democratic views on women’s rights, political pluralism and a range of other issues.It also reflects pragmatic considerations about the strategic interests of western powers inthe MENA region that are perceived to be threatened by the rising popularity and influenceof Islamists. For their part, Islamist parties and movements have shown a clear reluctance toforge closer ties with those western powers whose policies in the region they stronglyoppose, not least for fear of how the repressive regimes they operate within might react.This project’s focus on non-violent political Islamist movements should not be misinterpretedas implicit support for their political agendas. Committing to a strategy of more deliberateengagement with mainstream Islamist parties would involve significant risks and tradeoffs forNorth American and European policymakers. อย่างไรก็ตาม, we do take the position that thetendency of both sides to view engagement as a zero sum ‘all or nothing’ game has beenunhelpful, and needs to change if a more constructive dialogue around reform in the MiddleEast and North Africa is to emerge.


Munson Ziad

This article examines the emergence and growth of the Muslim Brotherhood inEgypt from the 1930s through the 1950s. It begins by outlining and empirically evaluatingpossible explanations for the organization’s growth based on (1) theories of politicalIslam and (2) the concept of political opportunity structure in social movementtheory. An extension of these approaches is suggested based on data from organizationaldocuments and declassiŽed U.S. State Department Žles from the period. Thesuccessful mobilization of the Muslim Brotherhood was possible because of the wayin which its Islamic message was tied to its organizational structure, activities, andstrategies and the everyday lives of Egyptians. The analysis suggests that ideas areintegrated into social movements in more ways than the concept of framing allows.It also expands our understanding of how organizations can arise in highly repressiveenvironments.


Yacoubian Mona

In the immediate aftermath of the September 11th terrorist attacks, international pressure mounted for political reform in the Middle East, particularly the Arab world. For its part, the Bush administration elevated democracy promotion in the Middle East to a key strategic priority. The administration’s policy sprung from the belief that strong linkages exist between the Middle East’s long history of autocratic rule and the emergence of a transnational terrorist movement with its roots in many of those same countries. Numerous independent analyses likewise have suggested that the Middle East’s dysfunctional, autocratic political systems are helping to breed Islamist extremism.An Islamist “Tsunami”Yet, despite the critical importance assigned to political opening in the Middle East, a number of factors, including ongoing turmoil in Iraq and competing priorities of the Global War on Terror (GWOT), have intervened to complicate U.S. democracy promotion efforts. โดยเฉพาะอย่างยิ่ง, various Islamist parties’ strong showings in recent elections have added a new layer of complexity to U.S. democracy promotion efforts in the Arab world. จริง, across the region, Islamist parties and organizations boast strong grassroots support. These groups represent a broad spectrum of views, ranging from moderate parties that have renounced violence to well-established terrorist organizations.Hamas’ resounding victory in the January 25, 2006 Palestinian elections, winning 74 ออกมาจาก 132 ที่นั่ง, is perhaps the most dramatic example of the power Islamists wield at the ballot box. Deemed a terrorist organization by the United States and Europe, the party’s rise to power has significantly complicated U.S. policy toward the Palestinian Authority as well as efforts to help resolve the Israeli-Palestinian conflict. Similar concerns characterize Hizballah’s role in Lebanon. The terrorist organization won 14 ของ 128 seats in the Lebanese parliament in the June 2005 การเลือกตั้ง, the first independent vote in thirty years following the withdrawal of Syrian troops. While Hizballah’s parliamentary presence is far outstripped by an anti-Syrian opposition bloc, the organization still holds significant sway over Lebanese politics and is the only political party to maintain an armed militia.

ก่อการร้ายและขบวนการ extremist ในตะวันออกกลาง

Anthony H. Cordesman

การก่อการร้ายและสงครามไม่สมมาตรจะหายากคุณสมบัติใหม่ของยอดทหารกลางภาคตะวันออก, และอิสลาม
ลัทธิหัวรนแรงที่ไม่น่าจะเป็นแหล่งเดียวของ extremist ความรุนแรง. มีหลายเชื้อชาติและความแตกต่างอย่างมีสมาชิกพรรค
ในตะวันออกกลาง, และเหล่านี้นำไปสู่ความรุนแรงเป็นระยะยาวภายในประเทศให้, และบางครั้งใหญ่พลเรือน
ความขัดแย้ง. สงครามกลางเมืองในเยเมนและ Dhofar กบฏในโอมานเป็นตัวอย่าง, ที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนานของพลเรือน
สงครามในเลบานอนซีเรียและปราบปรามรุนแรงของกลุ่มการเมืองอิสลามที่ต่อต้านระบบการปกครองของ Hafez al-
Asad. พลังงานเพิ่มขึ้นขององค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ (PLO) นำไปสู่สงครามกลางเมืองในจอร์แดนในเดือนกันยายน
1970. การปฏิวัติในอิหร่าน 1979 ตามมาด้วยการต่อสู้ทางการเมืองอย่างรุนแรง, และความพยายามที่จะส่งออก theocratic
การปฏิวัติที่ช่วยกระตุ้นให้เกิดสงครามอิรักอิหร่าน. บาห์เรนและซาอุดีอาระเบียมีทั้งมี clashes พลเรือนระหว่างพวกเขา
Sunni ชนชั้นปกครองและ Shi'ites มิตรและ clashes เหล่านี้นำไปสู่ความรุนแรงอย่างมีนัยสำคัญในกรณีของซาอุดีอาระเบีย.
นอกจากนี้ยัง, อย่างไรก็ตาม, มีประวัติอันยาวนานของลัทธิหัวรนแรงอิสลามความรุนแรงในพื้นที่, บางครั้งสนับสนุนโดย
เข้มข้นที่กลายเป็นเป้าหมายของ Islamists มากที่พวกเขาเริ่มสนับสนุน. Sadat พยายามที่จะใช้อิสลาม
การเคลื่อนไหวเป็น counter ที่ฝ่ายค้านฆราวาสของเขาในอียิปต์เท่านั้นที่จะ assassinated by เคลื่อนไหวเช่นเดียวหลังจากเขา
ข้อตกลงสันติภาพกับอิสราเอล. อิสราเอลคิดว่ามันปลอดภัยที่จะสนับสนุนการเคลื่อนไหวอิสลามหลัง 1967 เป็น counter ที่
PLO, เพียงเพื่อดูการเกิดอย่างรวดเร็วของกลุ่มรุนแรงต่อต้านอิสราเอล. ภาคเหนือและภาคใต้เยเมนมีฉากของ
coups และสงครามกลางเมือง 1960 ตั้งแต่ต้น, และมันเป็นสงครามกลางเมืองในประเทศเยเมนที่นำที่สุดเพื่อยุบ
ของระบบการปกครองและการควบรวมกิจการกับเยเมนในภาคเหนือ 1990.
ตกของกษัตริย์อิหร่านจะนำไปสู่การครอบครอง Islamist ในอิหร่าน, ความต้านทานและการบุกรุกของโซเวียตอัฟกานิสถานเรียก
ปฏิกิริยา Islamist ที่ยังคงมีอิทธิพลในตะวันออกกลางและโลกอิสลามทั้งหมด. ซาอุดีอาระเบียมีการจัดการกับ
การจลาจลที่มัสยิดในเมืองแกรนด์ใน 1979. อักขระศาสนาของการจลาจลนี้ร่วมกันหลายองค์ประกอบ
การเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นหลังจากโซเวียตถอนจากอัฟกานิสถานและสงครามในอ่าว 1991.
ความแอลจีเรียปราบปรามชัยชนะของพรรคการเมืองอิสลามในการเลือกตั้งในระบอบประชาธิปไตย 1992 ได้ตาม
สงครามกลางเมืองที่มี lasted นับตั้งแต่. อียิปต์สู้รบนานและประสบความสำเร็จมากกับของตัวเองอิสลาม
extremists ในปี 1990, แต่อียิปต์มีการจัดการเพียงเพื่อปราบปรามการเคลื่อนไหวดังกล่าวมีมากกว่ากำจัด
พวกเขา. ในส่วนที่เหลือของโลกอาหรับ, สงครามกลางเมืองในโคโซโวและบอสเนียช่วยสร้าง cadres extremist Islamic ใหม่.
ซาอุดีอาระเบียเดือดร้อนจากสองโจมตีก่อการร้ายที่สำคัญก่อน 2001. การโจมตีเหล่านี้หลงที่ National Guard
ศูนย์ฝึกอบรมและค่ายทหาร USAF ที่ Al Khobar, และอย่างน้อยน่าจะได้รับผลของอิสลาม
extremists. ประเทศโมร็อกโก, ประเทศลิบยา, ตูนิเซีย, ประเทศจอร์แดน, บาห์เรน, กาตาร์, โอมาน, และเยเมนได้เห็นทั้งหมด Islamist สายแข็ง
ในขณะที่บางส่วนไม่โดยตรงของพื้นที่, ซูดานได้ต่อสู้ 15 ปีสงครามกลางเมืองยาวที่อาจต้นทุนสอง
ล้านชีวิต, และสงครามนี้ได้รับการสนับสนุนจากสายแข็งองค์ประกอบ Islamist ในภาคเหนืออาหรับ. โซมาเลียยังได้
ได้ฉากของสงครามกลางเมืองตั้งแต่ 1991 ที่ได้รับอนุญาตเซลล์ Islamist ทำงานใน country.a ที่

การก่อการร้ายและสงครามไม่สมมาตรจะหายากคุณสมบัติใหม่ของยอดทหารกลางภาคตะวันออก, และ Islamicextremism เป็นแทบแหล่งเดียวของ extremist ความรุนแรง. มีหลายเชื้อชาติและสมาชิกพรรค differencesin ร้ายแรงตะวันออกกลางเป็น, และเหล่านี้นำไปสู่ความรุนแรงเป็นระยะยาวภายในประเทศให้, และบางครั้ง civilconflicts สำคัญ. สงครามกลางเมืองในเยเมนและ Dhofar กบฏในโอมานเป็นตัวอย่าง, ที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนานของ civilwar ในเลบานอนซีเรียและปราบปรามรุนแรงของกลุ่มการเมืองอิสลามที่ต่อต้านระบบการปกครองของ Hafez al - Asad. พลังงานเพิ่มขึ้นขององค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ (PLO) นำไปสู่สงครามกลางเมืองในจอร์แดนใน September1970. การปฏิวัติในอิหร่าน 1979 ตามมาด้วยการต่อสู้ทางการเมืองอย่างรุนแรง, และความพยายามในการส่งออก theocraticrevolution ที่ช่วยกระตุ้นให้เกิดสงครามอิรักอิหร่าน. บาห์เรนและซาอุดีอาระเบียมีทั้งมี clashes พลเรือนระหว่างชนชั้นปกครองและ theirSunni Shi'ites มิตรและ clashes เหล่านี้นำไปสู่ความรุนแรงอย่างมีนัยสำคัญในกรณี Saudi Arabia.There ยัง, อย่างไรก็ตาม, มีประวัติอันยาวนานของลัทธิหัวรนแรงอิสลามความรุนแรงในพื้นที่, สนับสนุนบางครั้ง byregimes ที่กลายเป็นเป้าหมายของ Islamists มากที่พวกเขาเริ่มสนับสนุน. Sadat พยายามที่จะใช้ Islamicmovements เป็น counter ที่ฝ่ายค้านฆราวาสของเขาในอียิปต์เท่านั้นที่จะ assassinated by เคลื่อนไหวเช่นเดียวหลังจากสัญญา hispeace กับอิสราเอล. อิสราเอลคิดว่ามันปลอดภัยที่จะสนับสนุนการเคลื่อนไหวอิสลามหลัง 1967 เป็น counter ที่ thePLO, เพียงเพื่อดูการเกิดอย่างรวดเร็วของกลุ่มรุนแรงต่อต้านอิสราเอล. ภาคเหนือและภาคใต้เยเมนคือ ofcoups ฉากและสงครามกลางเมือง 1960 ตั้งแต่ต้น, และมันเป็นสงครามกลางเมืองในประเทศเยเมนที่นำที่สุดเพื่อ collapseof ระบบการปกครองและการควบรวมกิจการกับ North เยเมนใน 1990.The ตกของกษัตริย์อิหร่านนำไปสู่การครอบครอง Islamist ในอิหร่าน, ความต้านทานและการบุกรุกของโซเวียตอัฟกานิสถานปฏิกิริยา Islamist triggeredan ที่ยังคงมีอิทธิพลในตะวันออกกลางและโลกอิสลามทั้งหมด. ซาอุดีอาระเบียมีการจัดการการจลาจลวิธานที่มัสยิดในเมืองแกรนด์ใน 1979. ตัวอักษรทางศาสนาของการจลาจลนี้ที่ใช้ร่วมกันหลาย elementsof การเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นหลังจากโซเวียตถอนจากอัฟกานิสถานและสงครามอ่าวในความพยายามในการปราบปราม 1991.Algerian ชัยชนะของพรรคการเมืองอิสลามในการเลือกตั้งในระบอบประชาธิปไตย 1992 ได้ตาม bya สงครามกลางเมืองที่มี lasted นับตั้งแต่. อียิปต์สู้รบนานและประสบความสำเร็จมากกับ Islamicextremists ของตัวเองในปี 1990, แต่อียิปต์มีการจัดการเพียงเพื่อปราบปรามการเคลื่อนไหวดังกล่าวมีมากกว่า eradicatedthem. ในส่วนที่เหลือของโลกอาหรับ, สงครามกลางเมืองในโคโซโวและบอสเนียช่วยสร้างใหม่ extremist cadres.Saudi อิสลาม Arabia เดือดร้อนจากสองโจมตีก่อการร้ายที่สำคัญก่อน 2001. การโจมตีเหล่านี้หลงที่ศูนย์แห่งชาติ GuardTraining และค่ายทหาร USAF ที่ Al Khobar, และอย่างน้อยน่าจะได้รับผลของการ Islamicextremists. ประเทศโมร็อกโก, ประเทศลิบยา, ตูนิเซีย, ประเทศจอร์แดน, บาห์เรน, กาตาร์, โอมาน, และเยเมนได้เห็นทั้งหมด Islamistmovements เส้นหนักเป็น threat.While ชาติไม่ร้ายแรงโดยตรงส่วนหนึ่งของพื้นที่, ซูดานได้ต่อสู้ 15 ปีสงครามกลางเมืองยาวที่มีค่ามากกว่าชีวิตอาจ twomillion, และสงครามนี้ได้รับการสนับสนุนจากสายแข็งองค์ประกอบ Islamist ในภาคเหนืออาหรับ. โซมาเลียมี alsobeen ฉากของสงครามกลางเมืองตั้งแต่ 1991 ที่ได้รับอนุญาตเซลล์ Islamist ทำงานในประเทศนั้น.