RSSTë gjitha Hyrje në "Jordanez MB" Kategori

Islamit dhe Perëndimit

Preface

John J. DeGioia

The remarkable feeling of proximity between people and nations is the unmistakable reality of our globalized world. Encounters with other peoples’ ways oflife, current affairs, politics, welfare and faithsare more frequent than ever. We are not onlyable to see other cultures more clearly, butalso to see our differences more sharply. The information intensity of modern life has madethis diversity of nations part of our every dayconsciousness and has led to the centrality ofculture in discerning our individual and collectiveviews of the world.Our challenges have also become global.The destinies of nations have become deeply interconnected. No matter where in the world we live, we are touched by the successes and failures of today’s global order. Yet our responses to global problems remain vastly different, not only as a result of rivalry and competing interests,but largely because our cultural difference is the lens through which we see these global challenges.Cultural diversity is not necessarily a source of clashes and conflict. Në të vërtetë, the proximity and cross-cultural encounters very often bring about creative change – a change that is made possible by well-organized social collaboration.Collaboration across borders is growing primarily in the area of business and economic activity. Collaborative networks for innovation,production and distribution are emerging as the single most powerful shaper of the global economy.

why are there no arab democracies ?

Larry Diamond

During democratization’s “third wave,” democracy ceased being a mostly Western phenomenon and “went global.” When the third wave began in 1974, the world had only about 40 democracies, and only a few of them lay outside the West. By the time the Journal of Democracy began publishing in 1990, there were 76 electoral democracies (accounting for slightly less than half the world’s independent states). Nga 1995, that number had shot up to 117—three in every five states. By then, a critical mass of democracies existed in every major world region save one—the Middle East.1 Moreover, every one of the world’s major cultural realms had become host to a significant democratic presence, albeit again with a single exception—the Arab world.2 Fifteen years later, this exception still stands.
The continuing absence of even a single democratic regime in the Arab world is a striking anomaly—the principal exception to the globalization of democracy. Why is there no Arab democracy? Me të vërtetë, why is it the case that among the sixteen independent Arab states of the Middle East and coastal North Africa, Lebanon is the only one to have ever been a democracy?
The most common assumption about the Arab democracy deficit is that it must have something to do with religion or culture. Pas te gjithave, the one thing that all Arab countries share is that they are Arab.

Muslim Brotherhood in Jordan

The Islamic movement in Jordan came to international attention in thewake of the April 1989 disturbances and the subsequent November 1989 parliamentary elections. These developments highlighted the movement’s political clout and raised the spectre in the West of an Iranian-style Islamic revolution in Jordan, fuelled by radical Islamic movements such as those of Egypt and the Maghrib. While various political trends competed for influence during the months prior to the elections, the Muslim Brotherhood had a clear advantage; its infrastructure in the mosques, the Qur’anicschools and the universities gave it a ready-made political base. The leftistand pro-regime groups, on the other hand, had to create de facto politicalparties—still legally banned—and to build their organizational base almostex nihilo, or to transform a clandestine infrastructure into an overt politicalone. There should have been very little surprise, prandaj, when the Muslim Brotherhood and other Islamist candidates won a windfall of 32 of the 80seats in Parliament.Politicization of Islam is not new in Jordan.1 Since the foundation of the Emirate of Trans jordan by ‘Abdallah, Islam has served as one of the building blocks of regime legitimacy and of nation-building. The genealogy of the Hashemite family as scions of the Prophet’s tribe was an important source of legitimacy for its rule in Syria, Iraq and Jordan, as it had been inthe Hijaz. The ideology of the “Great Arab Revolt” was no less Islamic than it was Arab, and the control of Jerusalem after 1948 was interpretedby the regime as an Islamic responsibility and not only an Arab one.2King ‘Abdallah and his grandson Hussein, took care to present themselvesas believing Muslims, appearing at rituals and prayers, performing the pilgrimage to Mecca and embellishing their speeches with Islamic motifs.3The status of Islam in the Kingdom was also formalized in the Jordanian constitution (1952) by stipulating that Islam is the religion of the kingdom and that the king must be a Muslim and of Muslim parents. ligjit islamik(Shari‘a) is defined in the constitution as one of the pillars of legislation in the kingdom, while family law is in the exclusive hands of the Shari‘a courts.

AN INQUIRY INTO A WESTERN FEAR

Dan Jahn

If one can point to an overarching characteristic of our time, concern with justice would surely be
near the top of the list. Never in the history of man has there been such a quest for justice, a quest
pursued by both individuals and groups in all walks of life and around the world. In this quest,
religions have played a vital role, while at the same time, religious movements are continually misunderstood
and mis-characterized by opposing groups. The Muslim movements which the Western
media refer to as representative of a dangerous Islamic fundamentalism with militant overtones
is one example where a misunderstanding has resulted in widespread fear and prohibited
what could potentially be a useful partnership. It is not an exaggeration to say that upon hearing
the words ‘Muslim Brotherhood’, many otherwise educated Westerners tend to think only of a
terrorist organization, and it is not inconceivable to think that some Muslims may in fact look at
the World Council of Churches as yet another example of Western imperialism. The truth is that
although Islamic fundamentalism or perhaps more appropriately ‘revivalism’ does have its extremists,
a major focal point of some Muslim movements is an attempt to balance the scales of
social justice in much the same way that the Christians of the West–through the World Council of
Churches–are attempting to rectify situations of poverty, abuse of human rights and other social
issues. This is not to dismiss the violence inherent in some Islamic fundamentalist movements,
merely to show that the terrorist like activities of these movements are emphatically not the
movements’ main program of action, and are, for instance in the case of the Muslim Brotherhood,
more a reaction to events of the time that many organizations, including the Brotherhood,
responded to in a violent manner.

Buletini Reforma Arab

Grupi i studiuesve


Egjipt: Regres në platformën e partisë së Vëllazërisë Myslimane?

amr Hamzawy


Platforma draft partia e Vëllazërisë Myslimane dërgon sinjale të përziera në lidhje me pikëpamjet politike të lëvizjes

dhe pozicionet. Edhe pse ajo tashmë është qarkulluar gjerësisht, dokumenti nuk ka ende final
Miratimi nga byroja udhëzim të lëvizjes.
Trajtimi i detajuar i politik i platformës së, social, dhe çështjet ekonomike shënon një largim të rëndësishëm
nga pozicionet më parë më pak të zhvilluara, artikuluar ndër të tjera në A 2004 Nisma reforma dhe 2005
Platforma zgjedhore për kandidatët parlamentare Vëllazërisë. Kjo adresat ndryshim një nga më të
kritika të rëndësishme të Vëllazërisë, përkatësisht Përkrahja e saj të paqarta ideologjike dhe fetare

slogane dhe paaftësia për të dalë me receta të veçanta të politikave.
Dokumenti ngre pyetje shqetësuese, megjithatë, në lidhje me identitetin e një të ardhme të Vëllazërisë

parti politike si dhe qëndrimi i grupit në disa çështje politike dhe sociale. Lëshuar në
Konteksti i një stand-off-it të vazhdueshëm ndërmjet regjimit egjiptian dhe Vëllazërisë, ajo zbulon rëndësishëm
paqartësi dhe ndoshta regres në të menduarit e lëvizjes.
I parë, hartuesit nuk zgjodhi për të trajtuar marrëdhëniet e ardhshme midis partisë dhe lëvizjes. Në

duke bërë kështu, ata kanë injoruar qëllimisht ide të rëndësishme të diskutuara kohët e fundit në kuadër të lëvizjes,
sidomos në mesin e anëtarëve të bllokut parlamentar. Frymëzuar nga përvojat e partive islamike në
Marok, Jordan, dhe Jemen, këta anëtarë të avokuar një ndarje funksionale ndërmjet një pale dhe
Lëvizja, me ish fokusuar kryesisht në pjesëmarrjen politike dhe kjo e fundit mbi fetar
aktivizmi. Përveç trajtimit të saj sipërfaqësore të natyrës së partisë dhe organizimit të saj të brendshëm, the
Platforma përfshin asnjë deklaratë të qartë për anëtarësim të palës hapjen e tërë Egjiptasve, pavarësisht tyre
Feja, një nga kërkesat për krijimin e një partie politike sipas kushtetutës egjiptian.
i dytë, draft Vëllazëria platformë identifikon zbatimin e Sheriatit si një i palës, është kryesore

qëllimet. Edhe pse kjo është në përputhje me interpretimin e nenit të grupit 2 të Kushtetutës egjiptian
(“Islami është feja e shtetit, dhe ligji islam është burimi kryesor i legjislacionit”), ajo niset nga
shpirt pragmatik i deklaratave të ndryshme të Vëllazërisë dhe iniciativave që nga viti 2004 në të cilën pak theksuar
i është dhënë çështjes sheriatit. Kthimi në një fokus mbi sheriatit në platformën ka çuar në pozicionet
krejtësisht në kundërshtim me natyrën civile të të drejtave të shtetit dhe të plotë të shtetësisë pavarësisht fetare
përkatësia.

To Be A Muslim

Fathi Yakan

All praises to Allah, and blessings and peace to His Messenger.This book is divided into two parts. The first part focuses on the characteristics that every single Muslim should portray in order to fulfill the conditions of being a Muslim in both belief and practice. Many people are Muslim by identity,because they were ”born Muslim” from Muslim parents. Theymay not know what Islam really means or its requirements, an dso may lead a very secular life. The purpose of this first partis to explain the responsibility of every Muslim to become aknowledgeable and true believer in Islam.The second part of this book discusses the responsibility to become an activist for Islam and participate in the Islamic Movement. It explains the nature of this movement and its goals, philosophy, strategy, and tactics, as well as the desirable characteristics of it members.The failure of various movements in the Islamic world, and especially in the Arab countries, result from a spiritual emptiness in these movements as well as in society generally. In sucha situation the principles and institutions of Islam are forgotten.The westernized leaders and movements collapse when they encounter serious challenges. These leaders and movements and the systems of government and economics they try to imposehave fallen because they lacked a solid base. They fell becausethey were artificial constructs copied from alien cultures anddid not represent the Muslim community. Therefore they wererejected by it. This situation is comparable to a kidney transplantin a human body. Although the body is able to tolerate it painfully for a short period of time, eventually the kidney willbe rejected and die.When the sickness of the Muslim Ummah became acute few Muslims thought of building a new society on Islamic principles.Instead many tried to import man made systems and principles, which looked good but really were grossly defectiveand so could be easily toppled and crushed.

Ndajë Veil

shadi hamid

America’s post-September 11 project to promote democracy in the Middle East has proven a spectacular failure. Today,Arab autocrats are as emboldened as ever. Egjipt, Jordan, Tunizi, and others are backsliding on reform. Opposition forces are being crushed. Three of the most democratic polities in the region, Liban, Irak, dhe territoret palestineze,are being torn apart by violence and sectarian conflict.Not long ago, it seemed an entirely different outcome was in the offing. Asrecently as late 2005, observers were hailing the “Arab spring,” an “autumn forautocrats,” and other seasonal formulations. They had cause for such optimism.On January 31, 2005, the world stood in collective awe as Iraqis braved terroristthreats to cast their ballots for the first time. That February, Egyptian PresidentHosni Mubarak announced multi-candidate presidential elections, another first.And that same month, after former Lebanese Prime Minister Rafiq Hariri wasshadi hamid is director of research at the Project on Middle East Democracyand an associate of the Truman National Security Project.Parting the Veil Now is no time to give up supporting democracy in the Muslim world.But to do so, the United States must embrace Islamist moderates.shadi hamiddemocracyjournal.org 39killed, Lebanon erupted in grief and then anger as nearly one million Lebanesetook to the streets of their war-torn capital, demanding self-determination. Notlong afterward, 50,000 Bahrainis—one-eighth of the country’s population—ralliedfor constitutional reform. The opposition was finally coming alive.But when the Arab spring really did come, the American response provide dample evidence that while Arabs were ready for democracy, the United States most certainly was not. Looking back, the failure of the Bush Administration’s efforts should not have been so surprising. Që nga fillim të viteve 1990, SHBA. policymakershave had two dueling and ultimately incompatible objectives in the Middle East: promoting Arab democracy on one hand, and curbing the power and appealof Islamist groups on the other. In his second inaugural address, President George W. Bush declared that in supporting Arab democracy, our “vital interests and our deepest beliefs” were now one. The reality was more complicated.When Islamist groups throughout the region began making impressive gains at the ballot box, particularly in Egypt and in the Palestinian territories, the Bush Administration stumbled. With Israel’s withdrawal from Gaza high on the agendaand a deteriorating situation in Iraq, American priorities began to shift. Friendly dictators once again became an invaluable resource for an administration that found itself increasingly embattled both at home and abroad.The reason for this divergence in policy revolves around a critical question:What should the United States do when Islamists come to power through free elections? In a region where Islamist parties represent the only viable oppositionto secular dictatorships, this is the crux of the matter. In the MiddleEastern context, the question of democracy and the question of political Islamare inseparable. Without a well-defined policy of engagement toward politicalIslam, the United States will fall victim to the same pitfalls of the past. In many ways, it already has.

Dilema islamike Amerikës Zgjidhja e

Shadi Hamid

SHBA. përpjekjet për të promovuar demokracinë në Lindjen e Mesme kanë kohë që janë paralizuar nga "dilemë islamike": në teori, ne duam demokraci, por, në praktikë, frikë se partitë islamike do të jenë përfituesit kryesor të çdo hapjes politike. Manifestimi më tragjike e kësaj ishte përmbysje e algjerian i 1991 dhe 1992, kur Shtetet e Bashkuara qëndroi në heshtje, ndërsa me vendosmëri laik zgjedhjet e ushtarake anulua pas një parti islamike fitoi një shumicë parlamentare. Më shumë kohët e fundit, administrata e presidentit Bush mbështeti larg nga "agjendën e lirisë" e tij pasi islamistët e bëri çuditërisht edhe në zgjedhjet në të gjithë rajonin, përfshirë në Egjipt, Arabia Saudite, dhe territoret palestineze.
Por edhe frika jonë e partive islamiste-dhe refuzimi rezulton që të angazhohen me ta-ka qenë në kundërshtim vetë, mbajtjen e vërtetë për disa vende por jo të tjerët. Më shumë se një vend është parë si jetike për interesat e sigurisë kombëtare amerikane, më pak të gatshëm të Shteteve të Bashkuara ka qenë për të pranuar grupet islamike që ka një rol të rëndësishëm politik ka. Megjithatë, në vende të shihen si më pak të rëndësishme strategjike, dhe ku më pak është në rrezik, Shtetet e Bashkuara ka marrë herë pas here një qasje më të nuancuar. Por kjo është pikërisht aty ku më shumë është në rrezik që duke njohur një rol për islamistët jo të dhunshme është më e rëndësishme, dhe, këtu, Politika amerikane vazhdon të dështoj.
Në të gjithë rajonin, Shtetet e Bashkuara kanë mbështetur në mënyrë aktive dhe të regjimeve autokratike dhënë dritën e gjelbër për fushata e represionit kundër grupeve të tilla si Vëllazëria Muslimane egjiptian, lëvizjes më të vjetra dhe më me ndikim politik në rajon. Në mars 2008, gjatë asaj që shumë vëzhgues e konsiderojnë të jetë periudha më e keqe e anti-Vëllazëria represionit që nga viti 1960, Sekretarja e Shtetit Kondoliza Rajs hiqet dorë një $100 milion reduktim të mandatuar nga Kongresi i ndihmës ushtarake në Egjipt.

Krahasimi TRI Brotherhoods MUSLIMAN: SIRI, JORDANI, EGYPT

Barry Rubin

The banner of the Islamist revolution in the Middle East today has largely passed to groups sponsored by or derived from the Muslim Brotherhood. This article develops an introductory examination of three key Muslim Brotherhood groups and compares their politics, interrelations, and methods. Each, sigurisht, is adapted to the conditions of a particular country.The banner of the Islamist revolution in the Middle East today has largely passed to groups sponsored by or derived from the Muslim Brotherhood. This article develops an introductory examination of three key Muslim Brotherhood groups and compares their politics, interrelations, and methods. Each, sigurisht, is adapted to the conditions of a particular country.First, it is important to understand the Brotherhood’s policy toward and relations with both jihadist groups (al-Kaidës, the Zarqawi network, and others such as Hizb al-Tahrir and Hamas) and theorists (such as Abu Mus’ab al-Suri and Abu Muhammad al-Maqdisi).The Brotherhoods do not have ongoing relationships with Hizb al-Tahrir—which is regarded by them as a small, cultish group of no importance. Other than in Jordan, they have had little contact with it at all.Regarding al-Qa’ida—both its theorists and its terrorist infrastructure—the Brotherhoods approve generally of its militancy, attacks on America, and ideology (or respect its ideologues), but view it as a rival.

Angazhimi islamistët dhe Promovimi i Demokracisë

Mona Yacoubian

ndryshim gjykuar demokratike të jetë një antidot afat-gjatë për ekstremizmin islamik, administrata e Bushit i shoqëruar ndërhyrje e saj ushtarake në Afganistan dhe Irak me intensifikimin e përpjekjeve për të promovuar demokracinë në botën arabe, duke theksuar nevojën për zgjedhje të lira dhe të ndershme. Deri më sot, zgjedhjet parlamentare e hapjes të ndryshme kanë ndodhur në rajon, nga Maroku në Kuvajt. Zgjedhjet çuar në një valë për fitoret islamike, quajtur nga shumë si një cunami "islamike." sukseset 1The islamikë 'rrjedhin nga efektiviteti i tyre si mjete për opozitën popullore. Ndërsa liberale, Partitë e opozitës sekulare të mbetet e shkëputur kryesisht nga më të madhe të popullsisë, Islamistët kanë zhvilluar të madhe dhe të mobilizuar lehtë bazë rrjete me organizatat bamirëse dhe xhamive. Udhëheqja është shpesh më i ri dhe më dinamik, me lidhje të forta me komunitetin, dhe organizatat e partisë buzë me energji dhe ide të, tërheqjen e ata që janë duke kërkuar ndryshojë.Ligji SHBA. Qeveria i ka angazhuar në heshtje një numër të partive të moderuara dhe ligjore islamike në rajon për disa vjet, ndonjëherë nëpërmjet veprimtarisë normale diplomatike, ndonjëherë nëpërmjet granteve të financuara nga qeveria në SHBA. organizatat. Ky Raport Special shqyrton angazhimin e SHBA-financuara me ligjore, Partitë padhunshëm islamike përmes Institutit Nacional Demokratik (NDI) dhe Instituti Ndërkombëtar Republikan (IRI), të cilat kanë përvojë më të madhe të angazhohen me islamikë në rajon, dhe përqëndrohet në Marok, Jordan, dhe Jemen, për shkak të hapjes të afërm të tyre politike dhe forca dhe dridhje të Strategjisë islamike e tyre politike opposition.Successful. Një strategji e suksesshme islamike angazhimin e të dy fuqizon individët dhe forcon institucionet të japë transparencë më të madhe, përgjegjësi më, dhe zhvendosjet drejt moderim. Trajnim dhe fuqizimin e individëve kultivon moderuarit brenda partive dhe rrit sofistikimit të tyre politike dhe ndikimin e. Ndërkohë, si regjimet në botën arabe të rezistojë apo manipuluar reformat politike, forcimin e infrastrukturës së demokracisë është aq e rëndësishme sa individë mbështetëse. procedurat e Pavarur zgjedhore dhe monitorimit të ndihmojë për krijimin e zgjedhjeve të lira dhe të ndershme. ndërtimin Institucioni siguron kontrollet e duhura në pushtetin ekzekutiv dhe një drejtim të fortë të ligjit. Forcimi i parlamenteve është veçanërisht e rëndësishme, si islamikë të marrin pjesë kryesisht në legislatures.In vlerësimin se palët kanë moderuara islamike në përgjigje të SHBA. angazhim, është e vështirë në mos e pamundur të përcaktoj sasinë ose masë ndërrime që mund vetë të jetë relativ dhe subjektiv. Direkt lidh moderimit më të madhe për SHBA të veçanta. aktivitetet e angazhimit është gjithashtu mjaft problematik. Në të mirë, ky angazhim duhet të konsiderohet një faktor kontribues. Megjithatë, rezultatet paraprake në Maroko, Jordan, dhe Jemen janë premtuese sa që angazhimi i vazhduar me islamistët e moderuar duhet të inkurajohen, pse me theks më të madh në ndërtimin e institucioneve dhe një sy në kuadrin e gjerë të betejës ideologjike në botën muslimane në mes ekstremizmit dhe moderim.

Prioritetet e Lëvizjes islame në Fazën Vjen

Yusuf Al-Qardhawi

What Do We Mean By Islamic Movement?

Nga “Lëvizja islamike”, Unë do të thotë se të organizuar, punës kolektive, të ndërmarra nga thepeople, për të rivendosur Islamit në udhëheqjen e shoqërisë, and to the helm of life all walksof life.Before being anything else, the Islamic Movement is work: persistent, industriouswork, not just words to be said, speeches and lectures to be delivered, or books andarticles are indeed required, they are merely parts of a movement, not themovement itself (Allah the Almighty says, Work, and Allah, His Messenger and thebelievers will see your work} [Surat al-Tawba: 1 05].The Islamic Movement is a popular work performed for Allah’s sakeThe Islamic movement is a popular work based mainly on self-motivation andpersonal conviction. It is a work performed out of faith and for nothing other thanthe sake of Allah, in the hope of being rewarded by Him, not by humans.The core of this self-motivation is that unrest which a Muslim feels when theAwakening visits him and he feels a turmoil deep inside him, as a result of thecontradiction between his faith on the one hand and the actual state of affairs of hisnation on the other. It is then that he launches himself into action, driven by his lovefor his religion, his devotion to Allah, His Messenger, the Quran and the MuslimNation, and his feeling of his, and his people’s, neglect of their duty. In so doing, heis also stimulated by his keenness to discharge his duty, eliminate deficiencies,contribute to the revival of the neglected faridas [enjoined duties] of enforcing theSharia [Islamic Law] sent down by Allah; unifying the Muslim nation around the HolyQuran; supporting Allah’s friends and fighting Allah’s foes; liberating Muslimterritories from all aggression or non-Muslim control; reinstating the Islamiccaliphate system to the leadership anew as required by Sharia, and renewing theobligation to spread the call of Islam, enjoin what is right and forbid what is wrongand strive in Allah’s cause by deed, by word or by heartthe latter being theweakest of beliefsso that the word of Allah may be exalted to the heights.

E ardhmja e Islamit pas 9/11

Mansoor Moaddel

Nuk ka konsensus në mesin e historianëve dhe Islamicists në lidhje me natyrën e sistemit të besimit theIslamic dhe përvojën e Islamit historike, në të cilën një couldbase një vendim përfundimtar në lidhje me pajtueshmërinë e Islamit me modernizmin. Megjithatë,the availability of both historical and value survey data allow us to analyzethe future of Islam in light of the horrific event of 9/11. The key factor that woulddetermine the level of societal visibility necessary for predicting the future developmentof a culture is the nature and clarity of the ideological targets in relation towhich new cultural discourses are produced. Based on this premise, I shall try toilluminate the nature of such targets that are confronted by Muslim activists inIran, Egjipt, and Jordan.

Ndërtimi i mureve nuk ura

Alex Glennie

Since the terror attacks of 11 Shtator 2001 there has been an explosion of interest inpolitical Islamism in the Middle East and North Africa (MENA) region. Until fairly recently,analysts have understandably focused on those actors that operate at the violent end of theIslamist spectrum, including Al-Qaeda, the Taliban, some of the sectarian parties in Iraq andpolitical groups with armed wings like Hamas in the Occupied Palestinian Territories (OPT)and Hezbollah in Lebanon.However, this has obscured the fact that across the MENA region contemporary politics arebeing driven and shaped by a much more diverse collection of ‘mainstream’ Islamistmovements. We define these asgroups that engage or seek to engage in the legal political processes oftheir countries and that have publicly eschewed the use of violence tohelp realise their objectives at the national level, even where they arediscriminated against or repressed.This definition would encompass groups like the Muslim Brotherhood in Egypt, the Party ofJustice and Development (PJD) in Morocco and the Islamic Action Front (IAF) in Jordan.These non-violent Islamist movements or parties often represent the best organised andmost popular element of the opposition to the existing regimes in each country, and as suchthere has been increasing interest on the part of western policymakers in the role that theymight play in democracy promotion in the region. Yet discussions on this issue appear tohave stalled on the question of whether it would be appropriate to engage with these groupson a more systematic and formal basis, rather than on the practicalities of actually doing so.This attitude is partly linked to a justifiable unwillingness to legitimise groups that mighthold anti-democratic views on women’s rights, political pluralism and a range of other issues.It also reflects pragmatic considerations about the strategic interests of western powers inthe MENA region that are perceived to be threatened by the rising popularity and influenceof Islamists. For their part, Islamist parties and movements have shown a clear reluctance toforge closer ties with those western powers whose policies in the region they stronglyoppose, not least for fear of how the repressive regimes they operate within might react.This project’s focus on non-violent political Islamist movements should not be misinterpretedas implicit support for their political agendas. Committing to a strategy of more deliberateengagement with mainstream Islamist parties would involve significant risks and tradeoffs forNorth American and European policymakers. Megjithatë, we do take the position that thetendency of both sides to view engagement as a zero sum ‘all or nothing’ game has beenunhelpful, and needs to change if a more constructive dialogue around reform in the MiddleEast and North Africa is to emerge.

Mobilizimi islamike

Ziad Munson

This article examines the emergence and growth of the Muslim Brotherhood inEgypt from the 1930s through the 1950s. It begins by outlining and empirically evaluatingpossible explanations for the organization’s growth based on (1) theories of politicalIslam and (2) the concept of political opportunity structure in social movementtheory. An extension of these approaches is suggested based on data from organizationaldocuments and declassiŽed U.S. State Department Žles from the period. Thesuccessful mobilization of the Muslim Brotherhood was possible because of the wayin which its Islamic message was tied to its organizational structure, activities, andstrategies and the everyday lives of Egyptians. The analysis suggests that ideas areintegrated into social movements in more ways than the concept of framing allows.It also expands our understanding of how organizations can arise in highly repressiveenvironments.

Demokracia dhe Partitë islamike

Mona Yacoubian

In the immediate aftermath of the September 11th terrorist attacks, international pressure mounted for political reform in the Middle East, particularly the Arab world. For its part, the Bush administration elevated democracy promotion in the Middle East to a key strategic priority. The administration’s policy sprung from the belief that strong linkages exist between the Middle East’s long history of autocratic rule and the emergence of a transnational terrorist movement with its roots in many of those same countries. Numerous independent analyses likewise have suggested that the Middle East’s dysfunctional, autocratic political systems are helping to breed Islamist extremism.An Islamist “Tsunami”Yet, despite the critical importance assigned to political opening in the Middle East, a number of factors, including ongoing turmoil in Iraq and competing priorities of the Global War on Terror (GWOT), have intervened to complicate U.S. democracy promotion efforts. Veçanërisht, various Islamist parties’ strong showings in recent elections have added a new layer of complexity to U.S. democracy promotion efforts in the Arab world. Me të vërtetë, across the region, Islamist parties and organizations boast strong grassroots support. These groups represent a broad spectrum of views, ranging from moderate parties that have renounced violence to well-established terrorist organizations.Hamas’ resounding victory in the January 25, 2006 Palestinian elections, winning 74 nga 132 vende, is perhaps the most dramatic example of the power Islamists wield at the ballot box. Deemed a terrorist organization by the United States and Europe, the party’s rise to power has significantly complicated U.S. policy toward the Palestinian Authority as well as efforts to help resolve the Israeli-Palestinian conflict. Similar concerns characterize Hizballah’s role in Lebanon. The terrorist organization won 14 e 128 seats in the Lebanese parliament in the June 2005 Zgjedhjet, the first independent vote in thirty years following the withdrawal of Syrian troops. While Hizballah’s parliamentary presence is far outstripped by an anti-Syrian opposition bloc, the organization still holds significant sway over Lebanese politics and is the only political party to maintain an armed militia.

Lëvizja terroriste dhe ekstremistë në Lindjen e Mesme

Anthony H. Cordesman

Terrorizmit dhe luftës asimetrike janë fare tipare të reja të bilancit ushtarake e Lindjes së Mesme, dhe islamike
ekstremizëm është zor se i vetmi burim i dhunës ekstremiste. Ka shumë ndryshime serioze etnike dhe sektare
në Lindjen e Mesme, dhe këto kanë çuar të gjatë për dhunën sporadike brenda shteteve të dhënë, dhe nganjëherë të mëdha civile
konflikteve. Luftrat civile në Jemen dhe rebelimit Dhofar në Oman janë shembuj, siç janë histori të gjatë e civile
të luftës në Liban dhe Siri shtypjen e dhunshme të grupeve politike islamike që janë kundër regjimit të Hafez al-
Asad. Pushtetit në rritje të Organizatës Çlirimtare palestinez (PLO) çoi në një luftë civile në Jordani në shtator
1970. E revolucionit iranian në 1979 u pasua nga luftimet serioze politike, dhe një përpjekje për të eksportuar një teokratik
revolucionit që ndihmoi të shkaktojë Luftës Iran-Irak. Bahreini dhe Arabia Saudite kanë të dy kishin përleshjet civile në mes të tyre
elitat në pushtet suni dhe shiitë armiqësore dhe këto përleshje të çuar në dhunën e rëndësishme në rastin e Arabisë Saudite.
Ka gjithashtu, megjithatë, ka qenë një histori të gjatë të ekstremizmit të dhunshëm islamik në rajon, inkurajuar ndonjëherë nga
regjimet që më vonë u bë objekt i shumë islamikë ata fillimisht e mbështetën. Sadat tentativë për të përdorur islamike
lëvizjet si një kundër për kundërshtimin e tij laike në Egjipt vetëm të jetë i vrarë nga një lëvizje e tillë pas tij
marrëveshjen e paqes me Izraelin. Izraeli mendohet se e sigurt për të sponsorizojë lëvizjet islamike, pas 1967 si në kundërshtim me të
PLO, vetëm për të parë shfaqjen e shpejtë të grupeve të dhunshme anti-izraelite. Veriut dhe Jugut Jemen ishin skena të
grushtet dhe luftrave civile që prej fillimit të viteve 1960, dhe kjo ishte një luftë civile në Jemen Afrika e Jugut në fund të fundit që çuan në rrëzimin
e regjimit të saj dhe bashkimin e saj me të Veriut në Jemen 1990.
Rënia e Shah çuan në marrjen e kontrollit islamike në Iran, dhe rezistenca ndaj pushtimit sovjetik të Afganistanit shkaktuar
një reaksion islamike që ende ndikon në Lindjen e Mesme dhe të gjithë botën islame. Arabia Saudite kishte për t'u marrë me
kryengritje në Xhaminë e Madhe në Mekë në 1979. Karakteri fetar i këtij kryengritje të përbashkët shumë elemente
e lëvizjet që u ngrit pas tërheqjes sovjetike nga Afganistani dhe Luftës së Gjirit në 1991.
përpjekjet algjerian për të shtypur fitoren e partive politike islame në një zgjedhje demokratike në 1992 u pasuan nga
një luftë civile që ka zgjatur ndonjëherë që nga. Egjipti luftoi një betejë të gjatë dhe kryesisht i suksesshëm me vet islame
ekstremistët në vitet 1990, por Egjipti ka arritur vetëm të ketë të shtypur lëvizjet e tilla në vend se çrrënjosen
ata. Në pjesën tjetër të Botës Arabe, luftrat civile në Kosovë dhe Bosnje ndihmoi në krijimin e kuadrove të reja ekstremiste islamike.
Arabia Saudite vuajtur nga dy sulme të mëdha terroriste para 2001. Këto sulme i goditur në një Gardës Kombëtare
Qendra e trajnimeve dhe kazermat USAF në Al Khobar, dhe të paktën një duket të ketë qenë rezultat i islamike
ekstremistët. Marok, Libi, Tunizi, Jordan, Bahrain, Katar, Oman, dhe Jemen kanë parë të gjithë vijës islamike
lëvizjeve të bëhet një kërcënim serioz kombëtar.
Ndërsa një pjesë jo të drejtpërdrejtë të rajonit, Sudani ka luftuar një luftë 15-vjeçare, civile që ka gjasa të kushtojë mbi dy
milion jeton, dhe kjo luftë ka qenë i mbështetur nga të vijës së elementeve islamike në veri arabe. Somalia ka edhe
qenë skena e një lufte civile që 1991 se ka lejuar qelizat islamike për të vepruar në atë vendit.Një

Terrorizmit dhe luftës asimetrike janë fare tipare të reja të bilancit ushtarake e Lindjes së Mesme, dhe Islamicextremism është thuajse i vetmi burim i dhunës ekstremiste. Ka shumë differencesin serioze etnike dhe sektare në Lindjen e Mesme, dhe këto kanë çuar të gjatë për dhunën sporadike brenda shteteve të dhënë, dhe nganjëherë të civilconflicts të mëdha. Luftrat civile në Jemen dhe rebelimit Dhofar në Oman janë shembuj, siç janë histori të gjatë të civilwar në Liban dhe Siri shtypjen e dhunshme të grupeve politike islamike që janë kundër regjimit të Hafez Basher al-Asad. Pushtetit në rritje të Organizatës Çlirimtare palestinez (PLO) çoi në një luftë civile në Jordani në September1970. E revolucionit iranian në 1979 u pasua nga luftimet serioze politike, dhe një përpjekje për të eksportuar një theocraticrevolution që ndihmoi të shkaktojë Lufta Iran-Irak. Bahreini dhe Arabia Saudite kanë të dy kishin përleshjet civile në mes të elitave në pushtet theirSunni dhe shiitë armiqësore dhe këto përleshje të çuar në dhunën e rëndësishme në rastin e Arabisë Arabia.There edhe, megjithatë, ka qenë një histori të gjatë të ekstremizmit të dhunshëm islamik në rajon, inkurajuar ndonjëherë byregimes që më vonë u bë objekt i shumë islamistë që fillimisht e mbështetën. Sadat tentativë për të përdorur Islamicmovements si një kundër për kundërshtimin e tij laike në Egjipt vetëm të jetë i vrarë nga një lëvizje e tillë pas marrëveshjes hispeace me Izraelin. Izraeli mendohet se e sigurt për të sponsorizojë lëvizjet islamike, pas 1967 si në kundërshtim me thePLO, vetëm për të parë shfaqjen e shpejtë të grupeve të dhunshme anti-izraelite. Veriut dhe Jugut Jemen ishin ofcoups skena dhe luftrave civile që prej fillimit të viteve 1960, dhe kjo ishte një luftë civile në Evropën Jemen që çoi në fund të fundit për të collapseof regjimin e saj dhe bashkimin e saj me të Veriut në Jemen 1990.The rënies së Shah çuan në marrjen e kontrollit islamike në Iran, dhe rezistenca ndaj pushtimit sovjetik të Afganistanit islamike reagimi triggeredan se ende ndikon në Lindjen e Mesme dhe të gjithë botën islame. Arabia Saudite kishte për t'u marrë kryengritjes withan pranë xhamisë së Madhe në Mekë në 1979. The religious character of this uprising shared many elementsof the movements that arose after the Soviet withdrawal from Afghanistan and the Gulf War in 1991.Algerian efforts to suppress the victory of Islamic political parties in a democratic election in 1992 u pasuan bya të luftës civile që ka zgjatur ndonjëherë që nga. Egjipti luftoi një betejë të gjatë dhe kryesisht të suksesshme me Islamicextremists e vet në vitet 1990, por Egjipti ka arritur vetëm të ketë të shtypur lëvizjet e tilla në vend se eradicatedthem. Në pjesën tjetër të Botës Arabe, luftrat civile në Kosovë dhe Bosnje ndihmoi në krijimin e ri islamik ekstremist cadres.Saudi Saudite vuajtur nga dy sulme të mëdha terroriste para 2001. Këto sulme i goditur në një qendër GuardTraining Kombëtare dhe kazermat USAF në Al Khobar, dhe të paktën një duket të ketë qenë rezultat i Islamicextremists. Marok, Libi, Tunizi, Jordan, Bahrain, Katar, Oman, dhe Jemen kanë parë të gjithë vijës Islamistmovements të bëhet një threat.While serioze kombëtare e jo direkt pjesë e rajonit, Sudani ka luftuar një luftë 15-vjeçare, civile që ka të ngjarë të kushtojë mbi jetën twomillion, dhe kjo luftë ka qenë i mbështetur nga të vijës së elementeve islamike në veri arabe. Somalia ka alsobeen skena e një lufte civile që 1991 se ka lejuar qelizat islamike për të vepruar në atë vend.