RSSรายการทั้งหมดใน "MB จอร์แดน" หมวด

ศาสนาอิสลาม, ศาสนาอิสลามทางการเมืองและอเมริกา

Insight อาหรับ

Is “Brotherhood” with America Possible?

khalil al-anani

"มีโอกาสของการติดต่อสื่อสารกับสหรัฐอเมริกาใด ๆ. การบริหารตราบใดที่สหรัฐอเมริกายังคงดูยาวนานในเรื่องของของศาสนาอิสลามเป็นอันตรายจริง, a view that puts the United States in the same boat as the Zionist enemy. We have no pre-conceived notions concerning the American people or the U.S. society and its civic organizations and think tanks. We have no problem communicating with the American people but no adequate efforts are being made to bring us closer,” said Dr. Issam al-Iryan, chief of the political department of the Muslim Brotherhood in a phone interview.
Al-Iryan’s words sum up the Muslim Brotherhood’s views of the American people and the U.S. government. Other members of the Muslim Brotherhood would agree, as would the late Hassan al-Banna, who founded the group in 1928. Al- Banna viewed the West mostly as a symbol of moral decay. Other Salafis – an Islamic school of thought that relies on ancestors as exemplary models – have taken the same view of the United States, but lack the ideological flexibility espoused by the Muslim Brotherhood. While the Muslim Brotherhood believes in engaging the Americans in civil dialogue, other extremist groups see no point in dialogue and maintain that force is the only way of dealing with the United States.

ศาสนามุสลิม Revisited

AZZAM มหาสารคาม

มีวิกฤตทางการเมืองและการรักษาความปลอดภัยรอบสิ่งที่เรียกว่าอิสลามเป็น, วิกฤตที่มีพงศาวดารยาวนำหน้า 9/11. กว่าที่ผ่านมา 25 ปีที่, มีการเน้นที่แตกต่างกันเกี่ยวกับวิธีการอธิบายและต่อสู้กับอิสลาม. Analysts and policymakers
in the 1980s and 1990s spoke of the root causes of Islamic militancy as being economic malaise and marginalization. More recently there has been a focus on political reform as a means of undermining the appeal of radicalism. Increasingly today, the ideological and religious aspects of Islamism need to be addressed because they have become features of a wider political and security debate. Whether in connection with Al-Qaeda terrorism, political reform in the Muslim world, the nuclear issue in Iran or areas of crisis such as Palestine or Lebanon, it has become commonplace to fi nd that ideology and religion are used by opposing parties as sources of legitimization, inspiration and enmity.
The situation is further complicated today by the growing antagonism towards and fear of Islam in the West because of terrorist attacks which in turn impinge on attitudes towards immigration, religion and culture. The boundaries of the umma or community of the faithful have stretched beyond Muslim states to European cities. The umma potentially exists wherever there are Muslim communities. The shared sense of belonging to a common faith increases in an environment where the sense of integration into the surrounding community is unclear and where discrimination may be apparent. The greater the rejection of the values of society,
whether in the West or even in a Muslim state, the greater the consolidation of the moral force of Islam as a cultural identity and value-system.
Following the bombings in London on 7 กรกฎาคม 2005 it became more apparent that some young people were asserting religious commitment as a way of expressing ethnicity. The links between Muslims across the globe and their perception that Muslims are vulnerable have led many in very diff erent parts of the world to merge their own local predicaments into the wider Muslim one, having identifi ed culturally, either primarily or partially, with a broadly defi ned Islam.

ศาสนาอิสลามและประชาธิปไตย

ITAC

ถ้าคนอ่านกดหรือฟังการแสดงความเห็นในกิจการระหว่างประเทศ, ได้มีการกล่าวมักจะ -- และโดยนัยได้มากขึ้น แต่มักจะไม่กล่าวว่า -- ว่าศาสนาอิสลามเข้ากันไม่ได้กับระบอบประชาธิปไตย. In the nineties, Samuel Huntington set off an intellectual firestorm when he published The Clash of Civilizations and the Remaking of World Order, in which he presents his forecasts for the world – writ large. In the political realm, he notes that while Turkey and Pakistan might have some small claim to “democratic legitimacy” all other “… Muslim countries were overwhelmingly non-democratic: monarchies, one-party systems, military regimes, personal dictatorships or some combination of these, usually resting on a limited family, clan, or tribal base”. The premise on which his argument is founded is that they are not only ‘not like us’, they are actually opposed to our essential democratic values. He believes, as do others, that while the idea of Western democratization is being resisted in other parts of the world, the confrontation is most notable in those regions where Islam is the dominant faith.
The argument has also been made from the other side as well. An Iranian religious scholar, reflecting on an early twentieth-century constitutional crisis in his country, declared that Islam and democracy are not compatible because people are not equal and a legislative body is unnecessary because of the inclusive nature of Islamic religious law. A similar position was taken more recently by Ali Belhadj, an Algerian high school teacher, preacher and (in this context) leader of the FIS, when he declared “democracy was not an Islamic concept”. Perhaps the most dramatic statement to this effect was that of Abu Musab al-Zarqawi, leader of the Sunni insurgents in Iraq who, when faced with the prospect of an election, denounced democracy as “an evil principle”.
But according to some Muslim scholars, democracy remains an important ideal in Islam, with the caveat that it is always subject to the religious law. The emphasis on the paramount place of the shari’a is an element of almost every Islamic comment on governance, moderate or extremist. Only if the ruler, who receives his authority from God, limits his actions to the “supervision of the administration of the shari’a” is he to be obeyed. If he does other than this, he is a non-believer and committed Muslims are to rebel against him. Herein lies the justification for much of the violence that has plagued the Muslim world in such struggles as that prevailing in Algeria during the 90s

วัฒนธรรมทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, ประชาธิปไตย, และสิทธิมนุษยชน

Daniel E. ราคา

จะได้รับการเสนอว่าศาสนาอิสลามอำนวยความสะดวกในเผด็จการ, contradicts

ค่านิยมของสังคมตะวันตก, และส่งผลกระทบต่อผลอย่างมีนัยสำคัญทางการเมืองที่สำคัญ

ในประเทศมุสลิม. จึง, นักวิชาการ, แสดงความเห็น, รัฐบาลและ

เจ้าหน้าที่บ่อยชี้ไปที่การนับถือหลักเดิมของศาสนาอิสลาม '' '' เป็นต่อไป

ภัยคุกคามทางอุดมการณ์เพื่อประชาธิปไตยเสรีนิยม. มุมมองนี้, อย่างไรก็ตาม, เป็นไปตามหลัก

การวิเคราะห์ตัวบท, ทฤษฎีทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, และการโฆษณาการศึกษาเฉพาะกิจ

ของแต่ละประเทศ, ซึ่งจะไม่พิจารณาปัจจัยอื่น ๆ. มันคือการต่อสู้ของฉัน

ที่ข้อความและประเพณีของศาสนาอิสลาม, เช่นผู้ที่นับถือศาสนาอื่น,

สามารถใช้ในการสนับสนุนความหลากหลายของระบบการเมืองและนโยบาย. ประเทศ

เฉพาะการศึกษาและอธิบายไม่ได้ช่วยให้เราเพื่อหารูปแบบที่จะช่วยให้

เราจะอธิบายความสัมพันธ์ที่แตกต่างกันระหว่างศาสนาอิสลามและการเมืองใน

ประเทศในโลกมุสลิม. ด้วยเหตุนี้, วิธีการใหม่ในการศึกษาของ

การเชื่อมต่อระหว่างศาสนาอิสลามและทางการเมืองจะเรียกร้องให้.
ผมขอแนะนำ, ผ่านการประเมินอย่างเข้มข้นของความสัมพันธ์ระหว่างศาสนาอิสลาม,

ประชาธิปไตย, และสิทธิมนุษยชนในระดับข้ามชาติ, ที่มากเกินไป

เน้นจะถูกวางไว้ในอำนาจของศาสนาอิสลามเป็นผู้ทรงอิทธิพลทางการเมือง. ฉันแรก

การใช้กรณีศึกษาเปรียบเทียบ, ซึ่งมุ่งเน้นไปที่ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการมีอิทธิพลซึ่งกันและกัน

ระหว่างกลุ่มอิสลามและระบอบการปกครอง, อิทธิพลทางเศรษฐกิจ, cleavages ชาติพันธุ์,

และการพัฒนาสังคม, เพื่ออธิบายความแปรปรวนในอิทธิพลของ

ศาสนาอิสลามทางการเมืองในแปดประเทศ.

วัฒนธรรมทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, ประชาธิปไตย, และสิทธิมนุษยชน

Daniel E. ราคา

จะได้รับการเสนอว่าศาสนาอิสลามอำนวยความสะดวกในเผด็จการ, contradicts

ค่านิยมของสังคมตะวันตก, และส่งผลกระทบต่อผลอย่างมีนัยสำคัญทางการเมืองที่สำคัญ
ในประเทศมุสลิม. จึง, นักวิชาการ, แสดงความเห็น, รัฐบาลและ
เจ้าหน้าที่บ่อยชี้ไปที่การนับถือหลักเดิมของศาสนาอิสลาม '' '' เป็นต่อไป
ภัยคุกคามทางอุดมการณ์เพื่อประชาธิปไตยเสรีนิยม. มุมมองนี้, อย่างไรก็ตาม, เป็นไปตามหลัก
การวิเคราะห์ตัวบท, ทฤษฎีทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, และการโฆษณาการศึกษาเฉพาะกิจ
ของแต่ละประเทศ, ซึ่งจะไม่พิจารณาปัจจัยอื่น ๆ. มันคือการต่อสู้ของฉัน
ที่ข้อความและประเพณีของศาสนาอิสลาม, เช่นผู้ที่นับถือศาสนาอื่น,
สามารถใช้ในการสนับสนุนความหลากหลายของระบบการเมืองและนโยบาย. ประเทศ
เฉพาะการศึกษาและอธิบายไม่ได้ช่วยให้เราเพื่อหารูปแบบที่จะช่วยให้
เราจะอธิบายความสัมพันธ์ที่แตกต่างกันระหว่างศาสนาอิสลามและการเมืองใน
ประเทศในโลกมุสลิม. ด้วยเหตุนี้, วิธีการใหม่ในการศึกษาของ
การเชื่อมต่อระหว่างศาสนาอิสลามและทางการเมืองจะเรียกร้องให้.
ผมขอแนะนำ, ผ่านการประเมินอย่างเข้มข้นของความสัมพันธ์ระหว่างศาสนาอิสลาม,
ประชาธิปไตย, และสิทธิมนุษยชนในระดับข้ามชาติ, ที่มากเกินไป
เน้นจะถูกวางไว้ในอำนาจของศาสนาอิสลามเป็นผู้ทรงอิทธิพลทางการเมือง. ฉันแรก
การใช้กรณีศึกษาเปรียบเทียบ, ซึ่งมุ่งเน้นไปที่ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการมีอิทธิพลซึ่งกันและกัน
ระหว่างกลุ่มอิสลามและระบอบการปกครอง, อิทธิพลทางเศรษฐกิจ, cleavages ชาติพันธุ์,

และการพัฒนาสังคม, เพื่ออธิบายความแปรปรวนในอิทธิพลของ

ศาสนาอิสลามทางการเมืองในแปดประเทศ.

ศาสนาอิสลามทางการเมืองในตะวันออกกลาง

Are Knudsen

รายงานนี้จะนำไปสู่ด้านที่เลือกของปรากฏการณ์ปกติ

เรียกว่า"การเมืองอิสลาม". รายงานให้ความสำคัญเป็นพิเศษในตะวันออกกลาง, ใน

particular the Levantine countries, และการแสดงสองด้านของการเคลื่อนไหวที่อาจ Islamist

ได้รับการพิจารณาขั้วตรงกันข้าม: ประชาธิปไตยและความรุนแรงทางการเมือง. ในส่วนที่สามรายงาน

บางส่วนของทฤษฎีหลักที่ใช้ในการอธิบายการฟื้นตัวของศาสนาอิสลามในตะวันออกกลางการแสดงความคิดเห็น

(รูป 1). โดยสังเขป, รายงานแสดงให้เห็นว่าศาสนาอิสลามไม่จำเป็นต้องเข้ากันไม่ได้กับระบอบประชาธิปไตยและ

ว่ามีแนวโน้มที่จะละเลยความจริงที่ว่าหลายประเทศในตะวันออกกลางได้รับการ

ร่วมในการปราบปรามรุนแรงของการเคลื่อนไหวของมุสลิม, ทำให้พวกเขา, บางเถียง, เพื่อใช้เวลาถึง

แขนต่อรัฐ, และอื่น ๆ น้อยมาก, ต่างประเทศ. การใช้ความรุนแรงทางการเมืองคือ

อย่างแพร่หลายในตะวันออกกลาง, แต่ไม่ไร้เหตุผลหรือไม่มีเหตุผล. ในหลาย ๆ กรณีแม้กระทั่ง

กลุ่มมุสลิมที่รู้จักกันในการใช้ความรุนแรงของพวกเขาได้รับการเปลี่ยนเป็นสงบทางการเมือง

บุคคลหรือกิจการที่ประสบความสำเร็จในการแข่งขันการเลือกตั้งเทศบาลและระดับชาติ. กระนั้น, Islamist

การฟื้นตัวในตะวันออกกลางยังคงอยู่ในส่วนหนึ่งแม้จะมีจำนวนไม่ได้อธิบายทฤษฎีมองหา

บัญชีสำหรับการเจริญเติบโตและเป็นที่นิยมของอุทธรณ์. โดยทั่วไป, ทฤษฎีส่วนใหญ่ที่ถือศาสนามุสลิมเป็น

ปฏิกิริยากับการกีดกันญาติ, โดยเฉพาะอย่างยิ่งความไม่เท่าเทียมกันทางสังคมและการกดขี่ทางการเมือง. ทางเลือก

ทฤษฎีการแสวงหาคำตอบเพื่อการฟื้นฟู Islamist อยู่ในขอบเขตของศาสนาตัวเองและ

ที่มีประสิทธิภาพ, ที่อาจนำมาซึ่งการแสดงนัยทางศาสนา.

ข้อสรุปโต้แย้งในความโปรดปรานในการเคลื่อนย้ายเกินกว่า"ความเศร้าโศกและลงโทษ"วิธีการที่

portrays ศาสนามุสลิมเป็นแสดงออกทางการเมืองที่ผิดกฎหมายและเป็นภัยคุกคามที่อาจเกิดขึ้นกับตะวันตก ("เก่า

ศาสนามุสลิม"), และความเข้าใจที่เหมาะสมยิ่งขึ้นของความเป็นประชาธิปไตยในปัจจุบันของมุสลิม

ขณะนี้การเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นทั่วทั้งภูมิภาคตะวันออกกลาง ("อิสลามใหม่"). นี้

ความสำคัญของความเข้าใจเกี่ยวกับความนึกคิดของราก"New อิสลาม"เป็น foregrounded

พร้อมกับต้องการความรู้อย่างมือแรกของการเคลื่อนไหวของมุสลิมและของพวกเขา

สมัครพรรคพวก. เป็นขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคม, เป็นของมันได้เสนอว่าการเน้นมากขึ้นจะต้องมีการวางไว้ใน

ความเข้าใจวิธีการที่พวกเขาได้รับความสามารถในการการควบคุมแรงบันดาลใจไม่เพียง แต่

ส่วนด้อยของสังคม แต่ยังของชนชั้นกลาง.

กลยุทธ์การมีส่วนร่วมทางการเมืองของศาสนาอิสลาม

SHADI HAMID

KADLEC Amanda

การเมืองศาสนาอิสลามเป็นผู้ทรงอิทธิพลทางการเมืองเพียงครั้งเดียวใช้งานมากที่สุดในตะวันออกกลางในวันนี้. อนาคตขึ้นจะเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับที่ของพื้นที่. หากประเทศสหรัฐอเมริกาและสหภาพยุโรปมีความมุ่งมั่นที่จะสนับสนุนการปฏิรูปการเมืองในภูมิภาค, they will need to devise concrete, coherent strategies for engaging Islamist groups. ยัง, สหรัฐอเมริกา. has generally been unwilling to open a dialogue with these movements. เหมือนกับ, EU engagement with Islamists has been the exception, not the rule. Where low-level contacts exist, they mainly serve information-gathering purposes, not strategic objectives. The U.S. and EU have a number of programs that address economic and political development in the region – among them the Middle East Partnership Initiative (MEPI), the Millennium Challenge Corporation (MCC), the Union for the Mediterranean, and the European Neighborhood Policy (ENP) – yet they have little to say about how the challenge of Islamist political opposition fits within broader regional objectives. สหรัฐอเมริกา. and EU democracy assistance and programming are directed almost entirely to either authoritarian governments themselves or secular civil society groups with minimal support in their own societies.
The time is ripe for a reassessment of current policies. Since the terrorist attacks of September 11, 2001, supporting Middle East democracy has assumed a greater importance for Western policymakers, who see a link between lack of democracy and political violence. Greater attention has been devoted to understanding the variations within political Islam. The new American administration is more open to broadening communication with the Muslim world. Meanwhile, the vast majority of mainstream Islamist organizations – including the Muslim Brotherhood in Egypt, Jordan’s Islamic Action Front (IAF), Morocco’s Justice and Development Party (PJD), the Islamic Constitutional Movement of Kuwait, and the Yemeni Islah Party – have increasingly made support for political reform and democracy a central component in their political platforms. นอกจากนี้, many have signaled strong interest in opening dialogue with U.S. and EU governments.
The future of relations between Western nations and the Middle East may be largely determined by the degree to which the former engage nonviolent Islamist parties in a broad dialogue about shared interests and objectives. There has been a recent proliferation of studies on engagement with Islamists, but few clearly address what it might entail in practice. As Zoé Nautré, visiting fellow at the German Council on Foreign Relations, puts it, “the EU is thinking about engagement but doesn’t really know how.”1 In the hope of clarifying the discussion, we distinguish between three levels of “engagement,” each with varying means and ends: low-level contacts, strategic dialogue, and partnership.

ฝ่ายอิสลาม : สามชนิดของการเคลื่อนไหว

Cofman Tamara

ระหว่าง 1991 และ 2001, โลกของการเมืองศาสนาอิสลามกลายเป็นความหลากหลายมากขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ. ในวันนี้, คำว่า“อิสลาม” เชิงลบที่จะอธิบายมุมมองทางการเมืองแจ้งส่วนกลางโดยชุดของการตีความศาสนาและผูกพันสามารถนำไปใช้เช่นความหลากหลายของกลุ่มให้เป็นความหมายเกือบ. It encompasses everyone from the terrorists who flew planes into the World Trade Center to peacefully elected legislators in Kuwait who have voted in favor of women’s suffrage.
กระนั้น, the prominence of Islamist movements—legal and illegal, violent and peaceful—in the ranks of political oppositions across the Arab world makes the necessity of drawing relevant distinctions obvious. The religious discourse of the Islamists is now unavoidably central to Arab politics. Conventional policy discussions label Islamists either “moderate” or “radical,” generally categorizing them according to two rather loose and unhelpful criteria. The first is violence: Radicals use it and moderates do not. This begs the question of how to classify groups that do not themselves engage in violence but who condone, justify, or even actively support the violence of others. A second, only somewhat more restrictive criterion is whether the groups or individuals in question
accept the rules of the democratic electoral game. Popular sovereignty is no small concession for traditional Islamists, many of whom reject democratically elected governments as usurpers of God’s sovereignty.
Yet commitment to the procedural rules of democratic elections is not the same as commitment to democratic politics or governance.

ภาคี Islamist : A boon or a bane for democracy?

Hamzawy Amr

J Nathan. สีน้ำตาล

What role do Islamist movements play in Arab politics? With their popular messages and broad followings within Arab societies, would their incorporation as normal political actors be a boon for democratization or democracy’s bane? For too long, we have tried to answer such questions solely by speculating about the true intentions of these movements and their leaders. Islamist political movements in the Arab world are increasingly asked—both by outside observers and by members of their own societies—about their true intentions.
But to hear them tell it, leaders of mainstream Arab Islamist movements are not the problem. They see themselves as democrats in nondemocratic lands, firmly committed to clean and fair electoral processes, whatever outcomes these may bring. It is rulers and regimes that should be pressed to commit to democracy, say the Islamists, not their oppositions. We need not take such Islamist leaders at their word. จริง, we should realize that there is only so much that any of their words can do to answer the question of the relationship between these movements and the prospects for democracy.
While their words are increasingly numerous (Islamist movements tend to be quite loquacious) and their answers about democracy increasingly specific, their ability to resolve all ambiguities is limited. แรก, as long as they are out of power—as most of them are, and are likely to remain for some time—they will never fully prove themselves. Many Islamist leaders themselves probably do not know how they would act were they to come to power.

การเคลื่อนไหวของมุสลิมและกระบวนการประชาธิปไตยในโลกอาหรับ: การสำรวจเขตพื้นที่สีเทา

J Nathan. สีน้ำตาล, Hamzawy Amr,

Ottaway Marina

ในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา, การเคลื่อนไหวของมุสลิมมีการจัดตั้งตัวเองเป็นผู้เล่นทางการเมืองที่สำคัญในตะวันออกกลาง. ด้วยความร่วมมือกับรัฐบาล, Islamist เคลื่อนไหว, ปานกลางรวมทั้งอนุมูลอิสระ, จะกำหนดวิธีการทางการเมืองของภูมิภาคเปิดตัวขึ้นในอนาคตอันใกล้. Th ey have shown the ability not only to craft messages with widespread popular appeal but also, and most importantly, to create organizations with genuine social bases and develop coherent political strategies. Other parties,
by and large, have failed on all accounts.
Th e public in the West and, in particular, the United States, has only become aware of the importance of Islamist movements after dramatic events, such as the revolution in Iran and the assassination of President Anwar al-Sadat in Egypt. Attention has been far more sustained since the terrorist attacks of September 11, 2001. As a result, Islamist movements are widely regarded as dangerous and hostile. While such a characterization is accurate regarding organizations at the radical end of the Islamist spectrum, which are dangerous because of their willingness to resort to indiscriminate violence in pursuing their goals, it is not an accurate characterization of the many groups that have renounced or avoided violence. Because terrorist organizations pose an immediate
threat, อย่างไรก็ตาม, policy makers in all countries have paid disproportionate attention to the violent organizations.
It is the mainstream Islamist organizations, not the radical ones, that will have the greatest impact on the future political evolution of the Middle East. Th e radicals’ grandiose goals of re-establishing a caliphate uniting the entire Arab world, or even of imposing on individual Arab countries laws and social customs inspired by a fundamentalist interpretation of Islam are simply too far removed from today’s reality to be realized. Th is does not mean that terrorist groups are not dangerous—they could cause great loss of life even in the pursuit of impossible goals—but that they are unlikely to change the face of the Middle East. Mainstream Islamist organizations are generally a diff erent matter. Th ey already have had a powerful impact on social customs in many countries, halting and reversing secularist trends and changing the way many Arabs dress and behave. And their immediate political goal, to become a powerful force by participating in the normal politics of their country, is not an impossible one. It is already being realized in countries such as Morocco, ประเทศจอร์แดน, and even Egypt, which still bans all Islamist political organizations but now has eighty-eight Muslim Brothers in the Parliament. การเมือง, not violence, is what gives mainstream Islamists their infl uence.

RADICALISATION Islamist

PREFACE
RICHARD YOUNGS
MICHAEL EMERSON

Issues relating to political Islam continue to present challenges to European foreign policies in the Middle East and North Africa (MENA). As EU policy has sought to come to terms with such challenges during the last decade or so political Islam itself has evolved. Experts point to the growing complexity and variety of trends within political Islam. Some Islamist organisations have strengthened their commitment to democratic norms and engaged fully in peaceable, mainstream national politics. Others remain wedded to violent means. And still others have drifted towards a more quietist form of Islam, disengaged from political activity. Political Islam in the MENA region presents no uniform trend to European policymakers. Analytical debate has grown around the concept of ‘radicalisation’. This in turn has spawned research on the factors driving ‘de-radicalisation’, and conversely, ‘re-radicalisation’. Much of the complexity derives from the widely held view that all three of these phenomena are occurring at the same time. Even the terms themselves are contested. It has often been pointed out that the moderate–radical dichotomy fails fully to capture the nuances of trends within political Islam. Some analysts also complain that talk of ‘radicalism’ is ideologically loaded. At the level of terminology, we understand radicalisation to be associated with extremism, but views differ over the centrality of its religious–fundamentalist versus political content, and over whether the willingness to resort to violence is implied or not.

Such differences are reflected in the views held by the Islamists themselves, as well as in the perceptions of outsiders.

ศาสนาอิสลาม, Islamists, และหลักการเกี่ยวกับการเลือกตั้งในตะวันออกกลาง

Piscatori James

For an idea whose time has supposedly come, ÒdemocracyÓ masks an astonishing

number of unanswered questions and, ในโลกมุสลิม, has generated

a remarkable amount of heat. มันเป็นวัฒนธรรมเฉพาะระยะ, reflecting Western

European experiences over several centuries? Do non-Western societies possess

their own standards of participation and accountabilityÑand indeed their own

rhythms of developmentÑwhich command attention, if not respect? Does Islam,

with its emphasis on scriptural authority and the centrality of sacred law, allow

for flexible politics and participatory government?

The answers to these questions form part of a narrative and counter-narrative

that themselves are an integral part of a contested discourse. The larger story

concerns whether or not ÒIslamÓ constitutes a threat to the West, and the supplementary

story involves IslamÕs compatibility with democracy. The intellectual

baggage, to change the metaphor, is scarcely neutral. The discussion itself has

become acutely politicised, caught in the related controversies over Orientalism,

the exceptionalism of the Middle East in particular and the Muslim world in general,

and the modernism of religious ÒfundamentalistÓ movements.

ศาสนาอิสลามทางการเมืองและนโยบายต่างประเทศยุโรป

POLITICAL ISLAM AND THE EUROPEAN NEIGHBOURHOOD POLICY

MICHAEL EMERSON

RICHARD YOUNGS

Since 2001 and the international events that ensued the nature of the relationship between the West and political Islam has become a definingissue for foreign policy. In recent years a considerable amount of research and analysis has been undertaken on the issue of political Islam. This has helped to correct some of the simplistic and alarmist assumptions previously held in the West about the nature of Islamist values and intentions. Parallel to this, the European Union (EU) has developed a number of policy initiatives primarily the European Neighbourhood Policy(ENP) that in principle commit to dialogue and deeper engagement all(non-violent) political actors and civil society organisations within Arab countries. Yet many analysts and policy-makers now complain of a certain a trophy in both conceptual debate and policy development. It has been established that political Islam is a changing landscape, deeply affected bya range of circumstances, but debate often seems to have stuck on the simplistic question of ‘are Islamists democratic?’ Many independent analysts have nevertheless advocated engagement with Islamists, but theactual rapprochement between Western governments and Islamist organisations remains limited .

ประชาชาติมุสลิมปานกลาง

S โรเบิร์ต. แง่มุม

บรู๊คสตีเว่น

The Muslim Brotherhood is the world’s oldest, largest, and most influential Islamist organization. It is also the most controversial,
condemned by both conventional opinion in the West and radical opinion in the Middle East. American commentators have called the Muslim Brothers “radical Islamists” and “a vital component of the enemy’s assault forcedeeply hostile to the United States.” Al Qaeda’s Ayman al-Zawahiri sneers at them for “lur[ing] thousands of young Muslim men into lines for electionsinstead of into the lines of jihad.” Jihadists loathe the Muslim Brotherhood (known in Arabic as al-Ikhwan al-Muslimeen) for rejecting global jihad and embracing democracy. These positions seem to make them moderates, the very thing the United States, short on allies in the Muslim world, seeks.
But the Ikhwan also assails U.S. นโยบายต่างประเทศ, especially Washington’s support for Israel, and questions linger about its actual commitment to the democratic process. Over the past year, we have met with dozens of Brotherhood leaders and activists from Egypt, ประเทศฝรั่งเศส, ประเทศจอร์แดน, ประเทศสเปน, ประเทศซีเรีย,ตูนิเซีย, and the United Kingdom.

การบริหารจัดการของการเคลื่อนไหวอิสลาม: Salafis, ภราดรภาพมุสลิม, อำนาจรัฐและในประเทศจอร์แดน

Ghori Faisal

In his first book, การบริหารจัดการของการเคลื่อนไหวอิสลาม, Quintan Wiktorowicz examines the Jordanian Muslim Brotherhood and the Salafis through the lens of social movement theory. Unlike some political scientists who dismiss Islamic movements because of their informal networks, Wiktorowicz contends that social movement theory is an apt framework through which Islamic movements can be examined and studied. In this regard, his work leads the field. Yet for all its promise, this book largely fails to deliver.
The book is divided into four primary sections, through which he tries to construct his conclusion: Jordanian political liberalization has occurred because of structural necessities, not because of its commitment to democratization. นอกจากนี้, the state has been masterful in what he dubs the “management of collective action," (p. 3) which has, for all practical purposes, stifled any real opposition. While his conclusion is certainly tenable, given his extensive fieldwork, the book is poorly organized and much of the evidence examined earlier in the work leaves many questions unanswered.

นำไปสู่การลงคะแนนเสียงเพื่อสนับสนุนสิ่งที่ฝ่ายค้านภายใต้เผด็จการ ?

DH ไมเคิล. Robbins

Elections have become commonplace in most authoritarian states. While this may seem to be a contradiction in terms, in reality elections play an important role in these regimes. While elections for positions of real power tend to be non-competitive, many
elections—including those for seemingly toothless parliaments—can be strongly contested.
The existing literature has focused on the role that elections play in supporting the regime. เช่น, they can help let off steam, help the regime take the temperature of society, or can be used to help a dominant party know which individuals it should promote (Schedler 2002; Blaydes 2006). ยัง, while the literature has focused on the supply-side of elections in authoritarian states, there are relatively few systematic studies of voter behavior in these elections (see Lust-Okar 2006 for an exception). ค่อนข้าง, most analyses have argued that patronage politics are the norm in these societies and that ordinary citizens tend to be very cynical about these exercises given that they cannot bring any real change (Kassem 2004; Desposato 2001; Zaki 1995). While the majority of voters in authoritarian systems may behave in this manner, not all do. ในความเป็นจริง, at times, even the majority vote against the regime leading to
significant changes as has occurred recently in Kenya, the Ukraine and Zimbabwe. ยัง, even in cases where opposition voters make up a much smaller percentage of voters, it is important to understand who these voters are and what leads them to vote against the
ระบบการปกครอง.