RSSรายการทั้งหมดใน "อิส Jemaah" หมวด

การเมืองศาสนาอิสลามและตะวันตก

JOHN L.ESPOSITO


ในยามเช้าของ 21 centurypolitical ศาสนาอิสลาม, ormore ทั่วไป Islamicfundamentalism, remainsa นำสำคัญในรัฐบาลการเมือง andoppositional จาก North Africato เอเชียตะวันออกเฉียงใต้. New Islamic republicshave emerged in Afghanistan,ประเทศอิหร่าน, and Sudan. Islamists have beenelected to parliaments, served in cabinets,and been presidents, prime ministers,and deputy prime ministers innations as diverse as Algeria, อียิปต์, ประเทศอินโดนีเซีย,ประเทศจอร์แดน, คูเวต, ประเทศเลบานอน,ประเทศมาเลเซีย, ปากีสถาน, and Yemen. At thesame time opposition movements andradical extremist groups have sought todestabilize regimes in Muslim countriesand the West. Americans have witnessedattacks on their embassies fromKenya to Pakistan. Terrorism abroadhas been accompanied by strikes ondomestic targets such as the WorldTrade Center in New York. In recentyears, Saudi millionaire Osama binLaden has become emblematic of effortsto spread international violence

Arab reform bulletin

Arab reform bulletin

Ibrahim al-Houdaiby

Muslim Brotherhood Guide Mohamed Mahdi Akef’s decision to step down at the end of his first term in January 2009 is an important milestone for the largest opposition group in Egypt for two reasons. แรก, whoever the successor is, he will not enjoy the same historical legitimacy as Akef, who joined the Brotherhood at an early stage and worked with its founder, Hassan al - Banna. All of the potential replacements belong to another generation and lack the gravitas of Akef and his predecessors, which helped them resolve or at least postpone some organizational disputes. The second reason is that Akef, who presided over a major political opening of the group in which its various intellectual orientations were clearly manifested, has the ability to manage diversity. This has been clear in his relations with leaders of the organization’s different currents and generations and his ability to bridge gaps between them. No candidate for the post seems to possess this skill, except perhaps Deputy Guide Khairat al-Shater, whose chances seem nil because he is currently imprisoned.

ทำงานเอกสาร

Mustapha Kamel Al - Sayyid

Since September 11, the entire world has been acutely aware of the violent, terrorist face of political Islam. the network of organizations we most frequently think of as al-Qaeda represents a serious threat to the United States, other Western countries, governments of Muslim countries, and ordinary Muslims who abhor violence and would like to pursue their lives in peace. Because of the horrors violent Islamist groups have perpetrated and are unfortunately likely to continue perpetrating, there can be no debate about how the world should deal with them. they need to be tracked down and dismantled and their members brought to justice. เพื่อให้แน่ใจว่า, this will not be easy in practice, but it is clear what the world must strive to do.It is much less obvious how the international community should deal with the other face of the Islamist movement, the nonviolent face that Mustapha Kamal Al-Sayyid discusses in this working paper. this side is represented by political movements that acknowledge that they are inspired by Islamic principles and yet claim that they want to attain their goals by peaceful means, competing for power democratically with non-Islamist political parties. this side of the Islamist movements is often ignored in current debates, but it is important and becoming ever more so. the electoral victory by the Justice and Development Party in Turkey in November 2002 is one sign of the growing importance of this face of Islamism; so is the open repudiation of violence by one of Egypt’s most important and heretofore most radical Islamist movements. the reasons for this repudiation are explained in four recently published and as yet untranslated books that Mustapha Al-Sayyid discusses in this paper.this more moderate face of the Islamist movements poses a major policy dilemma for the international community. Should the claims of nonviolence by these movements be believed and thus the movements be accepted as legitimate participants in democratic politics? Have such groups really changed their goals, abandoned the idea of building an Islamic state ruled by shari’a, and accepted democracy? Or are they simply seeking to take advantage of the democratic political space that exists in some Muslim countries to win power and then impose a political system that denies democracy and the respect of human rights? อีกนัยหนึ่ง, have such movements simply embraced democracy as a tactic for obtaining power, or are they truly willing to accept pluralism and the protection of individual human rights as a permanent feature of the political system?Like the similar questions that were once asked about Communist parties that appeared to abandon their revolutionary agenda in favor of democratic politics, these are issues that can never be settled once and for all in the abstract but can only be answered as organizations continue to evolve in response to political circumstances. Mustapha Al-Sayyid’s paper cannot tell us how far these Islamist groups now embracing nonviolence and democratic politics will go in their transformation. It does tell us, อย่างไรก็ตาม, about the changes taking place in some Islamist movements and about the growing importance of the other face of Islamism.

สะพานอาคารไม่ผนัง

Alex Glennie

Since the terror attacks of 11 กันยายน 2001 there has been an explosion of interest inpolitical Islamism in the Middle East and North Africa (MENA) region. Until fairly recently,analysts have understandably focused on those actors that operate at the violent end of theIslamist spectrum, including Al-Qaeda, the Taliban, some of the sectarian parties in Iraq andpolitical groups with armed wings like Hamas in the Occupied Palestinian Territories (OPT)and Hezbollah in Lebanon.However, this has obscured the fact that across the MENA region contemporary politics arebeing driven and shaped by a much more diverse collection of ‘mainstream’ Islamistmovements. We define these asgroups that engage or seek to engage in the legal political processes oftheir countries and that have publicly eschewed the use of violence tohelp realise their objectives at the national level, even where they arediscriminated against or repressed.This definition would encompass groups like the Muslim Brotherhood in Egypt, the Party ofJustice and Development (PJD) in Morocco and the Islamic Action Front (IAF) in Jordan.These non-violent Islamist movements or parties often represent the best organised andmost popular element of the opposition to the existing regimes in each country, and as suchthere has been increasing interest on the part of western policymakers in the role that theymight play in democracy promotion in the region. Yet discussions on this issue appear tohave stalled on the question of whether it would be appropriate to engage with these groupson a more systematic and formal basis, rather than on the practicalities of actually doing so.This attitude is partly linked to a justifiable unwillingness to legitimise groups that mighthold anti-democratic views on women’s rights, political pluralism and a range of other issues.It also reflects pragmatic considerations about the strategic interests of western powers inthe MENA region that are perceived to be threatened by the rising popularity and influenceof Islamists. For their part, Islamist parties and movements have shown a clear reluctance toforge closer ties with those western powers whose policies in the region they stronglyoppose, not least for fear of how the repressive regimes they operate within might react.This project’s focus on non-violent political Islamist movements should not be misinterpretedas implicit support for their political agendas. Committing to a strategy of more deliberateengagement with mainstream Islamist parties would involve significant risks and tradeoffs forNorth American and European policymakers. อย่างไรก็ตาม, we do take the position that thetendency of both sides to view engagement as a zero sum ‘all or nothing’ game has beenunhelpful, and needs to change if a more constructive dialogue around reform in the MiddleEast and North Africa is to emerge.

ประชาชาติมุสลิมในประเทศเบลเยี่ยม

Merley Steve,
นักวิเคราะห์อาวุโส


ประชาชาติมุสลิมทั่วโลกได้รับการแสดงในยุโรปตั้งแต่ 1960 เมื่อ SaidRamadan, หลานชายของฮัสซันอัลบ้านนา, founded a mosque in Munich.1 Since that time,Brotherhood organizations have been established in almost all of the EU countries, as well asnon-EU countries such as Russia and Turkey. Despite operating under other names, some ofthe organizations in the larger countries are recognized as part of the global MuslimBrotherhood. เช่น, the Union des Organizations Islamiques de France (UOIF) isgenerally regarded as part of the Muslim Brotherhood in France. The network is alsobecoming known in some of the smaller countries such as the Netherlands, where a recentNEFA Foundation report detailed the activities of the Muslim Brotherhood in that country.2Neighboring Belgium has also become an important center for the Muslim Brotherhood inEurope. A 2002 report by the Intelligence Committee of the Belgian Parliament explainedhow the Brotherhood operates in Belgium:“The State Security Service has been following the activities of the InternationalMuslim Brotherhood in Belgium since 1982. The International MuslimBrotherhood has had a clandestine structure for nearly 20 ปีที่. The identityof the members is secret; they operate in the greatest discretion. They seek tospread their ideology within the Islamic community of Belgium and they aimin particular at the young people of the second and third generation ofimmigrants. In Belgium as in other European countries, they try to take controlof the religious, social, and sports associations and establish themselves asprivileged interlocutors of the national authorities in order to manage Islamicaffairs. The Muslim Brotherhood assumes that the national authorities will bepressed more and more to select Muslim leaders for such management and,in this context, they try to insert within the representative bodies, individualsinfluenced by their ideology.

ระดมอิสลาม

Munson Ziad

This article examines the emergence and growth of the Muslim Brotherhood inEgypt from the 1930s through the 1950s. It begins by outlining and empirically evaluatingpossible explanations for the organization’s growth based on (1) theories of politicalIslam and (2) the concept of political opportunity structure in social movementtheory. An extension of these approaches is suggested based on data from organizationaldocuments and declassiŽed U.S. State Department Žles from the period. Thesuccessful mobilization of the Muslim Brotherhood was possible because of the wayin which its Islamic message was tied to its organizational structure, activities, andstrategies and the everyday lives of Egyptians. The analysis suggests that ideas areintegrated into social movements in more ways than the concept of framing allows.It also expands our understanding of how organizations can arise in highly repressiveenvironments.

Qutbism: อุดมการณ์ของฟาสซิสต์ - ศาสนาอิสลาม

C Dale. EIKMEIER

ตีพิมพ์เมื่อเร็ว ๆ นี้แผนยุทธศาสตร์ทหารแห่งชาติสำหรับ onTerrorism สงคราม (NMSP - WOT) is to be commended for identifying “ideology”as al Qaeda’s center of gravity.1 The identification of an ideology as thecenter of gravity rather than an individual or group is a significant shift froma“capture and kill” philosophy to a strategy focused on defeating the rootcause of Islamic terrorism. ตาม, the plan’s principal focus is on attackingand countering an ideology that fuels Islamic terrorism. อับ,the NMSP-WOT fails to identify the ideology or suggest ways tocounter it. The plan merely describes the ideology as “extremist.” This descriptioncontributes little to the public’s understanding of the threat or to thecapabilities of the strategist who ultimately must attack and defeat it. The intentof this article is to identify the ideology of the Islamic terrorists and recommendhow to successfully counter it.Sun Tzuwisely said, “Know the enemy and know yourself; in a hundredbattles you will never be in peril.”2 Our success in theWar on Terrorismdepends on knowingwho the enemy is and understanding his ideology.While characterizing and labeling an enemymay serve such a purpose, it is only usefulif the labels are clearly defined and understood. Otherwise, overly broadcharacterizations obscure our ability to truly “know the enemy,” they diffuseefforts, and place potential allies and neutrals in the enemy’s camp. อับ,theWar on Terrorism’s use of labels contributes a great deal to themisunderstandingsassociated with the latter. The fact is, five years after 9/11 theNMSP-WOT provides little specific guidance, other than labeling the enemyas extremist.3 This inability to focus on the specific threat and its supportingphilosophy reflects our own rigid adherence to political correctness and is beingexploited bymilitant Islamists portraying these overly broad descriptionsas a war against Islam.As David F. Forte states “Wemust not fail . . . to distinguishbetween the homicidal revolutionaries like bin Laden and mainstreamMuslim believers.

ภราดรภาพมุสลิม

ก่อการร้ายและขบวนการ extremist ในตะวันออกกลาง

Anthony H. Cordesman

การก่อการร้ายและสงครามไม่สมมาตรจะหายากคุณสมบัติใหม่ของยอดทหารกลางภาคตะวันออก, และอิสลาม
ลัทธิหัวรนแรงที่ไม่น่าจะเป็นแหล่งเดียวของ extremist ความรุนแรง. มีหลายเชื้อชาติและความแตกต่างอย่างมีสมาชิกพรรค
ในตะวันออกกลาง, และเหล่านี้นำไปสู่ความรุนแรงเป็นระยะยาวภายในประเทศให้, และบางครั้งใหญ่พลเรือน
ความขัดแย้ง. สงครามกลางเมืองในเยเมนและ Dhofar กบฏในโอมานเป็นตัวอย่าง, ที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนานของพลเรือน
สงครามในเลบานอนซีเรียและปราบปรามรุนแรงของกลุ่มการเมืองอิสลามที่ต่อต้านระบบการปกครองของ Hafez al-
Asad. พลังงานเพิ่มขึ้นขององค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ (PLO) นำไปสู่สงครามกลางเมืองในจอร์แดนในเดือนกันยายน
1970. การปฏิวัติในอิหร่าน 1979 ตามมาด้วยการต่อสู้ทางการเมืองอย่างรุนแรง, และความพยายามที่จะส่งออก theocratic
การปฏิวัติที่ช่วยกระตุ้นให้เกิดสงครามอิรักอิหร่าน. บาห์เรนและซาอุดีอาระเบียมีทั้งมี clashes พลเรือนระหว่างพวกเขา
Sunni ชนชั้นปกครองและ Shi'ites มิตรและ clashes เหล่านี้นำไปสู่ความรุนแรงอย่างมีนัยสำคัญในกรณีของซาอุดีอาระเบีย.
นอกจากนี้ยัง, อย่างไรก็ตาม, มีประวัติอันยาวนานของลัทธิหัวรนแรงอิสลามความรุนแรงในพื้นที่, บางครั้งสนับสนุนโดย
เข้มข้นที่กลายเป็นเป้าหมายของ Islamists มากที่พวกเขาเริ่มสนับสนุน. Sadat พยายามที่จะใช้อิสลาม
การเคลื่อนไหวเป็น counter ที่ฝ่ายค้านฆราวาสของเขาในอียิปต์เท่านั้นที่จะ assassinated by เคลื่อนไหวเช่นเดียวหลังจากเขา
ข้อตกลงสันติภาพกับอิสราเอล. อิสราเอลคิดว่ามันปลอดภัยที่จะสนับสนุนการเคลื่อนไหวอิสลามหลัง 1967 เป็น counter ที่
PLO, เพียงเพื่อดูการเกิดอย่างรวดเร็วของกลุ่มรุนแรงต่อต้านอิสราเอล. ภาคเหนือและภาคใต้เยเมนมีฉากของ
coups และสงครามกลางเมือง 1960 ตั้งแต่ต้น, และมันเป็นสงครามกลางเมืองในประเทศเยเมนที่นำที่สุดเพื่อยุบ
ของระบบการปกครองและการควบรวมกิจการกับเยเมนในภาคเหนือ 1990.
ตกของกษัตริย์อิหร่านจะนำไปสู่การครอบครอง Islamist ในอิหร่าน, ความต้านทานและการบุกรุกของโซเวียตอัฟกานิสถานเรียก
ปฏิกิริยา Islamist ที่ยังคงมีอิทธิพลในตะวันออกกลางและโลกอิสลามทั้งหมด. ซาอุดีอาระเบียมีการจัดการกับ
การจลาจลที่มัสยิดในเมืองแกรนด์ใน 1979. อักขระศาสนาของการจลาจลนี้ร่วมกันหลายองค์ประกอบ
การเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นหลังจากโซเวียตถอนจากอัฟกานิสถานและสงครามในอ่าว 1991.
ความแอลจีเรียปราบปรามชัยชนะของพรรคการเมืองอิสลามในการเลือกตั้งในระบอบประชาธิปไตย 1992 ได้ตาม
สงครามกลางเมืองที่มี lasted นับตั้งแต่. อียิปต์สู้รบนานและประสบความสำเร็จมากกับของตัวเองอิสลาม
extremists ในปี 1990, แต่อียิปต์มีการจัดการเพียงเพื่อปราบปรามการเคลื่อนไหวดังกล่าวมีมากกว่ากำจัด
พวกเขา. ในส่วนที่เหลือของโลกอาหรับ, สงครามกลางเมืองในโคโซโวและบอสเนียช่วยสร้าง cadres extremist Islamic ใหม่.
ซาอุดีอาระเบียเดือดร้อนจากสองโจมตีก่อการร้ายที่สำคัญก่อน 2001. การโจมตีเหล่านี้หลงที่ National Guard
ศูนย์ฝึกอบรมและค่ายทหาร USAF ที่ Al Khobar, และอย่างน้อยน่าจะได้รับผลของอิสลาม
extremists. ประเทศโมร็อกโก, ประเทศลิบยา, ตูนิเซีย, ประเทศจอร์แดน, บาห์เรน, กาตาร์, โอมาน, และเยเมนได้เห็นทั้งหมด Islamist สายแข็ง
การเคลื่อนไหวเป็นภัยร้ายแรงของชาติ.
ในขณะที่บางส่วนไม่โดยตรงของพื้นที่, ซูดานได้ต่อสู้ 15 ปีสงครามกลางเมืองยาวที่อาจต้นทุนสอง
ล้านชีวิต, และสงครามนี้ได้รับการสนับสนุนจากสายแข็งองค์ประกอบ Islamist ในภาคเหนืออาหรับ. โซมาเลียยังได้
ได้ฉากของสงครามกลางเมืองตั้งแต่ 1991 ที่ได้รับอนุญาตเซลล์ Islamist ทำงานใน country.a ที่

การก่อการร้ายและสงครามไม่สมมาตรจะหายากคุณสมบัติใหม่ของยอดทหารกลางภาคตะวันออก, และ Islamicextremism เป็นแทบแหล่งเดียวของ extremist ความรุนแรง. มีหลายเชื้อชาติและสมาชิกพรรค differencesin ร้ายแรงตะวันออกกลางเป็น, และเหล่านี้นำไปสู่ความรุนแรงเป็นระยะยาวภายในประเทศให้, และบางครั้ง civilconflicts สำคัญ. สงครามกลางเมืองในเยเมนและ Dhofar กบฏในโอมานเป็นตัวอย่าง, ที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนานของ civilwar ในเลบานอนซีเรียและปราบปรามรุนแรงของกลุ่มการเมืองอิสลามที่ต่อต้านระบบการปกครองของ Hafez al - Asad. พลังงานเพิ่มขึ้นขององค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ (PLO) นำไปสู่สงครามกลางเมืองในจอร์แดนใน September1970. การปฏิวัติในอิหร่าน 1979 ตามมาด้วยการต่อสู้ทางการเมืองอย่างรุนแรง, และความพยายามในการส่งออก theocraticrevolution ที่ช่วยกระตุ้นให้เกิดสงครามอิรักอิหร่าน. บาห์เรนและซาอุดีอาระเบียมีทั้งมี clashes พลเรือนระหว่างชนชั้นปกครองและ theirSunni Shi'ites มิตรและ clashes เหล่านี้นำไปสู่ความรุนแรงอย่างมีนัยสำคัญในกรณี Saudi Arabia.There ยัง, อย่างไรก็ตาม, มีประวัติอันยาวนานของลัทธิหัวรนแรงอิสลามความรุนแรงในพื้นที่, สนับสนุนบางครั้ง byregimes ที่กลายเป็นเป้าหมายของ Islamists มากที่พวกเขาเริ่มสนับสนุน. Sadat พยายามที่จะใช้ Islamicmovements เป็น counter ที่ฝ่ายค้านฆราวาสของเขาในอียิปต์เท่านั้นที่จะ assassinated by เคลื่อนไหวเช่นเดียวหลังจากสัญญา hispeace กับอิสราเอล. อิสราเอลคิดว่ามันปลอดภัยที่จะสนับสนุนการเคลื่อนไหวอิสลามหลัง 1967 เป็น counter ที่ thePLO, เพียงเพื่อดูการเกิดอย่างรวดเร็วของกลุ่มรุนแรงต่อต้านอิสราเอล. ภาคเหนือและภาคใต้เยเมนคือ ofcoups ฉากและสงครามกลางเมือง 1960 ตั้งแต่ต้น, และมันเป็นสงครามกลางเมืองในประเทศเยเมนที่นำที่สุดเพื่อ collapseof ระบบการปกครองและการควบรวมกิจการกับ North เยเมนใน 1990.The ตกของกษัตริย์อิหร่านนำไปสู่การครอบครอง Islamist ในอิหร่าน, ความต้านทานและการบุกรุกของโซเวียตอัฟกานิสถานปฏิกิริยา Islamist triggeredan ที่ยังคงมีอิทธิพลในตะวันออกกลางและโลกอิสลามทั้งหมด. ซาอุดีอาระเบียมีการจัดการการจลาจลวิธานที่มัสยิดในเมืองแกรนด์ใน 1979. ตัวอักษรทางศาสนาของการจลาจลนี้ที่ใช้ร่วมกันหลาย elementsof การเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นหลังจากโซเวียตถอนจากอัฟกานิสถานและสงครามอ่าวในความพยายามในการปราบปราม 1991.Algerian ชัยชนะของพรรคการเมืองอิสลามในการเลือกตั้งในระบอบประชาธิปไตย 1992 ได้ตาม bya สงครามกลางเมืองที่มี lasted นับตั้งแต่. อียิปต์สู้รบนานและประสบความสำเร็จมากกับ Islamicextremists ของตัวเองในปี 1990, แต่อียิปต์มีการจัดการเพียงเพื่อปราบปรามการเคลื่อนไหวดังกล่าวมีมากกว่า eradicatedthem. ในส่วนที่เหลือของโลกอาหรับ, สงครามกลางเมืองในโคโซโวและบอสเนียช่วยสร้างใหม่ extremist cadres.Saudi อิสลาม Arabia เดือดร้อนจากสองโจมตีก่อการร้ายที่สำคัญก่อน 2001. การโจมตีเหล่านี้หลงที่ศูนย์แห่งชาติ GuardTraining และค่ายทหาร USAF ที่ Al Khobar, และอย่างน้อยน่าจะได้รับผลของการ Islamicextremists. ประเทศโมร็อกโก, ประเทศลิบยา, ตูนิเซีย, ประเทศจอร์แดน, บาห์เรน, กาตาร์, โอมาน, และเยเมนได้เห็นทั้งหมด Islamistmovements เส้นหนักเป็น threat.While ชาติไม่ร้ายแรงโดยตรงส่วนหนึ่งของพื้นที่, ซูดานได้ต่อสู้ 15 ปีสงครามกลางเมืองยาวที่มีค่ามากกว่าชีวิตอาจ twomillion, และสงครามนี้ได้รับการสนับสนุนจากสายแข็งองค์ประกอบ Islamist ในภาคเหนืออาหรับ. โซมาเลียมี alsobeen ฉากของสงครามกลางเมืองตั้งแต่ 1991 ที่ได้รับอนุญาตเซลล์ Islamist ทำงานในประเทศนั้น.

ขบวนการอิสลามและการใช้ความรุนแรง:

Kirdis เป่า

.


แม้จะเน้นด้านวิชาการและเป็นที่นิยมความรุนแรงล่าสุดในเครือข่ายก่อการร้ายข้ามชาติศาสนาอิสลาม,มีมากมายหลายหลากของการเคลื่อนไหวของอิสลามคือ. หลายหลากนี้นำเสนอนักวิชาการที่มีสองปริศนา. The first puzzle is understanding why domestic-oriented Islamic movements that were formed as a reaction to the establishment of secular nation-states shifted their activities and targets onto a multi-layered transnational space. The second puzzle is understanding why groups with similar aims and targets adopt different strategies of using violence or nonviolence when they “go transnational.” The two main questions that this paper will address are: Why do Islamic movements go transnational? And, why do they take on different forms when they transnationalize? แรก, I argue that the transnational level presents a new political venue for Islamic movements which are limited in their claim making at the domestic level. ที่สอง, I argue that transnationalization creates uncertainty for groups about their identity and claims at the transnational level. The medium adopted, ฉัน. use of violence versus non-violence, is dependent on type of transnationalization, the actors encounter at the transnational level, and leadership’s interpretations on where the movement should go next. To answer my questions, I will look at four cases: (1) Turkish Islam, (2) ประชาชาติมุสลิม, (3) อิส Jemaah, และ (4) Tablighi Jamaat