RSSรายการทั้งหมดใน "Turkey’s AKP" หมวด

ศาสนาอิสลาม, ประชาธิปไตย & ประเทศสหรัฐอเมริกา:

Cordoba Foundation

Faliq Abdullah

Intro ,


In spite of it being both a perennial and a complex debate, Arches Quarterly reexamines from theological and practical grounds, การอภิปรายที่สำคัญเกี่ยวกับความสัมพันธ์และการทำงานร่วมกันระหว่างศาสนาอิสลามและประชาธิปไตย, สะท้อนไว้ในวาระการประชุม Barack Obama ของความหวังและการเปลี่ยนแปลง. ขณะที่หลายเฉลิมฉลองการขึ้นครองตำแหน่งของโอบามาถึงรูปไข่มาเป็น catharsis แห่งชาติสำหรับอเมริกา, others remain less optimistic of a shift in ideology and approach in the international arena. While much of the tension and distrust between the Muslim world and the USA can be attributed to the approach of promoting democracy, typically favoring dictatorships and puppet regimes that pay lip-service to democratic values and human rights, the aftershock of 9/11 has truly cemented the misgivings further through America’s position on political Islam. It has created a wall of negativity as found by worldpublicopinion.org, ตามที่ 67% of Egyptians believe that globally America is playing a “mainly negative” role.
America’s response has thus been apt. By electing Obama, many around the world are pinning their hopes for developing a less belligerent, but fairer foreign policy towards the Muslim world. Th ทดสอบอีโอบามา, เราเป็นหารือ, เป็นวิธีการที่อเมริกาและพันธมิตรของเธอส่งเสริมประชาธิปไตย. มันจะได้รับการอำนวยความสะดวกหรือสง่างาม?
ยิ่งไปกว่านั้น, can it importantly be an honest broker in prolonged zones of confl icts? Enlisting the expertise and insight of prolifi
c scholars, academics, seasoned journalists and politicians, Arches Quarterly brings to light the relationship between Islam and Democracy and the role of America – as well as the changes brought about by Obama, in seeking the common ground. Anas Altikriti, the CEO of Th e Cordoba Foundation provides the opening gambit to this discussion, where he refl ects on the hopes and challenges that rests on Obama’s path. Following Altikriti, the former advisor to President Nixon, Dr Robert Crane off ers a thorough analysis of the Islamic principle of the right to freedom. Anwar Ibrahim, former Deputy Prime Minister of Malaysia, enriches the discussion with the practical realities of implementing democracy in Muslim dominant societies, คือ, in Indonesia and Malaysia.
We also have Dr Shireen Hunter, of Georgetown University, สหรัฐอเมริกา, who explores Muslim countries lagging in democratisation and modernisation. Th is is complemented by terrorism writer, Dr Nafeez Ahmed’s explanation of the crisis of post-modernity and the
demise of democracy. Dr Daud Abdullah (Director of Middle East Media Monitor), Alan Hart (former ITN and BBC Panorama correspondent; author of Zionism: Th e Real Enemy of the Jews) and Asem Sondos (Editor of Egypt’s Sawt Al Omma weekly) concentrate on Obama and his role vis-à-vis democracy-promotion in the Muslim world, as well as US relations with Israel and the Muslim Brotherhood.
Minister of Foreign Aff airs, Maldives, Ahmed Shaheed speculates on the future of Islam and Democracy; Cllr. Gerry Maclochlainn
a Sinn Féin member who endured four years in prison for Irish Republican activities and a campaigner for the Guildford 4 and Birmingham 6, refl ects on his recent trip to Gaza where he witnessed the impact of the brutality and injustice meted out against Palestinians; Dr Marie Breen-Smyth, Director of the Centre for the Study of Radicalisation and Contemporary Political Violence discusses the challenges of critically researching political terror; Dr Khalid al-Mubarak, writer and playwright, discusses prospects of peace in Darfur; and fi nally journalist and human rights activist Ashur Shamis looks critically at the democratisation and politicisation of Muslims today.
We hope all this makes for a comprehensive reading and a source for refl ection on issues that aff ect us all in a new dawn of hope.
Thank you

วัฒนธรรมทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, ประชาธิปไตย, และสิทธิมนุษยชน

Daniel E. ราคา

จะได้รับการเสนอว่าศาสนาอิสลามอำนวยความสะดวกในเผด็จการ, ขัดค่าของสังคมตะวันตก, และส่งผลกระทบต่อผลอย่างมีนัยสำคัญทางการเมืองที่สำคัญในประเทศมุสลิม. จึง, นักวิชาการ, แสดงความเห็น, และเจ้าหน้าที่ของรัฐมักชี้ไปที่ '' '' การนับถือหลักเดิมของศาสนาอิสลามเป็นภัยคุกคามที่เกี่ยวกับลัทธิเสรีนิยมประชาธิปไตยถัดจาก. มุมมองนี้, อย่างไรก็ตาม, เป็นไปตามหลักในการวิเคราะห์ของข้อความ, ทฤษฎีทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, และการศึกษาเฉพาะกิจของแต่ละประเทศ, ซึ่งจะไม่พิจารณาปัจจัยอื่น ๆ. มันเป็นความขัดแย้งของฉันที่ตำราและประเพณีของศาสนาอิสลาม, เช่นผู้ที่นับถือศาสนาอื่น, สามารถใช้ในการสนับสนุนความหลากหลายของระบบการเมืองและนโยบาย. ประเทศการศึกษาและเฉพาะเจาะจงไม่ได้ช่วยให้เราเพื่อหารูปแบบที่จะช่วยให้เราอธิบายความสัมพันธ์ที่แตกต่างกันระหว่างศาสนาอิสลามและการเมืองในประเทศของโลกมุสลิม. ด้วยเหตุนี้, วิธีการใหม่ในการศึกษาของ
การเชื่อมต่อระหว่างศาสนาอิสลามและทางการเมืองจะเรียกร้องให้.
ผมขอแนะนำ, ผ่านการประเมินอย่างเข้มข้นของความสัมพันธ์ระหว่างศาสนาอิสลาม, ประชาธิปไตย, และสิทธิมนุษยชนในระดับข้ามชาติ, ที่เน้นมากเกินไปจะถูกวางอยู่ในอำนาจของศาสนาอิสลามเป็นแรงทางการเมือง. ครั้งแรกที่ผมใช้กรณีศึกษาเปรียบเทียบ, ซึ่งมุ่งเน้นไปที่ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการทำงานร่วมกันระหว่างกลุ่มอิสลามและระบอบการปกครอง, อิทธิพลทางเศรษฐกิจ, cleavages ชาติพันธุ์, และการพัฒนาสังคม, ที่จะอธิบายความแปรปรวนในอิทธิพลของศาสนาอิสลามที่มีต่อการเมืองทั่วประเทศที่แปด. ผมยืนยันว่ามากของอำนาจ
ประกอบกับศาสนาอิสลามเป็นแรงผลักดันที่อยู่เบื้องหลังนโยบายและระบบการเมืองในประเทศมุสลิมสามารถอธิบายได้ดีขึ้นโดยปัจจัยดังกล่าวก่อนหน้า. ฉันยังหา, ขัดกับความเชื่อทั่วไป, ที่มีความแข็งแรงเพิ่มขึ้นของกลุ่มการเมืองอิสลามได้รับมักจะเกี่ยวข้องกับ pluralization เจียมเนื้อเจียมตัวของระบบการเมือง.
ฉันได้สร้างดัชนีของวัฒนธรรมทางการเมืองของศาสนาอิสลาม, ขึ้นอยู่กับขอบเขตที่กฎหมายอิสลามถูกนำมาใช้และไม่ว่าและ, ถ้าเช่นนั้น, วิธี,ความคิดตะวันตก, สถาบันการศึกษา, และเทคโนโลยีที่ถูกนำมาใช้, เพื่อทดสอบลักษณะของความสัมพันธ์ระหว่างศาสนาอิสลามและประชาธิปไตยและศาสนาอิสลามและสิทธิมนุษยชน. ตัวบ่งชี้นี้จะใช้ในการวิเคราะห์ทางสถิติ, ซึ่งรวมถึงตัวอย่างยี่สิบสามประเทศมุสลิมส่วนใหญ่และกลุ่มควบคุมของยี่สิบสามประเทศกำลังพัฒนาที่ไม่ใช่มุสลิม. นอกจากการเปรียบเทียบ
ประเทศอิสลามที่ไม่ใช่อิสลามประเทศกำลังพัฒนา, การวิเคราะห์ทางสถิติช่วยให้ฉันเพื่อควบคุมอิทธิพลของตัวแปรอื่น ๆ ที่ได้รับพบว่าส่งผลกระทบต่อระดับของประชาธิปไตยและการคุ้มครองสิทธิของแต่ละบุคคล. ผลที่ควรจะเป็นภาพที่สมจริงมากขึ้นและถูกต้องของอิทธิพลของศาสนาอิสลามที่มีต่อการเมืองและนโยบาย.

รีซิชั่นในสงครามระดับโลกที่มีต่อความหวาดกลัว:

Zuhur Sherifa

Seven years after the September 11, 2001 (9/11) attacks, many experts believe al-Qa’ida has regained strength and that its copycats or affiliates are more lethal than before. The National Intelligence Estimate of 2007 asserted that al-Qa’ida is more dangerous now than before 9/11.1 Al-Qa’ida’s emulators continue to threaten Western, Middle Eastern, and European nations, as in the plot foiled in September 2007 in Germany. Bruce Riedel states: Thanks largely to Washington’s eagerness to go into Iraq rather than hunting down al Qaeda’s leaders, the organization now has a solid base of operations in the badlands of Pakistan and an effective franchise in western Iraq. Its reach has spread throughout the Muslim world and in Europe . . . Osama bin Laden has mounted a successful propaganda campaign. . . . His ideas now attract more followers than ever.
It is true that various salafi-jihadist organizations are still emerging throughout the Islamic world. Why have heavily resourced responses to the Islamist terrorism that we are calling global jihad not proven extremely effective?
Moving to the tools of “soft power,” what about the efficacy of Western efforts to bolster Muslims in the Global War on Terror (GWOT)? Why has the United States won so few “hearts and minds” in the broader Islamic world? Why do American strategic messages on this issue play so badly in the region? Why, despite broad Muslim disapproval of extremism as shown in surveys and official utterances by key Muslim leaders, has support for bin Ladin actually increased in Jordan and in Pakistan?
This monograph will not revisit the origins of Islamist violence. It is instead concerned with a type of conceptual failure that wrongly constructs the GWOT and which discourages Muslims from supporting it. They are unable to identify with the proposed transformative countermeasures because they discern some of their core beliefs and institutions as targets in
this endeavor.
Several deeply problematic trends confound the American conceptualizations of the GWOT and the strategic messages crafted to fight that War. These evolve from (1) post-colonial political approaches to Muslims and Muslim majority nations that vary greatly and therefore produce conflicting and confusing impressions and effects; และ (2) residual generalized ignorance of and prejudice toward Islam and subregional cultures. Add to this American anger, fear, and anxiety about the deadly events of 9/11, and certain elements that, despite the urgings of cooler heads, hold Muslims and their religion accountable for the misdeeds of their coreligionists, or who find it useful to do so for political reasons.

Islamist ภาคีฝ่ายค้านและศักยภาพในการหมั้นของสหภาพยุโรป

อาร์เชอร์ Toby

Huuhtanen Heidi

In light of the increasing importance of Islamist movements in the Muslim world and

the way that radicalisation has influenced global events since the turn of the century, it

is important for the EU to evaluate its policies towards actors within what can be loosely

termed the ‘Islamic world’. It is particularly important to ask whether and how to engage

with the various Islamist groups.

This remains controversial even within the EU. Some feel that the Islamic values that

lie behind Islamist parties are simply incompatible with western ideals of democracy and

สิทธิมนุษยชน, while others see engagement as a realistic necessity due to the growing

domestic importance of Islamist parties and their increasing involvement in international

affairs. Another perspective is that democratisation in the Muslim world would increase

European security. The validity of these and other arguments over whether and how the

EU should engage can only be tested by studying the different Islamist movements and

their political circumstances, country by country.

Democratisation is a central theme of the EU’s common foreign policy actions, as laid

out in Article 11 of the Treaty on European Union. Many of the states considered in this

report are not democratic, or not fully democratic. In most of these countries, Islamist

parties and movements constitute a significant opposition to the prevailing regimes, และ

in some they form the largest opposition bloc. European democracies have long had to

deal with governing regimes that are authoritarian, but it is a new phenomenon to press

for democratic reform in states where the most likely beneficiaries might have, from the

EU’s point of view, different and sometimes problematic approaches to democracy and its

related values, such as minority and women’s rights and the rule of law. These charges are

often laid against Islamist movements, so it is important for European policy-makers to

have an accurate picture of the policies and philosophies of potential partners.

Experiences from different countries tends to suggest that the more freedom Islamist

parties are allowed, the more moderate they are in their actions and ideas. In many

cases Islamist parties and groups have long since shifted away from their original aim

of establishing an Islamic state governed by Islamic law, and have come to accept basic

democratic principles of electoral competition for power, the existence of other political

competitors, and political pluralism.

ศาสนาอิสลามทางการเมืองในตะวันออกกลาง

Are Knudsen

รายงานนี้จะนำไปสู่ด้านที่เลือกของปรากฏการณ์ปกติ

เรียกว่า"การเมืองอิสลาม". รายงานให้ความสำคัญเป็นพิเศษในตะวันออกกลาง, ใน

particular the Levantine countries, และการแสดงสองด้านของการเคลื่อนไหวที่อาจ Islamist

ได้รับการพิจารณาขั้วตรงกันข้าม: ประชาธิปไตยและความรุนแรงทางการเมือง. ในส่วนที่สามรายงาน

บางส่วนของทฤษฎีหลักที่ใช้ในการอธิบายการฟื้นตัวของศาสนาอิสลามในตะวันออกกลางการแสดงความคิดเห็น

(รูป 1). โดยสังเขป, รายงานแสดงให้เห็นว่าศาสนาอิสลามไม่จำเป็นต้องเข้ากันไม่ได้กับระบอบประชาธิปไตยและ

ว่ามีแนวโน้มที่จะละเลยความจริงที่ว่าหลายประเทศในตะวันออกกลางได้รับการ

ร่วมในการปราบปรามรุนแรงของการเคลื่อนไหวของมุสลิม, ทำให้พวกเขา, บางเถียง, เพื่อใช้เวลาถึง

แขนต่อรัฐ, และอื่น ๆ น้อยมาก, ต่างประเทศ. การใช้ความรุนแรงทางการเมืองคือ

อย่างแพร่หลายในตะวันออกกลาง, แต่ไม่ไร้เหตุผลหรือไม่มีเหตุผล. ในหลาย ๆ กรณีแม้กระทั่ง

กลุ่มมุสลิมที่รู้จักกันในการใช้ความรุนแรงของพวกเขาได้รับการเปลี่ยนเป็นสงบทางการเมือง

บุคคลหรือกิจการที่ประสบความสำเร็จในการแข่งขันการเลือกตั้งเทศบาลและระดับชาติ. กระนั้น, Islamist

การฟื้นตัวในตะวันออกกลางยังคงอยู่ในส่วนหนึ่งแม้จะมีจำนวนไม่ได้อธิบายทฤษฎีมองหา

บัญชีสำหรับการเจริญเติบโตและเป็นที่นิยมของอุทธรณ์. โดยทั่วไป, ทฤษฎีส่วนใหญ่ที่ถือศาสนามุสลิมเป็น

ปฏิกิริยากับการกีดกันญาติ, โดยเฉพาะอย่างยิ่งความไม่เท่าเทียมกันทางสังคมและการกดขี่ทางการเมือง. ทางเลือก

ทฤษฎีการแสวงหาคำตอบเพื่อการฟื้นฟู Islamist อยู่ในขอบเขตของศาสนาตัวเองและ

ที่มีประสิทธิภาพ, ที่อาจนำมาซึ่งการแสดงนัยทางศาสนา.

ข้อสรุปโต้แย้งในความโปรดปรานในการเคลื่อนย้ายเกินกว่า"ความเศร้าโศกและลงโทษ"วิธีการที่

portrays ศาสนามุสลิมเป็นแสดงออกทางการเมืองที่ผิดกฎหมายและเป็นภัยคุกคามที่อาจเกิดขึ้นกับตะวันตก ("เก่า

ศาสนามุสลิม"), และความเข้าใจที่เหมาะสมยิ่งขึ้นของความเป็นประชาธิปไตยในปัจจุบันของมุสลิม

ขณะนี้การเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นทั่วทั้งภูมิภาคตะวันออกกลาง ("อิสลามใหม่"). นี้

ความสำคัญของความเข้าใจเกี่ยวกับความนึกคิดของราก"New อิสลาม"เป็น foregrounded

พร้อมกับต้องการความรู้อย่างมือแรกของการเคลื่อนไหวของมุสลิมและของพวกเขา

สมัครพรรคพวก. เป็นขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคม, เป็นของมันได้เสนอว่าการเน้นมากขึ้นจะต้องมีการวางไว้ใน

ความเข้าใจวิธีการที่พวกเขาได้รับความสามารถในการการควบคุมแรงบันดาลใจไม่เพียง แต่

ส่วนด้อยของสังคม แต่ยังของชนชั้นกลาง.

กลยุทธ์การมีส่วนร่วมทางการเมืองของศาสนาอิสลาม

SHADI HAMID

KADLEC Amanda

การเมืองศาสนาอิสลามเป็นผู้ทรงอิทธิพลทางการเมืองเพียงครั้งเดียวใช้งานมากที่สุดในตะวันออกกลางในวันนี้. อนาคตขึ้นจะเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับที่ของพื้นที่. หากประเทศสหรัฐอเมริกาและสหภาพยุโรปมีความมุ่งมั่นที่จะสนับสนุนการปฏิรูปการเมืองในภูมิภาค, they will need to devise concrete, coherent strategies for engaging Islamist groups. ยัง, สหรัฐอเมริกา. has generally been unwilling to open a dialogue with these movements. เหมือนกับ, EU engagement with Islamists has been the exception, not the rule. Where low-level contacts exist, they mainly serve information-gathering purposes, not strategic objectives. The U.S. and EU have a number of programs that address economic and political development in the region – among them the Middle East Partnership Initiative (MEPI), the Millennium Challenge Corporation (MCC), the Union for the Mediterranean, and the European Neighborhood Policy (ENP) – yet they have little to say about how the challenge of Islamist political opposition fits within broader regional objectives. สหรัฐอเมริกา. and EU democracy assistance and programming are directed almost entirely to either authoritarian governments themselves or secular civil society groups with minimal support in their own societies.
The time is ripe for a reassessment of current policies. Since the terrorist attacks of September 11, 2001, supporting Middle East democracy has assumed a greater importance for Western policymakers, who see a link between lack of democracy and political violence. Greater attention has been devoted to understanding the variations within political Islam. The new American administration is more open to broadening communication with the Muslim world. Meanwhile, the vast majority of mainstream Islamist organizations – including the Muslim Brotherhood in Egypt, Jordan’s Islamic Action Front (IAF), Morocco’s Justice and Development Party (PJD), the Islamic Constitutional Movement of Kuwait, and the Yemeni Islah Party – have increasingly made support for political reform and democracy a central component in their political platforms. นอกจากนี้, many have signaled strong interest in opening dialogue with U.S. and EU governments.
The future of relations between Western nations and the Middle East may be largely determined by the degree to which the former engage nonviolent Islamist parties in a broad dialogue about shared interests and objectives. There has been a recent proliferation of studies on engagement with Islamists, but few clearly address what it might entail in practice. As Zoé Nautré, visiting fellow at the German Council on Foreign Relations, puts it, “the EU is thinking about engagement but doesn’t really know how.”1 In the hope of clarifying the discussion, we distinguish between three levels of “engagement,” each with varying means and ends: low-level contacts, strategic dialogue, and partnership.

ภาคี Islamist : participation without power

Malika Zeghal

Over the last two decades, social and political movements grounding their ideologies in references to Islam have sought to become legal political parties in many countries of the Middle East and North Africa. Some of these Islamist movements have been authorized to take part lawfully in electoral competition. Among the best known is Turkey’s Justice and Development Party (AKP), which won a parliamentary majority in 2002 and has led the government ever since. Morocco’s own Party of Justice and Development (PJD) has been legal since the mid- 1990s and commands a significant bloc of seats in Parliament. In Egypt, ประชาชาติมุสลิม (MB) has never been authorized to form a political party, but in spite of state repression it has successfully run candidates as nominal independents in both national and local elections.
Since the early 1990s, this trend has gone hand-in-hand with official policies of limited political liberalization. Together, the two trends have occasioned a debate about whether these movements are committed to “democracy.” A vast literature has sprung up to underline the paradoxes as well as the possible risks and benefits of including Islamist parties in the electoral process. The main paradigm found in this body of writing focuses on the consequences that might ensue when Islamists use democratic instruments, and seeks to divine the “true” intentions that Islamists will manifest if they come to power.

การเคลื่อนไหวของมุสลิมและกระบวนการประชาธิปไตยในโลกอาหรับ: การสำรวจเขตพื้นที่สีเทา

J Nathan. สีน้ำตาล, Hamzawy Amr,

Ottaway Marina

ในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา, การเคลื่อนไหวของมุสลิมมีการจัดตั้งตัวเองเป็นผู้เล่นทางการเมืองที่สำคัญในตะวันออกกลาง. ด้วยความร่วมมือกับรัฐบาล, Islamist เคลื่อนไหว, ปานกลางรวมทั้งอนุมูลอิสระ, จะกำหนดวิธีการทางการเมืองของภูมิภาคเปิดตัวขึ้นในอนาคตอันใกล้. Th ey have shown the ability not only to craft messages with widespread popular appeal but also, and most importantly, to create organizations with genuine social bases and develop coherent political strategies. Other parties,
by and large, have failed on all accounts.
Th e public in the West and, in particular, the United States, has only become aware of the importance of Islamist movements after dramatic events, such as the revolution in Iran and the assassination of President Anwar al-Sadat in Egypt. Attention has been far more sustained since the terrorist attacks of September 11, 2001. As a result, Islamist movements are widely regarded as dangerous and hostile. While such a characterization is accurate regarding organizations at the radical end of the Islamist spectrum, which are dangerous because of their willingness to resort to indiscriminate violence in pursuing their goals, it is not an accurate characterization of the many groups that have renounced or avoided violence. Because terrorist organizations pose an immediate
threat, อย่างไรก็ตาม, policy makers in all countries have paid disproportionate attention to the violent organizations.
It is the mainstream Islamist organizations, not the radical ones, that will have the greatest impact on the future political evolution of the Middle East. Th e radicals’ grandiose goals of re-establishing a caliphate uniting the entire Arab world, or even of imposing on individual Arab countries laws and social customs inspired by a fundamentalist interpretation of Islam are simply too far removed from today’s reality to be realized. Th is does not mean that terrorist groups are not dangerous—they could cause great loss of life even in the pursuit of impossible goals—but that they are unlikely to change the face of the Middle East. Mainstream Islamist organizations are generally a diff erent matter. Th ey already have had a powerful impact on social customs in many countries, halting and reversing secularist trends and changing the way many Arabs dress and behave. And their immediate political goal, to become a powerful force by participating in the normal politics of their country, is not an impossible one. It is already being realized in countries such as Morocco, ประเทศจอร์แดน, and even Egypt, which still bans all Islamist political organizations but now has eighty-eight Muslim Brothers in the Parliament. การเมือง, not violence, is what gives mainstream Islamists their infl uence.

RADICALISATION Islamist

PREFACE
RICHARD YOUNGS
MICHAEL EMERSON

Issues relating to political Islam continue to present challenges to European foreign policies in the Middle East and North Africa (MENA). As EU policy has sought to come to terms with such challenges during the last decade or so political Islam itself has evolved. Experts point to the growing complexity and variety of trends within political Islam. Some Islamist organisations have strengthened their commitment to democratic norms and engaged fully in peaceable, mainstream national politics. Others remain wedded to violent means. And still others have drifted towards a more quietist form of Islam, disengaged from political activity. Political Islam in the MENA region presents no uniform trend to European policymakers. Analytical debate has grown around the concept of ‘radicalisation’. This in turn has spawned research on the factors driving ‘de-radicalisation’, and conversely, ‘re-radicalisation’. Much of the complexity derives from the widely held view that all three of these phenomena are occurring at the same time. Even the terms themselves are contested. It has often been pointed out that the moderate–radical dichotomy fails fully to capture the nuances of trends within political Islam. Some analysts also complain that talk of ‘radicalism’ is ideologically loaded. At the level of terminology, we understand radicalisation to be associated with extremism, but views differ over the centrality of its religious–fundamentalist versus political content, and over whether the willingness to resort to violence is implied or not.

Such differences are reflected in the views held by the Islamists themselves, as well as in the perceptions of outsiders.

ศาสนาอิสลามทางการเมืองและนโยบายต่างประเทศยุโรป

POLITICAL ISLAM AND THE EUROPEAN NEIGHBOURHOOD POLICY

MICHAEL EMERSON

RICHARD YOUNGS

Since 2001 and the international events that ensued the nature of the relationship between the West and political Islam has become a definingissue for foreign policy. In recent years a considerable amount of research and analysis has been undertaken on the issue of political Islam. This has helped to correct some of the simplistic and alarmist assumptions previously held in the West about the nature of Islamist values and intentions. Parallel to this, the European Union (EU) has developed a number of policy initiatives primarily the European Neighbourhood Policy(ENP) that in principle commit to dialogue and deeper engagement all(non-violent) political actors and civil society organisations within Arab countries. Yet many analysts and policy-makers now complain of a certain a trophy in both conceptual debate and policy development. It has been established that political Islam is a changing landscape, deeply affected bya range of circumstances, but debate often seems to have stuck on the simplistic question of ‘are Islamists democratic?’ Many independent analysts have nevertheless advocated engagement with Islamists, but theactual rapprochement between Western governments and Islamist organisations remains limited .

ภาคี Islamist , พวกเขาอยู่พรรคประชาธิปัตย์? ไม่ได้เรื่อง ?

Masoud Tarek

ขับเคลื่อนโดยความรู้สึกว่า” อิสลามจะมา,” นักข่าวและผู้กำหนดนโยบายได้รับการว่าจ้างของสายในการเก็งกำไรไข้มากกว่าว่าฝ่ายอิสลามเช่นอียิปต์ภราดรภาพมุสลิม (MB) หรือปาเลสไตน์ฮามาจริงๆเชื่อมั่นในการปกครองระบอบประชาธิปไตย. While I attempt to outline the boundaries of the Islamist democratic commitment, I think that peering into the Islamist soul is a misuse of energies. The Islamists are not coming. ยิ่งไปกว่านั้น, as Adam Przeworski and others have argued, commitments to democracy are more often born of environmental constraints than of true belief. Instead of worrying whether Islamists are real democrats,
our goal should be to help fortify democratic and liberal institutions and actors so that no group—Islamist or otherwise—can subvert them.
But what is this movement over whose democratic bona fides we worry? Islamism is a slippery concept. เช่น, if we label as Islamist those parties that call for the application of shari‘a, we must exclude Turkey’s Justice and Development Party (which is widely considered Islamist) and include Egypt’s ruling National Democratic Party (which actively represses Islamists). Instead of becoming mired in definitional issues, we would do better to focus on a set of political parties that have grown from the same historical roots, derive many of their goals and positions from the same body of ideas, and maintain organizational ties to one another—that is, those parties that spring from the international MB. These include the Egyptian mother organization (founded in 1928), but also Hamas, Jordan’s Islamic Action Front, Algeria’s Movement for a Peaceful Society, the Iraqi Islamic Party, Lebanon’s Islamic Group, and others.

การแปลงเคาน์เตอร์ศูนย์และปริมณฑลของสังคมตุรกีและการเพิ่มขึ้นของความยุติธรรมและภาคีการพัฒนา

Ahmadov Ramin

The election results on November 3, 2002, which brought the Justice and Development Party into power, shocked many, but for varying reasons. Afterwards, some became more hopeful about future of their country, while others became even more doubtful and anxious, since for them the “republican regime” came under threat. These opposing responses, along with the perceptions that fueled them, neatly describe the two very different worlds that currently exist within Turkish society, and so it is important to think through many of the contested issues that have arisen as a result of these shifting political winds.
The winning Justice and Development Party (JDP) was established in 2001 by a group of politicians under the leadership of Recep Tayyip Erdogan, many of whom split from the religio-political movement of Necmetiin Erbakan, the National Outlook Movement, and the Welfare Party. Interestingly, in less than two years after its establishment, and at the first general election it participated in, the JDP received 34.29 % of the vote when all other established parties fell under the 10 % threshold. The only exception to this was the Republican People’s Party (19.38 %). The JDP captured 365 ออกมาจาก 550 seats in the parliament and therefore was given the opportunity of establishing the government alone, which is exactly what happened. Two years later, in the 2004 local elections, the JDP increased its votes to 41.46 %, while the RPP slightly decreased to 18.27 %, and the Nationalist Action Party increased to 10.10 % (จาก 8.35 % ใน 2002). ในที่สุด, in the most recent general elections in Turkey in 2007, which was marked by intense debate over presidential elections and an online military note, the JDP won nearly half of all votes, 46.58 %, and began its second term in power.

ตุรกีและสหภาพยุโรป: การสำรวจในวิสัยทัศน์ของสหภาพยุโรป ส.ส. ตุรกี'

นกปรอด Power

Even though Turkey’s dream for being a member of European Union (EU) dates back to late 1950s, it can be said that this process has gained its momentum since the governing period of Justice and Development Party, which is shortly called AK party or AKP in Turkish. When compared with earlier periods, the enormous accomplishments during the AK party’s rule are recognized by domestic and European authorities alike. In the parallel of gigantic steps towardsthe European membership, which is now a real possibility for Turkey, there have been increasingdebates about this process. While some European authorities generate policies over Cyprus issueagainst Turkey’s membership, some others mainly lead by German Christian Democrats proposea privileged status rather than full membership. Turkish authorities do not stay silent over thesearguments, and probably first time the Turkish foreign minister can articulate that “should they(the EU) propose anything short of full membership, or any new conditions, we will walk away.And this time it will be for good” (The Economist 2005 30-31) After October third, Even though Mr. Abdullah Gül, who is the foreign minister of the AK party govenrment, persistentlyemphasizes that there is no such a concept so-called “privileged partnership” in the framework document, (Milliyet, 2005) the prime minister of France puts forward that this option is actually one of the possible alternatives.

zealous democrats : ISLAMISM AND DEMOCRACY IN EGYPT, INDONESIA AND TURKEY

Anthony Bubalo
Greg Fealy
Mason ส่วนเล็กน้อย

The fear of Islamists coming to power through elections has long been an obstacle to democratisation in authoritarian states of the Muslim world. Islamists have been, and continue to be, the best organised and most credible opposition movements in many of these countries.

They are also commonly, if not always correctly, assumed to be in the best position to capitalise on any democratic opening of their political systems. At the same time, the commitment of Islamists to democracy is often questioned. จริง, when it comes to democracy, Islamism’s intellectual heritage and historical record (in terms of the few examples of Islamist-led states, such as Sudan and Iran) have not been reassuring. The apparent strength of Islamist movements, combined with suspicions about Islamism’s democratic compatibility, has been used by authoritarian governments as an argument to defl ect both domestic and international calls for political reform and democratisation.

Domestically, secular liberals have preferred to settle for nominally secular dictatorships over potentially religious ones. Internationally, Western governments have preferred friendly autocrats to democratically elected, but potentially hostile, Islamist-led governments.

The goal of this paper is to re-examine some of the assumptions about the risks of democratisation in authoritarian countries of the Muslim world (and not just in the Middle East) where strong Islamist movements or parties exist.

ความสำเร็จของตุรกี AK Party เจือจางไม่ต้องกังวลไปอาหรับ Islamists

Mona Eltahawy

It has been unsurprising that since Abdullah Gul became president of Turkey on 27 August that much misguided analyses has been wasted on how “Islamists” can pass the democracy test. His victory was bound to be described as the “Islamist” routing of Turkish politics. And Arab Islamistsin the form of the Muslim Brotherhood, their supporters and defenderswere always going to point to Turkey and tell us that we’ve been wrong all along to worry about the Arab Islamistalleged flirtation with democracy. “It worked in Turkey, it can work in the Arab world,” they would try to assure us.Wrong. Wrong. And wrong.Firstly, Gul is not an Islamist. His wife’s headscarf might be the red cloth to the bull of the secular nationalists in Turkey, but neither Gul nor the AK Party which swept parliamentary elections in Turkey in June, can be called Islamists. ในความเป็นจริง, so little does the AK Party share with the Muslim Brotherhoodaside from the common faith of its membersthat it’s absurd to use its success in Turkish politics as a reason to reduce fears over the Mus-lim Brotherhood’s role in Arab politics.The three litmus tests of Islamism will prove my point: women and sex, the “ทิศตะวันตก”, and Israel.As a secular Muslim who has vowed never to live in Egypt should Islamists ever take power, I never take lightly any attempt to blend religion with politics. So it has been with a more than skeptical eye that I’ve followed Turkish politics over the past few years.

ศูนย์อ้างว่า: ศาสนาอิสลามในการเปลี่ยนผ่านทางการเมือง

John L. Edwards

ในปี 1990 ทางการเมืองศาสนาอิสลาม, บางสิ่งที่เรียก “การนับถือหลักเดิมของศาสนาอิสลาม,” การแสดงตนที่สำคัญในรัฐบาลและในทางการเมืองยังคงอยู่ตรงข้ามจากทวีปแอฟริกาไปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้. ศาสนาอิสลามในทางการเมืองและอำนาจทางการเมืองได้ระดมปัญหาหลายอย่างและคำถาม: “ศาสนาอิสลามเป็น antithetical ให้ทันสมัย?,” “มีศาสนาอิสลามและประชาธิปไตยเข้ากันไม่ได้?,” “อะไรคือความหมายของรัฐบาลอิสลามฝ่าย, ชนกลุ่มน้อยและสิทธิสตรี,” “วิธีการเป็นตัวแทนอิสลาม,” “มีกลางอิสลาม?,” “ควรตะวันตกกลัวภัยคุกคามข้ามชาติอิสลามหรือการปะทะกันของอารยธรรม?” ร่วมสมัยอิสลามฟื้นฟูภูมิทัศน์ของโลกมุสลิมวันนี้เผยให้เห็นการเกิดขึ้นของสาธารณรัฐอิสลามใหม่ (ประเทศอิหร่าน, ซูดาน, ประเทศอัฟกานิสถาน), การขยายตัวของการเคลื่อนไหวอิสลามที่ทำงานนักแสดงทางการเมืองและสังคมเป็นสำคัญในระบบที่มีอยู่, และการเมืองคาดคั้นของ extremists._ รุนแรงรุนแรงในทางตรงกันข้ามกับปี 1980 เมื่อทางการเมืองอิสลามได้รับการบรรจุเพียงกับการปฏิวัติอิหร่านหรือกลุ่มลับที่มีชื่อเหมือนญิฮาดอิสลามหรือกองทัพของพระเจ้า, โลกมุสลิมในปี 1990 ซึ่งเป็นหนึ่งในอิสลามมีส่วนร่วมในกระบวนการเลือกตั้งและสามารถมองเห็นได้เป็นนายกรัฐมนตรี, เจ้าหน้าที่ตู้, ลำโพงของการประกอบชาติ, พระบรมวงศานุวงศ์, และนายกเทศมนตรีในประเทศที่หลากหลายเช่นอียิปต์, ซูดาน, ไก่งวง, ประเทศอิหร่าน, ประเทศเลบานอน, คูเวต, เยเมน, ประเทศจอร์แดน, ปากีสถาน, บังคลาเทศ, ประเทศมาเลเซีย, ประเทศอินโดนีเซีย, และอิสราเอล / ปาเลสไตน์. ในช่วงเริ่มต้นของศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดแรก, การเมืองศาสนาอิสลามยังคงเป็นกำลังสำคัญสำหรับการสั่งซื้อและความผิดปกติในทางการเมืองทั่วโลก, หนึ่งที่มีส่วนร่วมในกระบวนการทางการเมือง แต่ยังอยู่ในการกระทำของการก่อการร้าย, เป็นความท้าทายที่โลกมุสลิมและไปทางทิศตะวันตก. ทำความเข้าใจธรรมชาติของการเมืองศาสนาอิสลามในวันนี้, และโดยเฉพาะอย่างยิ่งปัญหาและคำถามที่ได้เกิดจากประสบการณ์ที่ผ่านมาเมื่อเร็ว ๆ นี้, ยังคงเป็นสิ่งสำคัญสำหรับรัฐบาล, ผู้กำหนดนโยบาย, และนักเรียนของการเมืองระหว่างประเทศเหมือนกัน.