RSSรายการทั้งหมดใน "Articles" หมวด

การเคลื่อนไหวระหว่าง SECULARISM และอิสลาม: กรณีของปาเลสไตน์

Dr, อิสลาห์ยาด

กฎหมายเลือกตั้งที่จัดขึ้นในเวสต์แบงก์และฉนวนกาซาใน 2006 นำอำนาจการเคลื่อนไหวอิสลามฮามาส, ซึ่งต่อไปในรูปแบบส่วนใหญ่ของปาเลสไตน์สภานิติบัญญัติและยังเป็นส่วนใหญ่ครั้งแรกของรัฐบาลฮามาส. การเลือกตั้งเหล่านี้ส่งผลในการแต่งตั้งของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงฮามาสหญิงคนแรก, ที่กลายมาเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกิจการสตรี. ระหว่างเดือนมีนาคม 2006 และมิถุนายน 2007, หญิงที่แตกต่างกันสองรัฐมนตรีฮามาสสันนิษฐานว่าโพสต์นี้, แต่ทั้งคู่ก็พบว่ามันยากที่จะจัดการกระทรวงเนื่องจากส่วนใหญ่ของพนักงานไม่ใช่สมาชิกฮามาส แต่เป็นของพรรคการเมืองอื่น ๆ, และส่วนใหญ่เป็นสมาชิกของฟาตาห์, การเคลื่อนไหวที่โดดเด่นมากที่สุดในการควบคุมสถาบันปาเลสไตน์. ระยะเวลาที่ตึงเครียดของการต่อสู้ระหว่างผู้หญิงของฮามาสในกระทรวงกิจการสตรีและสมาชิกหญิงของฟาตาห์มาถึงจุดสิ้นสุดต่อไปนี้การปฏิวัติฮามาสของอำนาจในฉนวนกาซาและฤดูใบไม้ร่วงผลงานของรัฐบาลในเวสต์แบงก์ - การต่อสู้ ซึ่งบางครั้งจึงหันรุนแรง. เหตุผลหนึ่งที่อ้างในภายหลังที่จะอธิบายการต่อสู้ครั้งนี้เป็นความแตกต่างระหว่างวาทกรรมของสตรีนิยมทางโลกและวาทกรรมอิสลามเกี่ยวกับปัญหาของผู้หญิง. ในบริบทความขัดแย้งปาเลสไตน์นี้เอาในลักษณะที่เป็นอันตรายในขณะที่มันถูกใช้ในการปรับฐานการต่อสู้ทางการเมืองเลือด, การกำจัดของผู้หญิงฮามาสออกจากตำแหน่งหรือโพสต์ของพวกเขา, และแบ่งทางการเมืองและทางภูมิศาสตร์ ณ เวลาทั้งในฝั่งตะวันตกและยึดครองฉนวนกาซา.
การต่อสู้นี้จะเพิ่มจำนวนของคำถามที่สำคัญ: เราควรจะลงโทษขบวนการอิสลามซึ่งได้เข้ามาสู่อำนาจ, หรือเราควรพิจารณาเหตุผลที่นำไปสู่ความล้มเหลวเท่ห์ในเวทีการเมือง? สตรีสามารถนำเสนอกรอบที่ครอบคลุมสำหรับผู้หญิง, โดยไม่คำนึงถึงความผูกพันทางสังคมและอุดมการณ์ของพวกเขา? สามารถวาทกรรมของพื้นดินทั่วไปที่ใช้ร่วมกันสำหรับผู้หญิงที่ช่วยให้พวกเขาที่จะตระหนักและเห็นด้วยกับเป้าหมายร่วมกัน? เป็นบิดาเพียงอยู่ในอุดมการณ์อิสลาม, และไม่ได้อยู่ในลัทธิชาตินิยมและความรักชาติ? เราหมายถึงอะไรโดยสตรี? มีเพียงหนึ่งสตรี, หรือหลาย feminisms? เราหมายถึงอะไรโดยศาสนาอิสลาม – มันคือการเคลื่อนไหวที่รู้จักกันในชื่อนี้หรือศาสนา, ปรัชญา, หรือระบบกฎหมาย? เราจำเป็นต้องไปที่ด้านล่างของปัญหาเหล่านี้และพิจารณาอย่างรอบคอบ, และเราต้องยอมรับกับพวกเขาเพื่อให้เราสามารถตัดสินใจได้ในภายหลัง, เป็นสตรี, ถ้าการวิจารณ์ของบิดาของเราควรได้รับการกำกับที่ศาสนา (ความเชื่อ), ซึ่งควรจะถูกคุมขังในหัวใจของผู้เชื่อและไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้การควบคุมของโลกที่มีขนาดใหญ่, หรือนิติศาสตร์, ที่เกี่ยวข้องกับโรงเรียนต่าง ๆ ของความเชื่อที่อธิบายระบบกฎหมายที่มีอยู่ในคัมภีร์กุรอานและคำพูดของท่านศาสดา – ซุนนะฮฺ.

การเคลื่อนไหวสตรีมุสลิมในครอบครองปาเลสไตน์

Interviews by Khaled Amayreh

สัมภาษณ์ Sameera Al - Halayka

Sameera Al-Halayka is an elected member of the Palestinian Legislative Council. She was

born in the village of Shoyoukh near Hebron in 1964. She has a BA in Sharia (ศาสนาอิสลาม

Jurisprudence) from Hebron University. She worked as a journalist from 1996 ไปยัง 2006 when

she entered the Palestinian Legislative Council as an elected member in the 2006 การเลือกตั้ง.

She is married and has seven children.

Q: There is a general impression in some western countries that women receive

inferior treatment within Islamic resistance groups, such as Hamas. Is this true?

How are women activists treated in Hamas?
Rights and duties of Muslim women emanate first and foremost from Islamic Sharia or law.

They are not voluntary or charitable acts or gestures we receive from Hamas or anyone

else. ดังนั้น, as far as political involvement and activism is concerned, women generally have

the same rights and duties as men. After all, women make up at least 50 per cent of

สังคม. In a certain sense, they are the entire society because they give birth to, and raise,

the new generation.

จึง, I can say that the status of women within Hamas is in full conformity with her

status in Islam itself. This means that she is a full partner at all levels. จริง, it would be

unfair and unjust for an Islamic (or Islamist if you prefer) woman to be partner in suffering

while she is excluded from the decision-making process. This is why the woman’s role in

Hamas has always been pioneering.

Q: Do you feel that the emergence of women’s political activism within Hamas is

a natural development that is compatible with classical Islamic concepts

regarding the status and role of women, or is it merely a necessary response to

pressures of modernity and requirements of political action and of the continued

Israeli occupation?

There is no text in Islamic jurisprudence nor in Hamas’ charter which impedes women from

political participation. I believe the opposite is truethere are numerous Quranic verses

and sayings of the Prophet Muhammed urging women to be active in politics and public

issues affecting Muslims. But it is also true that for women, as it is for men, political activism

is not compulsory but voluntary, and is largely decided in light of each woman’s abilities,

qualifications and individual circumstances. None the less, showing concern for public

matters is mandatory upon each and every Muslim man and woman. The Prophet

Muhammed said: “He who doesn’t show concern for the affairs of Muslims is not a Muslim.”

ยิ่งไปกว่านั้น, Palestinian Islamist women have to take all objective factors on the ground into

account when deciding whether to join politics or get involved in political activism.


ศาสนาอิสลาม, ศาสนาอิสลามทางการเมืองและอเมริกา

Insight อาหรับ

Is “Brotherhood” with America Possible?

khalil al-anani

"มีโอกาสของการติดต่อสื่อสารกับสหรัฐอเมริกาใด ๆ. การบริหารตราบใดที่สหรัฐอเมริกายังคงดูยาวนานในเรื่องของของศาสนาอิสลามเป็นอันตรายจริง, a view that puts the United States in the same boat as the Zionist enemy. We have no pre-conceived notions concerning the American people or the U.S. society and its civic organizations and think tanks. We have no problem communicating with the American people but no adequate efforts are being made to bring us closer,” said Dr. Issam al-Iryan, chief of the political department of the Muslim Brotherhood in a phone interview.
Al-Iryan’s words sum up the Muslim Brotherhood’s views of the American people and the U.S. government. Other members of the Muslim Brotherhood would agree, as would the late Hassan al-Banna, who founded the group in 1928. Al- Banna viewed the West mostly as a symbol of moral decay. Other Salafis – an Islamic school of thought that relies on ancestors as exemplary models – have taken the same view of the United States, but lack the ideological flexibility espoused by the Muslim Brotherhood. While the Muslim Brotherhood believes in engaging the Americans in civil dialogue, other extremist groups see no point in dialogue and maintain that force is the only way of dealing with the United States.

หมายเหตุเกี่ยวกับการ Legacy Isocratic คิดทางการเมืองและศาสนาอิสลาม: ตัวอย่างของการศึกษา

Muir JAMES

คุณลักษณะโชคร้ายของประวัติศาสตร์ของมนุษย์เป็นแนวโน้มสำหรับความแตกต่างทางศาสนาและไอซีทีเอแย้งในการบำรุงรักษาตัวเองด้วยก่อพิษของความไม่รู้และอคติ. While much can sometimes be done to reduce prejudice, it seems to me that scholars and educators ought to be primarily concerned with the more fundamental and enduring goal of reducing ignorance. One’s success in reducing ignorance—including one’s own—will depend upon one’s motives.
The study of Islamic educational philosophy may be motivated by current practical concerns: the desire of British Muslims to have Islamic schools, whether funded privately or by the state, is one topical example. From the perspective of educational philosophy, อย่างไรก็ตาม, such a motive is exceedingly narrow, circumscribed by the concepts and categories of the local political disputes of the moment. For those motivated by a desire for knowledge and understanding of a tradition outside their own, it is most doubtful that any study of Islamic philosophy restricted by current practical concerns can be at all productive. There is no simple correspondence between knowledge and “relevance.”
There must, อย่างไรก็ตาม, be some connection between two traditions of thought and practice if there is to be a point of departure, and a point of entry, which allows the scholar to step from one tradition to another. The legacy of Isocrates may constitute one such point of departure, which will help us to understand the relation between two traditions, the classical Greek and the Islamic. The dominance of the Isocratic legacy in Western education is well established and widely known among historians, classicists
and political philosophers, although awareness of it has only just begun to surface among educationists.2 Similarly, the Isocratic legacy to education (and the rich tradition of Arabic Platonism in philosophy) has in uenced Islamic thought, though in ways that are
still not yet well understood. The intention of this paper is to suggest that a modiŽ ed form of the Isocratic educational tradition is a fundamental component of Islamic political thought, คือ, Islamic educational thought. This general wording of the intention of this paper in terms of Islamic political thought may give rise to a misunderstanding. ศาสนาอิสลาม, แน่นอน, is regarded by its adherents as a uniŽ ed and universal system of belief and behaviour.

ในรัฐธรรมนูญอเมริกันจากมุมมองของอัลกุรอานและ Madinah กติกา

Imad-ad-Dean Ahmad

กระดาษนี้เกิดจากการไม่ได้หมายความว่าการเปรียบเทียบครบถ้วนสมบูรณ์ของอเมริกันรัฐธรรมนูญกับอัลกุรอานและ Madinah กติกา. ค่อนข้าง, จะพิจารณาชนิดของข้อมูลเชิงลึกว่าการเปรียบเทียบระหว่างสองเอกสารอาจแนะนำ. ตาม, the constitutional topics selected are those in which the author or the commentators on earlier drafts perceived an assessment within the Islamic sources.4 This paper should be taken as an invitation for future studies with more systematic comparisons. In addition to rational inference from the text of the Qur’an and of the Madinah Covenant, I shall draw on the views of the Prophet’s Companions as recorded in the leading Hadith books. Analogously, the views of the Founding Fathers of the American Republic on constitutional
matters are articulated in The Federalist Papers.We shall begin by reviewing the Madinah Covenant, and then evaluate the Constitution’s goals as expressed in the preamble. After that, we shall explore a variety of topics in the main body of the text that lend themselves to the examination proposed here. โดยเฉพาะอย่างยิ่ง, these are the roles of the branches of government according to the separation of powers, the role of elections in determining the next head of state, the penalty for treason, the existence of the slave trade and racism, the republican form of government, the provisions for amending the Constitution, religious tests, and the Bill of Rights. ในที่สุด, we consider the Madisonian arguments on how the Constitution may be considered a model for avoiding fitnah.
The Madinah Covenant That Muslims attach great significance to their organization as a political community can be seen in the fact that their calendar is dated neither from the birth nor the death of the Prophet, but from the establishment of the first Muslim polity in the city-state of Madinah in 622. Before Madinah was founded, the Arabs had no state to “establish justice, insure domestic
tranquility, provide for the common defense, promote the general welfare, and secure the blessings of liberty” The custom at that time was that those who were too weak to protect themselves became clients of a protector (wali). Muhammad, himself an orphan, was brought up under the protection of his uncle Abu Talib.
After his uncle’s death in 619, Muhammad received an invitation from Yathrib’s feuding Arab tribes to govern there. Once in Yathrib, he entered into a covenant with all of its residents, whether they had accepted Islam or not. Even the Jews living on the city’s outskirts subscribed to it.

อิสลามและระบอบเสรีประชาธิปไตย

โรบินไรท์
ของความท้าทายที่ต้องเผชิญกับการปกครองระบอบประชาธิปไตยในปี 1990, ที่สุดคนหนึ่งอยู่ในโลกอิสลาม. เพียงไม่กี่คนจากกว่าสี่สิบประเทศมุสลิมส่วนใหญ่มีความก้าวหน้าอย่างมีนัยสำคัญต่อการสร้างระบบประชาธิปไตย. ในกำมือนี้–รวมทั้งแอลเบเนีย, บังคลาเทศ, ประเทศจอร์แดน, คีร์กีสถาน, ประเทศเลบานอน, มาลี, ปากีสถาน, และตุรกี–ไม่ได้เป็นหนึ่งได้ประสบความสำเร็จยังเต็ม, มีเสถียรภาพ, หรือประชาธิปไตยที่เชื่อถือได้. และกลุ่มที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคเดียวที่ถือออกมาต่อต้านแนวโน้มทั่วโลกที่มีต่อฝ่ายการเมืองประกอบด้วยประเทศมุสลิมในตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ.
แต่ความต้านทานต่อการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มอิสลามไม่จำเป็นต้องเป็นหน้าที่ของชาวมุสลิม. จริง, หลักฐานที่แสดงให้เห็นค่อนข้าง reverse. ผู้ปกครองในบางส่วนของระบอบประชาธิปไตยมากที่สุดในโลกอิสลาม–เช่นบรูไน, ประเทศอินโดนีเซีย, ประเทศอิรัก, โอมาน, กาตาร์, ประเทศซีเรีย, และเติร์กเมนิสถาน–มี autocrats ฆราวาสที่ปฏิเสธที่จะแบ่งปันอำนาจกับพี่น้องของเขา.
ทั้งหมด, อุปสรรคในการพหุนิยมทางการเมืองในประเทศที่นับถือศาสนาอิสลามจะไม่แตกต่างจากปัญหาที่ต้องเผชิญกับก่อนหน้านี้ในส่วนอื่น ๆ ของโลก: ฆราวาสอุดมการณ์เช่น Ba'athism ในอิรักและซีเรีย, Pancasila ในอินโดนีเซีย, หรือเอ้อระเหยลัทธิคอมมิวนิสต์ในอดีตสหภาพโซเวียตในเอเชียกลางลำธารไม่มีความขัดแย้งที่แท้จริง. แดกดัน, หลายอุดมการณ์เหล่านี้ถูกดัดแปลงมาจากเวสต์; Ba'athism, เช่น, ได้รับแรงบันดาลใจจากสังคมนิยมของยุโรปในช่วงทศวรรษที่ 1930 และ 1940. รัฐบาลควบคุมที่เข้มงวดมากกว่าทุกอย่างจากการสื่อสารในซาอุดิอาระเบียและบรูไนกับผู้เข้าชมในต่างประเทศอุซเบกิและอินโดนีเซียยังแยกคนของพวกเขาจากความคิดในระบอบประชาธิปไตยและการอภิปรายเกี่ยวกับการเสริมสร้างพลังอำนาจนิยม. ในที่ใหญ่ที่สุดและยากจนที่สุดประเทศมุสลิม, ยิ่งไปกว่านั้น, ปัญหาที่พบบ่อยในการ [หน้า End 64] การพัฒนารัฐ, จากการไม่รู้หนังสือและโรคความยากจน, ทำให้การอยู่รอดที่เรียบง่ายมีความสำคัญและทำให้การเมืองในระบอบประชาธิปไตยหรูดูเหมือน. ในที่สุด, เหมือนเพื่อนบ้านที่ไม่ใช่มุสลิมในเอเชียและแอฟริกา, มากที่สุดในสังคมมุสลิมไม่มีประวัติศาสตร์ท้องถิ่นของระบอบประชาธิปไตยที่จะวาด. ในฐานะที่เป็นประชาธิปไตยเบ่งบานได้ในรัฐเวสเทิร์ในช่วงสามศตวรรษที่ผ่านมา, สังคมมุสลิมมักจะมีชีวิตอยู่ภายใต้การปกครองอาณานิคม, พระมหากษัตริย์, หรือชนเผ่าและตระกูลผู้นำ.
อีกนัยหนึ่ง, ค่าอิสลามหรือวัฒนธรรมที่เป็นอุปสรรคสำคัญต่อความทันสมัยทางการเมือง, แม้ว่าผู้ปกครองประชาธิปไตยบางครั้งใช้ศาสนาอิสลามเป็นข้ออ้างของพวกเขา. 1 ในซาอุดิอาระเบีย, เช่น, ณ บ้านของซูดที่พึ่ง Wahhabism, เป็นแบรนด์ที่เคร่งครัดของมุสลิมสุหนี่, เป็นครั้งแรกที่จะรวมกันเผ่าของคาบสมุทรอาหรับและจากนั้นจะปรับกฎราชวงศ์. เช่นเดียวกับศาสนา monotheistic อื่น ๆ, ศาสนาอิสลามมีการเรียนการสอนที่หลากหลายและบางครั้งขัดแย้ง. ในซาอุดิอาระเบีย, หลักคำสอนของศาสนาอิสลามได้รับการคัดเลือกรูปที่จะรักษาระบอบเผด็จการ.

หลักการของการเคลื่อนไหวในโครงสร้างของศาสนาอิสลาม

Dr. Muhammad Iqbal

ขณะที่การเคลื่อนไหวทางวัฒนธรรมอิสลามปฏิเสธมุมมองแบบคงที่อายุของจักรวาล, และถึงมุมมองแบบไดนามิก. เป็นระบบทางอารมณ์ของการรวมกันจะตระหนักถึงความคุ้มค่าของบุคคลดังกล่าว, และปฏิเสธ bloodrelationship เป็นพื้นฐานของความสามัคคีของมนุษย์. Blood-relationship is earthrootedness. The search for a purely psychological foundation of human unity becomes possible only with the perception that all human life is spiritual in its origin.1 Such a perception is creative of fresh loyalties without any ceremonial to keep them alive, and makes it possible for man to emancipate himself from the earth. Christianity which had originally appeared as a monastic order was tried by Constantine as a system of unification.2 Its failure to work as such a system drove the Emperor Julian3 to return to the old gods of Rome on which he attempted to put philosophical interpretations. A modern historian of civilization has thus depicted the state of the civilized world about the time when Islam appeared on the stage of History: It seemed then that the great civilization that it had taken four thousand years to construct was on the verge of disintegration, and that mankind was likely to return to that condition of barbarism where every tribe and sect was against the next, and law and order were unknown . . . The
old tribal sanctions had lost their power. Hence the old imperial methods would no longer operate. The new sanctions created by
Christianity were working division and destruction instead of unity and order. It was a time fraught with tragedy. Civilization, like a gigantic tree whose foliage had overarched the world and whose branches had borne the golden fruits of art and science and literature, stood tottering, its trunk no longer alive with the flowing sap of devotion and reverence, but rotted to the core, riven by the storms of war, and held together only by the cords of ancient customs and laws, that might snap at any moment. Was there any emotional culture that could be brought in, to gather mankind once more into unity and to save civilization? This culture must be something of a new type, for the old sanctions and ceremonials were dead, and to build up others of the same kind would be the work
of centuries.’The writer then proceeds to tell us that the world stood in need of a new culture to take the place of the culture of the throne, and the systems of unification which were based on bloodrelationship.
It is amazing, he adds, that such a culture should have arisen from Arabia just at the time when it was most needed. There is, อย่างไรก็ตาม, nothing amazing in the phenomenon. The world-life intuitively sees its own needs, and at critical moments defines its own direction. This is what, in the language of religion, we call prophetic revelation. It is only natural that Islam should have flashed across the consciousness of a simple people untouched by any of the ancient cultures, and occupying a geographical position where three continents meet together. The new culture finds the foundation of world-unity in the principle of Tauhâd.’5 Islam, as a polity, is only a practical means of making this principle a living factor in the intellectual and emotional life of mankind. It demands loyalty to God, not to thrones. And since God is the ultimate spiritual basis of all life, loyalty to God virtually amounts to man’s loyalty to his own ideal nature. The ultimate spiritual basis of all life, as conceived by Islam, is eternal and reveals itself in variety and change. A society based on such a conception of Reality must reconcile, in its life, the categories of permanence and change. It must possess eternal principles to regulate its collective life, for the eternal gives us a foothold in the world of perpetual change.

ศาสนามุสลิม Revisited

AZZAM มหาสารคาม

มีวิกฤตทางการเมืองและการรักษาความปลอดภัยรอบสิ่งที่เรียกว่าอิสลามเป็น, วิกฤตที่มีพงศาวดารยาวนำหน้า 9/11. กว่าที่ผ่านมา 25 ปีที่, มีการเน้นที่แตกต่างกันเกี่ยวกับวิธีการอธิบายและต่อสู้กับอิสลาม. Analysts and policymakers
in the 1980s and 1990s spoke of the root causes of Islamic militancy as being economic malaise and marginalization. More recently there has been a focus on political reform as a means of undermining the appeal of radicalism. Increasingly today, the ideological and religious aspects of Islamism need to be addressed because they have become features of a wider political and security debate. Whether in connection with Al-Qaeda terrorism, political reform in the Muslim world, the nuclear issue in Iran or areas of crisis such as Palestine or Lebanon, it has become commonplace to fi nd that ideology and religion are used by opposing parties as sources of legitimization, inspiration and enmity.
The situation is further complicated today by the growing antagonism towards and fear of Islam in the West because of terrorist attacks which in turn impinge on attitudes towards immigration, religion and culture. The boundaries of the umma or community of the faithful have stretched beyond Muslim states to European cities. The umma potentially exists wherever there are Muslim communities. The shared sense of belonging to a common faith increases in an environment where the sense of integration into the surrounding community is unclear and where discrimination may be apparent. The greater the rejection of the values of society,
whether in the West or even in a Muslim state, the greater the consolidation of the moral force of Islam as a cultural identity and value-system.
Following the bombings in London on 7 กรกฎาคม 2005 it became more apparent that some young people were asserting religious commitment as a way of expressing ethnicity. The links between Muslims across the globe and their perception that Muslims are vulnerable have led many in very diff erent parts of the world to merge their own local predicaments into the wider Muslim one, having identifi ed culturally, either primarily or partially, with a broadly defi ned Islam.

โต้วาทีประชาธิปไตยในโลกอาหรับ

อิบราฮิม Ibtisam

What is Democracy?
นักวิชาการตะวันตกประชาธิปไตยกำหนดวิธีการปกป้องสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมืองแต่ละบุคคลในเรื่อง. จะให้สำหรับเสรีภาพในการพูด, กด, ความเชื่อ, ความคิดเห็น, ความเป็นเจ้าของ, การประกอบและ, รวมทั้งสิทธิในการออกเสียงลงคะแนน, และขอเสนอชื่อสำนักงานสาธารณะ. Huntington (1984) argues that a political system is democratic to the extent that its most powerful collective decision makers are selected through
periodic elections in which candidates freely compete for votes and in which virtually all adults are eligible to vote. Rothstein (1995) states that democracy is a form of government and a process of governance that changes and adapts in response to circumstances. He also adds that the Western definition of democracyin addition to accountability, competition, some degree of participationcontains a guarantee of important civil and political rights. Anderson (1995) argues that the term democracy means a system in which the most powerful collective decision makers are selected through periodic elections in which candidates freely compete for votes and in which virtually all the adult population is eligible to vote. Ibrahim Saad Eddin (1995), an Egyptian scholar, sees democracy that might apply to the Arab world as a set of rules and institutions designed to enable governance through the peaceful
management of competing groups and/or conflicting interests. อย่างไรก็ตาม, Samir Amin (1991) based his definition of democracy on the social Marxist perspective. He divides democracy into two categories: bourgeois democracy which is based on individual rights and freedom for the individual, but without having social equality; and political democracy which entitles all people in society the right to vote and to elect their government and institutional representatives which will help to obtain their equal social rights.
To conclude this section, I would say that there is no one single definition of democracy that indicates precisely what it is or what is not. อย่างไรก็ตาม, as we noticed, most of the definitions mentioned above have essential similar elementsaccountability, competition, and some degree of participationwhich have become dominant in the Western world and internationally.

ศาสนาอิสลามและประชาธิปไตย

ITAC

ถ้าคนอ่านกดหรือฟังการแสดงความเห็นในกิจการระหว่างประเทศ, ได้มีการกล่าวมักจะ -- และโดยนัยได้มากขึ้น แต่มักจะไม่กล่าวว่า -- ว่าศาสนาอิสลามเข้ากันไม่ได้กับระบอบประชาธิปไตย. In the nineties, Samuel Huntington set off an intellectual firestorm when he published The Clash of Civilizations and the Remaking of World Order, in which he presents his forecasts for the world – writ large. In the political realm, he notes that while Turkey and Pakistan might have some small claim to “democratic legitimacy” all other “… Muslim countries were overwhelmingly non-democratic: monarchies, one-party systems, military regimes, personal dictatorships or some combination of these, usually resting on a limited family, clan, or tribal base”. The premise on which his argument is founded is that they are not only ‘not like us’, they are actually opposed to our essential democratic values. He believes, as do others, that while the idea of Western democratization is being resisted in other parts of the world, the confrontation is most notable in those regions where Islam is the dominant faith.
The argument has also been made from the other side as well. An Iranian religious scholar, reflecting on an early twentieth-century constitutional crisis in his country, declared that Islam and democracy are not compatible because people are not equal and a legislative body is unnecessary because of the inclusive nature of Islamic religious law. A similar position was taken more recently by Ali Belhadj, an Algerian high school teacher, preacher and (in this context) leader of the FIS, when he declared “democracy was not an Islamic concept”. Perhaps the most dramatic statement to this effect was that of Abu Musab al-Zarqawi, leader of the Sunni insurgents in Iraq who, when faced with the prospect of an election, denounced democracy as “an evil principle”.
But according to some Muslim scholars, democracy remains an important ideal in Islam, with the caveat that it is always subject to the religious law. The emphasis on the paramount place of the shari’a is an element of almost every Islamic comment on governance, moderate or extremist. Only if the ruler, who receives his authority from God, limits his actions to the “supervision of the administration of the shari’a” is he to be obeyed. If he does other than this, he is a non-believer and committed Muslims are to rebel against him. Herein lies the justification for much of the violence that has plagued the Muslim world in such struggles as that prevailing in Algeria during the 90s

ในการค้นหาของลัทธิรัฐธรรมนูญนิยมของศาสนาอิสลาม

กางเกง Nadirsyah

ในขณะที่ลัทธิรัฐธรรมนูญนิยมในตะวันตกมีการระบุส่วนใหญ่ด้วยกับความคิดทางโลก, ลัทธิรัฐธรรมนูญนิยมของศาสนาอิสลาม, ซึ่งมีองค์ประกอบของบางศาสนา, การเจริญเติบโตได้ดึงดูดความสนใจในปีที่ผ่านมา. For instance, the Bush administration’s response to the events of 9/11 radically transformed the situation in Iraq and Afghanistan, and both countries are now rewriting their constitutions. เช่น
Ann Elizabeth Mayer points out, Islamic constitutionalism is constitutionalism that is, in some form, based on Islamic principles, as opposed to the constitutionalism developed in countries that happen to be Muslim but which has not been informed by distinctively Islamic principles. Several Muslim scholars, among them Muhammad Asad3 and Abul A`la al-Maududi, have written on such aspects of constitutional issues as human rights and the separation of powers. อย่างไรก็ตาม, in general their works fall into apologetics, as Chibli Mallat points out:
Whether for the classical age or for the contemporary Muslim world, scholarly research on public law must respect a set of axiomatic requirements.
แรก, the perusal of the tradition cannot be construed as a mere retrospective reading. By simply projecting present-day concepts backwards, it is all too easy to force the present into the past either in an apologetically contrived or haughtily dismissive manner. The approach is apologetic and contrived when Bills of Rights are read into, say, the Caliphate of `Umar, with the presupposition that the “just” qualities of `Umar included the complex and articulate precepts of constitutional balance one finds in modern texts

Islamophobia และอาชญากรรม Hate Anti - มุสลิม

โจนาธาน GITHENS - MAZER

MBE Lambert ROBERT

The perils of Islamophobia and anti-Muslim hate crime threaten to undermine basic human rights, fundamental aspects of citizenship and co-existing partnerships for Muslims and non- Muslims alike in contemporary Europe. Routine portrayals of Islam as a religion of hatred, violence and inherent intolerance have become key planks for the emergence of extremist nationalist, anti-immigration politics in Europe – planks which seek to exploit populist fears and which have the potential to lead to Muslim disempowerment in Europe. Sections of the media have created a situation where the one serves to heighten the unfounded claims and anxieties of the other – such that politicians from Austria to the Britain, and the Netherlands to Spain, feel comfortable in using terms like “Tsunamis of Muslim immigration”, and accuse Islam of being a fundamental threat to a “European way of life”. While in many cases, the traction of this populist approach reflects an ignorance of Islamic faith, practice and belief, there are many think-tanks which are currently engaged in promoting erroneous depictions of Islam and Muslim political beliefs through unsubstantiated and academically baseless studies, and a reliance on techniques such as ‘junk-polling’. Prior to researching Islamophobia and anti-Muslim hate crime in London, we worked with Muslim Londoners to research the contested notion of what is widely termed by academics and policy makers as “violent radicalisation” (Githens-Mazer, 2010, Lambert 2010). To a large extent it was that prior research experience that persuaded us to embark on this new project. That is to say, there is an important link between the two areas
of work which we should explain at the outset. Since 9/11 Muslim Londoners, no less than Muslims in towns and cities across Europe, have often been unfairly stigmatised as subversive threats to state security and social cohesion, sometimes characterised as a fifth column (Cox and Marks 2006, Gove 2006, Mayer and Frampton 2009). We do not suggest that this stigmatisation did not exist before 9/11, still less do we argue that it revolves solely around the issues of security and social cohesion, but we do claim that the response to 9/11 – ‘the war on terror’ – and much of the rhetoric that has surrounded it has played a significant part in increasing the public perception of European Muslims as potential enemies rather than potential partners and neighbours.

คำพูดของดร,BADIE มูฮัมหมัด

Dr,Badie มูฮัมหมัด

In the name of Allah, the Most Merciful, the Most Compassionate Praise be to Allah and Blessing on His messenger, companions and followers
Dear Brothers and Sisters,
I greet you with the Islamic greeting; Peace be upon you and God’s mercy and blessings;
It is the will of Allah that I undertake this huge responsibility which Allah has chosen for me and a request from the MB Movement which I respond to with the support of Allah. With the support of my Muslim Brothers I look forward to achieving the great goals, we devoted ourselves to, solely for the sake of Allah.
Dear Brothers and Sisters,
At the outset of my speech I would like to address our teacher, older brother, and distinguished leader Mr. Mohamed Mahdy Akef, the seventh leader of the MB group a strong, dedicated and enthusiastic person who led the group’s journey amid storms and surpassed all its obstacles, thus providing this unique and outstanding model to all leaders and senior officials in the government, associations and other parties by fulfilling his promise and handing over the leadership after only one term, words are not enough to express our feelings to this great leader and guide and we can only sayMay Allah reward you all the best”.
We say to our beloved Muslim brothers who are spread around the globe, it is unfortunate for us to have this big event happening while you are not among us for reasons beyond our control, however we feel that your souls are with us sending honest and sincere smiles and vibes.
As for the beloved ones who are behind the bars of tyranny and oppression for no just reason other than reiterating Allah is our God, and for seeking the dignity, pride and development of their country, we sincerely applaud and salute them for their patience, steadfastness and sacrifices which we are sure will not be without gain. We pray that those tyrants and oppressors salvage their conscience and that we see you again in our midst supporting our cause, may Allah bless and protect you all.
Dear Brothers and Sisters,
As you are aware, the main goal of the Muslim Brotherhood Movement (MB) is comprehensive modification, which deals with all kinds of corruption through reform and change. “I only desire (your) betterment to the best of my power; and my success (in my task) can only come from Allah.” (Hud-88) and through cooperation with all powers of the nation and those with high spirits who are sincere to their religion and nation.
The MB believes that Allah has placed all the foundations necessary for the development and welfare of nations in the great Islam; จึง, Islam is their reference towards reform, which starts from the disciplining and training of the souls of individuals, followed by regulating families and societies by strengthening them, preceded by bringing justice to it and the continuous jihad to liberate the nation from any foreign dominance or intellectual, spiritual, cultural hegemony and economic, political or military colonialism, as well as leading the nation to development, prosperity and assuming its appropriate place in the world.

ระหว่างเมื่อวานนี้และวันนี้

HASAN AL-BANNA

The First Islamic State
บนพื้นฐานของการนี้คุณงามความดีเพื่อสังคม Qur'anic รัฐอิสลามเกิดขึ้นครั้งแรก, having unshakeable faith in it, ใช้มันอย่างพิถีพิถัน, และการแพร่ระบาดของไวรัสทั่วโลก, เพื่อให้แรก Khilafah เคยพูด: ‘If I should lose a camel’s lead, ฉันจะพบมันอยู่ในคัมภีร์ของอัลลอ.'. He fought those who refused to pay zakah, regarding them as apostates because they had overthrown one of the pillars of this order, saying: ‘By Allah, if they refused me a lead which they would hand over to the Apostle of Allah (PBUH), I would fight them as soon as I have a sword in my hand!’ For unity, in all its meanings and manifestations, pervaded this new forthcoming nation.
Complete social unity arose from making the Qur’anic order and it’s language universal, while complete political unity was under the shadow of the Amir Al-Mumineen and beneath the standard of the Khilafah in the capital.
The fact that the Islamic ideology was one of decentralisation of the armed forces, the state treasuries, และ provincial governors proved to be no obstacle to this, since all acted according to a single creed and a unified and comprehensive control. The Qur’anic principles dispelled and laid to rest the superstitious idolatry prevalent in the Arabian Peninsula and Persia. They banished guileful Judaism and confined it to a narrow province, putting an end to its religious and political authority. They struggled with Christianity such that its influence was greatly diminished in the Asian and African continents, confined only to Europe under the guard of the Byzantine Empire in Constantinople. Thus the Islamic state became the centre of spiritual and political dominance within the two largest continents. This state persisted in its attacks against the third continent, assaulting Constantinople from the east and besieging it until the siege grew wearisome. Then it came at it from the west,
plunging into Spain, with its victorious soldiers reaching the heart of France and penetrating as far as northern and southern Italy. It established an imposing state in Western Europe, radiant with science and knowledge.
Afterwards, it ended the conquest of Constantinople itself and the confined Christianity within the restricted area of Central Europe. Islamic fleets ventured into the depths of the Mediterranean and Red seas, both became Islamic lakes. And so the armed forces of the Islamic state assumed supremacy of the seas both in the East and West, enjoying absolute mastery over land and sea. These Islamic nations had already combined and incorporated many things from other civilisations, but they triumphed through the strength of their faith and the solidness of their system over others. They Arabised them, or succeeded in doing so to a degree, and were able to sway them and convert them to the splendour, beauty and vitality of their language and religion. The Muslims were free to adopt anything beneficial from other civilisations, insofar as it did not have adverse effects on their social and political unity.

ท้าทายหันหน้าไปทางธนาคารอิสลาม

Iqbal MUNAWAR
Ahmad AUSAF
ขัน TARIQULLAH

การธนาคารอิสลาม, ในปี 1970 ซึ่งเริ่มต้นในระดับเจียมเนื้อเจียมตัว, ได้แสดงให้เห็นความคืบหน้าอย่างมากในช่วงที่ผ่านมา 25 ปีที่. งานวิจัยที่ผ่านมาอย่างรุนแรงทั้งสองและครึ่งทศวรรษที่ผ่านมาได้จัดตั้งธนาคารอิสลามว่าเป็นวิธีที่ปฏิบัติได้และมีประสิทธิภาพของตัวกลางทางการเงิน. ตัวเลขของธนาคารอิสลามได้รับการก่อตั้งขึ้นในช่วงเวลานี้ภายใต้การต่างกัน, สภาพแวดล้อมทางสังคมและเศรษฐกิจ. เมื่อเร็ว ๆ นี้, ธนาคารทั่วไปมาก, รวมทั้งบางธนาคารรายใหญ่ข้ามชาติตะวันตก, ได้เริ่มต้นนอกจากนี้ยังใช้เทคนิคการธนาคารอิสลาม. ทั้งหมดนี้ถือเป็นกำลังใจ. อย่างไรก็ตาม, ระบบธนาคารอิสลาม, เช่นระบบอื่น ๆ, ได้ที่จะมองว่าเป็นความจริงการพัฒนา. ประสบการณ์นี้จะต้องมีการประเมินอย่างเป็นจริงและปัญหาที่ควรจะได้รับการระบุอย่างรอบคอบและที่ส่งไปยัง.

มันอยู่กับวัตถุประสงค์นี้ว่าอิสลามและสถาบันฝึกอบรมการวิจัย (สิ้นสุดลง) ของธนาคารเพื่อการพัฒนาอิสลาม (IDB) นำเสนอบทความนี้ในความท้าทายหันธนาคารอิสลาม, ตัดสินใจโดย IDB คณะกรรมการบริหาร. ทีมงานของนักวิจัย IRTI ประกอบด้วย Munawar Iqbal, Ausaf Ahmad และ Tariqullah ขันมีการจัดทำกระดาษ. Iqbal Munawar, หัวหน้าฝ่ายการเงินและการธนาคารอิสลามกองทำหน้าที่เป็นหัวหน้าโครงการ. สองนักวิชาการภายนอก refereed ยังมีการศึกษา. IRTI รู้สึกขอบคุณสำหรับการสนับสนุนของผู้ตัดสินเหล่านี้. ผลิตภัณฑ์สุดท้ายจะถูกออกเป็นสองครั้งคราวกระดาษ.

ก็หวังว่าการพิจารณาอย่างจริงจังจะได้รับความท้าทายหันหน้าไปทางธนาคารอิสลามระบุไว้ในกระดาษ. Theoreticians และผู้ปฏิบัติงานในสาขาของธนาคารอิสลามและการเงินจำเป็นต้องค้นหาวิธีการและวิธีการรับมือกับความท้าทายเหล่านั้นเพื่อให้ธนาคารอิสลามสามารถเก็บไว้ในความคืบหน้าเป็นมันเข้าสู่ศตวรรษที่ 21.

Prelude เพื่อรัฐอิสลาม

Muhammad Ibn Katebur Rahman

เราได้รับศาสนาอิสลามเป็นแนวทางและคำแนะนำของเขาถูกแบ่งออกเป็น, การกระทำของบูชาทั้งหมดระหว่างอัลลอและปวงบ่าวของพระองค์และทำหน้าที่ในการบรรลุเป้าหมายที่จะบรรลุอธิปไตยของศาสนาอิสลามในแผ่นดิน. Acts of worship are Salat, Saum, Zabh, etc which have no rational reasons for its existence. Then there are acts which have reasons for its existence such as spending wealth, ญิฮาด, speaking truth, fighting injustice, preventing zina, drugs, interests, etc which are there for the benefit and well being of societies and nations. Each intelligent worshipper in order to achieve these goals of universal benefits therefore must always seek ways to attain it and one of it is theological and political unity. In order to envision the gateways in the world to implement and realize these universal interests we then must know about the changing world, we must know about the age of information. We must know about its nature, behavior, progression which includes knowing about politics, ประวัติศาสตร์, technology, science, ทหาร, cultures, philosophies, psychology of nations, people of power and values, places of interest and value, resources of earth, international law, อินเทอร์เน็ต, humanity with its divisions on basis of wealth, power and their place in history and progression. Our Prophet (saas) stated that the knowledge is a lost property of a believer and indeed this knowledge is all those knowledge which by knowing benefits Islam and the Muslims both in world and hereafter. The intelligent among us especially the clerics, therefore study books and organizes people of knowledge on basis of their respective expertise so that they can give efficient and effective solutions for the attainment of those Islamic universal benefits. The Islamic politics is just there to realize these universal benefits, to humanity on whole and Muslims in particular