ลัทธิเผด็จการของอิสลามและความท้าทายของ Jihadist ไปยังยุโรปและมานับถือศาสนาอิสลาม

TIBI BASSAM

การอ่านส่วนใหญ่ของข้อความที่ประกอบด้วยวรรณกรรมมากมายที่ได้รับการเผยแพร่โดย pundits ประกาศตัวเองในทางการเมืองศาสนาอิสลามเมื่อ, มันเป็นเรื่องง่ายที่จะพลาดความจริงที่ว่าได้เกิดการเคลื่อนไหวใหม่. ต่อไป, this literature fails to explain in a satisfactory manner the fact that the ideology which drives it is based on a particular interpretation of Islam, และว่ามันเป็นความเชื่อทางศาสนาทำให้การเมือง,
ไม่ฆราวาสหนึ่ง. The only book in which political Islam is addressed as a form of totalitarianism is the one by Paul Berman, ความหวาดกลัวและเสรีนิยม (2003). The author is, อย่างไรก็ตาม, ไม่ถนัด, ไม่สามารถอ่านแหล่งที่มาของศาสนาอิสลาม, and therefore relies on the selective use of one or two secondary sources, จึงไม่สามารถเข้าใจปรากฏการณ์.
One of the reasons for such shortcomings is the fact that most of those who seek to inform us about the ‘jihadist threat’ – and Berman is typical of this scholarship – not only lack the language skills to read the sources produced by the ideologues of political Islam, but also lack knowledge about the cultural dimension of the movement. นี้การเคลื่อนไหว totalitarian ใหม่ในหลาย ๆ สิ่งแปลกใหม่
ในประวัติศาสตร์ของการเมืองเพราะมันมีรากฐานมาจากสองแบบขนานและปรากฏการณ์ที่เกี่ยวข้อง: first, the culturalisation of politics which leads to politics being conceptualised as a cultural system (ดูบุกเบิกโดย Clifford Geertz); and second the return of the sacred, กำลังลุ่มหลง -'หรือของโลก, as a reaction to its intensive secularisation resulting from globalisation.
การวิเคราะห์ของอุดมการณ์ทางการเมืองที่อยู่บนพื้นฐานของศาสนา, and that can exert appeal as a political religion as a consequence of this, involves a social science understanding of the role of religion played by world politics, especially after the bi-polar system of the Cold War has given way to a multi-polar world. In a project conducted at the Hannah Arendt Institute for the application of totalitarianism to the study of political religions, I proposed the distinction between secular ideologies that act as a substitute for religion, and religious ideologies based on genuine religious faith, ซึ่งเป็นกรณีในการนับถือหลักเดิมทางศาสนา (ดูบันทึก
24). โครงการอื่น'ศาสนาการเมือง', ดำเนินการที่มหาวิทยาลัยบาเซิล, has made clearer the point that new approaches to politics become necessary once a religious faith becomes clothed in a political garb.Drawing on the authoritative sources of political Islam, this article suggests that the great variety of organisations inspired by Islamist ideology are to be conceptualised both as political religions and as political movements. The unique quality of political Islam lies is the fact that it is based on a transnational religion (ดูบันทึก 26).

Be Sociable, หุ้น!

ยื่นใต้: อียิปต์Featuredพี่น้องมุสลิมการศึกษา & งานวิจัย

Tags:

RSSแสดงความคิดเห็น (0)

Trackback URL

ปล่อยให้ตอบกลับ

รับเครื่องเล่น Adobe Flash