RSSArchive for March, 2010

RISE ประชาธิปไตย MUSLIM"”

Nasr ราชการ

อสุรกายเป็น haunting โลกมุสลิม. สางนี้โดยเฉพาะเป็นภัย notthe และมาก - อภิปรายวิญญาณของ fundamentalist ลัทธิหัวรนแรง, หรือยังหวังความฝันที่เรียกว่าเสรีนิยมอิสลาม. แทน, อสุรกายที่ฉันมีในใจเป็นกำลังสาม, a hopeful if still somewhat ambiguoustrend that I call—in a conscious evocation of the political tradition associated with the Christian Democratic parties of Europe—“Muslim Democracy.”The emergence and unfolding of Muslim Democracy as a “fact on the ground” over the last fifteen years has been impressive. This is so even though all its exponents have thus far eschewed that label1 and even though the lion’s share of scholarly and political attention has gone to the question of how to promote religious reform within Islam as a prelude to democratization.2 Since the early 1990s, เปิดทางการเมืองใน anumber ของมุสลิมส่วนใหญ่ - ประเทศทั้งหมด, เป็นที่ยอมรับ, นอก Arabworld - ได้เห็น Islamic - oriented (แต่ไม่ Islamist) บุคคล vying votes successfullyfor ในบังคลาเทศ, ประเทศอินโดนีเซีย, ประเทศมาเลเซีย, ปากีสถาน (beforeits 1999 รัฐประหาร), และ Islamists Turkey.Unlike, ด้วยวิสัยทัศน์ของกฎโดย shari'a ของ (กฎหมายอิสลาม) oreven ตำแหน่งพระเจ้ากาหลิบคืน, มุสลิม Democrats ดูทางการเมืองกับตา apragmatic. พวกเขาปฏิเสธหรืออย่างน้อยส่วนลดอ้าง Islamist คลาสสิคที่อิสลามคำสั่งล่าของรัฐ shari'a, และ goaltends หลักของพวกเขาให้เป็นหนึ่งโลกีย์มากกว่าหัตถกรรมทรายแพลตฟอร์มทำงานได้เลือกตั้ง coalitions ปกครองคงให้บริการส่วนบุคคลและประโยชน์ส่วนรวมอิสลามเป็นฆราวาสภายในเวทีประชาธิปไตย whosebounds พวกเขาเคารพ, แพ้ชนะ. Islamists ดูประชาธิปไตยไม่เป็นสิ่งที่ถูกต้องลึก, แต่ที่ดีที่สุดเป็นเครื่องมือหรือกลยุทธ์ที่อาจเป็นประโยชน์ในการดึงดูดพลังที่จะสร้างรัฐอิสลาม.

เป็นนโยบาย, โง่

John L. Edwards

US foreign policy and political Islam today are deeply intertwined. Every US president since Jimmy Carter has had to deal with political Islam; none has been so challenged as George W. พุ่ม. Policymakers, particularly since 9/11, have demonstrated an inability and/or unwillingness to distinguish between radical and moderate Islamists. พวกเขาได้รับการรักษาส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลามทางการเมืองว่าเป็นภัยคุกคามทั่วโลกคล้ายกับวิธีการที่ลัทธิคอมมิวนิสต์ถูกมองว่า. อย่างไรก็ตาม, even in the case of Communism, foreign policymakers eventually moved from an ill-informed, broad-brush, and paranoid approach personified by Senator Joseph McCarthy in the 1950s to more nuanced, pragmatic, and reasonable policies that led to the establishment of relations with China in the 1970s, even as tensions remained between the United States and the Soviet Union.

As Islamist parties continue to rise in prominence across the globe, it is necessary that policymakers learn to make distinctions and adopt differentiated policy approaches. นี้ต้องมีความรู้ความเข้าใจในสิ่งที่กระตุ้นและแจ้งฝ่ายอิสลามและการสนับสนุนที่พวกเขาได้รับ, including the ways in which some US policies feed the more radical and extreme Islamist movements while weakening the appeal of the moderate organizations to Muslim populations. It also requires the political will to adopt approaches of engagement and dialogue. This is especially important where the roots of political Islam go deeper than simple anti-Americanism and where political Islam is manifested in non-violent and democratic ways. The stunning electoral victories of HAMAS in Palestine and the Shi’a in Iraq, การเกิดภราดรภาพมุสลิมเป็นฝ่ายค้านในรัฐสภาชั้นนำในอียิปต์, and Israel’s war against HAMAS and Hizbollah go to the heart of issues of democracy, ลัทธิก่อการร้าย, and peace in the Middle East.

Global terrorism has also become the excuse for many Muslim autocratic rulers and Western policymakers to backslide or retreat from democratization. They warn that the promotion of a democratic process runs the risk of furthering Islamist inroads into centers of power and is counterproductive to Western interests, encouraging a more virulent anti-Westernism and increased instability. ดังนั้น, ตัวอย่างเช่น, despite HAMAS’ victory in free and democratic elections, the United States and Europe failed to give the party full recognition and support.

ในความสัมพันธ์ระหว่างตะวันตกและโลกมุสลิม, phrases like a clash of civilizations or a clash of cultures recur as does the charge that Islam is incompatible with democracy or that it is a particularly militant religion. แต่ปัญหาหลักศาสนาและวัฒนธรรมหรือเป็นการเมือง? เป็นสาเหตุหลักของความรุนแรงและการต่อต้าน Westernism, especially anti-Americanism, extremist theology or simply the policies of many Muslim and Western governments?


Hamas และการปฏิรูปการเมืองในตะวันออกกลาง

Mepham David

บทเรียนการเลือกตั้งของปาเลสไตน์เป็นว่าประชาคมระหว่างประเทศควรจะเป็นรุนแรงและซับซ้อนเกี่ยวกับการปฏิรูปการเมืองในตะวันออกกลาง, David Mepham ของสถาบันการวิจัยนโยบายสาธารณะว่า.
Hamas’s stunning victory in the 25 January elections to the Palestinian Legislative Council raises three critical questions for international policymakers:
• why did it happen – that an organisation labelled asterroristby the Israelis, the European Union and the United States manages to win the support of a majority of Palestinian voters?
• how should the international community now respond?
• where does Hamas’s victory leave the cause of political reform and democratisation in the middle east?
The rise of Hamas
Much of the immediate international commentary on the election result has focused on the failings of Fatah during the decade in which the movement held power in the Palestinian Authority (PA) – including the rampant corruption of senior Fatah officials and the lack of meaningful democracy within the PA. There was also a sizeable positive vote for Hamas. The organisation is seen by many Palestinians as untainted by corruption, และ, unlike the PA, it has a good track record of providing health, education and other services.
The other part of the explanation for the Hamas victory – less discussed in the international media – has been the failure of thepeace processand the radicalising and impoverishing effects of the Israeli occupation. Under the premiership of Ariel Sharon since 2001, Israel has all but destroyed the infrastructure of the Palestinian Authority. Israel has also continued its policy of illegal settlement expansion in the occupied West Bank and east Jerusalem, and it is in the process of building aseparation barrier”.
Israel is not building the barrier on its pre-1967 occupation border (which it would be allowed to do under international law). Rather it plans to build 80% of the barrier inside Israeli-occupied Palestinian territory. This involves incorporating the main Israeli settlement blocs, as well as taking over Palestinian agricultural lands and water resources. This restricts Palestinian freedom of movement, and makes it much harder for Palestinians to access their schools, health facilities and jobs.
These policies are oppressive and humiliating; they also have disastrous economic consequences. The United Nations estimates that poverty levels have more than trebled in the last five years, that 60% of Palestinians are now living in poverty, and that unemployment is around 30%. These conditions have provided very fertile soil for the radicalisation of Palestinian opinion and for the rise of Hamas.
The short-term challenge
Hamas’s electoral victory presents the international community with a real conundrum.
ในด้านหนึ่ง, theQuartet” (the United States, the European Union, Russia and the United Nations) is right to say that full-scale peace negotiations with Hamas will require significant movement on Hamas’s part. Hamas does not recognise the state of Israel. It also supports violence, including attacks on Israeli civilians, as part of its strategy for Palestinian national liberation. Anyone expecting an immediate and formal shift in Hamas policy on these issues is likely to be disappointed.
But intelligent international diplomacy can still make a difference. While they are reluctant to formally proclaim it, there is evidence that some senior Hamas leaders accept the reality of Israel within its pre-1967 borders. ยิ่งไปกว่านั้น, on the question of violence Hamas has largely maintained a unilateral truce (tahdi’a) for the past year. Extending this truce, and working for a comprehensive Israeli-Palestinian ceasefire, should be the immediate focus of international diplomacy towards Hamas, if necessary through third-party intermediaries.
The other critical international objective should be to avoid the collapse of the Palestinian Authority. Fatah’s mismanagement and the disastrous consequences of Israeli occupation and closures have left the PA in a desperate state and entirely dependent on donor funding to stay afloat. ใน 2005, the EU provided £338 million, while the US contributed £225 million. Cutting that assistance overnight would plunge tens of thousands of Palestinians into acute poverty, triggering social implosion and anarchy. But donors are rightly worried about transferring resources to a government dominated by Hamas.
One possibility would be to press for a government of Palestinian technocrats, without senior Hamas figures in key ministerial positions, and to rely on Mahmoud Abbas, the directly elected Palestinian president, as the main interlocutor for the international community. Something along these lines appears to command support amongst the Quartet. If the immediate economic situation can be stabilised, then there is at least a possibility of encouraging Hamas to move in a political direction through a policy of gradual, conditional engagement. Pressure on Israel to live up to its obligations under international law, for example by ending illegal settlement activity, would also help: persuading a sceptical Palestinian public that the world does care about their plight and is committed to a two-state solution.
The regional prospect
While Hamas’s victory has focused attention on the immediate crisis in the Palestinian territories, it raises wider questions about the process of political reform and democratisation in the broader middle east, a process advocated so publicly by the Bush administration. It is ironic, to say the least, that Hamas – a group with which the United States refuses to deal – should be the beneficiary of a free and fair election encouraged by US policy. Some will draw from this the conclusion that democratic reform in the middle east is a hopelessly misguided enterprise and one that should be abandoned forthwith. Smallcconservatives, on all sides of the political spectrum, will feel vindicated in highlighting the risks of rapid political change and in pointing out the virtues of stability.
It is true that political change carries risks, including the risk that radical Islamists like Hamas will be the major beneficiaries of political liberalisation. While this is a reasonable concern, those who highlight it tend to overlook the diversity of political Islamists in the region, the special circumstances that account for the rise of Hamas, and the extent to which some Islamists have moderated their positions in recent years. Unlike Hamas, the Muslim Brotherhood in Egypt, the Islamic Action Front in Jordan and the Justice & Development Party in Morocco all reject violence and have committed themselves to pluralistic politics.
Nor do the critics suggest a better alternative for addressing the phenomenon of political Islamism across the region than the attempted engagement of Islamists in the political process. Repression of Islamists and their systematic exclusion from political institutions has been a recipe for instability and extremism, not moderation.
There is obviously a strong critique to be made of the Bush administration’s attempts to promote political change in the middle east, not least the multiple failings of its policy in Iraq. More broadly, the US lacks credibility in the region as a force for democracy and human rights because of its largely uncritical support for Israel, and its military, diplomatic and often financial backing for many of the more authoritarian regimes in the region. Even when it is particularly outspoken on the need for greater democracy, for example in its recent dealings with President Mubarak of Egypt, the administration’s anti-terrorism agenda consistently trumps its political reform objectives.
But exposing the folly and ineffectiveness of US policy is one thing; ditching the commitment to political reform in the middle east is quite another. The international community needs to strengthen not weaken its commitment to accountable government and human rights in the region. In thinking about political change in the middle east – where the concept of a democratic culture is often very weak – international actors need to give as much emphasis toconstitutionalismas to elections, important though elections are. In this context, constitutionalism means a balance of powers, including checks on the executive, a fair and independent legal process, a free press and media, and the protection of the rights of minorities.
It is important too for international actors to be realistic about what can be achieved in particular countries and over particular timescales. In some cases, support for political reform might involve pushing hard now for genuinely free elections. In other cases, a higher short-term priority for political reform might be encouraging an enlarged space in which opposition groups or civil society can function, greater freedom for the press, support for educational reforms and cultural exchanges, and promoting more inclusive economic development.
It is also vital to think more imaginatively about creating incentives for political reform in the middle east. There is a particular role for the European Union here. The experience of political change in other parts of the world suggests that countries can be persuaded to undertake very significant political and economic reforms if this is part of a process that yields real benefits to the ruling elite and the wider society. The way in which the prospect of EU membership has been used to bring about far-reaching change in eastern and central Europe is a good example of this. The process of Turkey’s accession to the EU can be seen in a similar vein.
A critical question is whether such a process might be used more broadly to stimulate political reform across the middle east, through initiatives like the European Neighbourhood Policy (ENP). The ENP will provide participating middle-eastern states with a stake in EU institutions, in particular the single market, providing a powerful incentive for reform. It also allows for the EU to reward countries that make faster progress against agreed benchmarks for political reform.
There are no simple answers to the current problems besetting the middle east. But the lesson to be drawn from the Hamas result is emphatically not that the international community should give up on the cause of political reform in the region. Rather it should become more serious and sophisticated about helping to support it.

ศูนย์อียิปต์เพื่อสิทธิสตรี Rising บนดวงดาวผู้หญิง

REPORT

Throughout the last century, women’s right to vote has remained impaired during parliamentary elections. Women were denied the right to vote during the revolution era, although they actively participated in the struggle and were among the martyrs. นอกจากนี้, women’s participation was barely acknowledged during the codification of political rights during the revolution. อีกนัยหนึ่ง, women’s political participation was rare and for the most part they were absent from the political arena.

Women didn’t obtain their right to vote until after the Revolution through the constitutional amendments of 1956. อย่างไรก็ตาม, this change remained minimal since the amendments did not include concerted efforts to increase women’s participation in the electoral process at all levels.

During the decolonization and civic movements, women’s participation was always necessary and considered as an important factor. Women were asked to participate in the struggle for independence and they showed a strong spirit of self-sacrifice. Many were among the victims in the struggle for liberation, but once the goal was achieved, they had to face an extremely harsh situation in their fight to secure the political rights of their people and family, due to the unemployment that followed. So the victory did not translate into anything for women and they became overshadowed by other issues. Today’s political marginalization of women comes from the original institutions which failed to include them in the decision making processes and severely restricted their representation.

Women’s representation in the legislature has ranged from 0.5% ไปยัง 2.4% since women were first granted their political rights in the 1956 constitution which allowed them seats in the parliament until the last legislative elections in the year 2000. The only exception was during the first half of the 1980s, when female representation rose to the unprecedented level of 9% in the 1979 council election, due to Law 21 (1979) that reserved a minimum of 30 seats for women.

Although Law 21 was later abolished by Law 188 (1986), female representation remained high because of the use of a party list system. When resolution 201 (1990) was passed, the party lists were abolished and replaced by individual elections, restricting women’s access to the parliament by forcing them to directly compete with their male counterparts.

The parliamentary elections of 2005 seemed very different; they happened in the midst of national political reforms that gave hope for a revitalization of Egyptian political life and fair elections. One feature was the participation of 21 political parties. And for the first time the religious factions revealed their true colors through representative of Brotherhood Muslim Party.

Another feature of these elections is that the civil and human rights organizations insisted on monitoring of the elections. This had been granted ten years earlier during the struggles that stemmed from the 1995 การเลือกตั้ง

Another familiar aspect that was recorded during these elections was the use of transparent ballot boxes, finger ink, judicial supervision, use of identity cards for voting and neglecting statements made by witnesses. This widespread optimism that the elections generated was short-lived and many insist upon calling the next parliamentary elections the ‘future elections.’

กระนั้น, this fostered optimistic reactions among women, particularly when the media repeatedly approached the issue of their involvement in the process. In turn, it led to a law proposal, guarantying an additional 26 seats for women (one per governorate) in the parliament. This bill was submitted to the Ministry of Justice for review. Although this proposal does not tally women’s votes, which reached 40%, it fails to representatively express what this number stands for on the population percentage. This number may, อย่างน้อยที่สุด, correspond to the minimal level of women’s participation without the endorsement of the law.

นอกจากนี้, the National Democratic Party pledged to nominate 26 women and support their political participation, emphasized their role during the presidential elections and promoted the women’s movement and the National Council for Women.

The political parties committed themselves, during a meeting held last year by the ECWR along with the Arab Alliance for Women, to promote women’s participation by appointing a representative proportional to the number of women on the lists. They also vowed to work with the women representatives that represent 25% of the El Tagamoa’a party list Master Hussein AbdEl Razek to ensure safe electoral processes shortly before the election, at a conference held by the National Council for Women.

ภราดรภาพมุสลิมในอียิปต์

Thomasson William

อิสลามเป็นศาสนาของความรุนแรง? Is the widely applied stereotype that all Muslims are violently opposed to “infidel” Western cultures accurate? Today’s world is confronted with two opposing faces of Islam; หนึ่งถูกสงบ, ปรับได้, ทันสมัยอิสลาม, and the other strictly fundamentalist and against all things un-Islamic or that may corrupt Islamic culture. Both specimens, แต่ดูเหมือนตรงข้าม, มั่วสุมและระหว่างเกี่ยวข้อง, and are the roots of the confusion over modern Islam’s true identity. Islam’s vastness makes it difficult to analyze, but one can focus on a particular Islamic region and learn much about Islam as a whole. จริง, หนึ่งอาจทำกับอียิปต์, particularly the relationship between the Fundamentalist society known as the Muslim Brotherhood and the Egyptian government and population. The two opposing faces of Islam are presented in Egypt in a manageable portion, offering a smaller model of the general multi-national struggle of today’s Islam. In an effort to exemplify the role of Islamic Fundamentalists, และความสัมพันธ์กับสังคมอิสลามโดยรวมในการอภิปรายปัจจุบันกว่าสิ่งที่ศาสนาอิสลามเป็นของตน, บทความนี้จะนำเสนอประวัติของสมาคมมุสลิม Brothers, รายละเอียดของวิธีการขององค์กรมา, functioned, และได้จัด, and a summary of the Brother’s activities and influences on Egyptian culture. อย่างแน่นอน, โดยการทำเช่นนั้น, หนึ่งอาจได้รับความเข้าใจลึกถึงวิธีการตีความอิสลามส่วนพื้นฐานศาสนาอิสลาม


การทดลองของ Holy Land Foundation เริ่มต้น

Abdus Sattar Ghazali

กรกฎาคม 24, 2007 – Holy Land Foundation for Relief และการพัฒนาไปในการทดลองวันนี้ในดัลลัส, เท็กซัสเป็นตัวแทนรัฐบาลกลางได้ค้นสององค์กรการกุศลมุสลิมอื่น ๆ ใน Dearborn, Michigan. The Holy Land was being tried on suspicion of aiding terrorism by helping the Palestinian militant group Hamas while the two Michigan charitiesthe Goodwill Charitable Organization and Al-Mabarrat Charitable Organization were suspected of having ties to extremist groups in Lebanon. Just like the Holy Land, assets of the two Michigan charities have been frozen.

The Holy Land, founded in 1989 was one of the largest Muslim charities in the nation before it was shut down under executive orders in December 2001. It was one of six Muslim major charities in the country that have been shut in recent years as the Muslim charities were scrutinized and persecuted as part of a broader backlash against Muslims after the 9/11 attacks. Other five shut down charities are: Global Relief Foundation, Benevolence International Foundation, Al-Haramain Islamic Foundation, Islamic American Relief Agency and Kind Hearts USA.

Under a provision of the U.S.A. Patriot Act, the government has largely unchecked power to designate any group as a terrorist organization. When that happens, a group’s property may be seized and its assets frozen. The charity is unable to see the government’s evidence and thus understand the basis for the charges. And it has only a limited right of appeal. So, the government can target a charity, obtain indictments against its leaders, and then delay a trial indefinitely.

The Bush administration froze the Holy Land Foundation’s assets charging it with funneling money to Hamas, an allegation strongly refuted by the Holy Land officials. According to its mission statement, the Foundation is a humanitarian organization that works to findsolutions to human suffering,” primarily focusing on providing urgent nutritional and medical care to the destitute and displaced Palestinian refugees in Jordan, ปาเลสไตน์, and Lebanon.

The government says Hamassupport organization in the United States, known as thePalestinian Committee,” organized theOccupied Land Fund” ใน 1988. The name was later changed to the Holy Land Foundation. First based in California, the foundation moved to Richardson, Texas in 1992.

The defendants named in a 42-count indictment in 2004 are Holy Land Foundation, which federal authorities raided and shut down in December 2001; Shukri Abu Baker, the charity’s president; Ghassan Elashi, its chairman; Abdulrahman Odeh; Mohammad El-Mezain; and Mufid Abdulqader. Two other men named in the indictment remain fugitives.

This is the third trial involving Ghassan Elashi brothers. The court, because of the complexities of the investigation, decided to break the proceedings into three trials, with the one beginning today being the most expansive and the one directly related to the Holy Land Foundation. In summer 2004, five brothers who ran Infocom were convicted of selling computers to countries that support terrorism. In April 2005, three of the brothers were convicted of conspiracy, money laundering anddealing in the property of a terrorist.

วิวัฒนาการทางการเมืองของภราดรภาพมุสลิมในอียิปต์

Stephen Bennett

"นั้นเป็นวัตถุประสงค์ของเรา. บีนั้นเป็นผู้นำของเรา. อัลกุรอานเป็นกฎหมายของเรา. ญิฮาดเป็นวิธีของเรา. ตายในทางของอัลลอเป็นความหวังสูงสุดของเรา.

ตั้งแต่วันแรกในอียิปต์ภราดรภาพมุสลิมได้สร้างการทะเลาะวิวาทมาก, เป็นบางส่วนยืนยันว่าองค์กรที่คำนึงถึงความรุนแรงในชื่อของศาสนาอิสลาม. ตามที่ดร. Fandy Mamoun ของเจมส์. Baker III Institute of Public Policy, "jihadism และเปิดใช้งานในมุมมองของโลกของบ้านของศาสนาอิสลามและบ้านของสงครามความคิดที่เกิดจากการเขียนและการสอนของมุสลิมภราดรภาพเป็น" (Livesy, 2005). หลักฐานหลักสำหรับอาร์กิวเมนต์นี้เป็นสมาชิกเด่นของภราดรภาพ, Qutb Sayeed, ที่เป็นเครดิตการพัฒนาและการตีความ revisionist แย้งของ ญิฮาด ที่ให้ความสมเหตุสมผลทางศาสนาเพื่อความรุนแรงกระทำโดยองค์กรหน่อของภราดรภาพเช่น อัลญิฮาด, al - Takfir wa al - Hijra, Hamas, และ al - Qaeda.

แต่ที่ยังคงมีตำแหน่งเป็นที่ถกเถียงกัน, เพราะแม้จะเป็นแม่อุดมการณ์ขององค์กรเหล่านี้รุนแรง, มุสลิมภราดรภาพตัวเองยังคงอยู่เสมอท่าทางอย่างเป็นทางการกับความรุนแรงและมีการส่งเสริมการแทนประชาสังคมและอิสลามในระดับรากหญ้า. ภายใน 20 ปีแรกของการดำรงอยู่ของประชาชาติมุสลิมได้รับสถานะเป็นที่สุดที่มีอิทธิพลของกลุ่มที่สำคัญทั้งหมดในตะวันออกกลางผ่านการเคลื่อนไหวที่เป็นที่นิยมของ. มันยังแพร่กระจายจากอียิปต์ในประเทศอื่น ๆ ทั่วภูมิภาคและทำหน้าที่เป็นตัวเร่งปฏิกิริยาสำหรับหลาย ๆ ที่ประสบความสำเร็จกับการเคลื่อนไหวปลดปล่อยนิยมลัทธิล่าอาณานิคมตะวันตกในตะวันออกกลาง.

ในขณะที่มีเก็บไว้มากที่สุดของหลักการก่อตั้งจากก่อตั้ง, ภราดรภาพมุสลิมได้ทำละครในด้านการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญของอุดมการณ์ทางการเมืองของ. denounced เดิมโดยองค์กรก่อการร้ายมาก, ณ ปลายภราดรภาพมุสลิมได้รับการระบุโดยนักวิชาการปัจจุบันส่วนใหญ่ของตะวันออกกลางเป็นการเมือง"ปานกลาง", "เป็นกลางทางการเมือง", และ"accommodationist"เพื่ออียิปต์ของโครงสร้างและการเมืองการปกครอง (อยู่บนเตียง Kotob -, 1995, p. 321-322). นั่นอยู่บนเตียง - Kotob ยังบอกเราว่าของในปัจจุบันกลุ่มฝ่ายค้าน Islamist ที่มีอยู่ในวันนี้"ยิ่ง'รุนแรง'หรือต่อสู้ของกลุ่มเหล่านี้ยืนยันเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงการปฏิวัติที่จะถูกกำหนดไว้ในฝูงและระบบการเมือง, ขณะที่ ... ใหม่ภราดรภาพมุสลิมแห่งอียิปต์, เรียกการเปลี่ยนแปลงค่อยๆที่จะดำเนินการจากภายในระบบการเมืองและมีเกณฑ์ของมวลมุสลิม"

สถาบันมุสลิมและการเมืองการระดม

SILVESTRI ซาร่า

ในทวีปยุโรป, และที่สุดของโลกตะวันตก, นำมุสลิมใน publicsphere เป็นปรากฏการณ์ล่าสุดที่ลักษณะทศวรรษที่ผ่านมาของ 20thcentury และมีเครื่องหมายลึกเริ่มต้นที่ 21. This visiblepresence, which amounts to something between 15 และ 20 millionindividuals, can best be analysed if dissected into a number of components.The first part of this chapter illustrates where, when and why organisedMuslim voices and institutions have emerged in Europe, and which actorshave been involved. The second part is more schematic and analytical, inthat it seeks to identify from these dynamics the process through whichMuslims become political actors and how they relate to other, often incompeting political forces and priorities. It does so by observing theobjectives and the variety of strategies that Muslims have adopted in orderto articulate their concerns vis-à-vis different contexts and interlocutors.The conclusions offer an initial evaluation of the impact and of theconsequences of Muslim mobilisation and institution-formation forEuropean society and policy-making.

ฝ่ายค้านซีเรีย

Joshua Landis

Pace Joe


มานานหลายทศวรรษ, สหรัฐอเมริกา. นโยบายต่อประเทศซีเรียได้เน้นเดียวเลื่อนลอยที่ประธานของซีเรีย, Hafiz al - Asad, จาก 1970 ไปยัง 2000, ตามด้วยลูกชาย Bashar. Because they perceived the Syrian opposition to be too weak and anti-American, สหรัฐอเมริกา. officials preferred to work with the Asad regime. Washington thus had no relations with the Syrian opposition until its invasion of Iraq in 2003. ยัก, the Bush administration reached out only to Washington-based opponents of the Syrian regime. They were looking for a Syrian counterpart to Ahmad Chalabi, the pro-U.S. Iraqi opposition leader who helped build the case for invading Iraq.
Washington was not interested in engaging Islamists, whom it considered the only opposition with a demonstrated popular base in Syria. As for the secular opposition in Syria, สหรัฐอเมริกา. embassy officials in Damascus considered them to “have a weak back bench,” without a popular constituency or connection to Syrian youth.2 Moreover, contact between opposition members and embassy officials could be dangerous for opponents of the regime and leave them open to accusations of treason. For these reasons, the difficult terrain of opposition figures within Syria remained terra incognita.

เที่ยงสูงในอียิปต์

Parashar Devika

F. ล้อ Andy


สอดคล้องระหว่างประธาน Hosni Mubarak ของอียิปต์และอดีต Shah Mohammed Reza ปะห์ลาวีแห่งอิหร่าน, มีความสนใจให้ได้. ใน 1979, ก่อนที่ฉาวโฉ่ปฏิวัติอิสลาม, ซึ่ง instigated และควบคุมโดยมุสลิมหัวรุนแรงพระ Ayatollah Khomeini Ruhollah, กษัตริย์อิหร่าน wielded อำนาจส่วนบุคคลและอำนาจในลักษณะที่ใกล้เคียงกับเผด็จการในเวลา: Ferdinand Marcos ในฟิลิปปินส์, Anastasio Somoza ในนิการากัว, และก่อนหน้านี้, บาทิสตา Fulgencio ในประเทศคิวบา. ปกครองเหล่านี้ brandished อำนาจกับความยับยั้งชั่งใจน้อย, unencumbered ตามกฎของกฎหมายและโดยทั่วไปไม่รู้สึกถึงความต้องการของประชาชนได้. อับ, Hosni Mubarak ตื่นตระหนกลักษณะเผด็จการอดีตเหล่านี้ในสังคม, ทางการเมือง, เศรษฐกิจและปัญหาด้านความปลอดภัย. เขาตั้งใจผลักดันประเทศของตนต่อการปฏิวัติอิสลาม. เป็นตัวอย่างก่อนหน้านี้, กษัตริย์อิหร่านของอิหร่าน strangled ช้าประเทศของเขาโดยปกครองด้วยมือหนักได้ด้วยการรักษาความปลอดภัยของเขาเป็นอิสระ. เขาลดลงฐาน sociopolitical ของรัฐบาลของเขาและบิดเบี้ยวเศรษฐกิจโดยการกระทำหลักแหล่ง. This modus operandi reflects Mr. ระบบการปกครองปัจจุบันของ Mubarak, ที่รอดขึ้นอยู่กับความสามารถของเขากลับแนวโน้มเหล่านี้. ตาม, Mr. Mubarak ใช้ของเขา “กำลังรักษาความปลอดภัยกลาง,” ว่าขณะนี้ประกอบด้วยมากกว่าครึ่งหนึ่งของทั้งทหารของเขา, เพื่อกำหนดมาตรการในการเซ็นเซอร์สื่อและห้ามรูปแบบที่สุดขององค์กรทางการเมือง, กิจกรรมและวรรณกรรมแสดงออก. เช่นกษัตริย์อิหร่าน, เขามีการควบคุมการกระทำทางกายภาพ, เลือกที่รันฝ่ายค้าน, imprisoning และการเนรเทศหลายพันคนที่ต่อต้านนโยบายของเขา. เมื่อเร็ว ๆ นี้, ภาษาหนังสือพิมพ์ชั้นนำของอังกฤษ Al - Ahram Weekly รายงานการขึ้นในเสียชีวิตเนื่องจากตำรวจโหด. แหล่งข่าวอาหรับรายงานอีกยกเว้นกลุ่มสิทธิมนุษยชนจากการเข้าร่วมการทดลองทางทหารลับ. ในทางเศรษฐกิจ, Mr. Mubarak monopolistically privatizes เศรษฐกิจอียิปต์ควบคุมสูง, อุปถัมภ์การสร้างของจำพวกชนชั้นกลางเฉพาะอุตสาหกรรม. เขาเชิญธุรกิจ pro - Mubarak เฉพาะงานของเขาในการพัฒนาแผน. เช่นกษัตริย์อิหร่าน, เขาแปลกส่วนใหญ่ของภาครัฐและเอกชน, จึงปราบปรามใดเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจจริง. ในทางการเมือง, Mr. cracks Mubarak ลงในการมีส่วนร่วมพลเรือน, เป็นหลัก repressing ฝ่ายค้านทางการเมือง; ในขณะที่เขาขาดความโปร่งใสจริงรัฐบาลค้ำประกันความเสียหายมากมายตลอด 4 ล้าน strong ราชการ. สำคัญพอ ๆ กัน, คือการขาดการตอบสนองรัฐบาล crises. Al - Ahram รายงานรายสัปดาห์ 20 เกิดปัญหารถไฟระหว่าง 1995 และสิงหาคม 2006. ในแต่ละกรณี, รัฐบาลจัดตั้งสภาการจัดการวิกฤตอ่อนแอและแตกแยกที่ไม่ได้ถูกต้อง
ปัญหา. เป็นรัฐบาลไม่สามารถตอบสนองความต้องการของประชาชน, ประชาชาติมุสลิม (al-Ikhwan) เต็มไปถือเป็นโมฆะโดยการบริการสังคม, เช่นคลินิกสุขภาพและโปรแกรมเยาวชน, อย่างมีประสิทธิภาพตอบสนองต่อสถานการณ์ต่างๆ. แรกและเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดเช่นนี้ได้ระดมความหลัง 1992 แผ่นดินไหวใต้หลง Cairo. มุสลิมภราดรภาพให้ภัยแล้ว, และยังคงทำ, จึงเพิ่มแรงฉุดของ. ด้วยซ้ำ, ภราดรภาพมุสลิมได้เอา nonviolently การควบคุมของ 15 ร้อยละสมาคมวิชาชีพหลักที่ฟอร์มส่วนใหญ่ของชนชั้นกลางของอียิปต์. ในการเลือกตั้งรัฐสภาล่าสุดใน 2005, มุสลิมภราดรภาพนำเสนอภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุดให้นาย. พรรค Mubarak ของชาติ, รักษาความปลอดภัยประวัติการณ์ 34 ออกมาจาก 454 ที่นั่ง. พวกเขาแสดงให้เห็นถึงความสามารถในการวาดสนับสนุนแม้ฝ่ายค้านของรัฐบาล. Mr. Mubarak โดยไม่เจตนา nurtured ขนของเป็นหลัก fundamentalist มุสลิมภราดรภาพโดยแปลกแยกกลุ่มของชาวอียิปต์และกำจัดเส้นนุ่มฝ่ายค้าน (เช่น Wafd ฆราวาสและ al - Ghad บุคคล). เขาต้องแสวงหาวิธีการใหม่ขึ้นที่จะอยู่ในอำนาจ. เช่น, ชิลีมีการจัดการเปิดเศรษฐกิจและสนับสนุนให้องค์กรอิสระภายใต้ Augusto Pinochet, แม้ว่ารัฐบาลของเขาถืออำนาจ. Mr. Mubarak ต้องแตะเป็นพลังงานอันยิ่งใหญ่ของชาวอียิปต์โดยเพิ่มก้าวของมูลค่าและประชาธิปไตย, จึงได้ปรับปรุงมาตรฐานการครองชีพ. ถ้าเขาประสบความสำเร็จ, Mr. Mubarak ที่สุดสามารถสร้างเดิมเพื่อตัวเองเป็นผู้นำอาหรับที่ทันสมัยมีประสิทธิภาพและประชาธิปไตยนี้ “หลักสำคัญ” ประเทศชาติ. ในการทำเช่นนั้น, เขาจะปลอดภัยสินทรัพย์ที่สำคัญเช่น Suez Canal, การผลิตน้ำมันอียิปต์และการท่องเที่ยว, ไม่เพียง แต่สำหรับประเทศเศรษฐกิจโลกของเขา, ในขณะที่ตัวอย่างที่ดีสำหรับโลกมุสลิมทั้งหมด. นอกจากนี้, สหรัฐอเมริกา. ความสามารถในการจัดการกับอียิปต์จะเพิ่มขึ้น, และความช่วยเหลือของประเทศที่จะเป็นธรรมอย่างสมบูรณ์. แต่ถ้านาย. Mubarak ไม่, ระบบการปกครองของเขาจะตกอยู่ในประเภทเดียวกันขององค์ประกอบหัวรุนแรงที่อ้างว่ารัฐบาลของกษัตริย์อิหร่านใน 1979, สร้างความวุ่นวายประกอบการอียิปต์และโลก. Devika Parashar ใช้เวลาแปดเดือนในอียิปต์เป็น 2007 และผู้ช่วยวิจัยที่ National Defense Council มูลนิธิ. F. ล้อ Andy, เจ้าหน้าที่กองกำลังพิเศษออก, เป็นกรรมการบริหาร NDCF และพบกับตัวแทนภราดรภาพมุสลิมในไคโรใน 1994. เขาได้รับการ 27 พื้นที่ความขัดแย้งทั่วโลก.


จากกันไปปกคลุม

shadi hamid

America’s post-September 11 project to promote democracy in the Middle East has proven a spectacular failure. ในวันนี้,Arab autocrats are as emboldened as ever. อียิปต์, ประเทศจอร์แดน, ตูนิเซีย, and others are backsliding on reform. Opposition forces are being crushed. Three of the most democratic polities in the region, ประเทศเลบานอน, ประเทศอิรัก, and the Palestinian territories,are being torn apart by violence and sectarian conflict.Not long ago, it seemed an entirely different outcome was in the offing. Asrecently as late 2005, observers were hailing the “Arab spring,” an “autumn forautocrats,” and other seasonal formulations. They had cause for such optimism.On January 31, 2005, the world stood in collective awe as Iraqis braved terroristthreats to cast their ballots for the first time. That February, Egyptian PresidentHosni Mubarak announced multi-candidate presidential elections, another first.And that same month, after former Lebanese Prime Minister Rafiq Hariri wasshadi hamid is director of research at the Project on Middle East Democracyand an associate of the Truman National Security Project.Parting the Veil Now is no time to give up supporting democracy in the Muslim world.But to do so, the United States must embrace Islamist moderates.shadi hamiddemocracyjournal.org 39killed, Lebanon erupted in grief and then anger as nearly one million Lebanesetook to the streets of their war-torn capital, demanding self-determination. Notlong afterward, 50,000 Bahrainis—one-eighth of the country’s population—ralliedfor constitutional reform. The opposition was finally coming alive.But when the Arab spring really did come, the American response provide dample evidence that while Arabs were ready for democracy, the United States most certainly was not. Looking back, the failure of the Bush Administration’s efforts should not have been so surprising. Since the early 1990s, สหรัฐอเมริกา. policymakershave had two dueling and ultimately incompatible objectives in the Middle East: promoting Arab democracy on one hand, and curbing the power and appealof Islamist groups on the other. In his second inaugural address, President George W. Bush declared that in supporting Arab democracy, our “vital interests and our deepest beliefs” were now one. The reality was more complicated.When Islamist groups throughout the region began making impressive gains at the ballot box, particularly in Egypt and in the Palestinian territories, the Bush Administration stumbled. With Israel’s withdrawal from Gaza high on the agendaand a deteriorating situation in Iraq, American priorities began to shift. Friendly dictators once again became an invaluable resource for an administration that found itself increasingly embattled both at home and abroad.The reason for this divergence in policy revolves around a critical question:What should the United States do when Islamists come to power through free elections? In a region where Islamist parties represent the only viable oppositionto secular dictatorships, this is the crux of the matter. In the MiddleEastern context, the question of democracy and the question of political Islamare inseparable. Without a well-defined policy of engagement toward politicalIslam, the United States will fall victim to the same pitfalls of the past. In many ways, it already has.

การเคลื่อนไหวอิสลาม: เสรีภาพทางการเมือง & ประชาธิปไตย

Dr.Yusuf al - Qaradawi

เป็นหน้าที่ของ (ศาสนาอิสลาม) การเคลื่อนไหวในระยะมา tostand บริษัท กับกฎ totalitarian และเผด็จการ, กดขี่ทางการเมืองและการแย่งชิงสิทธิของประชาชน. การเคลื่อนไหวควร stand by เสรีภาพทางการเมือง, แสดงตามจริง,ไม่ผิด, ประชาธิปไตย. มันมีทางจะประกาศมันปฏิเสธการ tyrantsand คัดท้ายชัดเจนของเผด็จการทั้งหมด, แม้เผด็จการบางปรากฏ havegood ความตั้งใจต่อมันให้ได้บางและเวลาที่มักจะสั้น, ที่ได้รับการแสดงโดย experience.The บี (เลื่อย) กล่าว, "เมื่อคุณเห็นเหยื่อตกของฉัน Nation กลัวและไม่พูดกับผู้กระทำผิด, "คุณผิด", thenyou อาจสูญเสียความหวังในพวกเขา . ดังนั้นวิธีการเกี่ยวกับระบบการปกครองที่ผู้คนกำลังพูดถึงใจกระทำผิด, "วิธีการเพียง, วิธีที่ดีคุณ. O พระเอกของเรา, ผู้กอบกู้และกู้อิสรภาพของเรา!"อาน denounces tyrants เช่น Numrudh, ฟาโรห์, ฮามานและอื่นๆ, แต่ยัง dispraises ผู้ปฏิบัติตามคำสั่งของ tyrants andobey. นี่คือเหตุผลที่อัลลอ dispraises ประชาชน Noahby ว่า, "แต่พวกเขาปฏิบัติตาม (m) ที่มีความมั่งคั่งและ childrengive พวกเขาเพิ่มขึ้น แต่ไม่สูญเสียเท่านั้น. [Nuh นูหฺสุราษฎร์ธานี; 21]อัลลอยังกล่าวของโฆษณา, คนของฮูด, "และตาม thecommand ของพลังทุก, ผู้ฝ่าฝืนดื้อ". [ฮูสุราษฎร์ธานี:59]เห็นด้วยสิ่งที่กุรอานกล่าวเกี่ยวกับคนของเขา, "Butthey ปฏิบัติตามคำสั่งของฟาโรห์, และ ofPharaoh คำสั่งไม่ได้รับคำแนะนำอย่างถูกต้อง[ฮูสุราษฎร์ธานี: 97] "ดังนั้นเขาได้ fools คนของเขา, และพวกเขาก็เชื่อฟังเขา: แท้จริงพวกเขาเป็นคนทรยศ (กับอัลลอ)." [สุราษฎร์ธานี Az - Zukhruf: 54]มองใกล้ที่ประวัติศาสตร์ของมุสลิม Nation และ IslamicMovement ในยุคปัจจุบันควรจะแสดงอย่างชัดเจนว่า Islamicidea, ขบวนการอิสลามและอิสลามปลุกไม่เคยเจริญรุ่งเรืองหรือ borne ผลไม้เว้นแต่ใน ofdemocracy บรรยากาศและเสรีภาพ, และมีลานและเป็นหมันเท่านั้นเวลาของการกดขี่และการปกครองแบบเผด็จการที่ trod กว่า willof คนที่ clung เพื่อศาสนาอิสลาม. เช่นภาระ regimesimposed การไม่เชื่อความจริงของศาสนาของพวกเขา, สังคมนิยมหรือคอมมิวนิสต์ในคนโดยกำลังและการบังคับ, แอบแฝงใช้ทรมานและ publicexecutions, และใช้เครื่องมือเหล่าวายร้ายที่ฉีกเนื้อ,หลั่งเลือด, กระดูกทับและทำลาย soul.We เห็นการเหล่านี้ในประเทศมุสลิมหลาย, รวมถึงตุรกี, อียิปต์, ประเทศซีเรีย, ประเทศอิรัก, (อดีต) เยเมนใต้, Somaliaand เหนือ African States สำหรับช่วงเวลาที่แตกต่างกัน, ขึ้นอยู่กับอายุหรือการปกครองของเผด็จการในแต่ละ country.On อีก, เราเห็นการเคลื่อนไหวอิสลามและอิสลามเกิดผลกระตุ้นและอวดเวลาของเสรีภาพและประชาธิปไตย, และในยามของการล่มสลายของระบอบจักรวรรดิที่ปกครองคนด้วยความกลัวและ oppression.Therefore ที่, ฉันจะไม่คิดว่าอิสลามได้สนับสนุนการเคลื่อนไหวอื่นใดนอกเหนือจากเสรีภาพทางการเมืองและ tyrants democracy.The ได้ทุกเสียงจะเพิ่มขึ้น, ยกเว้น ofIslam เสียง, และให้ทุกแนวโน้มแสดงตัวในรูปแบบของ politicalparty หรือร่างกายบางจัดเรียง, ยกเว้นปัจจุบันอิสลามที่ theonly แนวโน้มที่จริงพูดเพื่อชาตินี้และแสดงมันพูดนานน่าเบื่อ, ค่า, สำคัญและมีอยู่มาก.

Dilemma Islamist America แก้ไขของ

Hamid Shadi

สหรัฐอเมริกา. ความพยายามในการส่งเสริมประชาธิปไตยในตะวันออกกลางมานานเป็นอัมพาตโดย"ขึ้นเขียง Islamist": ในทางทฤษฎี, เราต้องการประชาธิปไตย, แต่, ในทางปฏิบัติ, กลัวว่าบุคคลที่จะเป็นมุสลิมได้รับผลประโยชน์สำคัญของการเปิดทางการเมืองใด ๆ. The most tragic manifestation of this was the Algerian debacle of 1991 และ 1992, when the United States stood silently while the staunchly secular military canceled elections after an Islamist party won a parliamentary majority. More recently, the Bush administration backed away from its “freedom agenda” after Islamists did surprisingly well in elections throughout region, including in Egypt, ประเทศซาอุดีอาระเบีย, and the Palestinian territories.
But even our fear of Islamist parties—and the resulting refusal to engage with them—has itself been inconsistent, holding true for some countries but not others. The more that a country is seen as vital to American national security interests, the less willing the United States has been to accept Islamist groups having a prominent political role there. อย่างไรก็ตาม, in countries seen as less strategically relevant, and where less is at stake, the United States has occasionally taken a more nuanced approach. But it is precisely where more is at stake that recognizing a role for nonviolent Islamists is most important, และ, here, American policy continues to fall short.
Throughout the region, the United States has actively supported autocratic regimes and given the green light for campaigns of repression against groups such as the Egyptian Muslim Brotherhood, the oldest and most influential political movement in the region. In March 2008, during what many observers consider to be the worst period of anti-Brotherhood repression since the 1960s, Secretary of State Condoleezza Rice waived a $100 million congressionally mandated reduction of military aid to Egypt.

ฝ่ายค้านกล่าวหาที่ปรากฏ: Goals and Strategies of the Ikhawan Al-Muslimun vis a vis the State.

Ilham al hamoumi

ในการอภิปรายลักษณะทางการเมืองและทางปัญญาของ governmentsthroughout ตะวันออกกลาง, มันมีความสำคัญให้ความสนใจกับ notions ของ definedliberties ของบุคคลภายในรัฐในวิธีประชาธิปไตย. It isalso imperative to attempt to understand the Islamic resurgence we have seen instates like Egypt. Acknowledging that this phenomenon has emerged as a reactionof failed and corrupt laic governments is important in order to comprehend howgroups such as the Muslim Brotherhood emerge and enjoy great popularity. Inthis paper, I will discuss the causes for the emergence of the MuslimBrotherhood of Egypt and the reasons behind its popularity. I will also discussits positives aspects in trying to revitalize and change the political system inEgypt, in addition to drawing attention to the negative externalities of itsreligiously tainted power.The social discourse on the blatant state infringement on their populacein the Arab world in general and more specifically in the case of Egypt,invariably bifurcates into a confusion on the part of the people between Islamand the state because of their lack of knowledge about their own political andreligious history, and state oppression. Fatima Mernissi’s discussion about thelack of awareness and understanding of history in the Arab world is quitereflective of the ta’a (obedience) of the Muslim populations to their unjustrulers, which initially might seem a little incomprehensible for a westernaudience. ยัง, how can one expect people to rise against an Imam or vote out apolitical leader when they have no understanding of their religious and/orpolitical histories? On what grounds will they do that? The concept of ta’a orobedience implies a banning of reflection, personal opinion (ra’y) andeventually ihdah (innovation, modernization).

Hasan Al - Banna

Denoelcx Guilain

Hasan al - บ้านนาเป็นผู้ก่อตั้งของประชาชาติมุสลิมหรือสังคมของพี่น้องมุสลิม, thelargest และมีอิทธิพลมากที่สุดขององค์กร revivalist Sunni ในศตวรรษที่ 20. สร้างในอียิปต์ in1928, ประชาชาติมุสลิมเป็นครั้งแรกที่ใช้มวล, ซึ่งปรากฎชัดการเคลื่อนไหวทางการเมืองเพื่อ opposethe ตำแหน่งสูงของความคิดทางโลกและตะวันตกในตะวันออกกลาง. พี่น้องเห็นใน theseideas รากของการสลายตัวของสังคมอิสลามในโลกสมัยใหม่, และให้การสนับสนุนการ toIslam กลับเป็นโซลูชันเพื่อ ills ที่มี befallen สังคมมุสลิม. ผู้นำอัลบ้านนาของถูก criticalto การเจริญเติบโตที่งดงามของพี่น้องในช่วงทศวรรษ 1930 และ 1940. โดยช่วงต้นทศวรรษ 1950,สาขาได้รับการก่อตั้งขึ้นในประเทศซีเรีย, ซูดาน, และจอร์แดน. ทันที, มีอิทธิพลต่อการเคลื่อนไหวของจะรู้สึก inplaces ไกลจนถึงอ่าวและนอกประเทศเช่นอิหร่านอาหรับ, ปากีสถาน, ประเทศอินโดนีเซีย, และมาเลเซีย. การขยายตัว Drivingthis ถูกอุทธรณ์ของรูปแบบองค์กร embodied ในต้นฉบับ, ส่วนของอียิปต์ - based thebrotherhood, และความสำเร็จของงานเขียนของอัลบ้านนา. การแปลเป็นหลายภาษา, งานเขียนเหล่านี้ haveshaped สองรุ่นของกิจกรรมทางศาสนาอิสลาม Sunni ทั่วโลก.

Victory Hamas ในการเลือกตั้งปาเลสไตน์

Riaz Hassan

The parliamentary election triumph of Hamas surprised almost everybody, including the Hamas leadership, if the press reported correctly. The Bush Administration is blaming its intelligence services for failing to predict Hamas’ victory. Most observers forecast that Fatah would win theelections because of its political dominance in Palestinian affairs. Why, จากนั้น, did most politicalobservers in the West get it so wrong? This political miscalculation will be the subject of much analysis and commentary in the coming months.A number of specific local issues delivered Hamas its historic electoral victory. Credit must goto the Palestinian people, who turned out to be astute voters. A significant number of Palestinians were simply unable to accept the corruption and cronyism that allegedly flourished under the Palestinian Authority led by Fatah. While most Palestinians remember well and admire the sacrifices made by Fatah leaders in the past, they were simply deterred by their in ability to institute political and economic reforms to better the lives of ordinary people. Hamashad a much better reading of the Palestinian political pulse. It was not difficult for Hamas to doso: Hamas delivers health, educational and social services to large numbers of Palestinians,making daily life bearable.Unlike Fatah, which had several candidates contesting the same constituency, resulting in asplitting of Fatah’s votes, Hamas ran an extremely disciplined political campaign. Hamas alsomade use of its female supporters, sending them door-to-door to canvass voters and to pollingstations to campaign for Hamas’ candidates. These election strategies obviously worked in Hamas’ favor. Hamas has also amassed political capital through its resistance and military campaigns against the Israeli occupation. It was these actions which led to Hamas’ being labelled and treated as a terrorist organization by the United States, the European Union andseveral other western countries. In a political environment in which ordinary Palestinians feelcompletely powerless, Hamas’ acts of resistance and tough rhetoric gave Palestinians a senseof empowerment that may well be the reason for its electoral victory over its opponents.